بنام خالق قادرومتعال

      چرا فرزندان مان از ما حرف شنوی ندارند؟

باسلام.

درمحفل تجلیل از خادمان ودست اندرکاران قرانی بودم که برحسب اتفاق درجوار یک روحانی جلیل القدری نشستم و ازهر دری حرف به میان آمد و موضوع دعانویسان و رمالان  شد وهردو متفقا براین باور بودیم که اعمال آنها چیزی جزفریب ونیرنگ نخواهد بود.اما ایشان عنوان داشتند که یک دعا نویس رمالی را می شناسد که حتی یکی از فرزندان خود را برای تحصیل علوم حوزوی به مدرسه علمیه شهر گسیل داشته است واز وی شنیده که سمعا وطاعتا مطیع اوامر پدر بوده وحتی از باب تکریم وتعظیم همواره دست پدر را در انظار عمومی نیز می بوسند.وکلامی را در نقد یا رد حرفها و خواسته های پدر برزبان جاری نمی کنند.وپدر را به نوعی خلیفه بلا منازع خدا در زمین دانسته و آرا ونظرات وی را لازم الرعایه و واجب الاطاعه می شمارند.

اما ما که در زمینه نشر فرهنگ دینی وقرانی دستی برآستین داریم چگونه است که بعضا فرزندانمان از ما حرف شنوی ندارند.وگاها نیز برخلاف نظریه وافکار برحق ما عمل می کنند.که این موضوع بعنوان رنج ومحنتی در دل و اندیشه ما سنگینی می کند.

این موضوع برایم جالب بود و در یک طرفه العینی استدلالی از ذهنم خطور کرد که دوست روحانی ما به تعمقی ژرف فرو رفت و گفت باید در این زمینه کار زیادی بشود.استدلالم اینگونه بود:

گفتم  که رمالان و دعانویسان و برخی فرقه های انحرافی دینی و مذاهب ضاله ٬یا دراصل اعتقادی به خدا ندارند و یا اینکه بی واسطه و به زعم خود خدا را مستقیما شناخته وعبادتش می کنند. وپشتوانه دنیائی آنها نیز همین مرشد وپیر و مولائی است که به آن اقتدا می کنند و اعمال آنها را بطورمحض مباح و واجب الرعایه می شمارند.ودر برخی مواقع حتی پا را فراتر گذاشته ونعوذ بالله خدایشان می انگاراند ومی پرستند.

که در این نوع تبعیت نه عقل دخیل است نه استدلال و عرفان بلکه اطاعت از روی جبر و خود باختگی می باشد واز القاعات ذهنی بدون تفکر و تعمق نشات گرفته تا جائیکه همین تفکر علی (ع) را خدا انگاشته واو را پرستش می کردند و عده ای نیز او را کافر می شمردند.

اما در قاموس انسانهای متدین و کسانیکه براساس عقل و عدل و انصاف زندگی می کنند.برای عبادت و شناخت خداوند از مسیر انبیاء و اولیاء و صلحا وارد شده و الگوئی اینگونه برای عبادت خالق هستی برمی گزینند.واساس پرستش نیز برمبنای تعقل و تفکر و عمل نمودن به مبانی اعتقادی از سوی همگان است.که نمونه ای از آن در صفوف نماز و طواف خانه خدا وبرخی اعمال دیگر متجلی می شود.وپرستش خداوند مقام و منصب و رتبه وقومیت وهرچیز دیگری که موجب برتری کسی از کسی گردد رخ بر نمی تابد مگر در تقوی و پرهیزگاری ومراتب خلوصی که در تقرب بدرگاه حق کسب می گردد.

حال سه موضوع اینجا اتفاق می افتد که هرسه نیز مهم و قابل تامل است.

اول اینکه:ما در شناساندن مسیر درست و انسانهائیکه این مسیر را درست پیموده اند برای نسل آتی و فرزندانمان قصور نموده ویا مسیر درست را برای شناساندن انتخاب نکرده ایم.چراکه خود یا اطلاعات درست و قابل استنادی را دراختیارنداشته ونمی توانیم ارائه کنیم ویا اینکه دربیان آنچه که واقف هستیم نیز توانائی بیانش را نداریم.

دوم اینکه:فرزندانانمان آنچه را که از قول ما شنیده اند در فعل ما مشاهده نمی کنند وبه همین خاطر است که هیچ وقعی بر افکار دینی وباورهایمان نمی گذارند وره به ناکجا آباد می برند.

سوم واز همه مهمتر اینکه:در ارتباط با خداشناسی و تقوای الهی از مراتب قدسی به مراتب انبیائی  واولیائی که ائمه معصوم علیهم السلام را مبرا از خطا ولغزش می سازد در محدوده صلحا و خواص ومنتخبین  لغزشهائی رخ می دهد که برخی افراد را که در زمره مریدان و مرشدان٬ با واسطه آنان به دین و وحدانیت خداوند بوده و در ایمان وعقیده نیز متزلزل نشان داده اند دچا رتردید و دودلی  نموده و بعضا از مسیر دین منحرف می سازد.چراکه همیشه علمای عامل موجب پیشرفت جامعه دینی می شوند.

درطول تاریخ حیات بشری از این نمونه خواص مردود که خود نیزموجب انحطاط جامعه بشری شده اند بوفور دیده می شود.از فرزند آدم ونوح(علیهم السلام) گرفته تا عموی پیامبراکرم(ص)ابولهب ودر تاریخ کربلا و نهضتهای دینی دیگر که خواص آن دوره از مسیر اصلی خارج شدند و عده کثیری را نیز با خود منحرف کردند. وعده ای دیگر نیز با مشاهده این کجرویها راه بی تفاوتی را در پیش گرفتند.

تمام ادیان توحیدی با انبیا ئی که برای هدایت بشر پا به عرصه گیتی نهادند علمائی عامل ومهذب داشتند ورمز موفقیت تمامی انها به همین نکته وابسته است که خود آنچه را که برای بشریت آورده بودند برای خود نیز لازم الرعایه می شمردند.

دریک کلام :

بفرموده نبی مکرم اسلام حضرت محمد(ص):

                         (( آنچه که که برای خود نمی پسندی برای دیگران مپسند))

                                                                               محمدعلی یوسف زاده

                                                                             کارشناس امور فرهنگی

                   بسم الرب الناطق

درسهائی از قران*

خدای سبحان در باره روز محشر که انسانها بیدارشده وحسرت دنیا را می خورند ومیگویند که چرا ره توشه ای برای نجات ندارند چنین آورده است.......باشد که پند گیریم.

وبنام اوکه فرمود:

روزمحشرکه خلق بسوی ما باز آیند چقدرشنوا وبینا می شوند؟ ولی امروز مردم ستمکارهمه بگمراهی وظلالت فرو رفته اند.*38* و ای رسول ما امت را از روزغم وحسرت بترسان که آن روز دیگرکارشان گذشته است ومردم سخت از آن روز غافلند وبه آن ایمان نمی آورند.*39* تنها مائیم که زمین واهلش را وارث می شویم و همه بسوی ما باز می گردند.*40*       

                                                                 سوره مریم آیه 38الی 40

    الهم اجعل عواقب امورنا خیرا

شرح حالی دارم از مــــــردان مرد*        

                                         بچــــــه شیـــــران قــــــلند ر درنبرد *                                        ماهرویان  د ل به یـزدان داده دوش*

                                  سالکان پشت سنگرعارفان جرعه نوش*

با صلابت همــــــچوحیــــدردریقین*

                                       روبروی دشــــمن قـدارمانده درکمین*

نامشـــــان نام آوران  دهـــــرما ند*

                                      یاد شـــان درکــــــوچه های شهرماند*

روح ما از روح آنان زنــــده شـــد*

                                      روی ما از خوی شان شــــرمنده شد*

خنــــده برلب ریــش دردل داده ایم*

                                        وای برما بنده دنـــیا و دنــــیا زاده ایم*

ارکـــــه می باید ره یزدان رویــــم*

                                     با شهیـدان است سـرمســـــــتان رویم*

قـــــریه ما از شهیــدان آگــــه است*

                                       بیـــست لاله د رره د ین داده اســـــت*

اولی هم مصــطفی اسماعیلی است*

                                          روح اوهمــــراه با مـــولا علـی است*

او جـــــوانـــی پاکــــدل اهـــل ولا*

                                           مشـــــتری جان او هـــــم شد خـــدا*

از حسین قنــــــــبری باید شـــــنید*

                                           پیـرو د ین و ولـــــــی باید شـــــــنید*

با صفا وراد مرد واهــــــل جـــود*

                                            دستــــگیری ازفــــقیـران می نـمود*

راد مــرد د یگری نامـــش رضــا*

                                          پوراســماعیــل وشیــــــر بیـــشه ها*

سالک دین سجــــده برخــاک آشنا*

                                    عقل رسوا میشد ازحلمش میان جبهه ها*

رضا و حسین ذریات سعادتــــمند *  

                                          هر د ودلداده وذبیح مسلخ عشـــقند*

این د وابن عــــــم همـــد گر بودند*

                                            پرگـــشوده درنقاب خاک آســـودند*

گلی هم نام او طارمـــــــسری بود*

                                              غلامی برحیسن دریکــــد لی بود*

نگـــاهی مهـــرورز برتنگــد ستان*

                                               توگــــویی نایب پیغمـــــبری بود*

فرهاد برای وصل به شیرین قیام کرد*

                                      اوجا ی بیستون ریشه افیون نشان کرد*

جانش برای وصل بجانان بکف گرفت*

                                 او قنبری است که فرهاددستان لقب گرفت*

نام قدیمی درمحله ما بی نشانه بود*

                                          نامش رحیم وعبد خدای یگانه بود*

با خون خودچنان در دهرهک نمود*

                                            گــــــویی توازازلش جـاودانه بود*

به رمضان درهمی هــــم شد اشاره*

                                          عــلی هــــم نام وی با صـد نگاره*

جوانی خوش قد وقامت جــــوانمرد*

                                             د گــــرکـــم آید ازاودر هـــزاره*

برادرانی بنام حسین و عــــلی اکبر*

                                        هردو د لـــداده د ین وفدائی رهبر*

صفری زادگان بنده خدای لـم یزلی*

                                           تارک دهر و متصل بخدای علی*

آنچنان اهـل عشق وعبادت وتقـــوا*

                                        دل سپـــرد ند فـــقط بلقــــای خدا*  

محمدعلی پور جعــفرجوان ورشید*

                                      درنبرد با خصم افیون گشته شهید*

اولطف الهی وبنده خدای لــم یزلی*

                               دروجاهت به شباب جنان بوده شبیهه*

یک جـــوان  نجیـب وملت دوست*

                                     نام او بوده شعـــبان مهـــماند وسـت*

نام ویاد او همیـــــشه دردلهاست *

                                      همــــنشین با حسین وعاشـوراست*

از عــلی رضا مــومنی چه بگویم*

                                       برگ گل عاشق خداوعلی چه بگویم*

دلی به وسعت دریای بیکران صاحب*

                                       زهیدوسجده نشین ورفیق هرراهب*

محمود نوعی جـــــوانی با صفا بود*

                                         رفیـــق مــــرد مان وبا وفــــــا بود*

جوانی خوش قــد وقامت چوشمشاد*

                                      بخــونش دشــمن کین گشته برباد*

سالمه مسعود بود وبه سعادت رسید*

                                        رخــــت بتن کرد وبه غایت رسید*

جســـم وتنش مانده بخــــاک غریب*

                                       نام ووجــود ش شده دردل قــریب*

ولـــی زاده عـــلی و هــم نقـــی بود*

                                      سپــربردشـــمن د ین و ولــــی بود*

مـزارش د رکنــــار اشـــــرف پاک*

                                    لقــــای حـــق نصیبش شد برخـاک*

شیــــرمـــــردی بنام روحـــی زاده*

                                   نام محمــد رضـا د ل به آسمان داده*

اومتین وشــــریف وپاک ســـرشت*

                                   دفترعشــق راسراسر بخون نوشت*

اسماعیـــــل زاد گان د وتا بوده اند*

                                مرتضی ومحمدصادقی که آسوده اند*

عموزادگانی که دریا د لی کارشان*

                              شهادت شده پیشه ورســـم وآئینشان*

خدایا شهیـــــدان رفتند وباقی شد ند*

                                به کوثر کنارعــلی رفته ساقی شدند*

مراهم زمانی به ایشان رفاقت بودی*

                            چنان کن کزایشان برمن شفاعت شدی*

همـه دلبـــری مرا د ل به آنان سپار*

                                بساط خمــاری مـن راهمه واگزار*

لقــــایت مـــــرا آرزویی بسی است*

                             حصولش بد ست شهید وولـی است*

چنان کـن ولایت بد نیا شود پیشه ام*

                                نهایت شهادت بود رسم واند یشه ام*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)

30/01/1390

بنام خدا

                                       عالم عامل

درون قلب من عشــقی بجز عشــق احبا نیست*

                                                        ولی افـسرده ام اینک که چــون خــدمت مهــیا نیست*

بدینسان می نگارم  شرح حالـی راکه من دانم*

                                                         چو درذهـــــنم دلیـــــــــــلی برمحــبان و اودا نیست*

به انسانهای با تقــــوا کنم کـــرنش تمام عمــر*

                                                        زعلم وزهـــــــد وتقوا هـــــم فزونترکاردنـــیا نیست*

عنان زندگی خود سپارم من بدست عالم عامل*

                                                         که در دنــــــیا وعقـــبی هم خطر پیشش توانا نیست*

بطوفانهای دنیایی شود اوناخدای کشتی عمرم*

                                                          به آرامش نهـــم من سر برم خـوفی زد نــــیا نیست*

بسان شمس عالم تا ب اگرهــم پشت ابری شد*

                                                          دهد نورش به این دنــــیا درآن سستی هـویدا نیست*

بروز واقعــــه دارد بتن او جامـــه ای  ازنور*

                                                          که این جامه بها یش کمـــتراز امـــلاک دنـیا نیست*

نیا بت دارد از ایزد برای عفــو وهــم بخشش*

                                                       شفاعت پیش او از ما مقامی کمترازسلطان دنیا نیست*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)09/01/1390

                                 راه نجات   حسین (ع  )  

این دهـر همچو دریا و ماذورقیم و بس*

                                                    سخت است بی خطرازصحنه بگـــذریم*

خوفی فزون فتاده بردلم از سیاهی شب*

                                                    با چشــــم بســته اگــــر برزمانه بنگریم*

روحـــم گـــریزد ازکــالـــبد تنـــم بسی*

                                                    گـــربی چـــراغ ونورهـــدایت سفرکنیم*

اردرامــــل باشــد ت ره نجا ت هـــمی*

                                                    باید بسوی خیمه گه تشـنه لــب نظرکنیم*

ارباب من سفیـــــنه امـــن خلایق است*

                                                   عمری اگـــر به خیـمه آن شــه سپر کنیم*

دست فتـــاده را مــــدد باشدش هــــمی*

                                                   وقـــتی بسوی هــمت مـــردان طلب کنیم*

درکسب معرفتش بس درنگ چیـست!*

                                                   شرط است اینکه شفاعـتش رارصد کنیم*           

برزائــرش چنــان لطف می کـند دمی*

                                                   بیش از شماراگـــــرعمــــره حــــج کنیم*

گرجیب سجده برتربت ارباب من نهی*

                                                   سـوزد گنـــــاه و به حـــــــوران برابریم*

درگــــــورما اگـــر خـاک پاک او بود*

                                                  تخــــــفیف از سوال نکیــــر ومنـــــکریم*

تا روز حـــــــشر ایـــــمنیم و منــتظر*

                                                  تا گـــاه عــــــــدل برآید وآسان ســفرکنیم*

وقــــــتی برون زقبرنمائیم روز حشر*

                                                  با نام اوست از پل نا زک گـــــــــذر کنیم*

سوی جنان وطراوت روانیم وشادمان*

                                                 این نعمتی است که ازشه خوبان رصدکنیم*

شرط است بهر شــرا فت حــضور او*

                                                  حـــق گفــــــته تاحـرمــت یاران ادب کنیم*

با جمـله پیغمـبران رسا لت نشسته ایم*

                                                  تا رخـــصت از شبا ب جنان را طلب کنیم*

مهرحسین ومام حسین بردلم نشست*

                                                 این مــــــهر را ضـــــامن روز مـــفر کنیم*

هردم(علی)مضطرب مانی وامیدوار*

                                                تســـــکین دل را طلب از اهــــــــل دل کنیم*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)26/12/ 1389

                                  بسمه تعالی

اعتقادات

مقدمه.

سلام علیکم:

          با احترام.اعتقادات یک سلسله باورها ی ذهنی وقلبی است که از گذشته از طریق مشاهده٬آموختن٬وبازگوشدن ازناحیه دیگران ومطالعه کتب مختلف به ما منتقل شده که درهرصورت بستگی به میزان پذیرش انسان دارد که چگونه با یکسری شنیده ها وخواندنیها والقائات پیشینیان کنارآمده وآن را در باور خود زنده نماید ودر مراودات عامه و روش زندگی بکار بندد.

اعتقادات می تواند مسیر زندگی یک انسان را به طرق مختلف اعتدال یا انحطاط ویا رسیدن به کمال مطلق تعیین کند که اگر با باور دینی وقلبی همراه بوده وبا معجون تفکر وتعقل عجین شده وبدوراز لجاجت و خود بینی به آن پرداخته شود انسان را به اوج قله های انسانیت ومعرفت و معنویت وکمال می رساند.اما درشرایط عادی با داشتن باوربدون عمل٬ انسان را دریک تشکیک افکار قرار می دهد که با تقویت باور بسوی کمال و در غیر اینصورت به انحطاط وفنا کشیده می شود.

حال اگرصرفا این باور از زاویه خود بینی و لجاجت وفرمانبرداری از هوای نفسانی دیده شود عاملش را بسوی دون صفتی وپستی شخصیت وحذف اعتبار معنوی هدایت می نماید. حتی تاجائی پیش می رود که با وجود اشرف مخلوقاتیش٬او را از مسیر انسانیت خارج و روح حیوانی به او دمیده ودرپرستش خالق نیز به غیر او التجا نموده ومتوسل به جماد ومخلوق بعنوان صانع گیتی یاد می کند(الایازوبالله)

این امر همچون سایر امور جهان هستی بر خدای قادر ودانا پوشیده نبوده وبدین سبب با گسیل انبیاء الهی وصحف آسمانی ٬هدایت بشر را نیز کفایت نمود تا باشد که راه سعادت  را از سعایت باز شناسد وبدامان عشق ومحبت ورستگاری روی آورده و در غیر اینصورت در روز حساب بهانه ای نیز برای نداشتن سراج منیردر راه شناخت مسیر درست از بیراهه نداشته باشد.

انواع اعتقادات*

*********

درتعریف انواع اعتقادات آن را می توان بگونه های مختلف تقسیم بندی نمود هرکس یا گروهی به زعم فکری ومحیط اجتماعی خود به یکسری اعتقاداتی روی می آورد که حتی اعتقادات کلی به جهان هستی را نیز تحت الشعاع قرار می دهد٬بگونه ای که درپرستش خدای واحد به دوگانگی وحتی چندگانگی رسیده وچه بسا اینکه با شریک دانستن مخلوق در خلقت جهان هستی ٬تقسیم بندی منحرف و مشرکانه ای برای خود و پیرامونش قائل می شود.

برخی اعتقادات٬اصل شناخت خالق را تقبل می نمایند ولی آنرا با توجه به محیط وقوم وقبیله و آسایش زندگی خود می پذیرند بگونه ای که حتی زبانم لال در برخی ایام در اقوام مختلف به جهت القائاتی که ایجاد می شود این خداوند است که می بایست تحت فرمان مخلوق قرار گرفته تا او بتواند زندگی راحت وبدون دغدغه ای را داشته باشد٬حال این ادامه حیات به کجا می انجامد توفیری ندارد.

در دوره و محیطی دیگراعتقادات بصورت محض وکورکورانه از سوی عوام پذیرش شده که دست مایه برخی افراد سودجو وقدرت طلب ابداع می شود.عوام نیز با توجه به جهل وحتی خوفی که از ناحیه بزرگان وسلاطین خود دارند عقاید وافکار آنان را وحی منزل شمرده وبه آن تن در می دهند.

اما از همه مهمتر دیدگاه خداباوران است که اعتقاد را یک ارزش و رسیدن به کمال مطلق می شمارند که با شناخت وسیع و همه جانبه از جهان هستی وخالق بی همتای او ونظم و ترتیبی که برای گردش افلاک در نظر گرفته شده است وآموزگارانی مانند پیامبران و اولیای الهی که برای هدایت بشر مبعوث نموده است وقانون اشرف کائناتی انسان وعدالت و مساواتی که در زندگی می بایست نسبت به هم وپیرامون بکار بندد و در نهایت هدفی را که در پیش رو دارد تا مقام لقای الهی را کسب نماید مد نظر قرار داده و در تمام احوال خود را به سلاح باور وایمان به تقوی٬تعقل٬تدبر٬تفکر وتوسل وتوکل مسلح سازد تا به آنچه که می باید٬به آن دست یابد وخود نیز برای رسیدن به مراتبی که یاد شد عامل قرار داده ولحظه شماری کند با این وصف است که انسان با باور قلبی و شناخت حقیقت وجود٬نور هدایت را از گمراهی باز شناخته ودچار تشویش ذهن وفرمایگی فکر ودل نشود.

انواع اعتقادات از نظر تقسیم بندی*

**********************

اعتقادات را می توان به صدها وهزاران مبحث تقسیم بندی نمود وبرای هریک تعریف وتفسیری ارائه کرد اما در این مقاله تقسیم بندی اعتقادات به زعم اینجانب می باشد که برای هریک تعریف وتعبیری هرچند بمثابه جرعه ای از دریای خروشان ارائه شده تا انشاءالله خواننده برای باز شناسی بیشتر واقعیات به منابع اندیشمندان وعقلای علمی و دینی رجوع کند.

انواع اعتقادات:

*اعتقادات عامیانه

*/////////عوام فریب

*/////////خرافی

*/////////روشنفکری

*/////////متمدنانه

*////////پذیرشی

*////////لجوجانه

*////////ملحدانه

*////////دینی

*////////قلبی

اعتقادات عامیانه*

***********

این نوع اعتقادات تلفیقی از باورهای بومی وقبیله ای ودینی ٬بعضا مشاهده ای وحتی شنیداری از اخبار واقوال بازگو شده از سوی پیشینیان و اطرافیان می باشد.بعضی از این باورها سودمند ی آن بطورکامل در زندگی دینی واجتماعی معتقدانش ملموس بوده وآنان را بسوی سعادت رهنمون می سازد در مواقعی نیز بصورت یک عادت وباور معمول بوده که هیچ تاثیری در رشد یا انحراف فردی یا قبیله ای معتقدانش نخواهد داشت وصرف یک باور معمول  ویک امر مرسوم در میان پیروانش بوده که عمل یا تمرد از آن هیچ سود یا زیانی در زندگی روزمره آنان نخواهد داشت.مثلا نوع پوشش و تغذیه واستفاده از ابزار وآلات موجود برای زندگی که هرفرد یا گروهی به سلیقه خوداز آن استفاده می کنند.

در اعتقادات عامیانه٬هدف بهترزندگی کردن ورسیدن به موفقیت است.که ممکن است با تفکر موجود دیرتر یا کندتر به هدف مد نظر دست یافته و در برهه ای از زمان نیز حتی به واپسگرائی هم برسد چراکه بعضی از باورها بافته وپرداخته ذهن یا تحکم شده از سوی عده ای قدرتمند باشد که با باورهای عقلی و دینی وارزشی منافات داشته باشد.

با این وجود اگر اعتقادات عامیانه با تعقل وتفکر همراه شود می تواند بعنوان یک باور منطقی و معقول موجب رشد وتعالی بشرگردد ودر غیراینصورت یا یک عادت تلقی شده و در بدترین شرایط ممکن با باور غلط بسوی هلاکت بپیش می رود.

اعتقادات عوام فربانه*

*************

وقتی اعتقادات در حد عامیانه باقی ماند در این ساده اندیشی و زود باوری٬عده ای هستند که از سادگی و بی آلایشی افراد جامعه استفاده سوء نموده واهداف  پلید خود را در سادگی مردم دنبال کرده وبه سودجوئی وتاراج مال و جان و عقاید مردم مبادرت می ورزند.آنان گمراهی و سادگی مردم را دسیسه ای برای رسیدن به امیال سوء وشیطانی خود بکار می بندند.

در این نوع اعتقادات که ما بین باورهای عامیانه و خرافی قرار دارد ترویج دهندگان آن با استفاده از صفای دل وبی آلایشی مردم بگونه ای عمل می کنند که یک سلسله امور مذموم ویا بی فایده را میان آنان انتشارمی دهند تا با استفاده از این روند فکری بتوانند به امیال ناصواب خود دست یازند.خواسته هائیکه به افزون طلبی و استثمار وچپاول مال وناموس وایده پاک مردم پرداخته ونوعی حکمرانی استکباری را به نمایش می گذارند.

البته وقتی مردم فریب باورهای غلط را خورده باشند وبه آن تن در دهند دیگر نیازی به زورگوئی نیست بلکه عوام خود اسیر دسیسه های فریبکاران خواهند شد.

این نوع تفکر خوب می داند که مردم عامی به نیکیها و امور مباح دلبستگی بیشتری دارند وعاملان به نیکیها را مورد تفقد و تکریم وفرمانبرداری قرار می دهند.عوام فریبان نیز از این باور پاک بنفع خود بهره جسته وظاهرالصلاح می شوند ودر نظر عام بگونه ای که مورد پسندشان باشد ظاهرشده وچهره ای عوام فریب ومردم پسند می سازند ودر خلوت خود آنچه را که خود باور دارند عمل می کنند.درطول تاریخ از این عوام فریبی بوفور یافت می شود که بت پرستی وآوردن انواع هدایا برای بتان سنگی که مصنوع بشربودند.واز همه ملموس تر قران برنیزه زدن سپاه معاویه در گمراه نمودن یاران امام علی (ع)که هرچه فریاد زد: قران ناطق من هستم واین اقدام دشمن فریبکاری است با دغل بازی دشمن مواجه شد که عمرعاص وقتی دید نمی تواند با سپاه اسلام مقابله کند از باور مسلمین به قران استفاده سوء نمود و قران را برنیزه زد تا نیروهای اسلام طرف مقابل را نیز در زمره مسلمین تلقی نموده و دست از مبارزه با آنان بردارند. امیرالمومنین تلقی نمودن معاویه و نماز گزاردن پشت سرش در حالیکه او ویارانش اهل خمر ومستی و قماربازی وبسیاری از مفاسد دیگر در خفا بودند.

درعصرحاضر حکام فاسدعربی از جمله عوام فریبی مشهود وملموس جهان هستند که خود را خادم اسلام و حرمین شریفین می دانند در حالیکه به چپاول اموال وثروت ملی مردم مشغولند.

اعتقادات خرافی*

**********

اعتقادات خرافی ریشه های مختلفی می تواند داشته باشد٬ از جمله این ریشه ها عدم التجا به رهبرومقتدائی عالم وعامل وبی تفاوتی مردم نسبت به باورهای منطقی ومعقول  می باشد.چراکه هروقت خلائی در روند روبرشد فکری جامعه بوجودآید این خلاء فرصتی خواهد بود تا افرادی که می خواهند براساس سود جوئی واصطلاحا عبوراز راه میان بر به اهداف نامیمون خود دست یابند فرصت را غنیمت شمرده وبهره کافی را خواهند برد.آنان با مهمل بافی و ترویج بافته ذهن خود جامعه را روبه خرافه پرستی سوق می دهند.

این روش در موارد متعددی کاربرد دارد نحس دانستن برخی از ایام سال در حالیکه تمام لحظات متعلق بخداوند می باشد ویا دیدن برخی حیوانات در مواقعی خاص را نحس شمرده وحضوربرخی افراد را در مقطعی از زمان در مکانی خاص ودهها موارد متعدد دیگراز جمله این خرافه پرستی است که اگر به ریشه تاریخی هریک از اینها مراجعه کنیم پی خواهیم برد که ترویج دهندگانش هدفی جز منحرف کردن افکار جامعه و بهره مندی سوء از این انحراف فکری ندارند.

اما اتفاق افتاده است که از اعتقادات عوام فریبانه استفاده کرده وبا مطالعه باورهای دینی مردم در موارد مشابه خرافه وشبهه ایجاد می کنند .مثلا مردم دیندار کشورهای اسلامی به اماکن مقدس احترام گذاشته و مورد تقدس قرار می دهند اما سود جویان از این موهبت بنفع خود استفاده می کنند و با ساختن اماکنی مشابه مردم را به خرافه می کشانند وحتی عواطف انسانی آنان را به بازی می گیرند و به غارت اموال اهدائی مردم نیز می پردازند.که اگر با درایت و اقتدار عالمی عامل همراه باشد سودجویان طرفی نخواهند بست.

اعتقادات خرافی گاهی اوقات ناشی از اشتباهات شنیداری ودیداری وتفکری انسان نیز نشات می گیرد که فرد عمل یا حرکتی را دیده یا شنیده یا مطالعه کرده باشد ولی قدرت تجزیه وتحلیل وتفسیر آن را نداشته یا اینکه به زعم خود تعبیر وتفسیر کند که پس از مدتی نظر شخص بعنوان یک امر مباح و مورد پسند در جامعه ساری وجاری شده ودیگران را نیز مقید به انجام آن نماید.بطورکل یک امر ناصواب با برداشت بد وغلط به امری پاک بلکه واجب تبدیل گردد.

مثلا:درکتب تاریخی آمده است(یکصدوده حکایت اثرقرنی)که روزی عالمی برای دیدار با مقلدین خود به بلاد اطراف سفرکرد ودریکی ازمحلات دید مردم میتی را بطرف گورستان می برند.از تشیع جنازه گرفته تا غسل وکفن ونماز میت و تدفین همراهشان بود٬آنها همه اعمال را درست همانگونه که مرجع تقلیدشان گفته بود انجام دادند الااینکه در زمان دفن داخل قبر زیر لحد چوبی مقداری پهن(فضله گاو یا گوسفند)گذاشتند وقبررا با خاک پوشاندند.این عالم ضمن تسلیت گوئی به بازماندگان وتشکراز همراهی مردم در تدفین میت درقبرستان که با احترام خاص و درشان یک مسلمان انجام شده بود موضوع گذاشتن پهن درقبر راجویا شد .شخصی که میرزای آنها بود ونماز میت را امامت کرده بود گفت:من بزرگ محل نیستم وامروز پیروشیخ محله ما بیمار بود ومن اموراین میت راانجام داده ام وجریان فضله حیوان درداخل قبر هم دستور شیخ ماست.

موضوع برای آن مرجع تقلید جالب شده بود به بهانه عیادت از پیرمرد محل با تنی چنداز افراد حاضربه خانه ایشان رفتند.پس از سلام واحوال پرسی٬جریان را جویا شد که پیرمرد گفت این فتوای مرجع تقلید من است.وقتی سوال شد که مرجع شما کیست.آن پیرمرد نام این عالم را برزبان آورد.عالم درذهن خود گفت که کی من همچنین دستورغلطی راصادرکرده ام که اگر چنین باشد پس وای برمن.!

عالم از پیرمرد خواست تا رساله را بیاورد.وقتی صفحه مربوطه را باز کردند.عالم نفس راحتی کشید که خدای ناکرده به گناهی بزرگ مرتکب نشده است.بعد به پیرمرد گفت: ای  مرد مومن این جمله ای که در این رساله می بینی منظورش این است که میت را درداخل لحد پهن(گشاده وفراخ) بگذارند وتعبیرشما اشتباه است.آن پیرمرد قبول نمی کرد واصرار داشت که برداشتش درست است .اما وقتی فهمید کسی که درمقابلش قرار دارد همان مرجع تقلید است.کلی شرمنده شد وعذرخواست.وقول داد تا ازاین پس برداشتی صحیح از رساله را به خورد مردم بدهد.اما افسوس می خورد که یک عمر اموات خود ومردم را با پشکل گاو وگوسفند داخل قبر گذاشته است.

از این دست تفکرات را درجای جای این کره خاکی می توان یافت که ناشی از جهل وفرومایگی جامعه ودرماورای آن افزون طلبی عده ای سودجو وچپاولگر می باشد.

اعتقادات روشنفکری*

*************

این نوع تفکر ناشی از تراوشات ذهن عده ای از افراد جامعه دینی واعتقادی است که خود را از دیگران برتر وعالم تر وآگاه تر می شمارند ومعتقدند که تمامی باورهای عامیانه ودینی و اعتقادی وآداب وسنن مردم ناشی از جهل وتقلید کورکورانه آنان از گذشتگان می باشد. تفکرروشنفکری مدعی است که از علم ومعرفت کامل یا لااقل نسبی نسبت به دیگران برخوردار است وهرآنچه را که در ذهن وباور مردم می گذرد ناشی از تفکرات پوچ وبی مورد می باشد که هیچ سودی بحال پیشرفت جامعه باصطلاح مدنی آنان نخواد داشت.آنان آنقدر جسور وگستاخ می شوند که حتی اعتقادات دینی و معنوی مردم را نیز به سخریه گرفته و انجام اعمال ومناسک دینی را امری بیهوده وغیر لازم می شمارند.

این تفکر تا جائی پیش می رود که نظام لائیک یا بی اعتقادی به ارزشها وباورها را ترویج داده وعاملین به این تفکرراروشنفکروامروزی می دانند.ازنظرروشنفکران٬ارزش وضدارزش٬هنجاروضدهنجار٬تعالی وافول انسانیت را باید در زاویه روشنفکری وخارج از دیدگاه وباورهای بومی و دینی و ارزش معنوی دنبال کرد وبعبارتی رنگ ولعاب غربی را به ظاهرش می آرایند.غربی که با وجود اعتقاد ظاهری به آئین مسیح ویهود آنرا صرفا یک تقدس شمرده و در زندگی اجتماعی هرآنچه که مورد پسندشان باشد بکار می بندند وهیچ حدومرزی را برای خود قائل نیستند.

اعتقادات روشنفکری ریشه در استکبار جهانی دارد.استکبار برای استثمار ملل مختلف با شناسائی افرادی که دارای عقاید متزلزل هستند آنان را از خود وفرهنگ بومی تهی ساخته و لباس ترقی خواهی و رفاه طلبی برتنشان می آویزند ودرذهنشان دین وفرهنگ سنتی را امری مذموم می نمایانند وبا دست وفکرآنان به چپاول ملل مختلف می پردازند.

اعتقادات متمدنانه*

***********

این اعتقادات در راستای باورهای ذهنی روشنفکری بروز می کند وپا به عرصه وجودمی گذارد٬روشنفکرانی که اعتقادات خود را از ارزشها وباورهای ملی ومذهبی وسنتی تهی کرده وقدم درگامهای فرهنگ بیگانه که خود را متمدن می شمارد می گذارند.

پایه ریزی اعتقادی آنها نیز در همین راستا قرار می گیرد وسنت وآئین بومی ومذهب را عامل عقب ماندگی وواپسگرائی می شمارند و خود را وامدار تمدن غربی قلمداد می کنند.روشنفکران برای احیا واجرای تمدن بیگانه در مرزوبوم خود مصرانه تلاش می کنند ونوعی از خود بیگانگی را دردرون خود پرورش داده وباورهای خود را نیز در همین راستا رشد می دهند وبنوعی چشم وگوش بسته تحت فرمان فرهنگ منحط غرب قرار می گیرند.

درقرون اخیر بوجود آمدن فرقه های بهائیت٬وهابیت٬فراماسونری٬ودهها ایده وعقیده منحط دیگر از جمله این روشنفکری متمدنانه است که در میان افکار ملل ودولتها رسوخ کرده است .این افراد بجای احیای تفکر ناب دینی شیعی از فرقه های ضاله ومنحط پیروی می کنند چراکه تاب وتواب بجا آوردن قانون عدالت گستر دینی را ندارند ونمی خواهند که خود را مقید به آداب و اعمال مباح و میمون دینی کنند.

اعتقادات علمی*

*********

اعتقادات علمی چهره ای دوگانه دارد درجائی سود مند ودر مواقعی نیز مخرب وزیانبار است٬چراکه همیشه با علم دنیوی نمی توان به اسرار جهان هستی پی برد.همانگونه که ابوعلی سینا دانشمند شهیر ونامی مسلمان عنوان می کند:تا بدانجا رسید دانش من*که بدانم همی که نادانم*این مطلب نشان می دهد که علم همیشه ناشناخته هائی دارد که با تعامل و کنکاش بدست خواهد امد پس نمی تواند بعنوان باور محض وکامل مورد استناد قرار گیرد.

زمانی انرژی صرفا از آتش تامین می شد.سپس از آب و باد و خاک ودرادامه از سوختهای زیر زمینی وامروزه اتم وخورشید ومعلوم نیست که در آینده چه مواهبی برای بشر به ارمغان آورده شود.خداوند نیز در قران آورده است که هرآنچه که در آسمان و زمین است روزی با خواست بشر به تسخیر ش در خواهد آورد.

از طرفی برخی از امور مجهول در دراز مدت پا به عرصه کاربردی خواهد گذاشت .همانگونه که در قرون ماقبل کسی باور نداشت که زمین کروی و در حال حرکت بدور خورشید در منظومه شمسی است ومعتقد این مسئله(گالیله)توسط متدینین مسیحی که از قوم وقبیله خودشان نیز بود مورد تکفیر قرار گرفت تاجائیکه واقعیت موجود را با تقیه به ظاهرانکار کرد.ویا کسی باور نداشت که روزی هواپیما بعنوان قطعاتی از فلزات سنگین بتواند به هوا برخیزد وپرواز کند.

اعتقاد براصل علم مطلق نیست حتی در برخی امور عقل چیزی را طرد می کند که در عشق عین واقعیت ولذت است.عقل ودانش اموری را براساس استدلال ومنطق٬خارج از عرف دانسته وامری غیر مباح وغیر قابل قبول می شمارد.درحالیکه عشق وباور آنرا عین اعتقاد قلبی دانسته وبه انسان این اجازه را می دهد که عامل به امور تحت فرمان عشق پاک باشد. شب لیله المبیت امام علی (ع)که در بسترپیامبراکرم(ص)خوابید٬حماسه عظیم ودلخراش کربلا ورشادت پیروان امام حسین(ع)درهشت سال دفاع مقدس وروی مین رفتنها و مسابقه برای رفتن در مقابل تیر وترکش همه وهمه اموری است که اگر براساس استدلال وعقل وعلم به آن پرداخته شود می بایست هیچ یک ازآنها اتفاق نمی افتاد.

روزه داری وتحمل گرسنگی در ساعات بلند روز وگرمای طاقت فرسای تابستان در حالیکه با دهان روزه وامساک از تناول اغذیه واشربه به کار وتلاش هم می پردازیم امری است که اگر به علم طب رجوع کنیم ما را از اجرای آن منع می سازد.

اعتقادات علمی تاجائی کاربرد دارد که بتواند امور عامه جامعه را انجام دهد ودر غیر اینصورت باید از آن فراتر رفته وعلم را با عشق وشعور عجین کرد تا خواب سیصد ونه یا سیزده ساله اصحاب کهف را تقبل نمود چرا که در علم این فرضیه گنجانده نشده است.

علم باید در راستای حقیقت وجود قرار گیرد حال همه حقیقتها که در استدلال نمی گنجد واموری هستند که خارج ازعلم و چهارچوب قائده و معادلات رخ می دهند که فقط با دل و دلدادگی می توان به ابعاد وجودی آن پی برد.

اعتقادات پذیرشی*

***********

پذیرش باورها میتوانداز انواع مختلف عامیانه٬عوام فریب٬خرافی٬علمی٬وروشنفکری وسایر بخشهای اعتقادی باشد چراکه در این نوع اعتقاد٬شخص یا گروه معتقد به نوع باور موجود می شود وخود را موظب به عاملیت اعتقاد پزیرش نموده می نماید.حال ممکن است که این پذیرش از روی عادت٬مطالعه یا بی تفاوتی درانتخاب باشد.

پذیرش باورها از جهات مختلف شکل می گیرد بعضا به جهت حسن همزیستی مسالمت آمیز ودوری از تنشهای اجتماعی٬یا براساس تفکروتامل در باور ویا براساس بی تفاوتی و در بدترین حالت از روی اکراه واجبار باشد.

درپذیرش مسالمت آمیز نیز بنوعی ممکن است دفع شر شده و می خواهند از آفات نیروی برتر درامان باشند.اما اگر اعتقاد از روی عقل واراده وایمان وباور قلبی باشد وانسان را بسوی سعادت وتعالی رهنمون سازد مطلوب و زیبنده پذیرش کننده است.ودر غیر اینصورت با وجودیکه نوع تفکر نیز انحرافی وخارج از عقلانیت باشد٬آثار زیانباری را برای حال وآینده پذیرش کننده و پیرامونش ببار خواهد آورد.چراکه در اعتقاد پذیرشی شخص پذیرش کننده منحصرا اعتقادات موجود را تقبل می نماید وهیچ اظهارنظری در زمینه حق یا ناحق بودن باور ارائه شده نمی کند.در این صورت اعتقاد انحرافی راه انحطاط وناکجا آباد راطی نموده و اعتقاد دینی و ارزشی پاک راه سعادت را برای پذیرش کننده اش هموار می سازد.

اعتقادات لجوجانه*

***********

وقتی اعتقادی سالم در جامعه مستولی گردید ومردم نیز بر باوربه آن گردن نهادند.در این زمان است که عده ای دیگر حتی با باور ویقین به اینکه اعتقاد موجود برحق بوده وموجب هدایت وسعادت انسان می شود لکن تقبل واجرای آن را از سوی خود یا هرکس دیگر به ضرر خود واهدافی را که دنبال می کند تلقی نموده و بنای ناسازگاری را گذاشته و از روی لجاجت وستیز با باور غالب و مطلوب به مجادله و ستیز برمی خیزد.

معتقدین به لجاجت بدرستی از حقانیت باورهای ارزشی ودینی واقف هستند اما نمی خواهند در زیر چتر حمایتی آن قرار گیرند وفنای دنیا ی ساختگی خود را که باطل نیز هست در پذیرش باورهای حق می پندارند وبراین اساس است که از لج ولجبازی بعنوان حربه ای برای مبارزه با حقانیت استفاده می کنند

شاید سوال شود که چرا لجاجت را به طرفهای مقابل حق نسبت می دهیم.پاسخ این سوال مبرهن وواضح است که در اعتقادات خداباوران و انسانهای پاک سرشت این موضوع نهفته است که عمل و سخن خوش و بحق را از کلام وعمل هرکس که باشد پذیرا خواهند بود حتی اگر از سوی مشرک باشد.فرموده امام جعفرصادق(ع)است که هرکس به من چیزی مفید یاد دهد من خودم را بنده آموزگارآن می دانم*

اعتقاداتی که برپایه لجاجت استوار باشد قطعا مورد مذمت ونکوهش خداباوران واقعی وارزشمداران خواهد بود٬چراکه باقی ماندن واصرار براین تفکرنوعی جدال وستیز با خوبیها و نیکیهای جهان هستی از روی آگاهی و شناخت از سوی معتقدینش می باشد.افراد لجوج به عمق تفکرناب ارزشی وخداباورانه وقوف دارند وبه این بصیرت رسیده اند که تفکرناب و ارزشمدارنه است که آنها را به حقیقت وجود خواهد رساند٬اما چون پایبندی براین باور به خواسته های دنیوی آنان آسیب وارد میسازد وخوشی کاذب چند روزه دنیای آنها را تحت الشعاع قرار می دهد از همراهی با پیروان برحق خداباوران سرباز زده وبه تفکری ناحق ونامیمون التجا می برند.

پیروان این تفکررسیدن به مال٬مقام٬خدم وحشم وثروت اندوزی را برهمراهی با احیای ارزشها مقدم می شمارند و براین اساس در زمان تصمیم گیری نیز بهانه هائی می تراشند تا حتی اگر در مقابل ارزشها قرار نگرفتند پس در کنارشان نیز باقی نمانند.

مجریان این تفکر اغلب از خواص ومهتران اقوام هستند که با توجه به نفوذی که درجامعه عصرخود دارند پیروانی را نیز جمع آوری کرده وبا تطمیع و القائات فکری اهداف ناصواب خود را دنبال می کنند.تفکرلجوجانه در خواص نوعی جدائی از تفکرناب وبوجودآمدن تشویش اذهان عمومی است که در هردوصورت درمقابل ارزشها قرار می گیرند.حال دواتفاق ممکن است رخ دهد اول اینکه تفکر لجوجانه در جامعه غالب شده وموجب تزلزل در پایه های نظام تفکرخداباورانه خواهد شد ویا اینکه در ستیز بوجودآمده موجبات حذف خواص لجوج فراهم می شود.باز هم در هردوصورت صدمه ای جبران ناپذیر برپیکره نظام سلامت وارد خواهدآمد٬چراکه هم برای احیای نفکرناب وارزشی زحمات و تلاشهای فراوانی را متحمل شده ایم و هم برای تربیت و شخصیت سازی معنوی خواص٬اگرهریک از این دو دستخوش تغیرات نامیمون قرار گیرند به ضرر جبهه نظام سلامت معنوی خواهد بود.از طرفی هم نظام سلامت معنوی بدنبال جذب حداکثری خواص وپیروان آنان برای رسیدن به جامعه پاک و خداباورانه است وریزش حتی حداقلی را نیز رخ برنمی تابد.

اعتقادات ملحدانه وتکفیری*

****************

تفکرملحدانه همان باورهای ضدارزش درجامعه است٬وقتی اعتقادعام وخاص جامعه براساس اصل مدون نظام هستی که خواهان زندگی ارزشمدارانه وپاکنهاد وپیمودن راه سعادت بشربسوی کمال مطلق هستی وولایت خالق جهان استوار شده باشد وبرای حصول به آرمانهای مطلوب٬راهکارهای تئوری وعملی اعم از انبیاءالهی واولیاء وصحف مکتوب و منزل از سوی پروردگارجهان ارائه گردیده است.عمل به این مسیر روشن ونورانی موجب هدایت ونجات انسان وتمرد از آن تکفیری وملحدانه است.

تفکرملحدانه با آگاهی از نظام سلامت معنوی ووقوف به حقانیت خداباوران٬بازهم با آنان در ستیز می باشد.چراکه در اصل نمی خواهند لذت دوسه روزه دنیا را از دست بدهند و به پاداش روز حساب نیز اعتقادی ندارند.آنان پیروان و فرزندان ابلیس واعوان وانصار شیطان هستند.هرچه که موجب آرامش روح و روان انسان برای رسیدن به کمال ودرنهایت لقای خدای سبحان باشد را قبیح شمرده وبرخلاف آن عمل می کنند٬چراکه بنده دنیا وامیال دنیوی وموهبات پرذرق و برقش شده ودرمبارزه با آنچه که بخواهد دوسه روزه دنیای فانی آنها را خراب کند از هیج خطا وجنایتی ابا ندارند.

ملحدان تکفیری همواره دنبال منافع دنیوی خودهستند وهمه دنیا را از همین زاویه می نگرند٬پس در دیدگاه آنان٬صالحان وخداباوران همچون خاری درچشمشان محسوب می شوندوبرای رهائی از این تنگنا به هر وسیله ای متوسل شده تابه خواست وخواهش ناصواب خود دست یابند.

ملحدان از هرروشی برای رسیدن به امیال خود بهره می برند حتی دربرهه ای از زمان از ابزار دین نیز استفاده می کنند وبه عوام فریبی می پردازند و عواطف پاک خداباوران را تحت الشعاع قرار می دهند.آنان با تبلیغ یک ضدارزش در جامعه و وارونه جلوه دادن آن بعنوان یک ارزش ٬سعی در انحراف فکری جامعه برای بقای ناپاک خود دارند.تفکر ملحدانه همیشه مذموم ومقهوراست لکن ممکن است در دوره ای از تاریخ براثر جهل و فرومایگی جامعه در صدر امور قرار گیرند که با بیداری تفکر ناب وخداخواهانه دوباره از گردونه حیات خارج شده وبه زباله دان تاریخ می پیوندد.نمونه تفکر ملحدانه را حکومتهای خودکامه نمرودی و فرعونیان وسلاطین مفسد بلاد مختلف در ادوارگذشته ودرعصرحاضر بوفور می توان یافت و در دنیای کنونی نیز استکبار جهانی وحکام خودکامه عربی ودیکتاتورهای آفریقائی از جمله آنان هستند.

اعتقادات دینی*

*********

اعتقادات دینی با خلقت بشر موجودیت یافت وتمامی انبیاءالهی براساس حکمت وموعظه سعی در شناخت افکار عمومی از خلقت و صانع وخالق جهان هستی وپرستش پروردگار جهان داشتند که این امر تا به امروز از طریق اولیاء ونواب خاص آنان تداوم دارد.

اعتقادات دینی براساس دستورات شارع مقدس از سوی خداوند به خلفای خود در زمین تفویض شده است تا آنان نیزاحکام مربوطه را برای بشربه ارمغان بیاورند.این سلسله تعیین وتفویض برای این منظور است که انسان بتواتند با فراگیری وعمل به آن زندگی سالم وراحتی را انجام داده و براساس سلامت در روش زندگی که از خلفای خداوند آموخته است در روز حساب نیز آسوده خاطربه لقای حق متصل گردد.

این باور باید براساس اراده وتدبر وتعقل وتفکر برمبنای سلامت و تدین استوار باشد.چه بسا اینکه برخی اقوام در قرون ماقبل ودر زمان حاضر در تقبل تفکر دینی صرف پذیرش را داشته وتامل وتفکری در این خصوص ننموده وطوطی وار و با تقلید کورکورانه یک باور دینی را پذیرفتند واعمال مربوطه آن دین چه سخت وچه آسان را بجا آوردند ولی به دلیل عدم شناخت درست از باورهای تقبل نموده دچار انحطاط وفرومایگی شده واز اصل دین خارج وبه خرافه پرستی روی آورند.

پذیرش اعتقاد برمبنای تعقل وتفکر لازمه اش تقبل آیه شریفه:انی جاعل فی الارض خلیفه* است که خلیفه آگاه و جامع الشرایط را بشناسد ودر اطاعت از او که همان اطاعت از انبیاء واولیاء ودر نهایت خداوند است هیچ شک و ریبی در دل راه ندهد و اعمال مربوط به دین را آگاهانه و از روی صدق و صفای دل و جان بجا آورد. در اینصورت است که راه هدایت را از راه ضلالت باز خواهد شناخت.

تفکر دینی که با اراده وشناخت صفات جمال و جلال کبریائی حق همراه باشد انسان را به رستگاری رهنمون می سازد.حال اگر این تقبل با تفکر وتدبر همراه نشود همان قائله ای اتفاق خواهد افتاد که در کوفه بوقوع پیوست که امروزه پس چهارده قرن از صدر اسلام و وقایع اتفاق افتاده درآن دوره هنوز هم مردم کوفه را به پیمان شکنی یاد می کنند و ضرب المثل خاص و عام شده اند.مردمی که در عقیده وباور دینی دچار تزلزل شده و دمدمی مزاج بودند ودین را برای راحتی دنیای باطل خود می خواستند.

اعتقادات قلبی*

********

تمامی اعتقاداتی که به آنها اشاره شد با یک اصل تکمیل می گردد که به آن اصل اعتقاد قلبی می گویند.اعتقاد قلبی دومسیر متفاوت دارد که یکی اعتقاد قلبی با صداقت وپاکی وخیرخواهی است ونتیجه اش جز به سعادت و رستگاری ختم نخواهد شد.واعتقاد قلبی به مسیر انحرافی والحاد و کفر است که پایانی جزفنا و نیستی را دربر نخواهد داشت.

باور واعتقاد قلبی که منتهی به سعادت خواهد شد ناشی از قلب سلیم وقلبی که با شناخت کامل از هدف خلقت جهان هستی بدست خدای متعال واینکه جهان وهمه موجودات هستی متعلق ودرسیطره ذات اقدس باریتعالی می باشد ختم شود.

انسان معتقد ومومن براین باوراست که این همه مواهب موجود از سوی پروردگار خالق سبحان برای انسان به ودیعه گذاشته شده تا راحت وسالم زندگی کند وبرای حصول به آرمان مد نظر به سراج منیری همچون انبیاء الهی ٬ائمه معصوم وکتب مقدسه ای همچون قران٬تورات٬انجیل٬زبوروصحف سایر انبیاء ماقبل التجا نماید تا در رسیدن به مقصد مطلوب دچار سرگشتگی و انحطاط نشود.

اعتقاد قلبی به خوبیها و سلامت نفسانی سپری محافظ برای نجات انسان از کوره راههای ظلالت و سیاهی جهان است که اگر با حضور قلب وبا سلامت وکمال عقلی ودرایت مدبرانه همراه شود با شناخت درست از پروردگار وهدف از خلقت جهان هستی ولزوم پیروی از دین وآئین خداوندی وعمل به احکام مربوطه سبب رهائی او از نگون بختی و به کمال مطلوب که همان رضای پروردگاراست منتهی خواهد شد.

اعتقاد قلبی ابتدا از عقل ودرایت سرچشمه گرفته وبه شعور می رسد ودرمرحله بعد عشق معنی پیدا می کند عشق نه تنها چشم را نمی بندد بلکه آن را بازتر کرده تاجائیکه با دل می شود دید وچیزی را که دل ببیند محال است از آن دست بردارد واین مراتب نیاز مند فراگیری علوم مربوطه از محضر علمای عامل مربوطه می باشد.

در طول تاریخ از این دانش آموختگان مکتب معرفت را بوفورمی توان یافت٬حضرت یحیای پیامبر٬حضرت اسماعیل٬امام حسین علیهم السلام ویاران با وفای اصحاب کربلا و رزمندگان هشت سال دفاع مقدس وسرداران واحراری که از عزیزترین متاع دینوی(جان) خود گذشتند تا متاعی بالاتر و بزرگتر همچون محبت خداوند را کسب نمایند.این همان اعتقاد برمبنای عشق و شعور و مشاهده با دل است که دانش آموخته مکتبش با امتیازی بالا آن را کسب می کند.

اعتقاد قلبی انسان را سبکبال می سازد مشروط به اینکه این اعتقاد به خوبیها وخدای خوبیها گرایش داشته باشد که همچون وسیله پروازی که هرچه سبکتر باشد قدرت اوجگیریش بیشتر وبیشتر می شود.

انسانی که اعتقاد قلبی به خدا و سلامت نفسانی دارد از هیچ مانعی در دنیا خوف و هراس در دل راه نمی دهد چراکه در ابتدای امر به باور قلبی رسیده وتا نهایت کمال و سعادت را با چشم دل می بیند.عاشق شهادت بودن یاران امام حسین(ع)وروی میدان مین رفتن جوانان غیور ایران اسلامی و رشادت و جانفشانی رزمندگان لبنانی و فلسطینی و موارد متعددی از این عشقبازیها همه وهمه مصداق مشاهده قلبی فیها خالدون ونهایت سعادت می باشد.

نتیجه*

***

درتعریف اعتقاد به این نکته اشاره شد که لازمه انسانیت و داشتن زندگی پاک٬اعتقاد وباور به زندگی وحیات در دنیا واینکه چرا بدنیا آمده وچه اموری را باید دنبال کند وبکجا خواهد رسید را در دستورکار خود قرار دهد.

عنوان گردید که برای رسیدن به هر یک از مراتب یاد شده نیازمند همت و پشتکار می باشد که اگر چنین نشود در کوره راه ناکجا آباد سردرگم وسرگردان مانده و روحی خسته و دلی پژمرده خواهد داشت.وسرانجامش نیز به ضلالت و گمراهی خواهد انجامید.

اعتقادات را به انواع مختلف تقسیم کردیم وعرضه داشتیم که این تقسیم بندی از دیدگاه نگارنده و بنوعی نوشیدن جرعه ای از دریای خروشان می باشد چراکه در مبحث اعتقادی می شود به هزاران عنوان ومطلب اشاره کرد.بهرتقدیر برای عناوین بازگو شده تعاریف و تعابیری هرچند اندک ارائه نمودیم تا خواننده را با واژه های موجود ی که خود نیز در ذهن ویاد دارد آشناتر نموده وبا مراجعه به منابع موثق و معتبر دیگر به اعماق موضوع بپردازد.

همه تعاریف وتفاسیر موجود درکتب معتبر وافکار عمومی جهانیان و نظرات کارشناسانه خواص  ومطالبی که عنوان گردید دریک اصل به این نکته مشترک می رسد که اعتقاد می تواند به هنجاروناهنجار٬پاکی وناپاکی٬سعادت وشقاوت٬عاقبت بخیری وفنا و نیستی منجر شود٬بهترین راه نیزمسیر سعادت وپاکی و هنجاراجتماعی برمبنای دین واخلاق و سرانجام عاقبت بخیری معرفی گردید.

برای کسب این منزلت نیز انبیاء واولیاء وصلحا و کتب مقدسه ای که توسط آن بزرگواران از سوی خداوند نازل شده وبه ما ارزانی داده اند بوده که در مقابل نیز شیطان و وسوسه های خناس قرار دارند که انسان را از رسیدن به کمال و باورهستی باز می دارند وبه ناپاکی و فنا سوق می دهند.

سرانجام در یک جمله باید گفت که اعتقاد راسخ و قلبی وبا شناخت کامل به خداوند ودیانت و ارزشهای انسانی وتوکل به خدا و توسل به نواب خاص خدا در زمین و انجام امور مباح وارزشمند قابل دسترسی بوده که عاملش را بسوی سعادت وکمال رهنمون می سازد.ان شاءالله

                                                                              محمدعلی یوسف زاده

                                                                            کارشناس مسائل فرهنگی

                                                                            11/12/1389

بهار وکشاورزی

***********

بهاربامو می اه جان بیگیفت تب*          نه روز مره روزه نه شب مره شب*

بهاربامــــوبازم بامو نشاستن*              سیه چول میان تاچکره دماستن*

بهار بامو می ورزه ناره کونه*             یاد پیشکابل وشاترکه کونه*

می دیل خوشی می چارکله بیجاره*       بهارفقط پول دارانه بهاره*

تمام سال واسی بکشم درد ورنج*         تا بجورباورم چاردنه غوشه برنج*

اول کار واسی باورم توخم جو*           توخم جوایوان سربکونم ولو*

بعدا دکونم جو کیسه میان*                  قایم زنم زاکان مار دوخان*

اهای بیه ای کیسه مره بدار*               توغله نهار خورداندری یا نهار*

کیسه سره جوال مره دوزمه*              خسته بوستم شمه یکم گردمه*

سیزده رده بوست جو آب دوکونم*        ایته زبیله غوصه می دیل دوکونم*

خیسه بوسته جو دوکونم کالبی میان*     هیمه کله آتشه کونم فراوان*

جوحصیرسرپهنه کونم*                     هتوهتو می روزه شوو کونم*

اول صبح هتو بخانده تله*                  دازه اوسانم شمه شونده کله*

باغ میان همش دره گرزنه*               وسط دره دورچه شونده بنه*

ایته پیله زبیله شونده بینم*                 شوندانه کم کم جو سرولوه کونم*

زپه بزه جو فوکونم توم بیجار*           از ایه ده شروع به زنای کار*

بعدا هتو می اه زبیل گل نامو*            زنای گویه بوشو بیهین موشما*

موشما قیمت وانورس الامان*            صدتومانی نهصدوپنجاه تومان*

خواهی نخواهی جو سبزا کونم*         هیزاربلائی جو سبزا کونم*

بعدا که شم راه تاودم تیلره*               دنده بزنم کارباورم تیلره*

ا تیلرم فقط کونه گورگورو*              هتو خوره بازم کونه قورقورو*

آخ ای تیلرگیفتاندره می نفس*            عجب گرفتاره بوبوم اینه دس*

تسمه هینم دنده خرابه بهه*                ایته هینم اوی ته خرابه بهه*

هیزاربلائی می بیجاره کارم*            خواهی نخواهی می بیجاره کارم*

شخم زنم دوکیله زنم سه مرته*              قدم قدم هتو شمه اورتر*

اول صبح هتو بخانده خروس*              می پلاپزومی دتر ومی عروس*

را دکفید تا کی بیشید نشاستن*               نشاستن وسیه تول میان دماستن*

بعد نشا ویجین زنید بیجاره*                 بعد ویجین دوباره و سه کاره*

منم شمه کشه شمه می مرزه*               داز اوسانم فتاشمه  می مرزه*

بعدا هتو غوشه بزه می برنج*              قد بکشه مغزا گیفته می برنج*

تابستانو افتو زالا میان*                      برنج بینی سرسوزانه برار جان*

غوصه ببوست می دیل میان تلمبار*       چارکله بیجار درم هیزارته سربار*

بیجار نگو ورزانه اشکل چره*              هرچی بخای می بیجار میان دره*

سوروف دره علف دره سگ واش*         گوزکا لیم وچیک واش وقاشق واش*

مار دره لنتی دره آب لاکو*                  موش وکاپیش وهیزاردردومرض ماکو*

می پیله کوده توم بوبوسته الوخ فک*       همش بی نیشته اون رو چهون درازلگ*

هیچ کی غمه می دوش رو اونسانه*         هرکی ایه ایته ویشکون گیره*

ازهمه بدتر کرم ساقه خواره*                 فترک زنه یک دفه می بیجاره*

برنج میزانه کونه با ریشه*                    زیرزیراکی فوقا کونه خونیشه*

توکی نخوردی تره و اشکنه*                  خیال کونی برنج هتو بجور ایه*

تمام سال واسی بکشم درد ورنج*            تاجورباورم چاردنه غوشه برنج*

هه چیزانه کی تره ایشاره بکودم*            ایته ایته تره شوماره بکودم*

همه الان اول کاره برار*                      غسال بوشوره ای گل کاره برار*

سال تا سال می کار چی ایسه دوسن*        می دوسنوسرمایه دارجوسن*

برنج می وجه هینه موفت وارزان*          آخرسرهم می قسمته خوشکه نان*

امی بدووسته اونه انبار دره*                 امی نوغان اونه تلمبار دره*

رئیس هردینه وازوازکونه*                   سفره تزویر وریارباز کونه*

خمه به دولا به هی راسته به*               اوشانه ویجه نیشینه پاخته به*

ولی موفتکی پیچا پلا نده اون*              مرض بیگیفت دوم به تله نده اون*

سرمایه دار وارث قارون عاج*            سرمایه دار ریشه فقر وفساد*

الهی ای ریشه بکنده ببه*                   ای ریشه با تیشه بکننده ببه*

می زندگیه مره چاکودی زهرمار*           سرمایه دارتره گمه گوش بدار*

اووقتانه مدیحه شاه گوفتی*                    ایمام خومینیه بد وبیراه گوفتی*

اووقتانه مردوم ورزا بوردی*                کولشکانو چیرکانه یکجا بوردی*

طاغوت واستی مره بکودی دربدر*         می دیم رو دره تی سیلی مقر*

الان ولی نوخودهرآشی تو*                  دیچیکتراز علف سگ واشی تو*

تره چاکودی زاهید ومرد خودا*            نماز جومعه صف اول تی جا*

توکی نداشتی سواد الیف ب*                تی زیرپا ماشین نهه ب ام و*

پاساژ داری گراژ داری کارخانه*        بازم کونی گاو مانستن گورخانه*

تی باوره کی می سرمایه حلاله*            ازخومس وزکات هم پاک پاکه*

تی پول روکمتربدی شاد وپاد*             تی سربخوره تی خومس وزکات*

اوسرفدایی ایسرامره فیگیفتی*              گرانی مره امی جانه بیگیفتی*

خیال کونی اشانه مو نانمه*                 یا کی نتانمه تی دسه بخوانمه*

رنگی نره تی حنا در بوشو*                 کمتربوگوپرت وپلا دربوشو*

می آذوغه نیم دانه و شوکوره*             می چوم سو یه موشت پلا ره شوره*

فقروفلاکت می تنه دشکسه*                 مشتی برار بیشیم امی قصه سر*

جبهه بوشو شهید فدا حزب الله*             کاخ بساخته تاجیر دندون طلا*

موکی اسیر درد و اضطرابم*               خیال نوکون کی ضد انقلابم*

خیال نوکون از انقلاب وابیرم*             خودا دانه دوته شهید پیه رم *

بادخزان فتاشته ده می باغه*               نام شهید زنده بوکوده می داغه*

وقتی از کربلای سورخ میهن*            می دوین شهید مره باوردن*

بوشوم بیدم میان آه وشیون*                سینه زنان عزار عزار گوفتاندرن*

بیدم رفیقان نگرانیندی همه*               چکال چکال ارسوفوکونیدی همه*

دادبزم براران کمی اوطرفتر بیشید*       سینه زنان ایپچه مره راه بدید*

سوختاندرم ده زندگی نخایمه*                  چنددانه گب می زای مره دارمه*

وقتی فارستیم برسرمی نورعین*            پارچه بجوره گیفتم چی بیدم یا حوسین*

بیدم می زای سر به بدن نره اون*           هیچی بجزگورشا بوتن ناره اون*

بگفتم موخون دیل بخوردم جان زای*       نیم دانه مره تره پیله کودم جان زای*

پسرموتی ژندره رخته بمیرم*               می دیل میام تی عکس قاب بگیرم*

وصله بزه پیرهنه دوکودی شویی مدرسه*  آخ می کمرازتی اه داغ بشکسه*

ویریس پسرسوختاندره می جگر*            تی داغه از خاطربوردن نشا عمرمن*

تی کویه ماچی بزنم جان زاک*               تی نازنین بدن بامومره یه موشت خاک*

مشتی برار می درد دیل زیاده*               می غم سواره ایسه مو پیاده*

مشتی برار بخوان توبا سوزوساز*          قصه می غصه درازه دراز*

مصیبت حضرت قاسم بخوان*               مشتی برار می زای جوان بوجوان*

تی خواندگی تسلی می دیله*                  مشتی برار داغ جوان موشکیله*

این شعرگیلکی به لهجه رشتی برگرفته از شعرگیلکی زنده یاد استاد رحمدل است که با لهجه شرق گیلانی سروده شده بود که حقیر با تغییراتی درمتن ولغات وبرگردان برخی تعبیرات گویشی به لهجه رشتی درآوردم.جادارد که درود بیکران ما را بروح این عارف بسیجی نثارکنیم و ازخدای سبحان علودرجات برایش طلب نمائیم.

محمدعلی یوسف زاده(عبید)01/12/1389

                                                      بسمه تعالی

                                   یاد باد آن روزگاران یاد باد

                                   *****************

یاد یاران *

سلام علیکم :

                باز هم بهانه ای شد تا یادی از شهداء ودلاورمردیهای هشت سال دفاع مقدس نموده و صفحاتی از برگ تاریخ ناب آن ایام را ورق زده٬تا بخودآمده وهدف از حیات جاویدان را باز شناسیم.

راستی چرا بهانه؟!

چون در این دنیای فانی هروقت به بن بست می رسیم٬دنبال مامن و پناهگاهی می گردیم تا خود را از منجلاب بیراهه و نگون بختی برهانیم.وچه محفلی آرام بخش تر از محفل شهیدان.شهیدان همچون امامان معصوم(ع)وامام زاده ها ٬مزار ویادشان برای ما عدالتخانه وپناهگاه شده است.هروقت برای رسیدن به دنیای زودگذر ویا برای رهائی ازبن بست دنیوی که خود مسبب آن هستیم به آستان مقدسشان دخیل می بندیم تا دست ما را گرفته و نجاتمان دهند.آن بزرگواران نیز آنقدر کرامت و بخشندگی از خدای خود آموخته اند که هر متوسلی را پناه داده و با دست پر برمی گردانند.لیک این ما هستیم که هر بار وقتی محموله زندگی ما از گردونه خطر گذشت٬باز هم از یاد می بریم که چه بودیم و چه هستیم و چه باید باشیم.

از شهیدان سخن می گویم٬شهیدانی که تمام دنیای آنها در یک کوله پشتی جای می گرفت٬دنیائی که جزء جزء آنها بوی حیات جاویدان می داد وپس از عروج آسمانی آنها ٬همه آنچه که دنیای شهیدان را شامل می شد بعنوان تیمم و تبرک در گوشه دلهای مومنین قرار دارد.(وصیت شهید٬مهر نماز وانگشترو تسبیح٬قران و ادعیه مشهور٬دلنوشته وخاطرات وعکس٬تمثال مولا ومقتدای بسیجیان امام روح الله٬چفیه وسربند مزین بنام مبارک ائمه معصوم(ع) وحضرت عباس علمدار کربلا٬و..........)

هریک برای آنها تمام دنیای شان و برای ما نیز گنجینه خاطرات و یادگار محسوب می شود.

اما صد حیف که از این معرفت بزرگ شهیدان درس نگرفته ایم ٬چراکه هریک از یادگاریهای شهیدان بوی خدا می دهد وقرار است که ما را با خدا مانوس سازد.

مگر می شود قرانی که شهید می خواند وبه آن عمل می نمود که در آن درس ایمان و تقوا و پاکی و راستی و درستی و رستگاری هست٬دردستان ما باشد وما بجای اینکه در سرپرورانیده ودر دل باور نموده و با تمام وجود به دستوراتش عمل نموده ٬آن را در تاقچه خانه و کنج کتابخانه و رحلی مجلل جای دهیم وادعا کنیم که با نگهداری یادگاری از شهیدان بیاد آنان هستیم؟!

سجاده شهید عطر وبوی خدائی می دهد٬دلنوشته های او در سنگرها و پشت خاکریزها و میان دود و آتش و خون حکایت از همنشینی و ارتباط قلبی او با خدا دارد.پس ما کجای کار هستیم؟!

هان ای شهیدان٬ بند بند وصیت شما درس حیات ابدی و رسیدن به رستگاری را در خود جای داده است٬اما ما ناسپاسان بجا مانده از قافله عشق هر وقت در جائیکه برای نیل به اهداف دنیائی ما نیازمند شویم از شما خرج می کنیم ٬

چرا که شما وصیت داشتید که امام را تنها نگذاشته و اصل ولایت فقیه را استوانه نظام اسلامی برشماریم.اما خود دیدید ومی بینید که هروقت دنیای بعضی دنیا پرست به مخاطره می افتد سفارش شمارا که فراموش می کنند بماند٬ بلکه برعلیه ولایت شمشیر زبان بیرون کشیده و اگر توان داشته باشند شمشیر قیام نیز از نیام بیرون می آورند.حاشا و کلا ....؟

شهیدان٬سفارش داشتید تا نماز را به جماعت و صفای دل ویکرنگی در مساجد برگزار کنیم تا وحدت بین مسلمین هرچه منسجم تر باقی بماند.حال می بینید که مساجد آباد شده است لیکن نماز گزارش گرفتار دنیا و عوامل فریبنده  و زندگی روزمره شده وتوگوئی که اصلا قرار نیست پس از چند صباحی از آن رخت بربندیم.نماز و جماعت آنرا بنا برمصلحتی پر بار ادا می کنیم که وای برما از زیانکاران خواهیم بود.

شهیدان٬سفارش داشتید تا به والدین و مهتران وکهنسالان احسان نموده و مورد کرامت قراردهیم.اما بدانید که احترام شما نسبت به آنان احترامی برگرفته ازشناخت وعرفان بود ولی ما از این آزمون نمره خوبی نداریم واین هم از توجه به دنیا از سوی ما می باشد مگر اینکه شما  دست ما را بگیرید و نجاتمان دهید.

شهیدان٬سفارش داشتید که در همه حال عدالت و برابری را سرلوحه زندگی خود قرار دهیم و دست نوازش برسریتیمان کشیده وبه مستمندان و نیاز مندان یاری رسانده  ویار وغمخوار محرومان باشیم.اما ما در این آزمون نیز نمره قابل قبولی اخذ نکرده ایم ودر انجام وظایفمان چیزی جز ریا و تزویر آغشته نیست!وبجای زدودن غم از رخسار محرومان ومسکینان برای هم غم می تراشیم.واعجا

شهیدان٬بند بند وصایای شما نسبت به ما و آیندگان در ذهن ما هست٬لیکن آنها را به آرشیو ذهن سپرده و هروقت که نیازی پیدا کردیم به آن روآورده تا برای نفع دنیای خودبکار بندیم.

حال می بینید که تا کجا به بیراهه رفته ایم وحال زار ما بکجا رسیده است؟!باز این شما هستید که اتصالتان به خدا مهیا است واجر وقربی نزد اولیا وصلحا و خدای جل واعلا دارید.پس شما را بجان مادرسادات حضرت زهرا(س)٬که اولین شهیده معصوم مظلوم تاریخ است٬شما را به شهیدان کربلا وگلوی نازک تیرخورده حضرت علی اصغرودستهای بریده عباس و بدن چاک چاک زیر سم اسبان امام مظلومان حضرت ابا عبدالله الحسین(ع)وشما را به تمام خوبیها وشما را به لحظه های حضور در سنگری که با هم بودیم قسم می دهم که دست ما جا ماندگان از قافله عشق را بگیرید ونگزارید در گرداب دنیا غرق شویم ودوستدارتان باقی مانده و رهرو راستین راهی باشیم که شماپیموده ایدودرمذرعه دنیا بذرایمان٬تقوا٬ورع٬پاکی٬صفا٬عشق٬حیا٬عدالت٬شرف٬نوع دوستی٬ ودر یک کلام باورحق کشت نموده ومحصولی همچون رستگاری و حشر در جوار رحمت حق درو نموده وبا خود ببریم.

                                                 پسندیار

هرآنچه یارپسندد مــراد من آن است*           چواین پسند بجانم بود بمرگ می خنــــدم*

گدا وسائل عشــــــــقم بروز تنــهائی*             فــدائــی لـــب یارم به غــیر می خنـــــدم*

مرا به ساحل عـرفان رساندم روزی*             سفینه نجات مـن آن است بازخــورسـنـدم*

لقای دوست مـراآرزوی دیرین است*                شـــراب مــرگ براهــش بکـــام می بندم*

تمام زندگیم را کنم فدای مقدم دوست*        نگاه دوست بسویم بود بـــمرگ می خندم*

                                      محمدعلی یوسف زاده

                                    کارشناس مسائل فرهنگی

                                            ۰۲/۱۱/۱۳۸۹

                                         بسمه تعالی

                         باند پروازی ملکوت

                        *************

                                 (مسجد)

سلام علیکم*

خداوند جل واعلا تکالیفی درجهان هستی برای انسان مقررداشته وامربه انجام اموری مباح وشایسته ونهی ازاعمالی قبیح وناروا نمود تاهرچه که باید درسرای دیگرکسب نماید مزد اجری باشد که خود دراین دنیا عاملش بوده است.چرا که درعقبی چیزی بعنوان عبادت٬کار٬تلاش ودرماورای آن ٬شقاوت٬گناه٬سستی٬و...... وجود ندارد.بلکه تنعم درجنات النعیم وعقوبت وکیفردردرک اسفل نتیجه یک عمر حیات دردنیای کنونی است که فرجام خیر وشرآن راپس از سنجش اعمال خواهیم دید.

پس برماست که دربهار مذرعه دنیا کشتی داشته باشیم که در زمستان آخرت آذوغه روحانی ما باشد که اگر غیر این بود یم به خود ستم کرده ایم.

مسجد*

****

عبادتگاه مردان آسمانی از جمله کشتزاری است که بدستور الهی وبا نام او در دنیا بنا می شود البته بهترینها را در مکان٬ابزار٬ومال بخوداختصاص داده بطوریکه در بهترین وپاکترین مکان ومال مومنان وبا آراسته ترین مفروشات و تزئینات تعبیه شده و مکانی با طراوت وطرب انگیز با نام و برای خدا ساخته می شود.

حال بنائی که با همه ترینها در مال و مکان و زینت درساخت آن بکارگرفته شده واز لحاظ دنیائی نیز می بایست برای صاحبش تعلق خاطر بسیار داشته باشد.می بینیم که پروردگاررحمان و رحیم خطاب به انسان می گوید:ای بنده من تو که این مسجد را برای من ساخته ای وزحمت فراوان نیز در احیای آن متحمل شده ای حال من این مکان زیبا وپاک ومحل امن وآرامش را به توهدیه می کنم ودوست دارم که مهمان من باشی ورسم مهمانی را بجا آوری وایامی از ساعات شبانه روز را با من خلوت کنی وراز دل با من فاش سازی هرچند که از اسرار درونت آگاهم لکن دوست دارم که خود برزبان آوری٬دوستی و ولای مرا در دل بپرورانی ودلی که من خود به تو داده ام را برای سکونت ومحبت من به من اجاره دهی ودریک جمله آنکه :من عاشق توام تونیز دلداه من باشی.وهرآنچه راکه دردنیا به آن تعلق خاطر داری برای تقرب به من دوست داشته باشی.

مسجدی که بدست بندگان پاک خدا ساخته شده وبا نام خدا دایر می گردد ٬و قرار است محل انس والفت با خدا باشد با وجود مالکیتش به خدا٬ نگهداری و استفاده از آن نیز به بندگانش سپرده شده تا با تقرب به حضرت احدیت وشناخت صفات جلال وجمال کبریایی او راه چگونه زیستن را آموخته تا در زندگی دنیایی خود دچار سرگشتگی وانحطاط نشویم.اعمالی همچون تقوا٬ ورع٬ پاکی٬ صداقت٬ دوستی ومروت با مردم٬ یتیم نوازی٬ عشق به نیکیها٬ راستگوئی ٬خیرخواهی خود ودیگران٬جهد وتلاش برای معاش حلال٬امساک از مفاسد اجتماعی٬ارتباط با خدا باوران٬ولایت پذیری٬وپرهیز از ملحدان و مبارزه وقتال با کفار وانجام هرعمل مباح ولازم و پرهیز از هرامر ناصواب وبیهوده را در دستور زندگی خود قرار داده تا به نهایت بندگی که همان نیابت خداوند درروی زمین بعنوان(انی جاعل فی الارض خلیفه)وانشاء الله تعالی لقای حق در عقبی را کسب نماید.

مسجد محل سربخاک مالیدن انسان متقی در برابر عظمت پروردگاراست.سجده گاهی که برای جلوس درآن لازمه ای همچون:پاکی دل ٬سلامت نفس٬آراستگی تن وجان٬طراوت و صفای ظاهر٬و....... را دربر دارد.

برای حصول به این مراتب٬ مراتب دیگری را باید تلمذ نمود وبکار بست .وقتی مسجدی بنا می شود تکلیف براین است که در آن به عبادت خالق هستی بپردازیم وبرای انجام صحیح عبادت نیز تکالیفی رابر شمردیم .

حال از زبان مسجد آنگونه که باید باشیم می گوئیم.*

*******************************************

هان انسان مرا بنا نمودی ونام خدا را برمن گذاشتی تا محل امنی باشم برای تو٬پس تو نیزاجابتم کن.به اینکه:

با دلی پاک ومالامال از عشق به خدا وبدور از تمایلات دنیوی برمن وارد شوی واز لحاظ ظاهر نیز آراسته باشی و خوش لباس و خوشبو ومنظم باشی وقبل از اذان وارد شده و ساعتی پس از اقامه نماز خارج شوی٬زمانی را که در صحن من بسر می بری بدور از تمایلات دنیوی باشی و از کسب وکار وتجارت و سوداگری حرفی بمیان نیاوری و همواره یاد خدا وخیرخواهی دین و مومنین را در سر پرورانیده و برزبان برانی٬نمازت را با تمئنینه وآرامش جسم وجان بجا آورده و برای حفظ وحد ت بین مسلمین و خشنودی خداوند به جماعت بخوانی٬ازغیبت و خدای ناکرده دروغ وافترا نسبت به همنوع و خداوند و جهان هستی  اکیدا پرهیز نمائی٬مایه آرامش دیگران باشی٬آراستگی وپاکی دل و جان را ازیادنبری٬چشم وزبان ودلت مکان امنی برای دیگران باشد٬حتی لباس و بوی تنت نیز فرحبخش باشد.سیمای تو درنظر دیگران چنان دلنشین باشد که صفات جمال وجلال کبریائی را درآن ببینند.گفتارت بگونه ای باشد که دیگران از شنیدنش رنجیده خاطر نشده بلکه مشتاق سخنهای شیوا و مفیدت باشند.ویاد ونام خدا و دینداری را با تمام وجود درتو احساس کنند.

در شنیدن سخنان بیهوده ولغو نیز چنان برافروخته شوی که دیگر مجال ادامه سخن برای گوینده اش باقی نماند.در وقت صلواه از کسب وکار وتلاش برای معاش دست برداری٬چرا که قراراست از دنیا بهره ای برای آخرت برده باشی وچه سود وبهره ای فزونترازهمنشین و هم سخن شدن با خدا که انشاء الله با حضور قلب نیز توام باشد.تا وقتیکه خداوند می فرماید: الذی یراک حین تقوم... آن زمانیکه تو بنماز می ایستی من تو را می بینم.چنان روح پاک و ضمیری آگاه وآزاد داشته باشی که در محضر پروردگاربتوانی قرار بگیری.وخداوند پذیرای تو باشد وبه اصطلاح عام  دنیوی به ما نگوید که تو را نمی پذیرم یا تمایل به پذیرشت ندارم.که دراین صورت وای برما که از زیانکاران خواهیم بود.

قرارما درمسجد چیست؟*

*************** 

درمسجد قرار است به عبادت بپردازیم.*نماز نیز یکی از عبادات است البته برترین عبادات که اگر قبول شود دیگراعمال قبول خواهد شد.اما در متن نماز وعبادات ٬ساختن دنیای خود ودیگران٬دستگیری نیازمندان٬احساس مسئولیت درمقابل دیگران نیز نهفته است.پس زمانی نمازگزار واقعی هستیم که نسبت به همنوع رئوف و مهربان بوده وازاحوال آنان باخبر باشیم٬به مستمندان یاری رسانده واز بیماران عیادت بعمل آورده واز یتمیان دلجوئی نموده ونیازمندان را در حد وسع خود متنعم سازیم.که اگر اینگونه بودیم رستگار خواهیم شد.ونمازی مقبول بجا آورده ایم.

درمسجدقرار است به عبادت بپردازیم.*شناخت دنیا ودوستی با اهل ولا وبرائت از اهل جفا هم از جمله عبادات است.حضور وابراز وجود نماز گزاربایددر مسائل سیاسی و اجتماعی وهمراهی وهمگامی با خداباوران درحمایت از ولایت ودوستی با آنان وبرائت از ملحدان ومشرکان ملموس باشد.

درحمایت از نهضت علوی(ع)٬صلح حسنی(ع) گوش بفرمان٬ودرجهاد حسینی(ع) دست بشمشیر ودر انتظار مهدوی(عج) نیز چشم ودل براه ظهوربا برکت ایشان باشیم.

از خوبیها به نیکی یاد کرده وحامی خوبان باشیم.ونسبت به پلیدیهای فردی واجتماعی و سیاسی نیز تحرک نشان داده واعلام برائت نمائیم.

درمسجدقرار است به عبادت بپردازیم.*عبادتی که یاد ونام خدا در آن تبلور داشته باشد.حال اگر خدای ناکرده زبانی ناپاک وغیبت کننده وگوشی شنوا برای امورناصواب وچشمی آلوده با نگاه نامحرم وهرآنچه که حرمت دارد وتفکری که در آن با خداباوران همراه نباشد واعمال روزمره ای که درکسب و کار وتلاش برای معاش ٬چه درفعالیت اقتصادی ومناصب دولتی وحتی مشاغل عام خصوصی درهریک از آنها عدالت وخیرخواهی و تقوا و ورع همراه نباشد.آنوقت است که بظاهر به مسجد گام نهاده ایم٬نماز بپا داشته ایم وبا جماعت بوده ایم لکن بقول شاعر:

اگر چــــه روی انــــدر برابرت دارم*             من این نماز را حساب نماز نگذارم*

چنان خجل شده ام که از ریا وتزویرم*            نشسته روی بمحـراب و دل ببازارم*

 که صرفا حضوری جسمانی داشته و روح خود را به اهریمن سپرده ام ٬این همان مسیری است که ما را به ریا و اشتغال بدنیا و عوامل فریبنده اش رهنمون می سازد.

درمسجد قرار است که به عبادت بپردازیم.*عبادتی که ما را به اولیای الهی رسانده وخود نیز از آنان باشیم تا مقرب درگاه حق شویم.وبندگانش نیز از وجود ما احساس آرامش خاطر وامنیت همه جانبه نمایند.چنان پیوندی با خالق هستی ببندیم که امین او در زمین وامانت دار بندگانش با تمام وجود باشیم.

حال وهوای مسجد و مسجدیان*

********************

حال که مراتب عبادت را فراگرفته ایم ٬باید بدانیم که اسباب این مهمانی نیز باید مهیا باشد.

اما جماعتی مومن ومتقی وخوش خلق و خوش صوت وآراسته ٬خدام وامنائی معتمد ومتعهد وامین ودرستکار ومشورت کننده ٬ موذن ومکبر وقاری خوش لحن وخوش صدا البته مومن٬مداح و مدیحه سرا ومولودی خوانی معتقد وعامل به آنچه که می سراید و می گوید٬ همه همه از جمله عواملی هستند که می توانند برشادابی و صفای این محفل انس و تقرب به خداوند بیفزایند.

جوان گرائی  وتوجه به نوجوانان و احترام به کهنسالان وریش سفیدان ودعوت از دیگران برای حضور درمسجد ومشورت با جوانان واندیشمندان ومتفکران ٬برگزاری جلسات مختلف درخصوص چگونگی اجرای صحیح ومتنوع و دل انگیز برنامه های مذهبی و احیای نماز درمسجد با حضور معتمدین و نمازگزاران و خاصه جوانان متفکر ومومن ٬واز همه مهمترجلوگیری از حضور سالوسانه وریاکارانه برخی سود جویان وافرادی که در جامعه به بد نامی شهره هستند ازاینکه با عرضه اندام در انجام امور مسجد که موجب پراکندگی نماز گزاران واقعی خواهد شد از جمله عوامل لازم و اجرائی در طراوت بخشیدن به محفل نماز گزاران در مسجد خواهد بود.

ما باید مسجد را خانه آباد خدا فرض نموده و در آبادی به امور خراب نپردازیم ویا با عمل خراب خود موجب خرابی این آبادی نشویم .چرا که هیچ انسان عاقلی تمایلی به حضور در خرابه ها را ندارد حال چه رسد به اینکه جائی نام خانه خدا را بخود بگیرد ولی در اصل با عمل ناصواب عده ای خطا کار به خرابه تبدیل شود.

جوانان بعنوان سرمایه اصلی هرجامعه ای باید بدانند که مسجد سجده گاه انسان خاکی برای کرنش دربرابر عظمت پروردگار وشکر وسپاس از نعمات بیدریغ  خالق سبحان برای آسایش و بهتر زندگی کردن ما است.نعماتی که بی حد و حصر بوده و اگر هریک از آنها با کمی نقصان به ما ارائه می شد خدامی داند که مصیبتی گریبان ما را فرا می گرفت.

(تصورکنید به اینکه که خورشید یک دقیقه زودتر یا دیرتر طلوع و غروب می کرد یقینا یا تمام زمین از گرما می سوخت ویا یخ می بست٬ویا اگرشمایل صورت و لب و بینی ودهان انسان باین صورتی که اکنون هست٬ نبود.وحالت کمانی وشیارگونه نداشت ٬تصورکنید که آب بینی به دهان سرازیر شده و انواع بیماریها گریبان ما را می گرفت.ودر مثالی دیگر اینکه در درون جسم انسان و حیوان که در آن همچون یک ساختمان ٬مجرای تنفس وبلع غذا٬مجرای خون وبافت ماهیچه واستخوان ومجرای فضولات وسموم وکیسه هائی مانند آپاندیس وکیسه صفرا ومثانه وکلیه ها وشکم که محل تجمیع انواع فضولات وسیستم عصب  قرارگرفته است٬ مانند قرار گرفتن آب وآتش درکنار هم بگونه ای قرار داده است که حتی در بافتهای روده و مثانه که محل جمع آوری ادرار ومدفوع است نیز خون جاری است٬خونی که اگرکوچکترین آلودگی به آن راه یابد موجب هلاکت انسان خواهد شد.همه این موارد که در اصطلاح علمی در نحوه کارکرد با هم متناقض نیز می باشند درشرایط طبیعی وعادی همد یگر را نفی نمی کنند بلکه کمک کار همدیگر نیز خواهند بود. به عبارتی بصورت مسالمت آمیز در کنار هم به وظیفه خود عمل می کنند.

با این گفتار آیا این همه نعمت و کرامت از سوی خداوند جای کرنش سپاس ندارد؟!درحالیکه در دنیای فانی اگر کسی کوچکترین خدمتی به ما کرده باشد برای همیشه شکرگزارخدمتش خواهیم بود.

پس سر برخاک نهادن٬ حمد وتسبیح خداوندی که مالک همه هستی می باشد کمترین وظیفه ای است که ما می بایست در انجام آن همت داشته باشیم.وراه رستگاری و فلاح را پیشه خود سازیم و بهترین مکان برای عبادت پروردگار مسجد می باشد.مسجدی که هم از نظر مکان٬افراد٬واعمال ساکنینش سرآمد باشد.

بامید روزی که نماز عشق را به امامت حضرت قائم(عج) در خانه خداکعبه ادا نمائیم.

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس امور فرهنگی

28/10/1389

                                بسمه تعالی

                          درمکتب نهج البلاغه

درماهی که مسخ ارزشها به عینه در کربلا اتفاق افتاد ازمکتب نهج البلاغه دراین باره می آموزیم.

امیرمومنان علی (ع)دراین باره می فرماید:

  روزگاری برمردم خواهدآمد که محترم نشمارند جز سخن چین را!

                خوششان نیاید جز از بدکاروهرزه!

                     ناتوان نگردد جز عادل!

         درآن روزگار کمک به نیازمندان خسارت!

              وپیوند با خویشاوندان منت گذاری!

        وعبادت نوعی برتری طلبی برمردم است!

          درآن زمان حکومت با مشورت زنان ٬!

                        فرماندهی خردسالان!

            وتدبیر خواجگان اداره می گردد!.

                                                                                               حکمت 102نهج البلاغه

نکته:

      با محوریت ولایت مطلقه فقاهت علوی میتوان از دام این فتنه رهائی یافت٬عدم شناخت ولایت درکربلا موجب هلاکت ابدی کوفیان گردید.پس به احیای ارزشها درزیر چتر ولایت بپردازیم.

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس مسئل فرهنگی

درکلام سجده نشین عشق علی(ع)اقسام عبادت را تلمذ می کنیم

ودرود خدا براو فرمود:

گروهی خدا را به امید بخشش پرستش کردند که این پرستش بازرگانان است

گروهی او را از روی ترس عبادت کردند٬که این عبادت برده گان است.

گروهی خدا را از روی سپاسگزاری پرستیدند واین پرستش آزادگان است.

                                                             حکمت 237 نهج البلاغه

نکته:

      آزادگی پیشه کنیم تا به رستگاری برسیم٬وراه آزادگی نیز تسلیم محض در برابر پروردگار است ولا غیر...؟

                                             محمدعلی یوسف زاده

                                         کارشناس مسائل فرهنگی

                                   بسمه تعالی

ولایت پذیری

یا ایها الذین امنوا اطیعوالله واطیعوا الرسول واولی الامرمنکم

                                                                             سوره نسا آیه 59

باسلام وثنا بدرگاه خدای بزرگ و تحیت به محضر حضرت ولی عصر(عج)وآرزوی سلامتی مقام عظمای ولایت ودرود بیکران بروح مطهرامام راحل وشهدای گرانقدر هشت سال دفاع مقدس که رهبران اصلی نظام جمهوری اسلامی هستند و سلام برشما رهبران آینده این مرزوبوم.

موضوع ولایت و رهبری ریشه در خلقت جهان هستی دارد.وقتی خداوند انسان را در زمین مامور به ادامه حیات نمود از اولین نفریعنی حضرت آدم (ع) اورا خلیفه وجانشین خود قرار داد.وبفرموده حضرت علی (ع) هرگاه دو یا سه نفر به جائی می روند حتما یک نفر رابعنوان رهبر ومسئول خود انتخاب کنند.واین موضوع نشان می دهد که رهبری و اما مت جامعه از اهمیت ویژه ای برخوردار است.چرا که اگر در خلقت جهان هستی نیز رهبر وخالقی واحد وجود نداشت چه بسا اینکه در دوگانگی محال پدید آمده طلوع و غروب خورشید وماه و ستارگان از نظم خارج شده و گرما و سرما نیز ترتیبی که اکنون دارند نداشتند.

خداوند اولین امام ورهبر جهان هستی است و برهمه چیز احاطه دارد و امر وحدانیت خود را برای بهتر زندگی کردن بشر در برخی امور به انسان محول نموده است و ساز وکار رهبری را نیز با علم لدنی خود به آنان تفویض نموده است. می بینیم که انبیا واولیای الهی هریک خود معدن علم و اندیشه وتفکر بودند درحالیکه حتی یک روز از محضر علمای زمینی تلمذ نکرده اند.

موضوع رهبری در جهان هستی که خداوند نیابت خود را به انسان واگزار نموده است تا انسان درپیچ وخم زندگی دچار سرگشتگی نشود.براین اصل است که با آمدن انسان به این کره خاکی ٬شیطان نیز همراه او برای انحرافش آمد تا نگزارد به اصطلاح عامه آب خوش از گلویش پایین برود.وراه سعادت را تیره جلوه داده و شقاوت را نیز عین سعادت شمارد.

این موضوع در ابتدای خلقت جلوه گری خاص داشته و هابیل که عین سعادت و پاکی بود برای امیال نفسانی برادرش قابیل٬ با وسوسه شیطان به قتل رسید. حال اگر توکل به خدا و توسل به اولیای او که درآن زمان پدرشان حضرت آدم(ع) بود در مخیله قابیل قرار داشت هرگز این اتفاق نمی افتاد.

پس در زمانیکه انسان از نظر دوراندیشی و هدایت جامعه دچارنقصان می باشد ودرتاریکیهای روزگار چراغی برای روشنائی دل و اندیشه ندارد این رهبری وامامت اولیای الهی و نواب خاص آنان هستند که می توانند سکان هدایت جامعه را بد ست گیرند.که در اعصار تاریخ به کرات مشاهده شده است. قوم انبیائی همچون نوح و موسی و عیسی علیهم السلام و اصحاب رسول گرامی اسلام (ص)هر کس که در زیر چتر ولایت و رهبری قرار گرفتند سعادتمند شده و سایرین هرچند فرزند نوح باشند یا عموی پیامبر اسلام به هلاکت وفنا رسیدند.

همیشه عده ای هستند که جاه طلب بوده و رفاه خود را در استثمار دیگران می بینند ودر ظلم وستم به دیگران چنان هتاک می شوند که خوی حیوانی بخود می گیرند و در این موقع از زمان این رهبران عدالت محور و پاک سرشت هستند که می توانند سکان هدایت جامعه را بدست گرفته و مردم ستمدیده را برعلیه ظالمان هدایت نموده و حق آنان را بدست خودشان از ستمگران بستانند.

انقلاب اسلامی ایران از مصادیق ظلم ستیزی با استعانت از خداوند و رهبری پیامبرگونه امام راحل بوده است که با توکل به خدا و توسل ائمه معصوم وپشتکار و ولایت پذیری مردم غیور ایران بوقوع پیوست و در هشت سال دفاع مقدس نیز اگر نبود رهبری قاطعانه امام راحل و ولایت پذیری جوانان غیور کشورمان٬ معلوم نبود که از ایران و ایرانی بودن ما اثری باقی مانده باشد.

در دوران سی ساله انقلاب اسلامی  و حوادثی که  یکی پس از دیگری همچون(تسخیرلانه جاسوسی٬واقعه طبس٬کودتای نوژه٬جنگهای داخلی با منافقان و احزاب ملحد٬ واخیرا هم فتنه سال هشتاد وهشت و....)بازهم رهبری حکیمانه امام راحل و مقام معظم رهبری بود که هدایتگر کشتی انقلاب در دریای پرتلاتم روزگارشد و سرنوشتیبا افق روشن را برای  ایران و ایرانی رقم زد. درایت رهبری نظام اسلامی و هوشیاری ملت ولایت پذیر ایران اسلامی معجونی را فراهم ساخت که با آن دز مستحکمی ساخته شد که هیچ سلاحی چه نظامی وچه فرهنگی درآن اثرگزار نخواهد بود وتنها فرهنگ غنی و مولد اسلامی است که این حرکت را برای رسیدن به پله های ترقی یاریگرخواهد بود.

امروزه با توجه به هجمه سنگین همه جانبه استکباردرمقولات فرهنگی و اخلاقی و اجتماعی و سیاسی برعلیه نظام اسلامی وفرهنگ غنی اسلام که در آن سلامت فکری و اجتماعی وخانواده تضمین شده است٬تکلیف ما در شناخت درست اهداف عالی نظام و کشورمان برای تعالی و توسعه همه جانبه براساس دستورات شرع مقدس اسلام صد چندان شده و  نقش رهبری و ولایت پذیری از همه زمانها بیشتر جلوه گری می نماید.

جوانان غیور وآینده ساز کشور عزیزمان می بایست در شناخت درست راهی که در پیش داریم دقت لازمه را معمول داشته باشند تا در کوره راه زندگی دچار انحطاط وسرگشتگی نشوند و راه رهائی از سرگشتگی نیز پیروی از ولایت و رهبری نظام اسلامی است که پیامبرگونه ملت عزیز وفداکار را به ساحل نجات خواهد رساند.

                                                   جزاکم الله خیرا

                                                محمدعلی یوسف زاده

                                               کارشناس مسائل فرهنگی

  موسم قربانی

موسم قربانی جـــــــــــــان آمد ومن نامدم*       دست برتیـــــــغ وسنـان برده ولی من جا زدم*

رسم وآئینی میان بنـــــــده ومعبود اوست*       هرچه عهــــــــــدی بود بین ما واو من وا زدم*

من اسیر بند نفسم اینچنین حیران ومست*        در رهائی از تنم من همنشین عابد رســوا شدم*

راه پاک عاشقان درگـــــــــوشه قلبم پدید*       دیده دل بستم وبا میل جا ن ســــــــــودا شد م *

غافل آن میلی که دائم درمسیرباطل است*      راه حــــــق رامن گـــــشودم  در ره دنیا شدم *

محمدعلی یوسف زاده (عبید)24/08/1389دوروز مانده به عید قربان

    بسمه تعالی

                 درحریم رضوی(ع)

درروایات آمده است که امام رضا(ع)روزی به عیادت بیماری نصرانی که درحال احتضاربود رفت وضمن مورد تفقد قراردادنش فرمود:

....وقتی بنده فاتحه الکتاب(سوره حمد)راقرائت می کند خداوند می گوید که من هم با این بنده ام همراه هستم وکفایت امور اوبرمن واجب است.چرا که وقتی٬

بسم الله الرحمان الرحیم می خواند.

یعنی اینکه: با نام بخشندگی ومهربانی من سخن آغاز کرده و روزی او برمن واجب می شود.

الحمدولله رب العالمین می خواند.

یعنی اینکه:حمدوستایش مرا کرده و اقراربه پروردگاری من در خلقت نموده است .پس من باید اورا کفایت کنم.

الرحمان الرحیم می خواند.

یعنی اینکه: بربخشندگی و مهربانی من واقف وامیدواراست.پس برمن است که با اورئوف ومهربان باشم.

مالک یوم الدین می خواند.

یعنی اینکه:می داند که روز قیامت هم از آن من است پس در آنجا هم امید به من دوخته است.

ایاک نعبد وایاک نستعین می خواند.

یعنی اینکه:به وحدانیت وقادر ومتعال بودن من باور دارد وبرمن است که او را کفایت کنم.

اهدنا الصراط المستقیم می خواند.

یعنی اینکه :می داند که راه درست وعاقبت دار فقط بسوی من است و من نیز او را هدایت می کنم.

صراط الذین انعمت علیهم غیرالمغضوب علیهم والضالین می خواند.

یعنی اینکه :می داند فقط راه منتهی به من است که او را نجان خواهد داد واو ازمن استعانت می جوید پس من نیز او را به راه راست و رسیدن به سعادت دنیا و آخرت رهنمون می سازم.

در هنگام٬ بیان این حدیث قدسی از کلام مبارک امام هشتم(ع)٬وقتی به اهدنا الصراط المستقیم رسید.آن نصرانی نیز با امام(ع)زمزمه می کرد و اقرار بر وحدانیت خداوباور برحقانیت اسلام و امامت می نمودودرهمان حال از جهان رخت بربست.

فرزندآن نصرانی اعتراض کرد که ای مردعرب ٬پدرم بردین پیامبرش عیسی(ع)مومن بود وتو او را از دین خارج کردی !

امام(ع)فرمود:سلام برروح پدرت که با دین مبین اسلام که آخرین وکاملترین دین خدا هست خلعت آخرت را برتن کرده است.

باز جوان گفت:وای برتو که برمرده نیز درود می فرستی.

امام(ع)فرمود:مگر غیراین است که خداوند به حضرت ابراهیم وعیسی ویحیای پیغمبر(علیهم السلام )درود فرستاده است درودی که در آن آورده است:سلام علیکم یوم ولد ویوم یموت ویوم ابعث حیا 1. وسلام برتو روزی که متولدشده وروزی که مرگ تو رافراگرفته و روزیکه دوباره زنده خواهی شد.

آنگاه جوان قامت تعظیم خم کرد و امام نیز از خانه مرد مسلمان از دنیا رفته نصرانی خارج گردید.

*1-سوره مریم آیه 15

محمد علی یوسف زاده                                                                                                     

                                       بسمه تعالی

نام آوری درچیست؟

باسلام٬

        احتراما ضمن عرض تبریک وشاد باش به ملت شریف وارزشمدارایران اسلامی که فرزندی رشید وشجاع همچون دکتراحمدی نژاد(رئیس جمهور)راتربیت وبعنوان سکان داراجرائی کشورانتخاب نمود.

درافسانه ها و واقعیات تاریخ تمدن بشری هستند کسانی که نام دار و پرآوازه شدند وبرای همیشه ماندگاری خود را درتاریخ تمدن بشری اثبات نمودند٬با اندکی تامل در سیر زندگی آنان درخواهیم یافت که آنان همیشه وبرای مدت مدیدی از این موهبت برخوردارنبودند وچه بسا اینکه با یک عمل خداپسندانه و انسان دوستانه ونقش آفرینی و اجابت نیابت خداوند در کره خاکی سبب حک شدن یاد ونامشان در تاریخ بشری شده است.

از اساطیر افسانه ای گرفته تا احرار وآزادیخواهان و سیاستمداران ودلیرمردان خطه مبارزه با ظلم و تعدی وستم واز عرفا و علمای اعلام گرفته تا خدام حریم انسانیت و معرفت٬همه وهمه کسانی بودند که در سیر طبیعی زندگی در یک موقعیتی قرار گرفتند که با یک تصمیم درست وکارا که هرچند ممکن بود به ازدست دادن جانشان می انجامد این ماندگاری را بدست آوردند.

حضرت یحییای پیغمبر(ع)٬امیرمومنان علی(ع)درلیله المبیت و هزاران واقعه زندگیش٬امام حسین(ع)واصحابش درواقعه عاشورا واساطیرافسانه ای همچون رستم واسفندیارو اساطیر خارجی دیگر و دلیرمردان هشت سال دفاع مقدس با تاسی از پیرومقتدای خودامام راحل ومیلیونها نام آور جهان هستی هریک از خواسته نفسانی خود زده و صلاح غیر خود را ارجح دانستند و پیمانی ناگسستنی با خالق خود برای احیای آنچه که او می خواهد بستند تا این موهبت و ماندگاری نصیبشان شود.

دکترمحموداحمدی نژاد فرزند طبقه متوسط حتی شاید پایین جامعه ایرانی طعم تلخ نظام ستمشاهی راچشیده و درکارزار با استکباردرهشت سال دفاع مقدس دوشادوش دلیرمردان خطه نبرد حضوری همه جانبه داشته و درعرصه علم و دانش نیز مدارجی درخور شان از خود بجا گذاشته اند وبا روی کار آمدن درسنگر خدمت وبه فرموده خودشان( نوکری مردم )درریاست جمهوری نیز روحیه ظلم ستیزی و عدالت محوری و خدمت به همنوع را دردستور کارخود قرار داده و در مقابل هرآنچه که مانع حرکت انسانی وانقلابی اومی شود همچون کوه ایستاده است.

حضوراو در جای جای کشور و مشاهده محرومیت وموفقیت همه کشور با سفرهای استانی٬عزم جدی او در گسترش خدمات نظام اسلامی به مناطق محروم٬هدایت سرمایه کشوربسمت افراد طبقه ضعیف ومحرومومولدجامعه٬ومبارزه جدی با پول خواری دولتی وفساد اداری درمقوله برنامه های داخلی و در مبحث بین المللی نیز حضور مقتدرانه درهمه عرصه ها از جمله استکبار ستیزی٬ومبارزه با ظلم وستم و افزون طلبی جهانخواران از جمله آمریکا ورژیم اشغالگرقدس٬حضورملموس در کشورهای ستمدیده از جمله آمریکای جنوبی ولاتین وآفریقا وآسیا وروابط دوستانه و خیرخواهانه با اغلب کشورهای جهان خاصه کشورهای تحت ستم٬وحمایت اصولی وانقلابی از کشورهای درحال توسعه وآزادیخواه٬ وتلاش مضاعف در اتحاد بین مسلمین جهان و دول آنها٬سبب شده است تا نام او در همه اذهان جهانیان روش و تابنده بماند.

دکتراحمدی نژاد با حضورباسلابت چندین ساله خود درسازمان ملل متحد وبیان افکار دینی وانقلابی ملت عزیز وسرافراز ایران اسلامی و به چالش کشیدن کشورهای ستمگر وزورگو که فقط به چپاول کشورهای ضعیف می اندیشند ونفی اثباتی هویت رژیم اشغالگرقدس وحمایت همه جانبه از ملتهای تحت ستم از جمله ملت مظلوم فلسطین چنان مشت محکمی به هیمنه استکبار کوبید که تا قرون متمادی صدایش را در گوش خود احساس خواهند نمود.

ودرروزهای زیبای پاییزی برگ روبه زردی گرائیده طبیعت با رنگ زرد پرچم مقاومت حزب الله لبنان عجین شد. و حضور سربازی از سربازان امام زمان(عج)درآن خطه واستقبال شایانی که از او بعمل آوردند فریاد استکبار را درآورد واز همه بیشترآمریکا ورژیم اشغالگرقدس درعصبانیت کامل بسر می برند.

استقبال گرم مردم ومسئولین لبنان با تفاوت دین٬نژاد٬قومیت٬حزب٬ وگروه مختلف از ریاست جمهوری اسلامی ایران ناشی از تفکر ناب امام راحل ومقام معظم رهبری در حمایت از انتفاضه فلسطین است که ریاست محترم جمهور نیز برآن صحه گذاشته و مصمم به احیاءواجرای آن است.

با این وصف است که باورداریم احمدی نژاد در تاریخ ایران و اسلام و جهان جاودانه خواهد شد.بی شک نه تنها ریاست جمهوری اسلامی ایران در تاریخ جاودانه خواهد شد بلکه ملت سرافراز ایران اسلامی ودر راس همه ما مقام عظمای ولایت حضرت آیه الله خامنه ای دامه عزه نیز در زمره ماندگاران تاریخ خواهیم بود.

هرچند رهبرفرزانه انقلاب با درایت مدیریتی و دینی و نفس مسیحائی خود در زمره ماندگاران تاریخ می باشد اما این حرکت که قطعا با درایت و نظر صائب فرماندهی کل قوا نیز همراه بوده است چنان نوشتاری برلوح تاریج حک کرده است که هیچ یک از تاریخ نگاران جهان قادر به محوآن نخواهند بود.

در استقبال تاریخی مردم و دولت لبنان از ریاست جمهوری اسلامی ایران و حضور دلیرمردانه او در نقاط مرزی رژیم اشغالگرقدس حرکتی نوین درعرصه جهانی در جهت اعتلای آزادیخواهی و آزادگی است که مردم و مسئولین نظام اسلامی خواهان بثمر رسیدن آن هستند.

برماست که قدر این نعمت خدادادی را بدانیم وگوش بفرمان رهبر معظم انقلاب و ودست در دست هم در راه اعلای کلمه حق و محو هرچه پلیدی در جهان همت نمائیم.وبه روح بلند امام خمینی(ره)درود می فرستیم که این موهبت عظیم را برای مردم وکشور ما فراهم نمود وازخدای قادرمتعال مسئلت می نمائیم که ما را در راه اهداف بلند دینی مان ورسیدن به کمال موفق و مستدام بدارد.

محمدعلی یوسف زاده

22/07/1389

                                                  بسمه تعالی

 ریشه یابی مشکلات وراهکارمرتفع نمودن آن

                 درتشبیه با رود

سلام علیکم

احتراما

هرکاری مواهب وموانعی را درپیش رو دارد که آغازگرآن می بایست نسبت به شناسائی و مرتفع نمودنش همت گمارد که اگر این امور را به رودی تشبیه  کنیم که در مسیرش ممکن است اتفاقاتی رخ دهد وعوامل متعددی می تواند در بوجودآمدن هریک از موفقیتها و ناکامیها دخیل باشد که لازم است ریشه یابی شده و از مواهب بهره جسته و موانع را نیز بادرایت دوراندیشانه شناخته و در برطرف کردنش اهتمام بخرج داد.

1-علت بروزمشکلات دریک زمان خاص چیست؟

درپاسخ باید گفت که وقتی رودی از سرچشمه بحرکت در می آید در مسیر راه با خود خار وخاشاکی را که در پیرامون قرار داشته یا توسط آدمیزاد به رود انداخته می شود حمل می کند  که اگر در بستر رود مانعی از قبیل سنگ یا سدی ایجاد شود روند عادی رود را با مشکل روبرو کرده و منجر به پس زدن آب وبالا آمدنش شده و حتی موجب تخریب رود و پیرامونش شود که در مواقعی شدت پیدا کرده که می تواند عوامل زیادی از جمله زیاده خواهی عده ای خاص یا خواستن مزایای غیر مشروع عده ای دیگر باشد.اموردرپیش رونیز همچون رودی پر آب و زلال در راه رسیدن به هدفی است که برایش تدوین کرده ایم.و بروز مشکلات در پیش رو همچون موانع داخل رود است که رخ می دهد ونیازمند صبر ،درایت،بازنگری،واصلاح امور،و استفاده از نیروی متخصص ومتعهد برای رفع موانع می باشد.که برای تغییر لازم است و باید به این نکته نیزتوجه نمود که همیشه موانع و سرسختیهائی برای ایجاد تغییر بوجود خواهد آمد چرا که موجب بسته شدن دریچه های افزون طلبی وعواید خلاف می گردد.که عده ای از ایجاد چنین وضعیتی رخ برنمی تابند.

2-اینکه آیا این مشکلات از بیرون است یا دردرون ساختاربوجودآمده؟یا ترکیبی از هردومی باشد؟

همانطور که در سوال قبل عنوان گردید عوامل بروز مشکلات در یک رود، هم ریشه در متن مسیر رود دارد و هم از ناحیه عوامل خارجی از جمله ریختن خس وخاشاک ،مواد زائد،زباله توسط حاشیه نشینان رود می باشد و عده ای نیز برای اینکه انحصارا از مزایای رود بهره مند شوند و دیگران را از این موهبت بی نصیب نمایند در روند عادی آن اخلال ایجاد نموده تا از امتیازات اختصاصی رود بهره ببرند.اما غافل از اینکه در تخریب رود، ضرری که وارد می شود متوجه اخلالگر نیز خواهد شد واز طرفی دیگر پیرامون رود را نیز به تخریب خواهد کشید.دراجرای امور نیز عوامل دوگانه داخلی و خارجی با ترکیبی بهم متصل و در برخی مواقع سوای از هم سبب بروز اختلال و مشکلات شده که بعضا نفع طلبی و در مواقعی نیز از سر بی تدبیری و غیر مسولانه برخوردنمودن با اوضاع بوقوع می پیوندد .حتی اتفاق افتاده است که با دست روی دست گذاشتن و اینکه (به من چه مربوط است!)ویا (من می خواهم سالم زندگی کنم و کاری به کار دیگران ندارم !)موجب بروز این مشکلات گردیده است.

3-اینکه آیا منافع فرد یا افرادی در مخاطره قرار نگرفته است؟

در پاسخ باید گفت در مثال رود چه آنانکه خار وخاشاک در رود می ریزند و چه آنانکه در مسیر رود سد ایجاد کرده و مانع می گزارند قطعا دنبال منافع فردی هستند که در حاشیه رود برایشان مهیا می باشد.ویا اینکه می خواهند با ایجاد مانع مواهب رود را برای مقاصد فردی و گروهی خود که در حاشیه فراهم است رهنمون سازند.حال اگر مدیریت و تدبیر عاقلانه و متعهدانه ای بخواهد جلوی این زیاده خواهیها را بگیرد قطعا مورد هجمه زیاده خواهان واقع خواهد شد که این امر در مورد میراب رودخانه ها مصداق عملی دارد که اغلب مورد حمله وکمین زیاده خواهان واقع می شوند.

در اجرای اموردرپیش رونیز منافعی در سطوح مختلف چه مدیریتی ،چه مالی،چه موقعیتی وجود دارد که اگر مورد باز خواست قرار گیرد فریاد وا اسلاما و قران بروی نیزه بلند کردنها را تکرار نموده  وانسداد منافع نامشروع خود را ضربه به پیکره روندعادی وجاری امور و حتی نظام تلقی می کنند.زهی پندار باطل!

اما آنچه که مهم است اینکه کار درست را درست انجام دادن و در موقع خودش به اتمام رساندن از سفارشات دین است ومومن نیز در انجام امور صالحه از هیچ کوششی دریغ نورزیده و از هیچ تهدیدی نیز نمی هراسد.وخداوندنیزهمیشه با پرهیزگاران خواهد بود.(0ان تنصرالله ینصرکم و یثبت اقدامکم)

 محمد علی یوسف زاده

19/07/1389

                                    بسمه تعالی

                   درباب سلام وتحیت                                      

خدای سبحان در باب درود وسلام نسبت به هم هنگام ورود به مکانی وملاقات همدیگر درسوره نورآیه 61آورده است.

هرگاه بخواهید بخانه ای داخل شوید نخست برخود سلام کنید.

یعنی چون بخانه یا مسجدی درآئید برمسلمانان وهم دینان خودتان سلام کنید٬ حتی اگر کسی هم نباشد برخود سلام کنید که این تحیت وسلام ٬برکتی نیکو ازجانب خداونداست.

نکته:

*سلام باب مودت ودوستی  را بازنموده وکدورتها را از دل می زداید.وزنگار کینه ونفرت را از وجود آدمی پاک می کند.پس برماست که درضیافت عشق خداوندی با دل وجان شرکت کنیم. 

                           محمدعلی یوسف زاده

                                بسمه تعالی

باسلام

درایام الله دفاع مقدس قرار داریم که جا دارد یاد وخاطره شهدای هشت سال دفاع مقد س که همچون ستارگانی برتارک آسمان انقلاب اسلامی و جهان هستی می درخشند را گرامی داشته وبروح بلند آنان درود بفرستیم.

جنگ تحمیلی ابعاد مختلفی دارد که ازهرزاویه ای دارای حرفهای بسیار برای گفتن می باشد.انقلابی که بتازگی بوقوع پیوسته و مشغول پاکسازی عوامل رژیم گذشته و مبارزه با معاندین ومنافقین و اشرار داخلی مناطق مرزی کردستان و سیستان و برخی مناطق دیگر بود بیکباره تمام استکبار وابرقدرتها که انقلاب اسلامی را تهدیدی بزرگ برای بیداری ملتها برعلیه زورگوئی خود می دیدند درآستین یک موجودانسان نما بنام صدام درآمدندوهرآنچه در توان داشتند برایش مهیا کردند تا نهال تازه بارور شده انقلاب که امیدی در دل انسانهای مظلوم وستمدیده بارور ساخته بودرا از نطفه خفه کنند.

اما دوموضوع مهم واساسی سبب فائق شدن نیروهای اسلام برعلیه تمامی کفرجهانی آنهم با د ست خالی وبضاعت کم شد.که یکی:تدبر وتعقل وسلامت نفس ودوراندیشی وصلابت امام راحل بعنوان ولایت ورهبری فقاهت شیعه بود.ودیگری اطاعت و پیروی از ولایت و رهبری که مختص پیروان مذهب تشیع علوی(ع) است. ولایت و ولایت پذیری دوبال پرواز هرنهضتی هستند که پیامبرعظیم الشان اسلام در غدیر خم برای ما مسلمانان به ودیعه گذاشته است.

امروزه زنده نگهداشتن یاد وخاطره ایثارگران یک نهضتی برای همه مردم جهان یک فرض اساسی محسوب می شود.حتی اسطوره سازی نموده ویک اقدام هرچند ناچیز یک نیروی جان برکف وفداکار را لباس فخر برتنش می پوشانند ومایه مباهان خود می شمارند..درحالیکه در تاریخ اسلام وایران عزیزمان این افتخارآفرینان آنقدر زیاد هستند که اگر همه روزهای سا ل رابرای تکریم از آنان بکارگیریم باز هم زمان ووقت کم می آوریم اما تاسف بار تر اینکه در برخی مواقع نه تنها مورد کرامت ما واقع نمی شوند بلکه عملکرد آنان را مورد نقد قرار داده واما واگرهائی برای جانفشانی شان می تراشیم.

رزمندگان هشت سال دفاع مقدس همانهائی هستند که اجازه حضور حتی یک اجنبی را در یک وجب خاک ما ندادند ومرزهای کشورمان را با ساروج خونشان مستحکم نموده وتمامیت ارضی کشور را به اثبات رساندند.درحالیکه مرزکشورمان در حکومتهای ماقبل خیلی فراتر از این مرزی است که اکنون داریم وبا هر تهدید وبهانه ای از وسعت مرزهای کشورمان کاسته شد وچیزی جز ضعف و بی کفایتی برای حکام باقی نماند.

امروز تمام جهان از صلابت و دلیری نیروهای اسلام در هشت سال دفاع مقدس مات وحیران مانده اند.وماهها وسالها عملیاتهای رزمندگان ما را مورد واکاوی وباز بینی قرار می دهند که چگونه توانسته ایم با دست خالی وبضاعت کم پوزه همه ابرقدرتها را بخاک مذلت مالیده و از تمامیت ارضی وارزشهای دینی خود دفاع کنیم.که باز هم عرض می کنم حصول این موفقیت وپیروزی درایت بزرگ منشانه و دوراندیشانه رهبرکبیرانقلاب و ولایت پذیری نیروهای اسلام بوده است.که هریک خود انسانهائی بزرگ و با دلی به وسعت دریای بیکران داشته و پس از جنگ نیز با موفقیت در علم و اندیشه و مدیریت و سلامت نفس ظهوریافته و برگ زرینی برتارک کشور عزیزمان منقوش کرده اند.

جا دارد که یا وخاطره شهدای جنگ تحمیلی وصبور ی خانواده آنان ودلاورمردی جانبازان وآزادگان و رزمندگان هشت سال دفاع مقدس را گرامی داشته ودرادامه دادن راه پرفروغشان از هیچ کوششی دریغ نورزیم .چراکه کفران نعمت٬نعمت را از کف می برد.

به امید روزی که ارزشهای واقعی انسان شناخته شده وارزشمداران موردکرامت قرارگیرند.

محمدعلی یوسف زاده

07/07/1389

                                بسمه تعالی

*خلقت دنیا وخداوند بی شباهت با ساختمان و مالکش نیست!.

****************************************     

خلقت دنیا وخداوند

***********

سلام علیکم:

خدای قادر ومتعال وقتی جهان را آفرید یکسری امکانات اولیه را برای گردش کائنات وضع نمود تا ابزارکارموجودات زنده باشد.کهکشان و زمین و خورشید ومهتاب و شب و روز و آب و خاک و نبات و گیاه ووحوش و انسان و...از جمله این مواهب هستند.لکن از ابتدای خلقت بشر اعصار متفاوتی راپشت سرگذاشتیم که عصردیرینه سنگی٬عصرآهن٬کشاورزی٬صنعت٬فضا٬اتم٬انرژی هسته ای وفردائی که معلوم نیست چه توفیقاتی نصیب انسان بشودازآن جمله هستند که یکی پس از دیگری بدست بشردرزمین اجرا گردید وهرچه به جلوتر سوق پیدا کرده تفکر واندیشه ای بهتر وکارآمدتر را درجهت آسایش خودبکار بسته است.

خداوند سازوکارزندگی را بدست بشر سپرد واز وی خواست تا معاونتش را درزمین برعهده گیرد ونسبت به آبادی جهان همت گمارد٬ و وعده نیزداد تا همه امکانات موجود در زمین را به تسخیر بشر درآورد بشرطی که خود انسان خواهان بدست آوردن  مجهولات جهان هستی باشد.امروزه شاهد این موضوع هستیم که از اعماق زمین معادنی کشف می شوند که مورد نیاز بشر هستند. وحتی از گیاهان و نباتات و حیوانان هم اموری کشف می شود که برای بهبود زندگی انسان مفید وتسهیل کننده است.وهمه این مواهب برای این است که( انسان زندگی کند تا قیمت پیداکند٬نه اینکه با هرقیمتی زندگی کند.)

انسان پس از یک زندگی چندین ساله که اغلب به یک قرن نیز نمی رسد با توجه به اینکه مدعی سعی وتلاش مضاعف در ساختن زندگی خود وپیروامونش می باشد لاجرم می بایست همه جهان وتعلقاتش را گذاشته و از جهان رخت بربندد.انسانی که مدعی است برای ذره ذره زندگی خود از جان مایه گذاشته وصاحب مال و منال وزن و فرزند وخدم وحشم وجاه ومقام و منصب ومنزلت شده است ٬هنگام مفارغت از دنیا حتی به اندازه پرکاهی نه می تواند ونه اجازه دارد که دسترنج خود را به دیار باقی ببرد.وبرهمین اصل می گویند دست او از دنیا کوتاه است.ونمی تواند داعیه ماکیت دنیا را داشته باشد. هرچند که در ساختن دنیا هم شریک ودخیل باشد.زیرا خداوند به انسان می گوید که من مواهبی از دنیا را برای تو آشکار کرده و برای نهانش نیز ابزار آشکار ساختن را فراهم کردم و تو می توانی با بهره مندی از دنیا و امکاناتش تا زمانیکه در آن بسر می بری با بدست آوردن امکانات مفید وسودمند براحتی وسلامت زندگی کنی وهنگام خروج از دنیا نیز همه چیز راباقی گذاشته و به سرای دیگر رجعت نمائی.وحق مطالبه دنیا رانداری ٬تنها چیزی که می توانی با خود بهمراه داشته باشی عمل صالح و خاطرات خوشی است که در دنیا انجام داده ای که در سرای دیگربکارت می خورند و به فریادت خواهند رسید.ودرورای عمل صالح وپسندیده امور ناصواب وقبیح است که اگر داشته باشی هیزم آتش جهنمت خواهد شد.پس سعی کن از خوبیها ٬توهم جز خوبی وصلاح مصلحت آخرتی خود چیزی فراهم نسازی که اگر چنین کنی جز تو کسی دیگر متضرر نخواهد شد.

احداث بنای یک ساختمان و مالک دنیائی آن

***********************************   

درساخت یک بنای یک یا چند طبقه نیز می توان همین امور را در آن دید چراکه ابتدا شخصی زمینی را تهیه نموده ومجوز ساخت یک بنا را از مقام صادرکننده می گیرد٬نقشه فراهم می نماید وافراد وعوامل متعددی باعث وبانی احداث این بنا می شوند که ابزار وآلات کار را مالک در اختیار عوامل دست اندرکار قرار داده و استادکاران مربوطه به اسکلت بندی٬دیوارچینی٬سقف٬گچکاری٬تعین وتنظیم متراژجای جای ساختمان٬برق٬آب٬گاز٬تلفن٬سرویس بهداشتی وتزئین وظریف کاری ساختمان اعم از داخل و نمای بیرونی با نهایت سعی وتلاش ٬ساختمانی شیک و زیبا را در اختیار مالک قرار می دهند که هریک از این عوامل ممکن است در ایجاد یا احداث کاری که مربوط به او می شود از جان مایه گذاشته و خیلی تعلق خاطرداشته باشد.اما باز هرچه باشد ناگزیرند تا ساختمان را به صاحبش تحویل دهند.ولی ایامی را که در ساختمان حضور دارد می توانند از فضا وامکاناتش بصورت احسن یا در بدترین وضع ممکن استفاده نمایند که در هردوصورت اختیاربا خودآنها است که مالک ساختمان به آنان اعطاء نموده است. اما بمحض اتمام دوره ساخت با وجود تمام دلبستگیها و علایقی که به کار وتلاش و ثمره فعالیتشان دارند٬می بایست ساختمان را به صاحبش برگردانند.

سرانجام این امر فقط اعمال نیک و بدش در آن مکان برای هریک از عوامل دست اندر کار باقی می ماند.که اگر ثمره تلاش و کارهریک مفید و درخور شان باشد هم مزدی که گرفته حلال جانش شده و هم مورد دعا ی خیر وتفقد مالک ساختمان نیز قرار خواهد گرفت .اما اگر غیر این باشد هم خود افکاری پریشان از عملش در سر می پرواند وهم مورد نفرت وکینه مالک بنا واقع خواهد گردید.

وجه تشابه

********   

خداوند همچون انسانی که مالک چند روزه یک بنائی کوچک به نسبت جهان هستی می شود!مالک تمام جهان هستی است و همه موجودات در زیر چتر رافت و حکمت او قرار دارند.اما داستان ساختمان ومالکش با دنیا وخداوند از کران تا بیکران است واصلا در یک فضا نمی گنجند لکن با توجه به ضرب المثل معروف :(درمثال مناقشه ای نیست) صرفا برای روشن شدن ذهن انسان بکار گرفته می شود.

اما بنظر می رسد که در جزئیات امر وجه تشابه زیادی باشد که اگر انسان بخواهد به جزئیاتش توجه کند برای راحتی وآسودگی شناختش مثمر ثمر باشد.چراکه خداوند در خلقت جهان با اراده ومشیت رب العالمینی خود چنان عمل نموده است که در برخی از امورمدیریت امر را شخصا برعهده گرفته و در بعضی برنامه های آفرینش نیابت امر را به انسان بعنوان سازنده ومعمارقسمتی از جهان(زمین)واگزار نموده است با این وجود هرگز او را تنها نگذاشته و ساز وکار چگونه زیستن را نیز در اختیارش قرار داده است.وهمواره نظارت مستمر برامورانسان دارد واگر جائی نیز به بیراهه وخطا سوق پیدا کند مسیر درست را متوجه اش خواهد نمود.

در احداث یک بنا نیزمالک دنیائی آن با تهیه ابزار وآلات ومکان و مصالح بقیه امور را بدست سازندگانش می سپارد وخود نظارت براجرای صحیح امور را دارد واگر درجائی انحرافی از اجرای درست را مشاهده کرد متذکر شده و راه درست را نشان می دهد.

در امور دنیا و امور ساختمان تمام سازندگانش به غیر از مالک از آن خروج کرده و با خاطراتش ادامه مسیر می دهند.در هردو مقوله اگر امور بنحواحسن انجام پذیرد عواقب مطلوبی بجا گذاشته وآتیه حضور وخروج از هردومکان باطراوت خواهدبود ودرغیر اینصورت چیزی جز حسرت را بدنبال نخواهد داشت.

حسن ختام

پس برماست که در اموری که به ما محول می شود چه اموردنیایی چه آخرتی با کرامت وعزت نفس ودوراندیشی  به آن عمل نموده ودر فردای پس ازفراغت٬ علاوه براینکه مالک از ما راضی باشد .خودمان نیز با خیالی آسوده از عمل خود یاد کنیم.ورضایت خاطر داشته باشیم.ودنیا وساختمان دنیاییش را به صاحبان اصلیش واگزار کنیم وباعملی صالح از آن عبور کنیم.ان شاءالله

                                         محمدعلی یوسف زاده

                                          کارشناس  فرهنگی

                                           04/07/1389

                                بسمه تعالی

ارزشها .ویژگیهای قران درکلام نهج البلاغه علی(ع)

قران معــــدن واصــل ایمـــان است.*

قران نوری است که خامـــوشی ندارد.*

قران چشمه ای است که آبش کمی ندارد.*

قران راهی است که رونده آن گمراه نشود.*

قران شعله ای است که نورآن تاریک نشود.*

قران دریائی است که ژرفای آن درک نشود.*

قران بنائی است که ستونهای آن خراب نشود.*

قران قدرتی است که یاورانش شکست ندارند.*

قران چشمه های دانش ودریاهای علوم است.*

قران سرچشمه عدالت ونهرجاری عدل است.*

قران پایه های اسلام وستون محکم آن است.*

قران فرمان کسی است که با آن قضاوت کند.*

قران راه گسترده ووسیع برای صالحان است.*

قران حد یث کسی است که که از آن روایت کند.*

قران حقی است که یاری کنند گانش مغــلوب نشوند.*

قران چراغی است که درخشندگی آن زوال ناپذیراست.*

قران نهــرهای جاری زلال حقیقت وسرزمینهای آن است.*

قران دریائی است که تشنگان آن آبش را تمــام نتوانند کشید.*

قران نجات دهنده کسی است که حافظش بوده وبه آن عمـل کند.*

قران شفا دهنده ای است که بیماریــهای وحشت انگیز را بزداید.*

قران منزلی است که مسافرانش٬راه آن را فراموش نخــواهند کرد.*

                                                                      خطبه 198بند4

بدانیدکه قران علم آینده وحدیث روزگاران گذشته است*

                                                       خطبه158بند1

                                        محمدعلی یوسف زاده

مسئول واحد فرهنگی قران وعترت پایگاه مقاومت تامین اجتماعی استان گیلان

                                بسمه تعالی

                        *انا نحن نزلنا الذکروانا له لحافظون*

البته ماقران را برتو نازل کردیم وماهم اورامحققا محفوظ خواهیم داشت.

                                                                سوره حجرآیه9

چراغی را که ایزد برفروزد*         هرآنکس پف کندریشش بسوزد*

سلام علیکم:

احتراما٬خلقت جهان هستی برپایه یکسری اصول وقوائد منظم ودرچهارچوب نظام خاص صورت پذیرفته است که دربعضی از این اصول مسئولیت امر برعهده خالق آن می باشد مانند چرخش افلاک ورویش نبات وبوجودآمدن حیات ازانسان گرفته تا وحوش وجن ونبات و آب وغیره...ویکسری مسئولیتها نیز برعهده خلفای خداوند در زمین می باشد که اگر در اجرای این وظایف نیز خللی بوجود آید البته خودشان متضرر شده واما باز هم خداوند سکان امور را بدست گرفته ومسبب الاسباب شده و در نجات جهان هستی وبشریت مدد خواهد رساند.

قران منشور زندگی بشراست که با تاسی از فرامین خداوند در زمینه چگونه زیستن برمبنای خواست اووراه وروش پیشینیان بعنوان چراغی درپیش روی انسانها قراردارد.هرچنداز ابتدای خلقت راه ورسم چگونه زیستن از طریق انبیاء واولیای الهی بربشر نمایان شده است.لکن قران آخرین وکاملترین منشورهدایت جهان هستی است که برپیامبراکرم(ص)نازل شده ومنظومه ای است که نه تنها ادیان الهی وتوحیدی ماقبل خود را مردود نمی داند یا نقض نمی کند بلکه بر همه اعمال ادیان ماقبل خود صحه گذاشته وتاکید براین اصل دارد که برای اتمام ابلاغ رسالت از سوی پروردگار ماموریت یافته است.واین موضوع راامرای مکاتب دیگر می دانند که اسلام وقران نازل شده بر پیامبرمسلمانان علاوه براینکه براصالت و حقانیت خود تاکید دارد بلکه ادیان دیگر وپیام آوران الهی را نیز ازآن خود دانسته و هرگز نسبت به آنها نه تنها خدای ناکرده حرمت شکنی نمی کنند بلکه حفظ حرمت انبیای الهی را واجب وفرض دینی خود می دانند.

از طرفی دینداران واقعی مکاتب الهی دیگر نیز براین امر واقف هستند ونسبت به اسلام ومسلمانان حرمت قائل شده واین امر را از نظر اعتقادی قبول دارند.اما انسانهای فرصت طلب که از هر باریکه ای می خواهند به نفع خود بهره سوءبرده و با نام ادیان الهی با سایر ادیان در تقابل وتضاد باشند. مهمترین وشقی ترین آنان یهودیان صهیونیزم هستند که خود را برتر از پیروان  ادیان دیگر می شمارند وحتی برافراد صاحب نفوذ ادیان دیگر وقدرتمندان جهان نیز نفوذ اقتصادی واجتماعی وسیاسی نموده وبه خیال خام خود داعیه حکومت وسیطره برتمام جهان رادارند.زهی خیال باطل!

اقدام کلیسای فلوریدای آمریکا وبه طبع آن عده ای از شهروندان نابخردآمریکائی (عنوان شهروندبرایشان زیاد است!وحوش) نسبت به آتش زدن قران کریم بمنظور اعلام انزجار از اسلام ٬علاوه براینکه مسلمانان جهان را نسبت به همدیگر نزدیکتر ومهربانتر خواهدکرد بلکه در مقابل ملحدین نیزبا اراده ای مصمم استوار خواهد نمود.

از طرفی نیز چهره منافقانه این افراد دیوصفت برجهانیان روشن خواهد شد وهمیشه نمی توانند در لوای دین مسیحیت یا یهودیت به بشریت ظلم کنند.

ما باید بدانیم که عناد وکینه توزی صاحبان قدرت وثروت از اسلام صرفا بخاطر قوانین انسانی و دستورالعملهای اصولی آن است که جلوی فساد٬تباهی٬افزون طلبی٬آز٬وسیطره انسان برانسان رااز آنان سلب می نماید وآنانکه روح ظلم و طغیانگری در وجودشان لبریز است از وجود چنین دین و منشور اصولی رخ برنمی تابند و بنای ناسازگاری با روح عدالت محوری اسلام را می گذارند.

این موضوع صرفا به همین زمان یا قرون اخیر ختم نمی شود بلکه در تاریخ خواندیم که فرعونیان ونمرودیان وابوسفیان وبنی امیه وصاحبان زر وزور در دنیا حتی داعیه خدائی برزمین را نیز داشتند اما دست تدبیر وتقدیر بنیان پوشالی آنان را نابود ومحو نمود.

ما مسلمانان علاوه براینکه باید با وحدت و همبستگی بیش از پیش در مقابل فتنه گری وزیاده خواهی دشمان اسلام که دشمن بشریت محسوب می شوند ایستادگی کنیم.بلکه باید در اجرای صحیح وسریع قانون اسلام در زندگی فردی٬خانوادگی٬اجتماعی٬سیاسی و...٬همه جانبه عامل وکوشا باشیم واجازه نفوذ بر فکر وقالبمان را از خناسان بگیریم.وبا وحدت ویکپارچگی در مقابل زور وسالوسی کفار ومنافقان پایداری واستقامت داشته باشیم.

به امید روزی که قائم آل محمد(عج)رخ از پرده غیبت بگشاید وحق مظلوم را از ظالم ستانده وبینی طغیانگران را به خاک مذلت بمالد

                            محمدعلی یوسف زاده

       مسئول امور ایثارگران تامین اجتماعی استان گیلان

                                     علی اعلی

خلقتی  دارد  خــــــداوند  جـــلی *                       برتمــــــام انــس وجـــن باشد ولی*

نام او با نام ایـــــــزد شد عجــین*                       خلــــــــقت بالاتـــرین نامش عــلی *

خانه  کعـــــبه  شــده  ماوای  او *                          درمیان محــــــــــــرمان بی گفتگو*

میزبا نش آسمــا نی  منظـــــرند *                         راوی وحـــــــــــــی  خدای قادرند *

اولین  نطـــــقش کـلام  حق شده *                      آیه قــــــــــران نــــــدای  رب  شده*

بررسالت او گـــــــواه زنده است*                       بت پرستی ازقـــدومش مــرده است*

نوجوانی با  د رایت با خـــــــرد *                           درجوانی با صلابت چـــــــون اسـد*

نسبتش با  انبیاء وهاشــــــم است*                  یاروغمـــــــــــخوارنبی خاتــم است*

رهبــــــری دانا امیری دادگـــــر*                          ســــروری دارد برانسان این بشــر*

اوامیرالمومنین وحیــــــــدراست*                     ساقی کـــــــــــــوثر ولی اکــبراست*

این لقب را درغـــــدیرخم گرفت*                     دست او دردست احمــــد جا گـرفت*

مرد پیکار ونبرد وجنــــــگ بود*                     دردل شب سینه اش چـون تنگ بود*

مهــــــــربانی بریتیمان می نمود*                     دست رافـــت برســرشان می گشود*

دردل شب قـوت مسکینان بدوش*                     می رسیدش برهمـه آنان خمـــــوش*

داد انگشـــــــــتربه سائل درنماز*                     بود از د نــــیای فانـی بی نیــــــــاز*

سیلی زهرا بگـــــــوش د ل شنید*                    یاری همــــــــــسر سـراسیمه دویــد*

دست وبازویش شده بسته به کین*                    عهد وپیـــــــــــمانی قدیمی اینــچنین*

با پیمبراینچنین عهــــــــدی نمود*                     تا که درفتنـه نیارد سیـــــــــف زود*

قصه های این بشــرگنجینه است*                     لحظه های عمـراوغمــــــگینه است*

عقـــده هایش با بیابان می گشود*                     دردرون چاه هـم صبحش فـــــــزود*

درحکـــــــومت عادل وبیداربود*                     ازتبــاهی وستم بیـــــــــــــــزار بود*

سرگـــذشتی راکه دارد این بشـر*                    درتمــام طول خلـــــــــــقت یک نفر*

رهبـــــری عادل ولی بی یاربود*                    شیرحــق تنهاترین ســـــــــــرداربود*

هرچه گویم ازعلی(ع)کم گفته ام*                    قــطره ای ازبیـــــــــــکرانه رفته ام*

اوعــــــــلی وعالی اعلی پرست*                    پرده خــود را میان حــــــــق گسست*

اینچنین خلـــــقی دگرنارد خدای*                    اولیــن وآخـــــــــرین است مرتضای*

ای خـــــــداوندعلی و این جهان*                    لطــف بنما برمن و این مــــــــردمان*

تا که درراه علی سودا کنـــــــیم*                    عاقبت درکــــــــــوی او سکــنی کنیم*

محمدعلی یوسف زاده/1389 سیزده رجب

قانون شکنی٬هزینه ای که قانون مداران می پردازند!

مقدمه:

       باسلام٬خداوند در قران مجید هدف از خلقت را عبادت نام برده(ماخلقت الجن والانس الا لیعبدون)ودر ابتدائی ترین عبادات ذکر ونام خدا را باید شمرد ودر مراحل زندگی نیز کمک به همنوع٬احترام به دیگران٬تلاش برای معاش ورزق حلال٬دوری از خطا وعصیان٬عدم تعدی به دیگران٬خیرخواهی٬رعایت قانون وهزاران عمل دیگر که نیکوئیهایش را شفارش به انجام ومقبوحاتش را تاکید به پرهیز دارد.

از ابتدای خلقت بشر نیزخداوند همواره ٬ قانون و مجریان قانون را برای هدایت ما انسانها گسیل داشته تا در پیچ وخم روزگار دچارسرگشتگی و انحطاط نشویم اما باز می بینیم که افزون طلبی انسان وآز وطمعی که در نهادش قرار دارد بروز کرده و دست به طغیان وعصیانگری می زند وموجب بوجود آوردن ناهنجاریهائی برای جامعه بشری می شود.

به این موضوع  باید توجه داشت که با هر ناهنجاری در جامعه ٬هنجاری آسیب دیده و پیرامون هنجارشکنی نیز دستخوش آسیبهای ناشی از آن خواهد بود وبالطبع هزینه هنجارشکنی نیز با توجه به اینکه جامعه را تحت الشعاع قرار خواهد داد توسط حکومت و قانون مداران پرداخت خواهد شد چرا که این قانون مداران هستند که بدنبال جامعه ای سالم و بدور از آسیبهای اجتماعی هستند ولاجرم برای بدست آوردن آن نیز متحمل هزینه نیز خواهند شد چون هنجارشکنان همیشه بازاری آشفته ودگرگون را می خواهند تا به امیال ناصواب خود دست یازند.

عوامل متعددی را می توان نام برد که مصداق عملی در این مقولات را بجا می گذارد٬اموری همچون مفاسد اجتماعی٬اعتیاد٬طلاق٬قتل وغارت٬و...که بروز هریک از این عناوین یادشده عواقبی را بدنبال خواهد که هزینه آن را بدوش قانون می اندازد در حالیکه قانون وحکومت برای پرهیز هریک از این ناهنجاریها برنامه مدون و اصولی دارد که اگر صحیح اجرا شود هزینه ابتدائی نه تنها هزینه نخواهد بود بلکه یک سرمایه گزاری دراز مدت و کارآمد را بدنبال خواهد داشت.

حال چرا با وجود دارا بودن قانون درمقوله رفع معضلات اجتماعی که برخی از آنها قید شده است باز هم در هردوسوی قانون وقانون شکنی هزینه اش را باید قانون مداران پرداخت کنند این موضوع برمی گردد به نحوه تدوین قانون٬راههای فراری که در اجرای آن بوجود می آید وسرانجام به نحوه اجرای آن که اگر به صراحت و بطور اکمل اجرا شود قانون شکنی در جامعه مدنی اتفاق نخواهد افتاد.

مفاسد اجتماعی

**********

مفاسد اجتماعی یک جمله عام است که شامل تمام یا اغلب امور ناصواب در جامعه می شود که در قانون برای جلوگیری از بروز هریک از مفاسد مذموم وقبیح  پیش بینی لازم شده است اما بروز هریک از این امور ناصواب برمی گردد به عوامل متعددی که به اجرای ناصحیح قانون در سایر امور جامعه مرتبط است مثلا اگر بیکاری ٬طلاق٬اعتیاد٬وحتی اشرافیگری در جامعه رونق داشته باشد سبب بروز مفاسد متعدد در جامعه خواهد شد که لازم است قانون را در تمامی ابعاد ش رعایت و اجرا نموده وبرای همگان یکسان دانست وبه آن بطوراحسن عمل نمود.که اگر چنین نکنیم علاوه هزینه تدوین واجرای ناکارآمد قانون٬ برای قانون گریزی نیز باید هزینه ای مضاعف پرداخت.ودر هردوسو حکومت دچار خسران (چه از لحاظ مالی وچه از ناحیه فرهنگی) خواهد شد.

بیکاری

***** 

اشتغال و درآمد زائی خانواده سبب امنیت اجتماعی و خانواده و در نهایت حکومت خواهد شد.چه اینکه وقتی نیروی کاربا توان جسمی و رشد عقلانی ناشی از تحصیلات عالیه وفراگیری تخصص لازم برای انجام امری در جامعه وجود داشته باشد و در مکان و موقع مناسب نیزمورد استفاده قرار نگیرد همچون فنری را می ماند که در فشار ناشی از بیکاری وعدم درآمد کافی یا لااقل حداقلی٬ از مسیر اصلی خود گریزان شده ودر گریزاز مرکز٬ هم برای خود وهم برای پیرامونش خسارات جبران ناپذیری را ببار خواهد آورد.

پس وقتی با تدوین برنامه ای منسجم وکارآمد نسبت به ساماندهی نیروی کار اقدام شود. در این صورت صرفا هزینه ای برای تدوین اشتغال نیروی کار پرداخت شده وامنیت جامعه را نیز تضمین خواهد نمود ودیگر هزینه ای برای تبعات بیکاری در جامعه متوجه حکومت نخواهد شد.

ولی اگر این عمل در تدوین قانونی دچار نقصان بوده ویا در اجرا خوب عمل نشود باز در حمایت از نیروی آماده بکار نیز باید هزینه پرداخت که هزینه اخیر ناشی از بی درایتی وبی تدبیری وخدای ناکرده خناسی و سنگ اندازی در چرخ حکومتی می باشد که دولت می بایست برای امنیت اجتماعی کشورش هم که شده برای ساکت کردن بیکاران به آنان بیمه بیکاری یا مقرری وضع کند که آن هم آب باریکه ای بیش نخواهد بود ودر نهایت گریز از قانون در این وادی زیاد خواهد شد.

طلاق

***

در همه جوامع بشری عنوان کانون گرم خانواده مورد تاکید وخواست شهروندان آن جامعه می باشد ونخبه پروری وانسان سالم وکارآمد و متخصصی که برای جامعه بعنوان سرمایه محسوب می شود را می توان در این کانونها یافت ودر اصل بقای خانواده متضمن جامعه ای پاک وناب وسالم بوده که آثار با خیر وبرکتش چنان در متن جامعه هویدا می شود که گوئی مواد اولیه جامعه خوشبخت را باید از خانواده ناب و موفق دنبال کرد که ادعای بجا و بحقی نیز هست.

حال اگر این کانون به مکانی برای مشاجرات بین والدین و ناهنجاریهای خانوادگی مبدل شده و در آن از اخلاق و تمدن خبری نباشد در بهترین وضع ممکن به تحمل همدیگر در خانواده تبدیل شده که به مسافرخانه یا هتلی را می ماند که افراد آن صرفا در کنارهم گذران عمر کرده و از هم بیگانه بوده و در نهایت  نیز از اینگونه خانواده ها برای جامعه ثمری ببارنخواهد نشست. وچه بسا که منجر به جدائی والدین شده و فرزندانی از این جدائی بجا گذاشته شوند که نه تنها کمکی به جامعه نخواهند کرد بلکه ثمره این اتفاق نامیمون موجب نا امنی و بروز انواع ناهنجاریهای اجتماعی شود٬  از طرفی دیگراعضاء خانواده طلاق چه همسر٬چه فرزندان٬حتی بعضا سرپرست خانوار که ممری برای درآمد روزمره ومعاش قوت لایموت ندارند به سازمانها ونهادهای امدادی و خیریه پناه برده که باز هم هزینه ناشی از آن از خزانه دولت وحکومت پرداخت خواهد شد.

اما اگر در برنامه های تدوینی اجتماعی و فرهنگی چه از لحاظ فرهنگ سازی و تشویق به گرم نگهداشتن کانون خانواده و مهیا نمودن ساز وکارهای لازم برای بقای خانواه وچه تدابیر خویش تندارانه و باز دارنده که از گسترش انفعال در خانواده ها جلوگیری کند هزینه شده وکار اصولی صورت پذیرد آثار با خیر برکتش را هم خانواده ٬هم جامعه٬هم حکومت که مجموع خانواده و جامعه است بهره خواهند برد.

اعتیاد

***

اعتیاد دست آوریز قدرتهای جهانی است که بوسیله آن نیروی جوان وکارآمد کشورها رامورد هدف قرار داده تا ازابراز وجود وتمایل به استقلال فکری و ملیتی و قومی و دینی و تمدنی تهی شده وهمواره خود را محتاج و وابسته به قدرتی برتر از خود تلقی کند چراکه همه انسانها در ابتدا با هم برابر و در پیشبرد اهداف شخصی و اجتماعی خود دارای بینشی قابل تحسین هستند واگر این معادله به همین منوال باقی بماند دیگر کسی جرات برتری جوئی و غارت وچپاول را ندارد و همان حکومت عدل که آرزو وآمال همه انسانها است برقرار خواهد شد.

برهمین اساس است که اعتیاد را بلای خانمانسوز جوامع یاد نموده و هرکشوری برای جلوگیری وگسترش آن در اقلیم حکومتی خود قانونی را وضع نموده و امروزه به یک حرکت بین المللی برای مبارزه با آن تبدیل شده است.

با وجود این همه عوامل باز دارنده باز هم می بینیم مافیای قدرت افیونی بدنبال اعمال امیال نفسانی خود هستند و هیچ فکر نمی کنند که آتش در خرمن بشریت انداخته اند.چرا که تجارت ناصواب وپرسودی است واز طرفی دیگر نیز موجب بی تعصبی و بی ارادگی ملتها شده و در استمارگری حکام جائر نقش بسزائی دارد.

بحث ما از بروز اعتیاد در جامعه است که با مبتلا شدن فردی٬ خسارات متعددی به شخص٬خانواده ودرنهایت جامعه٬وارد خواهد شد ودر هرصورت هزینه ناشی از این آفت را دولت باید پرداخت کند چراکه با اعتیاد شخص ٬خانواده دچار تزلزل شده ودرآمد خانوده تحت الشعاع قرار گرفته و معیشت آنان نیز توسط دولت تامین می شود وچه بسا افرادی که در همین راستا به زندان افتاده و مخارج نگهداری از آنان وتحت پوشش قرار دادن خانواده آنان و خساراتی که در زمینه شانه خالی کردن افراد معتاد در امور اجتماعی مسئول آن بودند همه وهمه از ناحیه دولت  وحکومت تامین می شود.

حال اگر عوامل باز دارنده جلوگیری از پخش مواد مخدر کارآمد بوده و عوامل قاچاق را به سزای عملش برسانیم واجرای قانون رابرای همگان وبصراحت یکسان قائل شویم ودر زمینه فرهنگی نیز جامعه را از عواقب ناشی از اعتیاد مطلع سازیم وزمینه های ایجاد جامعه ای سالم را با اشتغال و امنیت اجتماعی و توزیع ثروت بصورت عادلانه را داشته باشیم ٬هزینه ای که متحمل خواهیم شد خیلی کمتر از آن چیزی است که در مهار اعتیاد و تحت پوشش قرار دادن معیشت ودرمان خانواده های معتادین ببار خواهد آورد.

امنیت اجتماعی

*********

مقوله ای که همه حکومتها با آن دست به گریبان هستند٬ عده ای از حکومتها بدنبال جامعه ای سالم وبدور از ناهنجاریهای اجتماعی می باشند تا انسانهائی پاک و خلاق و آینده ساز تحویل جامعه بدهند وعده ای دیگر بازاری آشفته می خواهند تا به چند روزه دنیای خود مشغول باشند وکاری بکار جامعه ندارند وهراز چند گاهی آسایشی موقت و بعبارتی بخور ونمیر برای جامعه فراهم نموده و درفکر امیال نفسانی خود هستند.یعنی نوازش از پیش رو وپس گردنی وگرده سواری از پشت را در تفکر واعمالشان دارند.

اما حکومت آینده نگر خوب می داند که فراهم نمودن ابزار وامکانان یک جامعه سالم و بدور از هرگونه تنش و ناهنجاری متضمن آینده ای روشن برای افراد آن جامعه خواهد بود وحکومت نیز با فراغ بال به عمران وآبادانی وتوسعه همه جانبه کشور می پردازد.

شرط برقراری امنیت در یک اقلیم ٬فراهم نمودن رفاه نسبی جامعه هدف و وضعیت اشتغال و ازدواج و مسکن و معیشت نسبی افراد آن جامعه می باشد که در صورت تامین همه این امور می توان مدعی بود که سازوکار امنیت اجتماعی فراهم شده است.اما اگر در هریک از این مقولات سستی یا کاستی بوجود آید از همان ناحیه نا امنی رسوخ نموده و همچون غده ای سرطانی تمام یا قسمتی از جامعه را فرا خواهد گرفت.که برای جبران خلاء بوجودآمده نیز باید هزینه نمود.

امنیت اجتماعی در گرو همه امور یاد شده است  ومهمتر از همه خواست و اقدام حکومت وفراهم نمودن قانون لازم برای اجرا واحیای حکومت مدنی برای رسیدن به این مهم می باشد.که اگر چنین نکند ونخواهد تا به این مرتبه از رشد برسد باید منتظر تبعات بعدی ناشی از آن باشد.چراکه تمامی مسائل یاد شده در این مقاله٬ مرهون امنیت اجتماعی وحتی عوامل سازنده یا تخریب کننده٬ برای برقراری امنیت اجتماعی خواهد بود زیرا قتل وغارت وچپاول و افزون طلبی وهزاران عمل ناثواب دیگر علتی غیر از آنها نخواهد داشت.

نتیجه

*** 

از ابتدای اقدام به تهیه این مقاله براین باور بودم که چرا باید در سیستم حکومت داری بگونه ای عمل شود تا هم برای اجرای قانون هزینه کرد وهم برای عدم اجرای آن! لکن با بررسی برخی از معضلات اجتماعی دریافتم که بروز چنین اتفاقی ناشی از عوامل متعددی همچون ضعف قانون٬ضعف مجریان٬عدم اجرای صحیح قانون٬الگو برداری غلط از فرهنگ بیگانه٬عدم ساختارسازی مناسب برای جلوگیری از بروز ناهنجاری در جامعه ودهها عامل دیگرخواهد بود که برای جلوگیری از آن نیز می بایست ریشه یابی اصولی صورت پذیرفته و در مرتفع نمودن معضل یا معضلات احتمالی مصصم ومتعصبانه عمل نمود.

عواملی همچون عدالت اجتماعی٬امنیت اجتماعی٬اشتغال٬ازدواج٬طلاق٬اعتیاد٬ارتشاء

٬رانت خواری٬گریز ازقانون٬تفسیر به رای قانون به له یا علیه (شخص ٬گروه ٬حزب و....)فرهنگ سازی٬ در بوجودآمدن جامعه مدنی وعوامل متعدد دیگری که هریک در ساختن یا تخریب جامعه نقش بسزائی دارند را باید مورد توجه و اهتمام قرار داد تا بتوان از سرمایه ملی یک کشور برای رشد وتعالی جامعه استفاده نمود.

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس مسائل فرهنگی

                               نامزدی

باسلام

مقدمه

**** 

       احتراما درتعریف واژه نامزدی معانی خواهان.تمایل.دوست داشتن.تعلق خاطردرذهن ما نقش می بندد که دراصطلاح عام به عناوین انتخاب ونشان کردن تعبیرشده است.لیکن همه این لغات به یک موضوع اشاره دارد که آنهم ارتباط ودوستی پایداروخواستن همیشگی وازاعماق وجودرابه تصویردل بکشد.اینکه بین نامزدکرده ونامزدشده براساس اصول وعشق واقعی ارتباطی پایدار برقرارشود.

درموضوع نامزدی این اصل مد نظراست که خواستن باماندن وبودن همراه باشد وصرف خواستن به بدست آوردن وبودن وتحمل یکدیگرخلاصه نشود.

نامزدی رادرمقوله های عاشقی.عاطفی.اجتماعی.فرهنگی ودینی ودر مراودات عامه.سیاسی نیز می توان دید.که درهریک ازآنها دوام وبقای آن بستگی به نوع ارتباط ومیزان شناختی است که درابتدا از همدیگر بدست می آورند.درمواقعی دوام همیشگی داشته وبا عشق و علاقه وارادت توام خواهد بود وبعضا نیز پس از وصا ل یا سپری شدن اندکی از زمان وصا ل روبه سردی گرائیده وشاید به جدائی رسیده ودرنهایت شرایط اجتماعی به تحمل بین عاشق ومعشوق .منتخب وانتخاب کننده منجرشود.که برای این تحمل دلایلی را مطرح نموده که ممکن دربرخی مواقع بنوعی ایثار وتقبل فنا برای بدست آوردن آبرو.فرزند.خانواده.اجتماع.مقبولیت اجتماعی.وحتی مزایای اقتصادی همراه باشد.

درتحمل نامزدی آنچه که مهم است اینکه بعضا برای بدست آوردن یک چیزکم بهائی .هزینه ای هنگفت را متحمل شده که پس ازسپری شدن دوره ای افسوس آن را می خوریم که چرا به این موضوع دل بسته یا برای رسیدن به یک مقصدی دیگر اینگونه در رنج وتعب افتاده ایم.

نامزدی باید با چشم بصیرت وآگاه ومطالعه همه جانبه صورت پذیرد.وبین خواسته وخواهان اطلاعات دقیق وبدون پرده پوشی مبادله گردد.حتی کاستیها و موانع درپیش رو نیز تبئین گردیده وچاره ای برای برطرف کردنش اندیشیده شود.نه آنکه بگوئیم بگذاریداین ارتباط ووصلت صورت پذیرد سپس با کمک هم موانع را شناسائی وبرطرف خواهیم کرد.حال چه بسا که در برخورد با مانعی .شخص توان مقابله یا حل موضوع را نداشته که دراین صورت بدوصورت عمل می شود.یکی اینکه صورت مسئله پاک خواهد شد وارتباط قطع می شود ودرصورت دوم ارتباط را بدون برطرف کردن مشکل ادامه داده ومانع موجود همچون لکه سیاهی برتارک ارتباط بوجود آمده چشم ودل انسان را می آزارد.

نامزدی درعشق

********** 

بیشترین مباحث نامزدی در عشق وعاشقی ودربرخی مواقع درتشریفات سیاسی جلوه گری می نماید.در مبحث عشقی فردی نسبت به جنس مخالف خود علاقه مند شده وبا انتخابش بنای زندگی مشترک با وی را گذاشته و با انجام تشریفاتی که درجای جای کره خاکی هریک به رسم خود بجا آورده می شودارتباط عقلانی برقرار شده ودر طی مراحل زندگی با شناخت بیشتر دوزوج نسبت به هم این تعلق خاطرتداوم پیدا نموده وهرروز به شیرینی آن افزوده خواهدشد یا اینکه براثر بروز ناهنجاریهای پیش بینی نشده وحتی بروز شخصیت واقعی ناهنجارهریک از دوزوج به سردی گرائیده ودر دوحالت ممکن به جدائی یا تحمل همدیگر ختم خواهدشد.که اگر ارتباط موجود عقلانی بوده وبراساس خواستن وتعلق خاطرباشد عصاره این نامزدی چیزی جز یک زندگی پاک و تولید فرزندانی صالح نخواهد شد.که درغیراین صورت کانون خانواده متزلزل شده وخسارات جبران ناپذیری را ببارخواهدآورد.ودامنه این اتفاق نامیمون فراتر از خانواده کوچک به خانواده دوطرف وحتی جامعه٬ حول محور زندگیشان سرایت خواهدنمود.

نامزدی درعاطفه

*********** 

بعضا اتفاق افتاده است که فردی باشخصی دیگر که ممکن همجنس یا غیر همجنس باشد ارتباط عاطفی برقرار کرده و اورا بعنوان یک دوست وهمراه وحتی همراز خود برمی گزیند.واز هرحیث او را منتخب خود قرار داده تاجائیکه از اصل(احترام واعتنا واعتماد)بهره جسته ونسبت به منتخب عاطفی خود بگونه ای عمل می کند که اورا محرم اسرارخود برشمرده وتمام یا بخشی از ناگفته های زندگی خود را با او شریک می شود.

حال اگر این اتفاق میمون رخ دهد وپایدار نیز باشد بسیار نیکو ومسرت بخش خواهد بود.واجتماعی سالم ومعقول از اینگونه دسته های کوچک منطقی وعقلانی پدیدارخواهد شد. لکن اگر در کوران دوستی براثر اتفاقات خواسته وناخواسته به عدم اعتماد مبدل شده وازدایره اعتنا واحترام نیز خارج گردد به یک دشنمی ناخواسته یا به عبارتی بدون مطالعه منجر خواهد شد.چراکه اگر درانتخاب دوست دقت کافی ومنطقی صورت می گرفت آثار بجامانده از این مودت نیز مطلوب ودرخورتحسین بود.

در ارتباط ونامزدی عاطفی باید عواملی همچون اعتقادات.سلایق.فرهنگ قومی وتمدنی.وحتی طریقه زندگی مدنظرقرارگیرد.وعدم توجه به هریک از این مقولات ارتباط را دچار نقصان خواهد نمود.

نامزدی سیاسی

********** 

نامزدی سیاسی بگونه ای است که یک فرد یا گروه یاحزبی. سعی در جلب اعتماد وآراء مردم برای پیروزی خود وحزبش دریک انتخاباتی را داشته  که با تبیین برنامه ها و اقداماتی که دنبال خواهد نمود بدنبال جلب وجذب نظر مساعد افکارعمومی بوده تا با انتخاب شدن درمنصبی بتواندمقاصدسیاسی وحزبی خودرادرابعاد سیاسی.اقتصادی.اجتماعی.فرهنگی ودینی  اجرا نماید.

درنامزدی حزبی عواملی همچون احساس.طرف شکنی. مسایل اقتصادی.وتطمیع ووعده های خردوکلان ٬قوم وقبیله٬قدرت ونفوذ اجتماعی معقول یاکاذب٬زور وتهدید و....دخیل بوده و حتما نمی تواند براساس دوستی ویا تعلق خاطر باشد.اما ممکن است که از درب دوستی وتعلق خاطر نیز مطرح شود.

در بازیهای سیاسی نامزدی.نامزدممکن است مثل میوه سروته بسته باشد که کسی از درونش خبرنداشته ولی پس سپری شدن مرحله ای یا به عبارتی گذشتن چهارپای مرادشخص ازپل آمال.از وعده ها واخبارگذشته اش سرباز زده ومسیری را که از قبل برای خود ترسیم نموده بود درپیش گرفته و تعلق خاطر را صرفا برای رسیدن به مقصود خواسته باشد.اما در این بازیها نیز اگر چنین باشد باز هم بازنده اصلی همان نامزد بوده و ملت در استواری وبقایش خللی وارد نخواهد شد.البته ممکن است در روند اصولی جریان حکومتی وقفه یا خدشه ای وارد شود ولی بازنده اصلی همان نامزد بوده که از گردونه محبتی وتعلق خاطر جامعه خارج خواهد شد.چرا که یک ملت همواره به مثابه اعضای یک پیکره هستند که عضو ناهمگون محکوم به جدائی از بدنه اصلی خواهد بود.

درنامزدی سیاسی با توجه به اینکه نامزد پس از انتخاب شدن متعلق به همه آحاد جامعه می باشد چه آنکه به اودل بسته واورا منتخب خود قرار داده باشد وچه اینکه شخص انتخاب شده منتخب مورد نظرش نباشد.با این حال نامزد انتخاب شده متعلق به همه جامعه می باشد.ولی مشاهده می گردد که اینگونه نمی شود.بلکه حزب وگروه انتخاب کننده اش در دوران کاری او از محبوبیت وامتیاز بیشتری نسبت به دیگران برخوردارهستند. که این عمل نیز نامیمون ناپسند می باشد.

این امرسبب می شود تا بجای توازن قوا و خدمتگزاری به تقابل وطرف شکنی وسهم خواهی مبدل گردد٬این موضوع از ابتدای خلقت همواره مجروح کننده روح پاک انسانهای آزاد اندیش بوده است.

نامزدی دینی

********  

نامزدی دینی از ابتدا با کلمه شریف:قولوا لا اله الا الله تفلحوا...آغاز شده واولین منتخب هستی خداوند قادر ومتعال بوده وخواهد بود.اما دراصل این خداوند است که ما راانتخاب کرده وخواهان ما شده است.با این وجود می گوید که من شما را انتخاب کردم وشما نیز خواهان من باشید واگر چنین کنید من نیز کفایتتان خواهم نمود وبه شما عشق خواهم ورزید .پس از خداوند ٬این منتخبین درگاهش هستند که در روی زمین بعنوان نامزد انسانهای زیبا پسند وحقیقت جو به منصه ظهور می رسند تا با انتخاب آنان راه نجات را از راه فنا تمیز دهیم.

در نامزدی دینی انتخاب اصلح است و برترین وبهترین انسانها بعنوان شاخص مورد انتخاب سایرین قرار گرفته  وباتوجه به شناختی که از نامزد خود داریم علاوه بر علاقه قلبی پیروی آگاهانه وعاشقانه نیز از آنان بعمل می آوریم.

بعبارتی دیگر آن منتخبین چراغ راه هدایت زندگی ما محسوب شده و با گرایش به سیره نظری وعملی زندگیشان خودمان نجات پیدا کرده و راه سعادت را باز خواهیم یافت.

درنامزدی دینی نیز عشق و علاقه دوطرفه است چراکه در بن بستهای زندگی وقتی به آنا ن توسل می جوئیم می بینیم که  عنایتی درورای آنچه که درتخیل وتعقل ما است به ما می شود اما بشرطیکه اول نامزدمان را آنگونه که لایقش باشد تبعیت نمائیم.ودرثانی با توکل به خالق هستی و نیت پاک وعمل صالح گام دراین وادی گذاشته واگر خطائی هم از ما سرزد نادم وپشیمان بدرگاه حق ودوستانش سرتعظیم فردآوریم.

دراصل نامزدی دینی راه نجات وچراغ هدایت بشر می باشد حال اگرکسی دراین عشقبازی وارد میدان عمل نشود دلی پژمرده درکالبد سینه دارد که بجز تنظیم گردش خون کاری دیگر انجام نداده است.درحالیکه قراراست قبل از هرچیزوهرکس دل ما ونامزدخانه ما جایگه خدا و نیکیها ودوستداران خدا باشد.

نامزدی فرهنگی

**********  

نامزدی فرهنگی مرز وقبیله وتمدن وقوم نمی شناسد چه بسا در این ارتباط با کسانی دوست وهمراه شویم که در مسلک وعقیده ما نبوده وحتی در دین وملیت مانیز نباشند اما بواسطه عمل نیک وکار خارق العاده ای که انجام داده اند مورد لطف ومحبوبیت قلبی ما قرار گیرند.درنامزدی فرهنگی علت ارتبا ط تفکر آزادیخواهانه.ظلم ستیزی.عدالت.مقبولیت اجتماعی بین المللی.وعواملی از این دست هستند که سبب بوجودآمدن آن می شوند.مثل نهرودرهند.کاسترودرکوبا.ودهها مورد دیگر که این اشخاص نه در دین ونه در ملیت با ما همراه نیستند.اما بواسطه تفکر ناب انسان دوستانه واقداماتی که انجام داده اند موردتوجه وعنایت جامعه آزاد اند یش جهانی قرار می گیرند.

نامزدی فرهنگی توجه به اصل انسانیت وارتباط معقول انسان با جهان هستی و تمدنهای بوجودآمده ای که ریشه در نهاد یک ملت و اساس حکومت آزادیخواهانه دارد که اگر با تعقل وتفکروعرفان وخداشناسی همراه باشد درمراتب عالیه انسانی قرار خواهد گرفت.

نتیجه

*** 

بهرتقدیر نامزدی را برای پایداری ودوستی وعقلانیت برپا نموده و در ارتباط با هم بگونه ای عمل نمائیم که درپایه ریزی نامزدی٬آنرا تا بی نهایت  تداوم بخشیده وهمیشه ودرهمه حال خواهان ودوستدارهم برای رسیدن به یک هد ف مشترک باشیم. وابزار موفقیت این همراهی را درعقیده راسخ وپاک که درآن خدا وعاقبت باعافیت دنیوی واخروی همراه باشد. واگردرسلایق همدیگر تفاوت یا مغایرتی دیده شد برای رسیدن به هدف مشترک ومقدس نسبت به هم گذشت داشته تا امور براحتی به منزل ومقصود نهائی برسد.

با امید به اینکه در دوستیها وخواستنها عقلانیت را سرلوحه امرقرار داده وبرای همیشه در راه رسیدن به هدف مقدس درپیش رو خواهان وبه عبارتی نامزد هم باشیم.ان شاءالله

محمذعلی یوسف زاده

کارشناس فرهنگی 09/05/1389

                                      غروروندامت

جوانی چون نظرکرد بــــــررخ پیر*          خطوط صورتش چون خط شمشیر*

و را ازطا قت تن رفته ازکـــــــــف*          سیاه   لشکری اوما نــده  در صف *

بدستش یک عصا درکوچه ای دوش*         نشسته  گوشه ای زانو در آغـــوش *

چنــــــــــان خورشید رویش را تپیده*         عرق  برگــــونه اش رودی  کشیده *

جــــوان چون دید او را باچنین  حال*         سخـــن با نا ســـــزا تازید  بر زال *

زپیــــــــــــرباخرد نامـــــــد صدائی*         سبب شد تا خورد چند ضربه  پائی *

سپس با ضــــربه پیـــــــکان درکام *         یورش برد ش برآن بیچاره  گمنـــام*

بگفتاکرده ای این کوچه ها تنــــــگ*         حضورت هم شده بس مایه ننــــــگ*

بباید چــــــــــون زباله جمع گـــردی*        غــــــــذای صـد دد وکفتارگــــــردی*

نبایـــــــــــــــــــد روی توانسان ببیند*        عــــــــــــزا وماتمی دردل بگیـــــرد*

توباید درمیان گـــــــــــــــــور باشی*         بــــــدورازشادی وصــــد شورباشی*

تواکنون میتی درکـــــــوچه ها دوش*         بگیری هم کفــــــن را تو درآغـوش*

میـــــان این همـــــه پرخاش وظلمت*         سخن برلب گشودش پیـــــر حکمت*

بگفتا ای جوان ازخـــــــواب برخیز*          توگشتی از غروروکینه لبــــــــریز*

فرود آور سرخود درزمیــــــن باش*          ازاعمال بــــــدت هم شرمگین باش*

سلیمان باشی وگــــــــــرصاحب جم*          ندارد مـــــــوری ازتوذره ای کــــم*

نشستش ساعتی بامـــــــــــورآن شه*          ازاســــرارازل گـــــردید آگــــــــــه*

توای برنا جوان برمن نظــــــــرکن*          اساس تیـــــــــــرگی از د ل بد رکن*

سلیمان پند آموخت ازیکی مـــــــور*          سرانجامش امان شد برلب گـــــــور*

توبرمن خــوانده ای چون پیروزارم*          کنــــون بیـــــمار وبد حـــال ونزارم*

ولی من درجـــــــــــــوانی شیربودم*          سرا پا خــــام وبی تــــــــد بیر بـودم*

درون صـورتم ســــــــرخی پد یدار*          ردا بـــــــرقامتـــــــم زیبنـــــــده یار*

زرخسارم اناری گوشکستنــــــــــــد*          ولایم راهمــــــی درسینــــــه بستنـد*

زمین وآسمان را می گشــــــــــــودم*          زعصیانم همــــــی من می فـــزودم*

صدایم می رسید تاکهــــــــــــکشانها*          قــــــــدم د رگامهایم آسمانـــــــــــها*

بدم قــــــــدی چوشمشاد وصنـــــوبر*          به زیبائی رخم دلــــــــــــــداده دلبر*

بمیدان نبرد وجنگ وپیــــــــــــــکار*          نبود ش هیچـــــــکس برمن جلودار*

بتک تک گیسوانم تیــــــره چون قیر*          مژه وابروانـــــــم مثل شمشیــــــــر*

جمالم یوسفی عشقــــــــــــــــم زلیخا*          میان مردامان بود ه هویـــــــــــــــدا*

زنان دوره ام دروصــــــل من دوش*          همه درعشق من مجنــون وخاموش*

درآن ایام من تک تازبـــــــــــــــودم*           غـــزالی تیــــــــــزپا یک راز بودم*

پس ازچنــــــــدی دراین گاه مــوقت*            بودم مســــرورعیش ونازوعشرت*

شــــــــدم بیگانه از خود من سراسر*            تمام فکروذکــــــــرم درخطا.شـــر*

بتارعنکبــــــــــــــوتی وصـــل بودم*            همــــــــی هـــم برگناهم می فزودم*

ولی با این همه کبــــــــــــر ونخوت*            شــدم من میهمان کنج عـــــــــزلت*

ستون خانه بزمم فـــــــــــــروریخت*            زهرجا یـــک بلا برمن د رآویخت*

زمانه برمنش چون اسب تازیــــــــد*            تن من از ستم چون بید لـــــــــرزید*

ستم را خود نمودم مــــن بحالــــــــم*            نبایـــــــــد از زمانــــــه من بنــــالم*

هرآنچه درتوان بود از کفم رفـــــت*            نهایت گوشه ای افتادم وســــــــخت*

غم وماتم دلم را پرزخون کــــــــرد*            که دیدی حال من اینگونه دون کـرد*

اگربرمن نه ای یاری دل افـــــروز*            دگــــــــربحرم مشو ناری جگرسوز*

توهم درگیراین رفتارگـــــــــــردی*             نمایند با توهم اینگونه ســــــــــردی*

بسان من روی کنـــــــــــجی نشینی*            میان انس وجـــــــــــــن یاری نبینی*

توهم چون مثل من ننـــــــگت ببارد*            جوانی هم تورا اینگونه خـــــــوارد*

پس ازهرشادمانی هم غمـــــی است*            رشیدی توهم خواهد شود پســـــــت*

چنان برلب گشـــــــــودش پیرگفتار*            شد آن برنا جوان ازخــــــواب بیدار*

ادب کـــــــرد وکنارپیـــــر بنشست*            همی زد بوسه برپایــــش همی دست*

سخن گفتا توای پیرخردمنــــــــــــد*             شدم شـــــــــــرمنده از حالم تولبخند*

جــــوانی لحظه های پرشروراست*             بسرصد قصه دارد پرغــــروراست*

جــــوان عاقل بود درسعی وگفتـار*             همــــی د یوانه اش باشـــــــد برفتار*

جوان باچشم سردرراه خواب است*             بچشم دل همـــــی بیــــمار زاراست*

جـــوان را هم فــــرا گیرد فضــایل*             بباید پخته گـــــــردد درحــــــــلاهل*

جــــــوان باید  که با پیــــران نشیند*             زنورومعــــــرفت انگیزه گیـــــــرد*

جــــوان باید نگـه دارد مقـــــــامـی*             که پیــــــری هست درآن نیک نامی*

نصیحتهای پیران درناب اســـــــت*             طریق ومقصدش با ذوالــجلال است*

اگر خـــــواهی نیفتی درهــــــلاکت*            ره پیـــــــــران بود راه سعــــــــادت*

علی.تودرمیان این دوقشـــــــــــری*            بیک غفلت همیشه محــــــــــوگردی*

تـوکل برخــــــــــــــداکن متقی باش*            بهشتت می دهنـــــــد د لشاد وبشاش*

محمدعلی یوسف زاده 11/05/1389عبید

بسمه تعالی

       درد دل اصول گرائی

همه عوامل یک مجموعه درموفقیت یا شکستش دخیل هستند.

باسلام

احتراما.عواملی سبب شد تا دست برقلم برده واین نکات رابرشته تحریر درآورم.چراکه حقیر از بدوتولد درمسائل دینی واحیای ارزشها آشنا شده و از زمان طفولیت با آنها درارتباط بودم و همیشه نیز با توجه به نام دینی که برسرم بود مورد توجه دیگران بوده وبعبارتی بحساب می آمدم.حتی در ایامیکه ارزشها کمی رنگ باخته وارزشمداران درحاشیه نیز بودند ما را بعنوان یک انسان مستقل و حقیقتجووآزادیخواه لحاظ می کردند.

این داستان برای خیلی از انسانهای مومن ومتقی اتفاق افتاده حال چه رسد به حقیر سراپا تقصیرکه درمیان این انسانهای پاک بعنوان کوچکترین عضو جاخوش کرده ام.چراکه همیشه انسانهای آزاد وآگاه هرچند موردهجوم وتاخت وتاز اجانب و ملحدان واقع می شوند اما دردلملحدان وسالوسان ومنافقانرعب ووحشتی از این آدمهای صالح نهفته است که دراقدام هرعمل ناصوابی ناچارا دست بعصا راه رفتهوسعی در مخفی نمودن اعمال نامشروع خود دارند.

اما با راس کارآمدن دولت نهم ودهم که با حزب مردمی اصولگرا پایه ریزی شده است وشعارهای آزادیخواهانه وعدالت محوروحفظ واحیای ارزشهای دینی را دردستورکارخود دارد .بعضا می بینیم که اینگونه نشده بلکه  اغلب نیروهای دینی ومذهبی درحاشیه قرارگرفته وآنهائیکه تا امروز درهیچیک از برنامه های انقلاب وجنگ حضورنداشتند پدیدارشده واهرمهای حکومتی را بدست گرفتند.اتفاق جالب دیگری نیزرخ داده است به اینکه افراد مسئله داروحزبی که درتقابل بااصولگرائی هستندنیز با رنگ عوض کردن وادعای حضوردر کاروان اصولگرائی زمام امور را بدست گرفته وبرخساراصولگرایان ریشخندمی زنند.

با وجودهمه این ناهمگونیها. اصولگرائی در باورهای دینی وارزشی ولایتمداران جای دارد وبا بی مهریها وبحساب نیاوردنها. جبهه حمایت از نظام اسلامی وولایت را خالی نخواهندکرد.

اما آنچه که مسلم است اینکه در هرگروه وتیم کاری یا عناوین دیگر تمام اعضاء مثمرثمربوده که حتی با عدم حضور کوچکترین یا کم اثرترین عضو.روندجاری آن مجموعه روبه کندی یا توقف خواهدگرائید.

درادامه این مطلب باید بگویم که ممکن است جبهه متحداصولگران بگویند که ما دردولت ومجلس وحتی قوه قضائییه مهره های برجسته ومتعهدومتخصص دینی وملتزم به برنامه های اصولگرائی را داریم واقداماتمان نیز برمبنای اصولگرائی تدوین شده ودرحال اجرا می باشد اما وقتی در سطوح پایینترحکومتی ومدیریتی این اتفاق نیفتد وتوجهی به حمایت از اصولگرایان نشده وحتی بی مهری صورت پذیرد آنگاه جای خالی این عمل را به احزاب وگروههای مخالف داده که هیچ اعتقادی به درست عمل کردن برمبنای ارزش ودین درامور را ندارند.ودر شرایطی نیز کار درست را به تفسیر خودانجام می دهند.که درهردو وجه به نظام ضربه خواهندزد.

اما اگر جبهه متحداصولگرایان یا هر حزب و گروه را به اداره یا یک تیم ورزشی تشبیه کنیم خواهیم دید که گروه اثرگزار ملموس کارکنان اجرائی ومدیریتی اداره یا بازیکنان اصلی تیم درگروه ورزشی داخل زمین ورزشی هستند که اجرا کننده امور انتقالی وتفویضی وخلاق بوده وامتیازآورترین نیز محسوب می شوند اما اگر یک روز یا روزهائی دریک اداره نیروی خدماتی وحتی آبدارچی و متصدی دستگاههای چاپ وتکثیروغیره ودرتیم ورزشی توپ جمع کن و تدارکات وتیم پزشکی ودیگران حضور نداشته باشند چه اتفاقی خواهد افتاد.مگر غیراین است که آن اداره نتیجه کارش مطلوب نبوده وتیم ورزشی نیز آنگونه که باید پیروز میدان نخواهدشد.

مهمتراز همه اینکه وقتی رده های پایین یک مجموعه ای اینگونه در موفقیت اهدافش اثر مستقیم دارند.حال اگر این بی مهریها وبحساب نیاوردنها دررده های بالاتر مدیریتی ومشاوره ای وحزبی باشد معجونی جز اختلاف وناکارآمدی ودورشدن حامیان اصلی از گروه وبرنامه های آن بدست نخواهدآمد.پس ما بایدبگونه ای عمل نمائیم که برای رسیدن به قله های رفیع افتخار از افتخارآفرینان گذشته وحال حمایت کرده و برای آینده نیز با ارج نهادن به گذشتگان نیروسازی نموده و برنامه داشته باشیم.

تمامی برنامه های نظام اسلامی وآرمانهای بلندامام راحل وفرمایشات مقام عظمای ولایت و همه علما وبزرگان دین وانقلاب براین اصل استوار است که انقلاب ونظام اسلامی باید بدست اهلش سپرده و وارثان اصلی آن می بایست زمام امور را دردست گیرند.ودرتمامی فرمایشات آن بزرگواران نیز وارثان اصلی انقلاب را ایثارگراان وجانبازان وآزادگان و خانواده شاهد ورزمندگان ونیروهای ارزشی باقی مانده دراصول اصلی اهداف انقلاب اسلامی  برشمرده اند.درحالیکه امروزه یا از این یادگاران استفاده نمی شود ویا اینکه با عناوین ایثارگری وارزشی بازی کرده وافرادایثارگروارزشی مسئله دار را بکارمی گمارند.

دراینجا درددلم متوجه ریاست محترم جمهوری است که با کلمه مقدس اصولگرائی واردعرصه خدمت به نظام اسلامی شد که اقدامات سازنده وکارای ایشان در رفع محرومیت ورسیدگی ویژه به نقاط محروم که از اهداف عالیه نظام اسلامی وامام راحل بودملموس وهویدا است.ازطرفی نیز هدایت بیت المال دربخش یارانه ها برای عدالت اجتماعی درتحت پوشش بیمه ای ودرمان وتحصیل واشتغال وتجارت افرادنیازمند ومحق نیز درخورتحسین ودست مریزاد می باشد.اما عدم توجه به حامیان و دوستداران واقعی نظام وبرنامه های اصولگرائی سبب شده است تا حتی این اقدامات کارساز نیز باسمپاشی مثبت جلوه داده نشودودلسردی کاذبی را در جامعه تزریق نماید.

آقای رئیس جمهور.شما که طعم تلخ ظلمت طاغوت وتحمیل جنگ و کارشکنیهای دشمنان داخلی را در دوره های مختلف چشیده اید.برشما واضح و مبرهن است که نیروهای دلسوز وواقعی انقلاب هرگز نه تنها عقب نشینی نخواهند کرد بلکه سستی نیز دراراده آهنین آنها بوجود نیامده وهمواره پیرو خط ولایت ورهبری فقاهت علوی خواهند بود.پس برشما است که محور وبانی دلجوئی از اصولگرایان واقعی بوده تا پس از اتمام دوره ریاست جمهوری شما این نهضت برای اعتلای کلمه حق ورفع محرومیت ادامه داشته وپایگاه ولایتمداران نیز مستحکم و درخط رهبریت جامع الشرایط نظام باقی بماند.رجاء واثق دارم که شما نیز همه وجودتان را برای تحقق این امر گذاشته ایدوسستی وخللی نیز دراراده آهنین تان واردنخواهدشد.

به امیدروزی که منجی بیاید وما رانیز بعنوان سرباز جانبازبپذیرد.

                     محمدعلی یوسف زاده

            جانبازورزمنده هشت سال دفاع مقدس

            وکارشناس مدیریت فرهنگی

           ومدیرشهرستانی دستگاه عمومی

                       12/05/1389  

بنام دوست

                            یوسف زهرا

یوسف زهرای ما هم*

                    از همه زیباتراست*          

                                         غنچه نشگفته ما*

                                                           ازهمه پیداتراست*

باصلابت،حیدری*

                      بدرالدوجا،عین القضا*

                                             دشمن غداراوهم *

                                                        از همه رسواتراست*

تیرآخر،روح اکبر*

                       برگ ناب خلقت است*

                                              دربیان حکم اعلی*

                                                     خطبه اش غرا تراست*

شرح شیوا،چشم بینا*

                         بر رسالت می شود*

                                          لحجه شیرین دلبر*

                                                          ازهمه شیواتراست*

چشم امیدهمه مستضعفان*

                                درگام اوست*

                                            دیده ما باقدومش*

                                                        روشن وبینا تراست*

روح پاک هل اتی*

                      یس وکوثرهم قصص*

                                   روح قران باظهورش*

                                                        درزمین احیاتراست*

کربلا وعشقبازی و*

                     هم فداکاری و جود*

                              ساقی دلهای تشنه *

                                                           درکنارکوثراست*

مهدی صاحب زمان و*

                       نام پاک خالق است*

                                         نام او با نام حق*

                                                     ازهرمباحی برتراست*

راز کوچه درمدینه*

                      رمز قبرگمشده*

                                      سراندوه رقیه*

                                                انتقام صدجفا برحیدراست*

شیعیان مسرورو*

                     مست وعاشقندازبودنش*

                                          بودن مهدی زهرا*

                                                 قوت قلب علی رهبراست*

هرکه داردپشتوانه*

                      قلب اوهم محکم است*

                                      محکمی قلب ماهم*

                                                           ازوجوددلبراست*

دلبرما رخ نتابیده*

                      دل ما می برد*

                                      او یقینا رخ نماید*

                                                           مشتری بهتراست*

من کجا وعشق بازی*

                          باعزیزمصطفی*

                                             درنهایت بودنم*

                                                      با مهتران سروراست*

ارتوخواهی می نشینی*

                          با عزیزفاطمه*

                                          پیروی از پوراو*

                                                         سیدعلی رهبراست*

با فقاهت می توان کرد*

                           با ولایت همرهی*

                                               همرهی با ولایت*

                                                        پیروی ازحیدراست*

ازخداخواهم *

                 ولایت پیشه گردد رسم من*

                                      با ولایت بودنم*

                                                     ازهرطریقی برتراست*

نام ا حمد ،فاطمه*

                            هم مرتضی هم مجتبی*

                                             نام ناب تشنه کام کربلا*

                                         ماندگارازبرگ ناب خلقت است *

یا ربا دلداده ام من واله و*

                          شیدای دوست*

                                      واله ودلدادگی،شیدائیم*

                                                       هم از کرام اکبراست*

دوست دارم تا گذارد*

                      مقدمش برچشم من*

                                     گام او بردیده ام*

                                                      ازهردوائی بهتراست*

ای(علی)کین گفته ای*

                       خودعاملی برنطق خود*

                                         یک عمل ازگفته ها*

                                                    ازصدکلامی برتراست*

حال می خواهی *

                         که باشی دررکاب دلبران*

                                              دلبری دلبران هم*

                                                    دررکاب رهبراست*

  بشارت

   *****

یک ندا آمد کزآن عرش برین*            احمدا(ص) برتودهم اینک نوید*

کوثری آید بد امان خد یج  *                گوشوار عرش و مرجان امید *

می زداید اوهمه غم از دلت*             می شود غمخوارتوچون مادرت*

اوبسان مادرت غمخوارتوست*           روشنی بخش دل غمبار توست*

یار و یا وربر ولایت می شود*            خون حق را، او معلم می شود*

خطبه هایش با ولایت همره است*        گریه هایش رهبرصدمنبراست*

دردعایش جارهم اولاتراست*              دردلش از غارهم تنهاتر است*

مادری از بهرتوهم  برحسن*               یاوری هم برولایت ،هم وطن*

فاطمه نامش،کلامش صاحب است*       آخرین فرزنداوهم غایب است*

منتقم برعقده های زینبی است*       سیف حیدر،حلم تودررهبری است*

فاطمه تنها ترین تنهائی است*        مرحم  دل درهمه  رسوائی  است *

فاطمه انوار قدسی من است*               فاطمه  مفتاح هر قفل دل است*

حال ای شیعه توبا این حال زار*     لطف زهرابیکران است می شتاب*

ای (علی) توخودمرید کیستی*       دانی ازچه آمدی وهم برای چیستی*

لطف زهراراتودانی تاکجاست*       بیکران و ساحلش هم لافتی است *

حال دانستی تواین راز وجود*           عشق زهرا می ستانی درسجود*

سجده های فاطمی مشکل گشاست*         مرحم درد همه اهل ولاست*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)

27/02/1389

                       بسمه تعالی

حکومت علوی بانهضت فاطمی

سلام علیکم

مقدمه

****

احتراما  نهضتهای انقلابی که در جهان اسلام ظهور نموده واهدافی را که دنبال می کرده اند بیشمار بوده وهریک دارای مقاصدی بودند که از بدو ظهور اهدافی آرمانی را دنبال نموده ودرکوران زمان ،عافیت طلبی وخستگی مبارزه و عدم توان مقابله با ناهنجاریها سبب شد تا در ادامه مسیر به ناکجا آبادها سر در آورده و در مواقعی مسیر درست را تاحدودی پیدا کرده و اصلاح شدند و در اغلب زمانها نیز محکوم به شکست و نابودی گردیدند.

ظهور اسلام با بعثت نبی مکرم اسلام(ص)برمبنای مودت و عدالت و برابری ومساوات پایه ریزی شده و به فرموده آنحضرت برای تکمیل مکارم اخلاقی جلوس اجلال فرموده که از بدو خلقت بشر در روی زمین وجود داشته وتوسط انبیاء ماقبل برای هدایت وسعادت بشر عرضه شده بود.آنحضرت توانست تا حقانیت اسلام عزیز را واینکه تنها راه به سعادت رسیدن بشر محسوب می شود را به جهانیان ابلاغ نموده و در سطحی قابل قبول وگسترش یافته به نمایش بگزارد.اما با عنایت به اینکه هر نهضتی دارای مخالفینی است که منافع شخصی و حزبی آنان را تحت الشعاع قرار خواهد داد و درصورت داشتن قدرت و نیروی کافی به مقابله با آن برخواهند خواست.اسلام عزیز نیز از قاعده مثتثنی نبوده و همواره در کشاکش دوران با دشمنانی داخلی افزون خواه وراحت طلب و دشمنان خارجی که از ظهور ایدئولوژی جدید که نابود کننده انحرافات و خرافات و افزون طلبی آنان بوده ،روبرو شده و تاوان سختی را نیز متحمل شد.

لکن بنای تازه تاسیس نهضتی که توسط رسول الله(ص)پایه ریزی شده بود عده ای را به سهم خواهی واداشت و عده ای دیگر مهجور شده وکنج عزلت را در پیش گرفتند و عده ای نیز ادامه دهنده راستین این نهضت خدائی شدند.وهمواره بین این سه گروه مبارزه وجدل حکمفرما بوده وهست.

حکومت علوی که می خواست برمبنای عدالت و دادگری پایه ریزی شود و برتری قومی و حزبی وطایفه ای و موقعیتی را از میان بردارد برای دنیا طلبان گران آمد و اصل مبارزه با انقلابیون راستینی که همواره در همه حال خدا را حاضر وناظر براحوال خود می دیدند سر از نقاب فتنه بیرون آورد.وسر سلسله حاکمان عدالت گستر را خانه نشین نمود.

در همین راستا بود که انقلاب اول فاطمی بوقوع پیوست و اولین انقلابی زیبابین و رهرو راستین عدالت کسی نبود مگر دخت گرامی نبی مکرم اسلام حضرت فاطمه(س) .اوکه زیبائی حکومت عدالت را از محضر پدر تجربه نموده بود بر عناد ودشمنی اموی رخ بر نتافت و بنای مبارزه را درپیش گرفت.ومی فرمود حکومت اسلامی ،حکومت عشق به خوبیها است وشناخت معروف وعمل به آن ،حال اگر پسرعم من علی(ع) سکان این حکومت را بدست گیرد نه بدان معنا است که از آن تاریخ به بعد همه مثل او سنگ برشکم بسته و تا پاسی از شب کار کنند و شب را نیز به راز و نیاز و نماز بپردازند بلکه او این معروف را به جهانیان عرضه داشته و عامل به آنها را وعده بهشت داده و کسانی را که توان یا تمایل به این اعمال را ندارند را نیز دوست می دارد و عمل هرکس را به خودش واگزار کرده و صرفا متمردین به قوانین اسلام را بیدار نموده و سرانجام عقوبت خواهد نمود.اما باید بدانید که اسلام دین مودت و دوستی است و انجام واجبات را فرض دانسته و فرعیات را به غیرت و تعصب و ایثار مومنین وامی گزارد.

انقلاب فاطمی(س)

*****************    

 انقلاب فاطمی بدنبال بهره مندی از حداکثری نظام اسلامی  برای سعادت بشربود نه اینکه حکومت نبوی پس از چندی رنگ باخته ودرمسیر روزمرگی به گرده فراموشی سپرده وفقط اسمی از اسلام باقی مانده و واساس حکومت برمبنای نفاق و افزون طلبی استوارگردد.

اززمانیکه موضوع غصب خلافت برسرزبانها افتاد و واقعه آسمانی غدیر در خروارها خاک مدفون گردید وصاحب خلافت که بنای عدالت را داشت بالاجبار خانه نشین شد نیازمند این امربود که تحرکی برای  حمایت از برقراری حداکثری قانون اسلام در جامعه بوجودآید.

 حال وقتی خاک بی تفاوتی وحب دنیا برچهره عوام و بعضا خواص پاشیده شده بود،عافیت طلبی ودنیا پرستی چشم عاقبت نگر وعقبائی آنان رامسطور نموده باشدچاره ای جز مبارزه وقیام برعلیه این حرکت منافقانه نبود.چراکه اسلامی را که پیامبراکرم(ص)به ارمغان آورده بود دربرخی از قوانینش بگونه ای بود که عافیت طلبان وانسانهای زیاده خواه بدنبان این موضوع بودند تا برخی از برنامه های اسلام را که برایشان سخت می گرفت رااز میان برداشته و اسلام را آنگونه که منافع آنان را تامین می کند پیاده کنند.در این برهه از زمان فاطمه(س) که طعم خوش عدالت و قانون غنی اسلام را در محضر پدر گرامی خویش چشیده و یقین داشت که همسرش تداوم بخش این نهضت آسمانی خواهد بودتنها بانوئی بود که می توانست بنیانگزار قیام برای اجرای شریعت نبوی بوده تا دین مبین اسلام به تاریخ نپیوندد.

نهضتی که سختی شعب ابی طالب،آزار وشکنجه آل سفیان و بنی امیه ،هجرت وآوارگی رابرای بهای برقراری وتداوم خود پرداخته بودوبا ارتحال رسول الله(ص) می رفت که به صندوقچه خاطرات تاریخ بپیوندد.

این فاطمه(س)بود که غیرت وتعصب بخرج داد وبا وجود زن بودن و محدودیتهای اجتماعی که آن دوران برای زنان  بود رهبری یک نهضتی را برعهده گرفت که دامنه اش تا به قیام قیامت تداوم پیداکرد

براستی که اگر انقلاب فاطمی رخ نداده بودانقلابهای پس از آن نیز تاثیری در روند حرکتی روبرشد نظام اسلامی نداشت و اغلب در نطفه خفه می شد.این فاطمه (س)بود که مدیریت زمان را خوب شناخت ودر بهترین موقع و با بهترین حرکتها پایه گزار نهضتی شد که تا به امروز استوار وپابرجا باقی مانده است.

درس انقلاب فاطمی در یک نکته مهم و استراتژیک نهفته است به اینکه می بایست در مکان و زمان مقتضی بگونه ای عمل نمود تا اوج قله های سلامت و اقتدار نظام اسلامی را فتح وپاسداری نمود که اگر سستی در هرمقوله ای اتفاق افتاد خناسان آن جایگاه را از آن خود خواهند نمود.واز اسلام قوانین متعالی اسلام چیزی باقی نخواهند گذاشت.

انقلاب حسینی(ع)

*****************    

با وجودیکه انقلاب فاطمی  براین اصل بنا شده بود تا شالوده واساس اسلام با طراوت و سرزندگی زمان رسول الله(ص)برای همیشه باقی بماند و بهای گرانی را نیز پرداخت نموده بود که جان عزیزش را در این راه گذاشت.اما باز هم وسوسه های شیطانی موجب شد تا درک از اسلام ناب بگونه ای باشد که آنرا به نفع خود تفسیر وعمل نموده و واقعیات وجودی شریعت نبوی را بعنوان منشوری گرانبها !اما غیر قابل اجرا در صندوقچه تاریخ بایگانی نمایند.صلح امام حسن(ع) را می توان در غالب همین تفکر تلقی نمود که آن امام بزرگوار هرچه تلاش نمود تا وجدان افکار عمومی را در اینکه قانون اسلام به عینه در مسیر اصلی خود قرار ندارد و اصلیترین امور دنباله روی از نهضت فاطمی  است اما امتی که برای عافیت دنیای خود چشم و دل خود را بسته بودند ناگزیر امام مظلوم را برآن داشت تا برای حفظ ظاهری اسلام هم که شده پای صلحنامه را با نفاق و الحاد امضاء نماید.وبا این حرکت توانست لا اقل از محو اسلام جلوگیری کند واز حداکثری اجرای شریعت اسلام که مادرگرامیش بدنبال آن بود کمی انعطاف بخرج داده تا اساس دین موقتا باقی مانده ودر فرصتی مناسب طرحی نو درانداخته شود.

اما دشمن نه تنها عقب نشینی نکرده یا برموضع فعلی خود باقی نمانده بود بلکه هر روز به پیشروی تا قلب اسلام ادامه داده تا جائیکه بنای محو اسلام وقصد برقراری اسلامی را داشتند که در آن اثری از فرامین قران وعترت نباشد.اساسا اینکه نام اسلام وحکومتی برپایه عدل صرفا نامی باشد که مردم فراگرفته بودند وحکومت نفاق از نقاب نفاق بیرون آمده و صراحتا با کفروالحاد وظلم وستم برمردم حکومت کنندودیگر پرده پوشی براعمال قبیح خود را نیز کنار زده وعلنا برعلیه اسلام وتشیع علوی به ستیز برخیزند.غافل از اینکه هرگز زمین از وارثان اصلی خود تهی نبوده و دین نبوی و انقلاب فاطمی  برای حمایت از حکومت علوی همیشه در اذهان خداباوران زنده وپویا بوده وهست.

این حساسیت سبب شد تا انقلاب حسینی پایه ریزی شده وآن امام همام برای اقامه عدل واحقاق حق مظلوم از ظالم به مبارزه برخیزد.انقلاب حسینی علاوه براینکه می خواست حداکثری دین اسلام به کرسی نشسته واجرا شود به دنبال اثربخشی و مثمرثمر بودن نیز بودومی خواست ابتدااصالت دین باقی مانده وحفظ شودسپس برای پویایی آن همت نمایند. این امرسبب تا امام حسین (ع)را از مدینه به مکه سپس بسوی میعادگاه حریم یار وعشق بازی با معبود هستی رهنمون سازد.

امام (ع) به درک اکمل رسیده بود که برای اثربخش بودن آنچه که سعادت بشر را می تواند تضنین کند راهی جزمبارزه علنی با کفروالحاد حتی اگر جان ومال و خاندان را فدا سازد ندارد.چراکه با ادامه روند حکومت بنی امیه پس از چندی اثری از اسلامی را که جد بزرگوارش برای انسانها به ارمغان آورده بود باقی نمی ماند.پس مبارزه علنی و قیام علیه آنها را که به تحریف دین پرداخته و متحجرین رانیز با خود همراه ساخته بودند سرلوحه کار خود قرار داد.

ازطرفی نیز چه امام حسین علیه السلام قیام می کرد وچه سکوت اختیار می نمود، دستگاه کفر براین عقیده بودند که حضور امام حسین(ع)چه درقیام وچه درسکون سبب فروپاشی حکومت ظالمانه شان شده پس می بایست هرطورکه شده یا از امام بیعت می گرفتند که بیعت با آنها یعنی همراهی با کفر وظلم وستم ویا اینکه وجود مبارکشان را از پیش رو بردارند.

انقلاب حسینی زمینه ساز تمامی نهضتهائی شد که بدنبال نه فقط ادای تکلیف بلکه بدنبال اثر بخشی  حرکت خود بوده وبهائی بس سنگین را در این مسیر پرداختند.

اما در انقلاب حسینی نیز، بودند افرادی که عافیت را برعاقبت ترجیح داده و عنوان(لا تهلکوا) را برزبان جاری می کردند.وشریعت اسلام واجرای آن را نسبی تلقی نموده و ادای تکلیف را در بیان احکام اسلام و بقولی امربمعروف و در نهایت نهی از منکر می دانستند !غافل از اینکه دوست داشتن و یاری نمودن دوستان خدا وبرائت جستن از دشمنان حق و به مبارزه برخاستن با آنان نیز از اصول مسلم شریعت اسلام ناب بشمار می رود.مثل پیرمرد قاضی که یک عمر قران در پیش رو داشته حکم دین می داد وبرای عافیت دوسه روزه دنیای خود حکم به خروج دین فرزند پیامبر(ص)داده ولعنت ابدی را برای خود باقی گذاشت.

امروزه از انقلاب فاطمی وحسینی است که نهضتهای اسلامی دنبال حداکثری واثربخشی  حرکت خود هستند چراکه انقلاب نهائی را درپیش روی خود ترسیم کرده اند که رهبر نهضتش نیز در آن انقلاب هم اثربخشی نهضت وهم حداکثری اعمال قانون وشریعت اسلام را دنبال کرده و قطعا به اجرا خواهد گذاشت.

انقلاب مهدوی(عج)

******************    

انقلاب مهدوی همان انقلابی است که به انسانها می فهماند که می بایست رسالت خلقت انسان را دریافته وبدانند که برای چه بدنیا آمده و چه باید می کردند که نکردند و چگونه می باید بودند که نبودند!

در انقلاب مهدوی بگونه ای عمل می شود که دیگر روزنه ای برای خناس بازی نیست،واژه هائی همچون تساهل،مصلحت،عافیت،تعامل با کفر،امتیاز دهی برای بقا وغیره رنگ باخته وانچه که مهم است اجرای عدالت وبرقراری دین با تمام قوانینش حتی اگر برای عده ای هرچند خواص باشند گران آید.

انقلاب مهدوی بنوعی انتقام از کسانی است که سعی در کمرنگ کردن انقلاب فاطمی وحسینی داشتند تا چه رسد به اینکه کسانیکه نیت وعمل آنان حذف نظام اسلامی رانشانه رفته و از هیچ کوششی برای نیل به مقاصد پلیدشان دریغ نمی نمایند.چراکه این گروهها در طول دوران خلقت بشریت وحتی در تاریخ اسلام همواره بدنبال حذف اصالت انسان به نفع خود بودند وچه غارتها و کشتارهائیکه مرتکب نشدند!

با انقلاب مهدوی معنی آیه:(ان اکرمکم عندالله اتقاکم)(حجرات آیه 13)به عینیت تفسیر شده  وبدست مبارک اما عصر(عج)کتابت گردیده و اجرا خواهد شد.روزی که دیگر اعتبار قومی،طایفه ای،بعبارتی آقا زاده ای،تفاخر به وابستگی حزبی،گروهی،حتی سرمایه ای وتمکن مالی هیچکدام سودی بحال آنان نداشته و مصداق آیه:(ونرید ان نمن  علی الذین استضعفوا فی الارض ونجعلهم الائمه ونجعلهم الوارثین )( قصص آیه5)خواهد بود که سرانجام زمین متعلق به وارثان اصلی آن یعنی ستمدیدگان ومحرومانی است که از ابتدای خلقت حقشان پایمال شده وهمواره تحت ستم دژخیمان ستمگربوده اند

انقلاب اسلامی ایران

*******************    

انقلاب اسلامی برپایه انقلاب فاطمی وحسینی بوقوع پیوسته و خواهان تداوم آن واتصال به انقلاب مهدوی بوده است.اما از آنجائیکه در هر انقلابی کسانیکه از بروز آن متضرر می شوند  شمشیر مبارزه را از رو بسته و کمر همت برای براندازی نظامی را دارند که موقعیتهای مالی وشغلی آنان را به مخاطره می اندازد می بندند.واز هیچ کوششی برای زیرسوال بردن نظام اسلامی و کارشکنی برعلیه آن دریغ نمی کنند تا اینکه حتی دست نیاز به کفر دراز کرده و بنوعی مار را یار می پندارند !غافل از اینکه مار همیشه مار بوده وخصلت مار هم نیش زدن است وفرقی نمی کند که دوست باشد یا دشمن !حال چه رسد به اینکه این یار خوش خط وخال همیشه مار بوده و نیشش برای فروبردن برپیکره ما آماده است.

امام خمینی(ره)با درایت وتدبیر عاقلانه وعاملانه توانست انقلاب اسلامی را بدوا با بهره مندی از حداکثری و اثر بخشی لازم پایه ریزی کند هرچند درکوران کار با کارشکنیها وسنگ اندازیهای  نابخردان و دوستان نااهل روبروشد که این امر دستمایه دشمنان خارجی نیز گردید که به تحریک عوامل داخلی پرداخته تا اصل کارآمدی نظام را زیر سوال ببرند.انقلابی که در کشوری همچون ایران با مردمی باغیرت و ستیزه جو ومبارزه گرد با هرچه ظلم و نابرابری بوده و با رهبری پیر فقید جماران توانست به جهانیان ثابت کند که می توان در برابر کفرایستادهرچند با دست خالی اما با عزمی راسج وتقوائی که متکی به قدرت لا یزال حضرت احدیت باشد.

امروزه که نظام اسلامی ما با عناوینی همچون تعامل با اجانب،مصلحت اندیشی تساهل گونه،مسامحه با ابرقدرتها به دلیل واهی عدم توان مقابله با آنان وحفظ وجودی نظام با هر ترفندی که باشد! روبرواست موقعیت ایجاب می نماید تا اصل حکومت و انقلاب مهدوی را مد نظر قرار داده و فرمایش امام راحل را به اینکه ما در اجرای عدالت و مبارزه با استکبار کوتاه نیامده بلکه با جان و مال ایستادگی می کنیم،را سرلوحه امورمان قرار دهیم و راه راستین ائمه معصوم(علیهم السلام) که شهدای گرانقدر مان پیموده اند را نصب العین قرار داده واز موضع دینی و میهنی مان کوتاه نیائیم چراکه با یک قدم عقب نشینی دشمن صد قدم بپیش خواهد تاخت و علاوه بر تاراج مال ،جان و ناموس ما را نیز به یغما خواهد برد.

انقلاب مهدوی انقلابی است که در آن مساوات وبرابری با توجه به اصل حقانیت خولهد بود وسازندگی جهان برهمین اصل پایه ریزی می شود حال که ما مدعی مهدویت ناب برمبنای شریعت علوی هستیم باید بگونه ای عمل نمائیم تا زمینه ساز حکومت فرزند زهرا باشیم.

برای نیل به این هدف متعالی باید در همه زمینه ها استین همت را بالا زد و اقتصاد وسیاست و فرهنگ و اجتماع حکومت اسلامی را برمبنای حکومت مهدوی طراحی واجرا نمود و از هیچ موانعی چه تهدیدات نظامی بیگانه وچه کارشکنیهای متحجرین داخلی وآنانی که منافع خود را در خطر می بینند نهراسیده ومصداق آیه :( فاستقم کما امرت)( هودآیه112)محکم واستواربرای احیای کلمه حق وبرقراری عدالت استقامت نمائیم.باشد که انقلاب اسلامی ما هرچه زودتر و با سلامت تمام به انقلاب ذخیره عرش الهی در زمین حضرت حجت(عج)متصل گردد.انشاءالله

محمدعلی یوسف زاده

26/02/1389

شب شهادت حضرت زهرای اطهر(س)

                      بسمه تعالی

 سوگواره ام ابیهای رسول الله(ص) از دلنوشته های امیرمومنان علی(ع)

                (درددل با پیامبراکرم(ص)هنگام دفن فاطمه(س))

قال علی(ع):

سلام برتوای رسول الله (ص)،سلامی از طرف من ودخترت که هم اکنون در جوارت فرودآمده وشتابان به شما رسیده است!

ای پیامبرخدا،صبروبردباری من با از دست دادن فاطمه کم شده است،وتوان خویشتنداری ندارم.اما برای من که سختی جدائی تورا دیده وسنگینی مصیبت تو را کشیدم،شکیبائی ممکن است.

این من بودم که با دست خودتو را در میان قبر نهادم وهنگام رحلت، جان گرامی تو،میان سینه وگردنم پرواز کرد.

پس امانتی که به من سپرده بودی برگردانده شد وبه صاحبش رسید،از این پس انده من جاودانه،وشبهایم،شب زنده داری است.تا آن روز که خدا خانه زندگی تورا برای من برگزیند.

*یا رسول الله*

بزودی دخترت تو را آگاه خواهد ساخت که امت توچگونه درستمکاری بر او اجتماع کردند!از فاطمه بپرس واحوال اندوهناک ما را ازاوخبرگیر!،که هنوز روزگاری سپری نشده ویاد تو فراموش نگشته است!.

سلام من به هردوی شما ،سلام وداع کننده ای که از روی خشنودی یا خسته دلی  سلام نمی کند.

اگر از خدمت تو بازمی گردم از روی خستگی نیست.

واگر درکنارقبرت می نشینم از بدگمانی بدانچه خدا صابران را وعده داده نمی باشد.

                                                                                                    نهج البلاغه خطبه 202

دلنوشته ما*

همراه وهمدل با امام مظلوم اشک خون می ریزیم برای فاطمه وحسین شهیدش،ویاری می جوئیم از همه اولیاء دردعا برای ظهور قائم آل محمد(عج)

                                  الهم عجل لولیک الفرج

         واحدفرهنگی ،قران وعترت پایگاه مقاومت تامین اجتماعی استان گیلان

بسمه تعالی

دیدارآسمانی،                                                                                       کلام آسمانی

سفارشات آقا امام زمان ولی عصر(عج)در دیدار با یکی از علمای نجف اشرف بنام آقا شیخ حسن.

شرح دیدار

******

آقا شیخ حسن که سخت آرزوی دیدار امام زمان(عج) را در سر می پروراند.تصمیم گرفت با حضور در چهل شب چهارشنبه در مسجد سهله(این مسجد،محل اقامت امام عصر (عج)پس از ظهور خواهدشد)به این فیض عظما نائل شود.

خودش می گوید حدود سی وچهار شب چهارشنبه را در مسجد سهله حضور یافته و به دعا و نیایش پروردگارمشغول شدم.شب سی وپنجم قدری حرکتم طول کشید و دربین راه شب شد،در بیابان تمام وجود مرا ترس فراگرفته بود تا جائیکه مردد بودم به اینکه به خانه ام در نجف برگردم.اما دلم راضی نشد که زحمات شبهای قبل را برباد دهم دل به دریا زده براه افتادم،در بین راه در تاریکی شب به خندق بزرگ کوفه برخوردم که عبور از آن را ناممکن می نمود،در همین دلواپسی و اضطراب بودم که دیدم کسی از پشت مرا با نام و کنیه ام صدازد.او مردی زیبا روی با لباس عربی، عبا بردوش چفیه برگردن وبا قامتی چون سرو بطرف من می آمد.من هم محو جمال زیبای چون ماهش شده بودم ودر دل این شعر را زمزمه می کردم:

گرش ببینی ودست از ترنج بشناسی*

                                    روا بود که ملامت کنی زلیخا را*

وبا خود می گفتم که هرگز تصورنمی کردم که این آقائیکه من در آسمانها دنباش می گردم ،حال در مقابلم ایستاده است،ایشان نزدیک شد وبرمن سلام کرد ومن هم جوابش را دادم. فرمودآشیخ حسن در این شب تاریک تک و تنها کجا می روی؟عرض کردم :مسجدسهله.باز فرمود:مگر حاجتی داری؟عرض کردم:تشنه زیارت امام عصرم می باشم تا به این سعادت برسم.فرمود:من هم قصد مسجدسهله رادارم پس باهم برویم.در بین راه به مسجد زید رسیدیم.امام فرمود خوب است تا دورکعت نماز تهیت در این مسجد بخوانیم.نماز را خواندیم و آقا مشغول دعا شد .چنان صوت دلنشنی داشت که مجذوب شده بودم و از در دیوار مسجد نیز همنوا با ایشان صدای دعا می آمد.

در بین راه سوال فرمود شام خوردی؟عرض کردم در مسجد سهله چیزی میگیرم تا با هم بخوریم.فرمود:من شام دارم بیا تا با هم میل کنیم.سفره ای را گشود ،دوتاقرص نان و دو عدد خیار تازه که از ته آن آب می چکید وتوگوئی که همان لحظه از باغ چیده باشد در حالیکه در آن فصل اصلا خیاری در نجف پیدا نمی شد.غذا را خوردیم و حرکت کردیم.

نکته*

(اگرقدر منزلت خود رابدانیم و در راه رسیدن به محبوب از حب دنیا دست کشیده و به محبت اخری دست یازیم سرانجامش این خواهد شد که مهمان سفره آسمانی حضرت دوست شده و از خوان الهی تنعم نمائیم )

به مسجد سهله رسیدیم در تمام مقامات مسجد نماز خواندیم تا رسیدیم به مقام امام جعفرصادق(ع)که من گفتم کمی خسته شده ام اگر اجازت بدهید بروم تا قلیان و قهوه یا چائی تهیه کنم که رفع خستگی ما شود.ایشان فرمود:ما از فضول معایش دوریم وهرگز خود را با این چیزها معتاد نمی کنیم .من هم صرف نظر کردم واز آن پس دیگر هیچ به مواد دخانی لب نزدم وفهمیدم که این بزرگواری که من با ایشان دوست وهمراه شده ام امام زمان(عج)است.

سپس در زمینه استخاره ودعا ونماز خیرات و زیارات توصیه هائی کرد که هر یک خود چراغی فروزان در مسیر راه ما خواهد بود.

استخاره:

******

فرمود:در استخاره پس از خواندن دعا(الهم صل علی محمدوال محمداستخیرالله برحمته خیره فی عافیه)

تسبیح را دردست بگیر ودوتا دوتا سواکن،

اگر باقیمانده دوتا باشد بد است.

اگر یکی باقی بماندیقین بخوبی حکم استخاره مکن،

بلکه قصدترک آن را عمل نما

سپس استخاره کن،

اگرترک آن عمل بد است آنوقت حکم به خوبی استخاره کن.

وگرنه اگر عمل وترک هردوخوب باشد استخاره میانه است.

دعای بعداز نماز

***********

سپس فرمودند:

بعدازهرنمازاین دعا را بخوان (الهم سرحنی من الهموم والغموم ووحشه الصدر)

خواندن سوره های قران پس از نماز

************************

فرمودند:

پس از نماز صبح ،سوره یس

پس از نماز ظهر،سوره عم یتسائلون

پس از نماز عصر،سوره نوح

پس از نماز مغرب،سوره واقعه

پس از نماز عشاء سوره ملک رابخوان

دعای قنوت در نماز

************* 

فرمودند:در قنوت نماز این دعا رابخوان

(الهم صل علی محمد وآله الهم انی اسئلک بحق فاطمه وابیها وبعلها وبنیها والسرالمستودع فیها ان تصلی علی محمد وآله ان تفعل بی ما انت اهله ولا تفعل بی ما انا اهله برحمتک یا ارحم الراحمین)

کتاب مرجع دینی

************ 

فرمود کتاب شرایع محقق از جمله کتبی است که می توان به آن رجوع نمود.

ره توشه سفرآخرت

*************  

عرض کردم من از سفرآخرت بسیار می ترسم چه عملی انجام دهم که بحال من خیلی مفید باشد.

فرمود:این چندعمل برای آخرت بسیار نافع است.

1*از برای امواتیکه کسی ندارند تا از برای آنها کار خیری بجا آورند یا اگر کسی دارند اما بیاد او نیستند !توکار خیر انجام بده وقبور آنانرا زیارت کن و برای آنها قران بخوان.که خیلی مفیداست.

2*هرچه می توانی به زیارت قبر حسین0ع)مشرف شو،که از برای دنیا وآخرت تو بسیار نافع است .

شیخ حسن میگوید.حضورمبارکش عرضه داشتم اگر اجازت دهید بروم تا بیرون مسجد وبرگردم.فرمودبرو.

اما به مجرداینکه از مقام امام صادق(ع)پایین آمدم با خود گفتم نکند این آقا اما م زمان من باشد.نگاه کردم اما صد وهزاران افسوس او را در جای خود ندیدم و هر چه گشتم از وجود مبارکش خبری نبود.

الهم عجل لولیک الفرج. التماس دعا

                                                                                           برگرفته از کتاب یکصدوده حکایت

                                                                                              اثرحجه الاسلام قرنی گلپایگانی

مولف:محمدعلی یوسف زاده

                             بسمه تعالی

                          کلام نهج البلاغه علی (ع)

     ارزشهای والای اخلاقی

ودرودخدا براو فرمود:

هیچ شرافتی برتر از اسلام

هیچ عزتی گرامی تراز تقوا

هیچ سنگری نیکوتراز پارسائی

هیچ گنجی بی نیازکننده ترازقناعت

هیچ شفاعت کننده ای کارسازتراز توبه

هیچ مالی درفقرزدائی،ازبین برنده ترازرضایت دادن به روزی نسیت*

وکسی که به اندازه کفایت زندگی از دنیا برداردبه آسایش دست یابدوآسوده خاطرگردد.

درحالیکه:

دنیاپرستی کلیددشواری ومرکب رنج وگرفتاری است.

حرس ورزی وخودبزرگ بینی وحسادت،عامل بی پروائی درگناهان است.

وسرانجام:

بدی ،جامع تمام عیب ها است*

                                                   حکمت 371

پس با تمام وجوداز خدا مدد می جوئیم که:الهی لا تکلنی طرفه عین ابدا

                         سرگشتگی

                        ******* 

جامه ای خوش بر تنم درمان درد اندرون

                                           باکه گویم راز خود من گشته ام اینک جنون

من طبیب  دیگرانم از خودم هم غافلم

                                                         روزگاری را بسان  ابر برخود حائلم

سرخود دارم درون از راز مردم جستجو

                                                 حال من دیگر شده ازحال انسان گفتگو

مانده ام در روزگار واپسی زار وملول

                              ازخودم بیخودشدم دارم ندای  واو ونون

گفتگوئی راکه من دارم بخود از حال ریش

                              دیگران دانند ومن از دانش آنان خموش

می کنم خود راملامت درتمام روز وشب

                                تا بسازم روح خود آزاد از رنج وتعب

هرچه گویم از خودم کم گفته ام شرمنده ام

                            شرمساری گشته اعمالم، به عقبی برده ام

من نمی دانم کجا باید بجویم سر خود

                            زین سبب همواره حیران وویران مانده ام

باز دارم یک ندا آنهم خداوندا توای

                             یار وغمخوارم  همیشه درزمان بی کسی

ای علی دانی چرا سرگشته وحیران شدی

                            ظاهری رعنا ولی در اندرون رسوا شدی

این همه از غفلت عقبی و روز محشراست

                              راه ودرمانش کنون نزد خدای قادراست

یاد می کن نام ارباب جهان را روز وشب

                                تاکه باشی درامان ازنیش خناس ولهب

محمدعلی یوسف زاده(عبید)30/01/1389

پخش مستقیم حرم امام حسین (ع)

پخش مستقیم حرم حضرت ابوالفضل (ع)

                          بسمه تعالی

زائرکوی دوست

حمدبی کران بدرگاه یگانه حامی انسانها که در همه حال نگهدارمان است وبا کجرویهایمان نعماتش را از ما دریغ نمی کند.

توفیق سفر به حریم یار نیز از همین موهبات است،در میان این همه خلایق تو برگزیده شدی و اجازه حضور در بهترین مکان روی زمین پیدا می کنی،که علاوه برصفای دل وارتباط با خدا وگذران عمر در نقطه مورد عنایت او،دلی را نیز شاد می کنی که به خاندانش پیوستی،آن دل مال کسی است که مورد تکریم نبی مکرم اسلام(ص) بود،امیر مومنان علی (ع)با آن همه عظمت،ایشان رامورد تفقد قرار داده وعزیز می داشت،کسی که به حسنش می فرماید:الجارثم الدار.وحسینی که پاهای مبارکش را می بوسدوزینبی که آرزوی نوازش او را بر گیسوان کودکیش در دل می پروراند.آری او فاطمه(س) است،مادری که عزیز همه و او نیز همه را عزیز تر از جانش دوست می دارد.حال تو که مهمان عزیزان فاطمه(س)می شوی ،یقین بدان که مورد لطف وعنایت آن بزرگوار نیز قرار خواهی گرفت،پس باید قدر ومنزلت خود را دانسته و از این دریای بیکران صیدی گران را از آن خود نمایی که درغیر این صورت کسی جز تو ضرر نخواهدکرد.

حال در ذهنت اینگونه تصور کن که در حرم حضرت علی (ع) شرفیاب شدی و حالی برای دعا و توسل بدرگاه حق به تو دست نداده است و در گوشه ای بعبارتی کز کرده ای!

اما در ماوراحضرت آدم ونوح نبی (ع)که هردو در مرقد مولا علی (ع) آرمیده اند تو را نظاره نموده و خطاب به فرزندشان علی (ع)بفرمایند که علی جان این زائر ما این همه راه را آمده ومهمان خوان ما شده است اما اینگونه غریبگی می کند وزانوی غم بغل کرده است،پس برو از او پذیرائی کن لحظه شیرینی اتفاق می افتد.آنحضرت فرزندش مهدی(عج) را صدا می زند :مهدی جان برو آن مهمان مرا دریاب و پذیرایش باش.در آن لحظه می بینی که نسیمی طرب انگیز بر جان ودلت وزیده و خنکای جنات النعیم را از تمام وجود حس می کنی ،بخود آمده آسمانی می شوی،حضور یار را با چشم دلت می بینی ودست بر دعا برمی داری ، اولین دعایت هم این است:

        (الهم عجل لولیک الفرج )

آنوقت آمین گوی این دعا همان چهارنوری هستند که میزبانت شده اند.

التماس دعا

جمله ”بسم الله الرحمن الرحیم“ 19 حرف است، و در آیه 74:30 سوره مدثر آمده است

كه نگهبانان جهنم 19 فرشته هستند. و هر كس كه بگوید قرآن سخن انسان است

خداوند او را وارد جهنمی میكند كه 19 فرشته نگهبان آن هستند.

ما میدانیم که عدد 19 عدد اول ( prime number ) است.

عدد اول عددی است كه فقط بر خودش و بر یك قابل تقسیم باشد.

افراد مختلفی در گذشته و حال سعی کرده اند که به رمزهای معجزات ریاضی قرآن پی ببرند.

در گذشته، یکی از این افراد پیگیری های زیادی در این مورد انجام داد

و به موفقیت های زیادی "در این مورد" رسید. در سالهای اخیرآقای كورش جم ‌نشان

كه در زمان حاضر در تهران زندگی میكند با یك ماشین حساب كوچك

به نتیجه‌ای رسید كه شما میتوانید آن را امتحان كنید . . .

                          بنام دوست که باقیست

دوستی اهل بیت علیهم السلام بیست خاصیت دارد.

پیامبراکرم(ص) فرمود:

هرکس که خدا محبت خاندان مرانصیبش کند،خیردنیا وآخرت یافته وجای شک نیست که اهل بهشت است.ده خیردر دنیا وده خیردرآخرت به او خواهدرسید.

خیردنیا                                                خیرآخرت

*****                                               *******

1*پارسائی                                 1*بی حسا ب وارد بهشت می شود

2* سخاوت                                 2*میزان عمل برایش نصب  نکنند

3* دشمنی دنیا                             3*نا مه اش را بدست راستش دهند

4* میل به عبادت                         4*ورقه آزادی از آتش برایش دهند

 5* نا امید از خلایق                       5*ازحله های بهشتی براوبپوشانند

6* نشاط درنافله شب                     6* درآخرت نامه اش را نگشا یند

7*حرص برعلم وعمل                   7*خداوند  نظر رحمت  به  اوکند

8*پرهیزگاری درامردین                8*تاج بهشتی برسرش نهند

9*توفیق توبه پیش از مرگ             9*صورتش سفید باشد

10*مراعات امر ونهی خداوند      10* شفاعتش برای صدنفرازبستگان

                                                    پذیرفته میشود

سپس فرمود:* * * ای خوشا بحال دوستان خاندان من ***

                                                                نصایح،اثراستادمشکینی(ره)

   *******************************

    میلاد رسول اکرم حضرت محمد(ص)خجسته باد

   *******************************

الهی

الهی به انبیاء*الهی به اوصیا*

                                     الهی به مصطفی*الهی به مرتضی*

الهی به حیدرو*الهی به فاطمه*

                                    الهی به محسن و*الهی به مجتبی*

الهی به کوثرو*الهی به هل اتی*

                                     الهی به طارق و*الهی به والضحی*

الهی به نینوا*الهی به کربلا*

                                    الهی به خیمه گاه *الهی به قتلگاه*

الهی به اصغرو*الهی به تشنه ها*

                                     الهی به مشک آب*الهی به دستها*

الهی به غیرت و*الهی به نورماه*

                                      الهی به اکبرو*الهی به صد وفا*

الهی به کربلا*الهی به کربلا*

                                     الهی به کربلا * الهی به کربلا*

الهی به زینب و*الهی به سجده ها*

                                      الهی به ساجدین*الهی به عقده ها*

الهی به شهرشام*الهی خرابه ها*

                                       الهی اسارت و*الهی به خطبه ها*

الهی به قاری و*الهی به تشت زر*

                                     الهی به خون دل*الهی به غصه ها*

الهی شباهت و*الهی خمیدگی*

                                      الهی به سیلی و*الهی بریدگی*

الهی به معجرو*الهی حجابها*

                                    الهی به گوش جرح*الهی به بچه ها*

الهی اسارت و*الهی به زخمها*

                                     الهی رقیه و*الهی به گریه ها*

الهی بحق خود*الهی بحق ما*

                                    الهی بخون تو*الهی بجان ما*

برای رفع ظلم*برای دفع شر*

                                    برای معرفت*برای شرح صدر*

برای انتقام*برای محو کین*

                                     برای شهدعاشقی * برای پیمبران*

رسان امام ما*عزیز جان ما*

                                    امام انس وجان*امام مهرو ماه*

منجی دین ما*هادی راه ما*

                                     حضرت مهدی(عج)و*رهبرروح ما*

آمین یا رب العالمین

محمدعلی یوسف زاده

بسمه تعالی

زیارت حضرت زهرا(س) درعالم خواب با برات کربلا

با سلام

با عنایت به اینکه توسل به بزرگان و ائمه معصوم در اعماق وجودمان ریشه دوانده وپناهگاه خود را درزیر چترحمایت آن بزرگواران می دانیم.عنایتی که از سوی این خاندان به ما می شود را غنیمت شمرده و برخود می بالیم.وجرعه ای از دریای بیکران محبتشان جلا دهنده روح و جان تشنه ما خواهد بود.داستانی را که در این متن می آورم نیز از همین موهبت است که امیدوارم مورد عنایت دوستداران به اهل بیت (ع) واقع شود.

یکی از جانبازان هشت سال دفاع مقدس تعریف کرد که شبی همسرم سراسیمه از خواب بیدار شد و مدام اشک می ریخت و افسوس می خورد که چرا از خواب بیدار شده است.می گفت وقتی از او سوال کردم که داستان چیست؟اینگونه تعریف کرد:درخواب دیدم

شما از من خواستی تا برای زیارت قبور مطهر شهدا به گلزار شهدای رشت برویم.من هم آماده شده و با هم براه افتادیم.وقتی از ماشین پیاده شدیم.دونفر خانم چادری با من احوال پرسی کردند و پرسیدند که به زیارت شهدا می روید؟ من هم گفتم آری شوهرم خودش رزمنده و جانباز است و همرزم خیلی از این شهدا و بهترین جائی که به اوآرامش می دهد همین گلستان شهدا است.

بعد ادامه دادند که آن خانمی را که دارد برسر مزار شهیدی فاتحه می خواند را می بینی؟گفتم آری،گفت ایشان حضرت زهرا (س) است.تا این جمله را شنیدم دست و پای خودم را گم کردم وگفتم پس چرا شما به پا بوسی ایشان نمی روید. با حالت عادی که انگاراتفاقی نیفتاده باشد گفتند ما رفتیم و سلام کردیم وبرگشتیم.باز تکرار کردم ایشان فاطمه زهرا (س)بوده و شما اینگونه بی خیال از کنارش رد می شوید؟!پس از این مراوده دیگر کاری به آنها نداشتم و تو را هم فراموش کردم وسراسیمه و دوان دوان بسوی آن خانم حرکت کردم وقتی کنارش رسیدم سلام عرض کردم وجواب مرا داد وعرض کردم خانم آن دو زن گفتند شما حضرت زهرا هستی؟آیا این حرف درست است و این افتخاربزرگ نصیب من شده است؟با تبسمی که اعماق وجود هر آدمی را طراوت می بخشیدپاسخ داد آری(الهم صل علی محمد وآل محمد وعجل فرجهم)ایشان پایین پای قبر شهیدی نیم خیز نشسته بود و فاتحه می خواند(بعدها که به مزار شهدا رفتم دیدم آن مزار مربوط به شهید سید علی حسینی است)وفرمود آمده ام تا یاوران حسنم را زیارت کنم.اینها همه فرزندان من هستند و من برای دیدنشان به اینجا می آیم.من غرق در شعف و شادی بودم ودر پوست خودم نمی گنجیدم و برخود می بالیدم که بی بی دوعالم حضرت زهرای بتول را زیارت کرده ام وچه افتخاری از این دیدار عظیم ترکه تنها معصومه جهان هستی را از نزدیک زیارت کنی!

بی بی بگونه ای نشسته بود که من در کنارش قرار داشتم و روی مبارکش را نمی دیدم و چادر سیاهی هم بسر کرده بود.من مات و مبهوت  ومحو تماشای وجود نا زنین فرزند پیامبر اکرم (ص)بودم که ایشان فرمود خانم، دوست داری مقام شهید را در سرای باقی بدانی ؟من گفتم خانم، جانم فدایت، شوهرم هم جانبازهست وهم سالیانی را با این شهیدان همرزم بوده ومن هم دوستدار شهیدان و حماسه آفرینان بوده وهر انسان مومنی نیزدوست دارد تا سرای جاوید را ببیند حال چه رسد به من عاصی و گناه کارسراپا تقصیر!

ایشان فرمود پس دنبالم بیا.یک لحظه دیدم قبر شهید شکافته شد و مثل سردابی به داخل قبر راه باز شد وبی بی راه افتاد ومن هم دنبال ایشان وارد قبر شدم.بمحض نظاره مناظردرپیش روبه عینه تفسیر سوره الرحمان و واقعه در وصف بهشت را بچشم خود دیدم .باغهای پر از درختان سرسبز و سبزه زارهای وسیع و رودهای مالامال از آب زلال ودرختانی پر از میوه های گوناگون،وصدای دلنشین پرندگان از هر رنگ و اندازه ای،و کسانی که لباسهای حریرسفید پوشیده و خدمه بودند.وجالبتر از همه اینکه عده کثیری از جوانان رزمنده بسیجی وپاسدار با لباس خاکی وسبز رنگ بسیج وسپاه ،مشغول بازی و رفت وآمد و گفتگوی دوستانه باهم بوده در حالیکه بدنهای آنان زخمی و از زخمهایشان خون تازه جاری شده وبعضیها دستشان قطع شده وبرخی هم پا نداشتند و عده ای هم جراحتهای بزرگ وکوچک روی جای جای بدنشان وجود داشت واز آن خون می چکیدو با این اوصاف همگی مسرور وشادمان در حال بازی و استراحت وگفتگو بودند.

من محو تماشای این عزیزان بوده  و از بی بی غافل شدم.وقتی بخودآمدم دیدم که آن حضرت خیلی دورتر از مکانی که باهم بودیم قدم زنان در حال دور شدن از من بود و می رفت.هر چه صدایش زدم دیگر جوابی نشنیدم وخواستم تا دنبالش بروم که یارای راه رفتن در پاهایم نبود .بحال خودم افسوس می خوردم.وفریاد زدم بی بی مرا اینجا تنها گذاشته ای !چه باید بکنم چگونه خارج شوم یا بمانم؟در همین حال بودم که تمام رویاهیم بپایان رسید و از خواب بیدار شدم.

آن جانباز تعریف می کرد که خانمش مرتب گریه می کرد و می گفت که چرا اصلا از خواب بیدار شده است ،ایکاش همانجا می ماند و از افسوس خوردنهائی که دیگر فایده ای نداشت ،من هم او را دلداری می دادم و تبریک هم گفتم که این موهبت عظیم نصیبت شده است.

اما در ادامه خبری خوش تر که بعبارتی تعبیر وتفسیر خوابش هم می شد را به او دادم و آن خبر این بود که گفتم :همسرم انشاءالله تا چند روز دیگر قرار است به سفر عتبات عالیات وکربلای معلی برویم.خانمم تا این خبر را شنید زد زیر گریه که اینبار گریه اش از روی شوق بود وخدای را شکر کرد که عنایتی به وی شده است.

به امید روزی که همه ما به شفاعت شهیدان و مادر آنان حضرت زهرا(س)رسیده و همچون شهیدانی که آن خانم در خواب دیده بود با روی گشاده و خاطری آسوده در بهشت برین سکنی گزینیم.

آمین یا رب العالمین

 امورایثارگران تامین اجتماعی استان گیلان

                               بسمه تعالی

نکاتی چند در باب دوستی

ظریفی می گفت :شکایت بر سه قسم است

1-شکایت دوست به غیر دوست

2-شکایت غیر دوست به دوست

3-شکایت دوست هم به دوست

در باب اول چنین آمده است که وقتی از دوست بیزاری می جوئیم ،آنگاه به غیر دوست پناه برده واز دوست می نالیم.

درباب دوم نیز بدین گونه است که از دوست دور شدیم و چنان با غیر دوست عقد اخوت بستیم و شرک را پذیرفیم که حال از نابرابریهایش به دوست می نالیم.

درباب آخر هم که عین عبادت است راز دل با صاحب دل می گوئیم ،چرا که ما غیر از دوست چه کسی  را داریم که مامن و پناه ما باشد.

درپیرامون این موضوع باید گفت که فلسفه وجودی انسان چنان به حقیقت گره خورده است که حتی خناسان و ناپاکان نیز همواره عمل خود را حق می شمارند و خود را نیز عامل اجرای حقی می دانند که به نظر خود آنرا تفسیر کرده اند.لکن آنچه که مسلم است اینکه در دوستی با دوست راستین کسی متضرر نشده و همواره از نعما تش برخوردار بوده است.حال اگر این دوست خالق تو و جهان پیرامونت باشد نورا علی نور خواهد بود و براین اصل است که می گوئیم (الهی وربی من لی غیرک).

در اصطلاح دنیوی نیز انسان به اهلش رجوع می کند،مثلا دختر با مادرش که او را همراز و همراه و خیر خواه خود می پندارد هم دل شده و شکوه ازخود و ازروزگار را بر صندوق دل مادر می ریزد و می داند که قفل این صندوق جز برای اهلش باز نخواهد شد.حال اگر خدای ناکرده دختری از مادرش که بهترین دوستدارانش در جهان می باشد به غیر شکوه کند معلوم می شود که به بیراهه رفته واز این جهت است که کلام دوست را به غیر دوست می گوید.در این هنگام هیچ چیزی بهتر از این نیست که ابتدا بخود رجوع نموده و خود را باز شناسیم سپس خیر خواه و دوست خود را شناخته و به او التجا بریم.

 دوستی و ارتباط با رب الارباب خدای لم یزلی نیزبر همین منوال است که اغلب از مسیر درست خارج شده و به غیر می پیوندیم ،پس لازم است تا همواره  کلام(فذکر)را در گوش جان زنده بداریم و در همه حال به درگاه ربوبی خالق سبحان پناه جوئیم.این را هم بدانیم که دوست ما بی عیب و نقص است و نمی توان شکوه او را به غیر دوست نمود و اگر در دنیا در ضمیر و یادمان شکوه ای پدیدار شد  این ما هستیم که به تکلیفمان عمل ننموده و راه را از بیراهه تمیز ندادیم وبه ناکجا آباد گام نهادیم حال شکوه از دوست داریم.در حالیکه خدای رحمان که بهترین دوست در عرصه حیات است در عمل به دوستی خود هر آنچه که خیر وصلاح انسان باشد بیدریغ به او عطا نموده و هیچ چشمداشتی نیز از او ندارد.صرف اینکه ادب حکم می کند تا از عطای هر نعمتی شکری در امتدادش لازم است که حتی اگر این شکر هم از سوی مخلوق نباشد ازعطایای پروردگار کاسته نخواهد شد مگر به صلاح و حکمتی که خود نیاز بداند.

پس برماست تا ابتدا دوست را شناخته و دوستی خود را نیز به او ثابت نموده و از او بخواهیم تا ما را در دوستی با خود ثابت قدم بدارد و غیر دوست را نیز بسهولت بر ما نمایانده تا در پیچ وخم روز گار دچار سر در گمی نشویم بهمین منظور است که در دعای حضرت زهرا(س)آمده است که:(الهی لا تکلنی طرفه عین ابدا) یعنی خدا یاحتی برای یک چشم بهم زدنی مرا بخودم وامگذار.البته این کلام از تنها معصومه جهان هستی برای چراغ راه جهانیان است ،چراکه اوخود مظهروصل به حبل المتین الهی بود.

در باب شکایت غیر دوست به دوست بدین گونه است که دچار شرک و کفر شده باشیم و از مسیر حق باز مانده و به ناحق متصل شویم و کفروشرک  را معاذ الله برتر از حق بدانیم و گشودن همه گره های زندگی دنیوی و اخروی خود را از او طلب کنیم .و با وجودیکه او قادر به برآوردن آمالمان نیست واین موضوع را نیز اغلب می دانیم لکن باز لجاجت نموده پناه به او می بریم.وقتی نیز از آستان ناصواب غیر دوست ناامید برگشته ایم شکوه او را به دوست می بریم که اصلا نیازی به این شکوه نیز فقط لازم است تا در برگشت تضرع و خلوص خود را نسبت به دوست ابراز داشته و ندامت از پیوستن به غیر دوست را ثابت نمائیم وراه صلاح و رستگاری را پیشه خود کنیم و برائت از غیر دوست(ابلیس)را با دل و جان باور داشته و به اثبات برسانیم.

ودر نهایت اینکه باید بدانیم که خود را شناخته و در امتداد این شناخت به شناخت غائی که همان صاحب جان و تن و روح ما است رسیده و بدانیم که مصلحت ما را او بهتر از ما می داند و اگر نعمتی را می دهد و می گیرد یقینا که حکمتی در آن هست که ما از آن غافلیم و اوست که تدبیر به مقدرات امر ما را به فضل وعدل و کرم ورحمانیتش می نماید.با این همه اوصاف باز می گوید تو راز و خواست دلت را بر من باز گو و هرآنچه می خواهی به تو عطا کنم بطلب ،اما بدان که باید صبور باشی و آنچه را که من صلاح بدانم به تو خواهم داد و کفایت امور تو را نیز خواهم نمود .پس ما باید بدانیم که اگر کاستی در ادامه حیاتمان بوجود می آید کسی جز خودمان مسبب آن نیستیم که با سهل انگاری و معاصی و گناه به آن دامن می زنیم و خداوند نیز به همه این امور واقف است و با روح ستار العیوبی خود ما را محافظت می نماید وباز می گوید که بیا و هرآنچه می خواهی از من طلب کن  ومن نیز دریغ نخواهم کرد اما بدان که اگر مرا دوست خود قرار دادی من نیز کفایت امورت را به صلاح ومقدراتت خواهم نمود.

حال اگر باز اصرار داشتی تا بیشتروفراتر از آنچه که من بر تو مقدر داشتم داشته باشی و زیاده تر از حکمت و مصلحت من بر تو از من طلب کنی ،من نیز در برخی اوقات دریغ نخواهم نمود اما از زیانش تو را مطلع نموده و عقابش را نیز بگردن تو می اندازم پس بدان که من بر امور تو از تو واقف ترم و اگر بر من توکل کنی من نیز تو را کفایت خواهم نمود(ومن یتوکل علی الله فهو حسبه)

این است ماجرای دوست یابی و درد دل نمودن با دوست ،که لازم است تا ابتدا دوست را شناخته و خود را با خواست او همگام وهمراه نمائیم که در مسیر دوستی نیز اگر به بن بستی رسیدیم تنها پناه گاه ما دوستمان باشد و شکوه از زمانه را با اطمینان قلبی از دوستی با دوست را با باوراینکه دوستمان خیرخواه ما است به او با زگو نموده و یقین داشته باشیم که اگر صلاح ما در آن باشد که دوست ما را یاری کند چنین خواهد نمود.آنوقت با دلی آرام  وقلبی مطمئن در دریا و ساحل دوست لنگر بیندازیم.یقین بدانیم که این ساحل امن ترین مکان توقفگاهمان خواهد بود.

بارالها ما را در شناختت یاری فرما.

بار الها ما را در اینکه تو بهترین دوستمان هستی به باور برسان.

بارالها ما را در دوستی با تو ثابت قدم بدار.

بار الها ما را یاری فرما تا غیر دوست را از دوست باز شناسیم.

بار الها ما را یاری فرما تا راز دلمان را فقط با تو برگوئیم واز تو مدد جوئیم.

بارالها ما را یاری فرما تا در دوستی با تو با دوستان تو در دنیا دوست باشیم.

بارالها ما را یاری فرما تا اعمالمان در استحکام دوستی با تو خللی وارد نکند.

بار الها چنان کن که سرانجام کار تو خوشنود باشی و ما رستگار.

واحد فرهنگی قران وعترت پایگاه مقاومت تامین اجتماعی استان گیلان

سلیمانیه

------- 

در اواسط تیر ماه سال شصت وپنج بودکه ماموریت خط نگهداری برای گردان مالک اشتر صادر شد و از اردوگاه جاده سنندج-کامیاران نقل مکان کرده و به منطقه سلیمانیه رفتیم،از شهر مریوان که عبور کردیم از آن پس تمام جاده ها خاکی بود و در گرمای تابستان آنهم در پشت ماشینهای نظامی و گرد وخاک حاصل از تردد زیاد وسائط نقلیه نظامی و عمومی و مردم منطقه ،توخود حدیث مفصل بخوان از این مجمل *البته در برخی مواقع بلاجبارسرعت را زیادتر کرده تا در تیررس نیروهای دشمن نباشیم چون درنقاطی اتفاق می افتاد که دشمن جاده ارتباطی را براحتی زیر نظر داشت.خدا رحمت کند شهید بزرگوار حاج محمود قلی پور را که در یکی از این گردنه های خطرناک که در تیررس دشمن نیز بود،حاج محمود بالای یک تپه ای ایستاده ومدام فریاد می زد تا ماشینها با سرعت هرچه تمامتر حرکت کرده و از آن گردنه بگذرند تا مورد اصابت تیر مستقیم دشمن قرار نگیرند،البته بلندشدن گردوخاک ناشی از تردد خودروها دشمن را حساس کرده بود و دائما با خمپاره مسیر حرکت نیروهای اسلام را مورد اصابت قرار می داد.در آن محوروظیفه ما حراست از منطقه مرزی در یک موقعیت مشخص بر روی قله یال اسبی بود،منطقه ای که کوهستانی ومملواز درختان سقز،ون،وسایر درختچه های غالبا کوتاه قد و چشمه های بسیار که از آب آنها رود خروشانی را در ته دره بوجودآورده بود.فرمانده گروهان آقای منصور شیرسوار از روستای جیلدان لشت نشاء،و همراهان نیز به ترتیب ،حسن امیر بنده ای از بی بالان رحیم آباد رودسر که همانجا شهید شد و داستانش را بعدا خواهم آورد،پرویز صفری و رحمان خلیلی هم محلی من از طارمسر،فرهاد زرجواز پاچه کنار رشت که در عملیات کربلای پنج شهید شد،نادر قربانی از نوحدان لشت نشاء،وآقایان الهی،متقی،ابوهاشمی از آموزش پرورش خشکبیجارو تنی چند از رزمندگان دیگر از گیلان و اقصی نقاط کشور بودند. قله ای که ما در آن مستقربودیم مشرف بود به دکل معروف منطقه سلیمانیه و فاصله ما با عراقیها حدود یک ونیم الی دوکیلومتر بود.وبراحتی با خمپاره شصت هم مواضع همدیگر را زیر آتش می گرفتیم،روی قله رشته کوهی بودکه تاکیلومترها امتداد داشت و پشت سرما که بطرف خاک پاک ایران بود دشت مورب وسیعی بود که بصورت نعل اسبی در دامنه کوهی که ما روی آن مستقر بودیم چشم نوازی می کرد و تمام آن زمینها متعلق به عراق بود و روستائی با سکونت حداقل پنجاه الی شصت خانوار در دل این دشت واقع شده بود که در آن زمان خالی از سکنه بود ،چراکه خود عراقیها آنها را چپاول کرده و از روستا رانده بودند و آوارگان مظلوم کرد نیز به ایران پناهنده شده بودند.سمت چپ ما مقر گروهان بود که انتهای دامنه کوه محسوب می شد و پایین کوه هم دره ای عمیق که انتهای آن رود خروشان امتداد یافته از عراق قرار داشت و در سمت راستمان نیز ادامه یال کوه که نیروهای سایر گروهانهای گردان مالک مستقر بودند که اتفاقا مقر گردان هم سمت راستمان در فاصله حدود پانصد متری قرار داشت ومسیر تردد جاده ای ما هم از پایین قله محل استقرار گروهان ما بود.کل منطقه محل استقرار نیروهای اسلام در دفعات روزانه مورد اصابت گلوله های توپ و تانک و خاصه خمپاره قرار می گرفت و بعضا تلفات جانی و مالی نیز دربرداشت،واز طرف پشتیبانی نیروهای خودی نیز مقابله بمثل می شد وهر از چندگاهی گلوله ای بسوی مواضع عراقیها شلیک می کردند،البته نه به وسعت آتشباری عراقیها ،چون آنها از طرف تمامی قدرتهای مستبد و زورمدار جهانی حمایت می شدند.و گلوله های ما از عرق جبین تک تک ملت غیور ما از روستائی گرفته تا کارگرکارخانجات و بازاری و کارمند و غیره به سختی تهیه می شد.خاطرات جزء این مدت را موردی عنوان خواهم نمود.یادش بخیر.

نجات از نیش مار

----------------  

در منطقه سلیمانیه تامین آب یا از طریق تانکر به مقر گروهان آورده می شد و ما با باکهای بیست لیتری  آب را از تانکر مستقردر گروهان به قله ما آورده و مصرف می کردیم و بعضا هم چشمه ای در پایین تر از قله وجود داشت که من و تنی چند از نیروهای باسابقه به آنجا رفته و آب می آوردیم.علت اینکه بعضی افراد به چشمه می رفتیم این بود که چشمه درست مقابل عراقیها قرار داشت و مستقیما در تیررس دشمن بود.و می بایست با ظرافت خاصی عمل می شد تا هم تلفات نداشته و هم موقعیت چشمه لو نمی رفت،عصر یکی از روزها که آب سنگر ما تمام شده بود من به هوای آوردن آب به عوض رفتن به گروهان دبه آب را برداشته  بطرف چشمه رفتم و با کمی تامل وحتی سینه خیز رفتن به چشمه رسیده و ظرف را پر از آب کردم.آرام آرام از تیررس دشمن خارج شده و به پشت خاکریزها آمدم .باک پر ازآب را بدوش گرفته بطرف پایگاه حرکت کردم،فاصله تا پایگاه حدود دویست متری می شد.داشتم با خودم زمزمه می کردم و ذکر نام اهل بیت و اسماء الهی را در ضمیرم مرور می کردم که در فاصله پنجاه متری پایگاه در کنار سنگر داخل کوه آقای ابو هاشمی که معلم بسیجی از خشکبیجار بود روبروی من ایستاده و اسلحه را بطرف من گرفته بود من تا آمدم داد بزنم که این چه کاری است با علامت از من خواستند تا سکوت کنم،چون من فکر می کردم که آنها می خواهند سرگرمی فراهم کرده و دبه روی دوش مرا نشانه گرفته و شلیک کنند تا مرا سرتا پا خیس نمایند.اما موضوع چیز دیگری بود در همین تفکرات سیر می کردم که ناگاه صدای شلیک گلوله از طرف ابوهاشمی فضا را پر کرده بود و من هم برای حفظ جان به زانو روی زمین نشستم اما صحنه عجیبی جلوی من دیدم و آن اینکه ماری سمی که حدود نیم متر طول داشت جلوی من افتاده بود.از حق نگذریم کمی هم ترسیدم و بچه ها رسیدند و آب را از من گرفته و با هم به پایگاه آمدیم.وقتی جریان را جویا شدم،آقای ابو هاشمی گفت:من داشتم به اطراف نگاه می کردم که ناگاه دیدم ماری سمی روی تخته سنگی ایستاده روی دمش ایستاده و آماده حمله به جلو می باشد که در این لحظه تو سر رسیدی و شدی طعمه مار!من هم برای اینکه مار به تو آسیب نرساند خودم را آماده کردم تا مار را از آن فاصله با تیر بزنم وخودم هم کمی تردید داشتم که نکند تیرم خطا برود،اما دلم را به دریا زده و شلیک کردم و خوشبختانه به مار هم خورد و در جا جان داد وتوانستم تو را نیز از گزند احتمالی مار نجان دهم .من هم از وی تشکر کردم.یادش بخیر

سهمیه غذا

--------- 

روزانه سه وعده غذا داشتیم که بصورت سهمیه از گروهان به ما می رسید که در صبحانه نان لواش خشک و ترکشی ،نهار اغلب گرم که از برنج و خورشت و بعضا دسر و مخلفات بود و شبها هم موقع غروب آفتاب غذای حاضری با نان مثل آبگوشت،شامی،سیب زمینی پخته ،تخم مرغ آب پز،وامثالهم بود و گاهی اوقات میوه ای و شکلاتی یا آجیلی هم برای ما می آوردند.ما هم درسنگرمان چهارنفر بودیم(حقیر،رحمان خلیلی،پرویز صفری،فرهادزرجو) اما وسایا و ظروف دودست بود فقط لیوان پلاستیکی و قاشق چهار تا داشتیم.براین اساس لازم بود تا هر دونفر در یک پیاله (کاسه روی)غذا بخوریم و اتفاقا چون من اندام متوسطی داشتم و هرگز برای غذا ی بیشتر هم حرفی نمی زدم باعث شده بود تا پرویز که جثه قوی تری داشت بخواهد با من هم غذا باشد.واین موضوع بعدها برایم خیلی خوشحال کننده بود چراکه بعد شهادت پرویز همیشه احساس رضایتش از سیر شدن در غذا خوردن که با من هم پیاله بود یادم می آمد ولی از شهادت افسوس می خورم.اما آن روزهائی که با هم بودیم و در یک ظرف غذا می خوردیم و حتی در کنار هم خوابیده و شب را به صبح می رساندیم .وروزها و شبهائی هم در کنارهم نگهبانی داده و از هر دری حرف می زدیم برایم افتخاری بزرگ محسوب می شود.که مدال این افتخار را به تمام دنیا نمی دهم.یک روز که غذای گروهان کم بود ناچارا در تقسیم هم غذای کمی به ما دادند پرویز وقتی کاسه نیمه پر غذا را دید گفت:این غذا را کی بخورد و کی ببیند!اما من گفتم ان شاءالله سیرمان می کند.وشروع کردیم به خوردن و من آرام آرام می خوردم تا پرویز سیر شود.و بوته ای پیاز را روی سفره خورد کرده و نمک و کمی آبلیمو زدم و مقداری نان خشک ترکشی هم آوردم ،ولی تو گوئی مدام داخل کاسه غذا ریخته می شود و یک لحظه صدای الهی شکر پرویز بگوش رسید و خدائی من هم سیر شده بودم.و رحمان و فرهاد هم غذای خودشان را خورده بودند.البته این صحنه ها مکررا اتفاق می افتادوگاهی هم ماشین حمل غذا مورد اصابت آتشباری دشمن قرار می گرفت و آن روز باید با نان خشک و بیات که برخی اوقات هم دور ریخته می شد دوباره جمع کرده و می شستیم و نوش جان می کردیم.این خاطرات اگر چه ممکن است برای کسانی که روایت جنگ را می خوانند مرتبط بنظر نرسد اما لحظه لحظه آن برای امثال ما شیرین و بیاد ماندنی است چرا که بودن با آسمانیان ،کسانی که دنیا را بازیچه گرفته و وقعی برای زرق و برقش قائل نبودندو در سجاده نمازشان و خلوت پشت سنگرهایشان و ارتباطی که با افلاک برقرار می کردند همه وهمه دیدنی و بوئیدنی بودواین افتخار مارا بس که همراه وهمرزم شهیدان ایامی را در محضرشان کسب فیض نمودم که تکرار آن را هرگز بچشم نخواهیم دید.انشاءالله از عنایتشان در دنیا و از شفاعتشان در عقبی برخوردار باشیم.

شلیک خمپاره به درخواست شهید صفری

---------------------------------------  

در مطالب قبلی یادآور شدم که عراقیها مدام مواضع ما را بمب باران می کردند ولی ما بندرت گلوله ای شلیک می کردیم،این بود که یک روزشهید پرویز صفری که قبلا توصیفش را آورده ام از من که خمپاره شصت داشتم گله کرد وگفت:علی چرا تو جواب عراقیها را نمی دهی؟ومواضع آنها را بمب باران نمی کنی؟من در جواب گفتم که این خمپاره برای روز مبادا است که اگر دشمن به ما حمله کرد با آنها مبارزه کنیم.اما گوش پرویز به این حرفها بدهکار نبود و بطور مرتب داد وفریاد براه می انداخت که چرا انها این همه ما را زیر آتش توپ . تانک و خمپاره و بعضا هواپیما گرفته ولی ما کاری انجام ندهیم !تکرار پرویز واصرارش در این مورد سبب شد تا من هم متقاعد شده و مواضع دشمن را گلوله باران کنم.ابتدا مقدمات کار را فراهم کردم.جایگاه خمپاره را مستحکم کرده و گرای شلیک به نقاط مورد نظر خط مرزی عراقیها را تهیه کرده و آماده شلیک شدم،درحالیکه می دانستم ابتدا می بایست از گردان و گروهان مجوز بگیرم اما بخاطر پرویز این ریسک را کردم و از طرفی با شلیک خمپاره از سوی ما مواضع ما را بطور کلی شناسائی می کردند.همه این عواقب را بجان خریده و موقع عصر بود که پرویز در حال نگهبانی دادن بودکه مرا صدا زد وگفت:علی دونفر عراقی از خاکریز خوشان پایین آمده و پایین تر از خاکریز در حال آب بازی در کنار چشمه هستند.من هم فورا سراغ خمپاره رفته و با گرائیکه از قبل داشتم گلوله را شلیک کردم پس از چند ثانیه صدای الله اکبر و جانم جانم و(هی تی شیرم)پرویز بگوش می رسید انگار یکی از عراقیها کشته شده بود.گلوله ای دیگر را شلیک کردم البته با گرائی بیشتر وبا خرج خمپاره اضافه تر،که آنهم با اصابت به مقر دشمن ،نفر دوم هم به زمین خورده بود و اینها را پرویز با دوربین من به دقت نگاه می کرد (باید اشاره کنم که محل استقرار خمپاره جائی بود که از نقطه مرزی حدود بیست متری فاصله داشت و خدمه خمپاره شلیک خود را براساس نظر دیدبان که روی نقطه صفر مرزی قرار دارد تنظیم  می کردیم)من بلافاصله خمپاره جمع کردم و به نقطه دیگری  منتقل کردم وبطرف پرویز در سنگر نگهبانی رفتم چون می دانستم به اصطلاح لانه زنبور رادست زده ام به پرویز گفتم (لانه موش وجبی هزار تومان !)هردو در داخل سنگر زیر خاکریر جان پناه گرفتیم. ومنتظر بودیم تا حمله آتشباری دشمن شروع شود.وطولی نکشید که این اتفاق رخ داد شاید بیش از صد وبیست گلوله خمپاره و توپ وتانک که بطور مستقیم مقر ما را هدف گرفته بودنداز سوی دشمن شلیک شد،حالات پرویز دیدنی بودبااصابت هر گلوله بد وبیراه گوئی پرویز شروع می شد تمام سروصورت ما پوشیده از خاک بود چون گلوله ها به چند متری پایین سنگرمان یا چندمتر جلوتر از سنگر به زمین می خورد وخاک زیادی به هوا برمی خاست،تاجائیکه حتی نیروهای خودی گروهان و گردان هم حساس شده و نیروی کمکی برای ما ارسال کرده بودند.پس از حدود یک ساعت عراقیها هم خسته شدند و دست از حمله برداشتنداما پرویز چنان روحیه گرفته بود که مرا در آغوش گرفت و بوسید وگفت که باز هم اینکارها را بکنم.وقتی جریان امر بگوش نیروهای خودی قرار گرفت از ته دل خوشحال شده و تبریک می گفتند ولی به ظاهر از طرف گردان خواسته بودند تا بدون هماهنگی اقدامی نکنیم .ولی روی هم رفته در ایجاد وافزایش روحیه بچه ها خیلی موثر بود.یادش بخیر

مجروحیت من

------------ 

در خط مقدم خبری از آموزش و صبحگاه و کلاسهای عقیدتی و هر آنچه که بخواهد اوقات فراغت ما راپرکند وجود نداشت،صرفا بعضی اوقات روحانیونی برای تبلیغ وبیان احکام شرعی می آمدند.از این رو اغلب در محوطه کوچک پایگاه دسته جمعی یا چند نفری به صحبت یا بازی یا تمرین اسلحه مشغول می شدیم.گاهی هم جلوی سنگر نشسته واطراف را که طبیعتی بکر داشت نظاره می کردیم،عصر یکی از روزها من و حسن امیر بنده ای و پرویز صفری روی جعبه مهمات خالی که جلوی درب سنگرها گذاشته بودیم نشسته بوده و گرم صحبت کردن شدیم ،غافل از اینکه در ساعتی بخصوص حمله خمپاره ای دشمن شروع شده و تمام منطقه زیر آتشبار سنگین دشمن قرار می گرفته است.چند گلوله خمپاره از سوی دشمن شلیک شد و در نقاطی دور تر از ما به زمین خورد و تعدادی منفجر و تعدادی هم عمل نکرد.ما هم داشتیم محل اصابت خمپاره ها را می شمردیم و از اینکه بی هوا بطرف ما شلیک می شد می خندیدیم در همین اثنی صدای مهیبی فضا را اشغال کرد و من بطرف داخل سنگر پرت شدم .حسن امیر بنده ای بلافاصله بطرف من آمد اول فکر کرد که من شهید شده ام تمام بچه ها را صدا زد تا به بالینم حاضر شدند.اما من زنده بودم وموقتا بیهوش شده بودم.وقتی بهوش آمدم دیدم که دوش راست من براثر ترکش زخمی شده  وخون زیادی هم از من رفته بود،بلافاصله این دونفر مرا به مقر گروهان برده و از آنجا با ماشین به مقر گردان انتقال دادند تا پس از مداوای سطحی به عقبه ومقر لشکر یا بیمارستان بفرستند.در بهداری گردان شستشوی روی زخم انجام شد و مسکنی هم به من تزریق کردندبعد گفتند بدلیل اینکه ترکش داخل بدن رفته وحتما باید جراحی شود وامکان در آوردنش در این مرکز نمی باشدپس باید به مقر لشکر وبیمارستان مجهز شهری منتقل شوم،اما من برگه اعزام به بیمارستان را گرفتم و به بچه ها به پایگاه برگشتم.روز اول و دوم خیلی درد داشتم اما کم کم درد خفیف تر شدواین بود که تا پایان ماموریت در منطقه ماندم ،پس از اتمام ماموریت بهمراه گردان به سنندج آمدم ومعرفینامه برای بنیاد شهید رشت گرفتم تا دررشت بتوانم خودم را معالجه کنم،یادش بخیر نام رئیس ستاد لشکردر ذیل معرفینامه بنام سردار شهید حاج محود قلی پور بود که در آن زمان در منطقه عملیاتی کربلای دو بسر میبرد و امضای نامه نیز بدست مبارک شهید بزرگوار حاج علی گلستانی زینت داده شده بود که هنوز هم آن برگه را در صندوقچه خاطرات جنگم دارم،گواهی اتمام ماموریت را گرفته تا به رشت برگردم و تجدید قوائی کرده ودوباره به منطقه بروم.

بمحض رسیدن به رشت به بنیاد شهید کع آن موقع متولی امور مجروحین و جانبازان نیز بود و در محله پیر سرای رشت پشت سبزه میدان قرار داشت و مسئولیتش هم با حاج آقا قلی زاده بود رفته و برادری بنام آقای زعیمی معرفی نامه ای برای مراجعه به بیمارستان پورسینای رشت صادر کرد و دکتر چایی بخش مرا ویزیت نمود وپس تهیه عکس رادیولوژی گفت :این ترکش به اندازه یک نخود بزرگ یا یک فندق کوچک است و باید پس از مدتی بخودی خود بیرون بیاید ونیاز به جراهی ندارد البته باید زودبه زود پانسمان شده و از عفونی شدنش جلوگیری شود و یک ماه برایم مرخصی نوشت تا به جبهه برنگردم.چند روزی از این ماجرا گذشت هرروز به بسیج منطقه کوچصفهان و ستاد رشت می رفتم و زمزمه عملیات بگوش می رسید و شنیدن این حرفها تاب و توانم را برای ماندن از بین برده بود.

این بود که تصمیم گرفتم تاخودم برای معالجه ام اقدام کنم و سریعا به جبهه برگردم،یک روز نزدیک به ظهر کپسول گاز پیک نیکی را آورده و روشن کردم و وسایل پانسمان را نیز مهیا کرده و آینه ای آوردم و چاقوایکه دسته اش مشکی ودوتیکه بود و از مریوان آورده بودم را روی گاز گذاشتم و مادر را صدا کردم تا آینه را طوری نگهدارد تا زخم دوشم را ببینم البته مادر از موضوع بیخبر بود.وقتی چاقو داغ شد آنرا درون زخم کرده و مثل توی فیلمها فروکردم و با یک حرکت سریع ترکش را بیرون آوردم و سریع پانسمان کلفتی را رویش گذاشتم و برای لحضاتی بیهوش شدم ،اما وقتی بهوش آمدم دیدم مادرم نیز وضعیت بهتری از من ندارد بهرتقدیر ترکش را از بدنم خارج کرده بودم و به اندازه یک نخود بزرگ بودهمانگونه که دکتر معالجم گفته بود.پس از چند روز پانسمان و مداوای شخصی زخم نیز بهبود پیدا کرد و دوباره به سنندج اعزام شدم.یادش بخیر

چتر منور

--------  

یک روز صبح وقتی بالی قله رفتم دیدم در میدان مین زیر قله که برای جلوگیری از نفوذ دشمن کار گذاشته بودیم چتر منور خمپاره صد وبیست افتاده است ،چتری که براثر شلیک شبانه دشمن که هرشب این کار رامی کرد و اغلب شبها با نور منور همه جا روشن بود،چون دشمن از حمله شبانه ما ترس عجیبی داشت و به همین واسطه هزینه زیادی در پرتاب گلوله های منور متحمل می شد.

پرویز صفری و حسن امیر بنده ای که بعدها شهید شده بودند.از من خواستند تا چتر منور رابردارم ،اما این کار خیلی خطر ناک بود چون اول اینکه در میدان مین قرار داشت و ممکن بود نخ یا سیمی از چتر منور به مین ها گیر کرده و با کشیدنش منفجر شده و جان خود را از دست می دادیم و از طرفی نیز محل افتادن چتر جائی بود که درست در تیر رس دشمن قرار داشت و می توانستند با تیر مستقیم آنجا را هدف قرار دهند.از آنجائیکه من همیشه ماجراجوئی را دوست داشتم و نمی خواستم دل بچه ها نیز شکسته شود(درحالیکه بعد از شهادتشان از ارتباطی که با این شهدا داشتم و خدمتگزارشان بود بخود می بالم و امیدوارم که به توجه وعنایتشان در دنیا و شفاعتشان در عقبی برسم)تصمیم گرفتم تا چتر را از میدان مین بیرون بیاورم .

ساعت بعد از نماز ظهر و نهار را انتخاب کردم ،چرا که دراین ساعات هم نیروهای خودی و هم دشمن تحرکات کمتری داشتند و صرفا به نگهبانی مرزی مشغول می شدند،به نقطه صفر مرزی رفتم و با دوربین تمام مناطق مرزی دشمن را زیر نظر گرفتم و به پرویز نیز گفتم بعد حرکت من چشم ا دشمن برنداشته وبه محض اطلاع دشمن از حضورم در میدان مین مرا در جریان بگذارد.

بطرف میدان مین رفتم ،ابتدا تعدادی مین جلوی پایم را خنثی کردم و به چتر منور رسیدم نخهای چتر را یکی یکی از زمین بلند کردم ، برخی از آنها به مین یا سیم خار دار و حتی به سنگ و کلوخ های اطراف گیر کرده بود،در نهایت ظرف استوانه ای فلزی ته آنرا نیز بلند کرده و براه افتادم و با بکار گذاشتن مین های خنثی شده به سنگر نگهبانی آمدم (برای اطلاع عرض می کنم که :انواع آتشباری سلاح سنگین و نیمه سنگین علاوه بر گلوله های انفجاری وکشنده ،گلوله های دود زا و منور که هنگام شب همه اطراف را تا چند کیلومتر را روش می کندنیز دارند و در داخل گلوله منور چتری است که برای مدت چند دقیقه استوانه وارونه ای که دهانه باز آن رو به زمین است و داخلش مواد اشتعال زای نورانی قرار داردرا در هوا معلق نگهداشته و به همین واسطه پیرامون خود را روشن می کند.و خود چتراز مواد ابریشم یا مواد پلاستیکی پارچه ای درست شده و مثل چتر نجات همافران نیروی هوائی اما به ابعاد کوچکتر است و وجه تسمیه آن با چتر نجان انسانی به مانند این است که آن استوانه فلزی که داخلش مواد نور زا است به مثابه انسانی است که چتر را به کمر خود بسته باشدو همچون انسان در حال فرود آمدن با چتر نجات چتر منور هم به آرامی فرود می آید.)با سنگ و کلوخ با هر جان کندنی که بود ظرف استوانه ای و سیم رابط آن با چتر را از چتر جدا کردم و داخل سنگر محل استراحتمان بردم.بعضی از بچه ها اولین بار بود که چتر رااز نزدیک می دیدندو عده نیز از قبل دیده بودنداما زمزمه داشتن چتر منور در بین بچه ها قوت گرفت و همان شب یکی از بچه های گروهان بطرف خاکریزدشمن رفت و چند تا چتر منور با خودش آورد و به بعضی از بچه ها داد.اما عطش چترمنور درپایگاه وحتی در گروهان بحدی بالا گرفته بود که بعضی از بچه ها می خواستندخودسرانه بطرف خاکریزهای دشمن رفته وبعبارتی سر در دهان شیر ببرند!

از جمله این افراد شهید حسن امیر بنده ای بود جوانی که درسال چهارم دبیرستان تحصیل می کرد و شور وغرور جوانی از سرورویش میبارید.به حسن گفتم صبرکند تا دریک وقت مناسب  به گشت و شناسائی که می رویم وی را با خود برده و چتر منور هم می تواند جمع کند.اتفاقا در صبح عل الطلوع یکی از اروزها بعد از نماز صبح باتفاق حسن به انتهای یال قله پایگاه رفته و درمیدان مین معبر باز کردم و بطرف دشمن حرکت کردیم هوا گرگ میش بود وکم کم روبه روشنائی میزد،حسن اولین چتر را دید فوری برداشت و بعد هم دومی و سومی و همینطور چتر چتر چتر!تا جائیکه دیگر کوله بارش سنگین میشد.جالب اینکه استوانه های فلزی هم سنگین بود وهم وقتی بهم میخورد مثل زنگوله ای که بگردن گوسفند گله می بندند صدا می خورد.حسن آنقدر گرم جمع آوری چتر منور بود که پیرامونش را نمی دید اما من حواسم کاملا متوجه اطراف بود،ناگاه صدائی به عربی بگوش رسید.فورا درازکش کردم و حسن را دستوردادم تا درازکش کند،جالب بود چون درست بالی سرمان به فاصله حدود بیست متری روی تپه ای که مملو از سبزه و علف بود و درخچه های کوتاه داشت دونفر عراقی به کمین نشسته بودندوخوشبختانه متوجه حضورمان نشده بودند ،فقط با صدای پائیکه شنیده بودند حساس شده واطراف را بدقت کنترل داشتند که با فرار گربه ای در چند متری ما خیالشان راحت شد و به محل کمین خود برگشتند.ما هم حدود چند متری را سینه خیز پیمودیمو در میان علفزارها پنهان شدیم تا آبها از آسیاب بیقتد،هوا هم کاملا روشن شده بود حسن شاد و مسرور از اینکه بیش از ده چتر منور جمع کرده بود کبکش خروش می خواند ودر یک دوش اسلحه و دردوش دیگر چترها راحمل میکرد.

در مسیر راه یک اتفاق نادر کمی ما را نگران کرد اما چون جدی نبود به راهمان ادامه دادیم(موضوع ازاین قرار بود که در مسیر راه یکی از چترمنورهای حست به بوته ای گیر کرد وحسن تاآمد آن را بکشد وجداکند.یک مرتبه تمام دوروبرش سیاه وخاکستری شده بود اول فکر کردیم که دشمن کمینی دیگر گذاشته است ،بعد که خوب نگاه کردم دیدم که بیش از صدها ملخ سیاه و خاکستری که در میان این بوته لانه کرده بودند با تماس به بوته سراسیمه به آسمان پرواز کردند و به سر وصورت حسن هم نشستند.ودر این هول و هراس صدائی عجیب هم از میان بوته بیرون آمد که فرهاد ترس خورده گربه ای بود که در آنجا خوابیده بود.)بعد مرمت میدان مین به پایگاه آمده و چترها را پس از آماده سازی وحذف ضایعاتش بین بچه ها تقسیم کردیم .اما با شهادت حسن که در همان پایگاه اتفاق افتاده بود و جریانش را خواهم آوردچتر منور حسن را با وسایل شخصیش برای خانواذه او فرستادیم.یاد بخیر

                                                                محمدعلی یوسف زاده

شهادت حسن امیر بنده ای

------------------------  

حسن امیر بنده ای دانش آموز سال چهارم دبیرستان از اهالی روستای امیربنده ازمنطقه بی بالان توابع رحیم آباد رود سربرای اولین بار بود که به جبهه اعزام شده بود.حسن در مقر لشکردر سنندج شکل وشمائلی متفاوت با دیگران داشت به تعبیر بچه های جبهه نور بالا می زد.وقتی که موضوع لو رفتن عملیات کربلای دو در تیر ماه را شنید خیلی ناراحت بود تا اینکه به منطقه عملیاتی سلیمانیه رفتیم واز قضای روزگار توفیق با ما یار بود که حسن در دسته ما جا گرفت و در جوار سنگر ما همسنگر شد.

حالات روحی این بسیجی دلاور بگونه ای بود که همه ما از روحانیت او غبطه می خوردیم .مودبانه حرف می زد متواضعانه راه می رفت ووقتی دستوری به او می دادیم بدون چون وچرا اطاعت می کرد.ومی گفت که شما از من ارشدترهستید واحترام شما برمن واجب است.البته این حال و هوا در همه نیروها به تناسب یافت می شد اما حسن تفاوت ماهوی عجیبی با ما داشت.مثلا در خلوتگاه خود چنان به راز و نیاز می ایستاد که توگوئی خدای را در پیش روی خود می بیند.در مراودات کلامی او سخنانی برزبان جاری می شد که کمتر کسی آنها را برزبانش جاری می ساخت .روح بلند و آسمانی او چنان نمایان بود که همه را متوجه خود ساخته بود به عبارتی حسن زیارتگاهی متحرک برای ما شده بود.

بعضی روزها وقتی از خواب بیدار میشدیم .می دیدیم لباسهای ما وظروف غذای سنگرها شسته وپوتین های ما هم واکس زده و دور تا دور سنگرها هم مرتب وآب وجارو زده است که همه این کارها از سوی حسن انجام می شد.

اصلا نمی شد حسن رابیکار دید وهرجا کاری در هر زمینه ای باقی مانده بود حسن آنجا حاضر شده و انجامش می داد وکاری نداشت که آن امر مربوط به وی هست یا نه و اینکه مربوط به دسته ما هست یا نه!

با لهجه شیرین رحیم آبادی محترمانه بچه ها راصدا می کردودر مواقعی هم هنگام کار کردن یا استراحت با خود زمزمه هائی داشت که تلاوت قران و ذکر اذکار الهی و استغفار و ذکر مصیبت اهل بیت (ع)خاصه مصیبت حضرت زهرای مرضیه(س)وفرزند شهیدش اما حسین(ع) بود.

روز بروز حالات حسن آسمانی تر می شد و این حالات دلبستگی مرا به اوبیشتر وبیشتر میکرد که اغلب او را در آغوش گرفته ومی بوئیدم و می بوسیدم و عطر بوی آسمانی نیز می داد.وبه همین واسطه دوست داشتم تا بیشتر اوقات مرا با او سپری کنم وحتی برای گشت و شناسائی هم که می رفتم حسن را با خود می بردم و گردشهای تفریحی دور وبر پایگاه هم اغلب او با من همراه بود.

بیشتراوقات به بچه ها می گفت که تیر می خواهد و وقتی تیر اسلحه ها را به او می دادیم می گفت که اینجورش را نگفتم بلکه داغ و آتشینش را می خواهم.یک روز که من مشغول تمیز کردن قبضه خمپاره بودم باز این حرف را تکرار کرد،من هم گلوله خمپاره را به شوخی به او نشان دادم اما حسن گلوله را گرفت و بوسید وگفت این گلوله را منفجر شده و تکه تکه شده وداغ و آتشینش را می خواهم که بر جگرم خوردهخ وآن را جلا دهد تا ببینم که مولا و سرورم حسین (ع)و برادر و فرزندان و اصحابش چه لذتی از غلطیدن در خون خود چشیده اند.من که غافل از روح بلند و عرفانیش بودم گفتم حسن جان خیلی توقع بزرگی داری تو شهید بشو چشیدن لذت حسینی پیشکش .او هم تبسمی کرد و چیزی نگفت.که ایکاش می گفت.

پیش بینی ها درست از آب در آمده بود.یک روز عصر، من که دوروز قبلش مجروح شده بودم وحسن با پرویز(شهید) مرا به درمانگاه برده بودند و افسوس حالات مرا می خوردند با حسن جلوی درب سنگرهایمان نشسته بودیم و با هم صحبت می کردیم.باز به مزاح به حسن گفتم حسن جان نور بالا می زنی ،اما او می گفت که خوش بحال تو که از من جلو زده ای و در عین حال داشت فانوس سنگر خودش را تمیز می کرد و قبلش هم سنگر و وسایل آن را تمیز و مرتب کرده بود.فانوس را پر از نفت کرد و بعد روشن کردن به داخل سنگر برد وقتی از وی سوال کردم این وقت روز چرا فانوس روشن کردی گفت:شاید تا ساعتی دیگر کسی نباشد که سنگر را مرتب و فانوس را روشن کند و حیف است که این سنگر تاریک و ویران باشد.من کمی از درد ترکش خوردنم که روی دوشم اصابت کرده بود بخود می پیچیدم. در همین اثنی بود که صدای انفجار مهیبی در فضا پیچید و همه جا پر از دود و خاک شده بود من به داخل سنگر پرت شده بودم .پرویز و فرهاد و رحمان که داخل سنگر بودند بالای سرم آمدند وفکر می کردند که من شهید شده ام اما با داد وفریادشان بهوش آمدم و سریع داد زدم که من چیزی نشده ام فقط درد زخم قبلی من کمی بیشتر شده است اما شما حسن را دریابید.

بچه ها از سنگر بیرون آمدند دیدند حسن به صورت روی زمین جلوی سنگر افتاده است.وقتی او را برگرداندند دیدیم که ترکش بزرگ درست روی قلبش اصابت کرده و خون از بدنش فوران می کرد و روی پلاستیکی که جلوی سنگر بود جاری شده بود.صدای نفس حسن از جای پارگی روی قلبش بگوش می رسید و ترکش از نیز با پاره پاره کردن قلبش از طرف دیگر بیرون رفته بود.تمام لباسش خونی شده و آن لحظه به یاد حرفهایش افتادم که می گفت می خواهد لذت بخون غلطیدن را همچون سالار شهیدان بچشد.

بچه ها حسن را داخل پتوئی پیچیده و به مقرگروهان انتقال دادند وپرویز هم همراهش شده بود.اما پس از ساعتی پرویز با روحی شکسته به پایگاه آمد و گفت که روح بلند حسن به آسمان پرواز کرده است.

هنگام غروب آن روز با وجودیکه سنگر حسن داخلش توسط خودش با فانوس روشن شده بود اما تاریکی وسکون عجیبی در سنگرش حکم فرما بود که هرگز دلیلش را نفهمیدم.یادش گرامی

مادر ره دوست نقض پیمان نکنیم*           گرجان طلبد دریغ از جان نکنیم*

دنیا اگر یزید یان  لبریز شد*                 ماپشت به سالار شهیدان نکنیم *

                                                                    محمدعلی یوسف زاده

روستای عراقیها

--------------- 

در منطقه ای که ما آنجا خط نگهدار بودیم بصورت نعل اسبی بود و در میان این نعل اسبی که روی ارتفاعات بود دره ای قرار داشت که روستائی کرد نشین واقع شده بود.روستائیکه مردم کرد عراقی در آن سکونت داشتند که با تصرف نیروهای اسلام توسط عراقیها بمب باران شد و اغلب مردم کشته و عده ای نیز بطرف ایران فرار کرده و پناهنده شدند.البته مردم فرصت این را نداشتند تا لوازم زندگی خود را جمع کنند و در هرخانه ای که می رفتی کلی وسایل زندگی و لباس و ظروف و غیره ریخته بود.وحتی برخی وسایل کشاورزی و ابزار یراق آنها را برای استفاده در پایگاه به غنیمت گرفته و با خودم بردم.من بخاطر اطمینان از محیط یکی دوباری برای گشت زنی به روستا رفتم ،البته آن زمان خال از سکنه بود.اما جالب توجه این بود که رژیم صدام به مردم خودش هم رحم نمی کرد و تمام روستا در جای جای کوی و برزن نشان از اصابت گلوله های توپ و خمپاره بود و حتی لاشه پوسیده حیوانان نیز که بر اثر حمله شیمیائی کشته شده بودند بچشم می خورد.روستائیکه در بهترین منطقه آب و هوائی کردستان وبازمینهای زراعی مستعد و جنگلهای سقز وبلوط وافرا وچنار و تبریزی قرار داشت و می توانست کمک بسزائی برای اقتصاد منطقه باشد.

در اطراف روستا باغات میوه و سبزیجات و گیاهان جالیزی وجود داست که هنوز هم دارای میوه و ثمر بود .وبا هربار رفتن به روستا مقداری را هم به پایگاه می آوردیم.یک روز که من برای گشت زنی به روستا رفته بودم مثل اینکه ستون نجم عراق اطلاع داده بودند که افرادی برای گشت زنی به روستای عراقی رفته اند چون بمحض رسیدن به روستا بمب باران روستا شروع شد که من مجبور شدم تا چندین دقیقه در آغل یکی از خانه ها سنگر بگیرم که پس از پایان تیراندازی از روستا خارج شوم که حتی پس از بیرون آمدن از روستا ،درمسیر راه نیز براثر اصابت گلوله خمپاره دشمن چندین بار مجبور شدم دراز کش سنگر بگیرم.حال پس ازقریب بیست و چهار سال از آن ماجرا نمی دانم که مردم آن روستا به وطن خود برگشته اند یا نه ؟واینکه اصلا آن روستا مجددا احیاء شده و سکونت و زندگی در آنجا جریان دارد یا خیر؟بهر تقدیر یادش بخیر

سیب تازه در سنگر خط مقدم

================ 

یک روز که من برای گشت زنی به منطقه پیرامون پایگاه رفته بودم گذرم به روستا ی عراقیها که در انتهای پایین قله واقع شده بود افتاد کمی در روستا گشت زدم و بعد به باغات اطراف روستا رفتم ،درختان سیب مملو از سیبهای سبز و میخوش بود یکی دو تای آنها را چیده و خوردم ،خیلی خوش مزه بود آن هم در منطقه جنگی که امکانات فراهم نبود تو گوئی غذای بهشتی تناول می کنی!اما حیفم آمد که این میوه خوش مزه را برای هم سنگرانم نبرم.این بود که چفیه را از گردنم باز کردم و روی زمین پهن کرده و تا جا داشت سیب چیده و در آن گذاشتم.سیب را بدوش گرفته و با اسلحه و لوازم دیگر بسوی پایگاه آمدم .بچه ها با دیدن سیب تازه چیده از درخت شوکه شده بودند و به من می گفتند که تو دیگر چه عجوبه ای هستی!که در این بیابان و کوه و جنگل توانستی سیب تازه تهیه کنی.اما از خوردنش خوشحال شده و تشکر می کردند.از قرار معلوم فرمانده گردان و معاونینش به اتفاق مسئولین گروهانهای دیگر قصد باز دید از پایگاه ما را داشتند وبه سنگر ماهم آمدند .هر جا می رفتند با چای و نان خشک پذیرائی می شدند و وقتی داخل سنگر ما شدند با سیب تازه از آنها پذیرائی کردیم و همگی متعجب شده بودندو باورشان نمی شد که در منطقه جنگی میوه تازه ببینند.وقتی از ماجرا باخبر شدند اول تذکر دادند که مواظب دشمن و حرکاتش باشم و بعد هم تشکر کرده و بر زیرکی من احسنت گفتند.

.یادش بخیر

امتحان مدرسه در منطقه جنگی

================= 

بعد از ماموریت خط نگهداری که برای استراحت و مداوای مجروحیت من به لشکر باز گشته بودم .قرار بود تا فردای آنروز به رشت بیایم .اما وقتی گذرم به مجتمع رزمندگان افتاد دیدم که آقای کوچکی نژاد که آنوقتها مدیر مجتمع بود دارد از بچه ها امتحان می گیرد.جلو رفتم و جویای امر شدم .دیدم امتحان بینش اسلامی یا جامعه شناسی  سال سوم دبیرستان است که اتفاقا من هم در سال سوم درس می خواندم.درخواست کردم تا من هم امتحان بدهم که مورد موافقت قرار گرفت وبرگه امتحان را گرفتم،و شروع کردم به نوشتن القصه تمام سوالات را هم جواب دادم و معلم مربوطه نمره بیست را می خواست بگزارد که من گفتم هیجده بس است و نمره را گرفتم و با خودم به رشت آورده و تحویل مدرسه ای که در آنجا پرونده داشتم و درس می خواندم دادم.واتفاقا موقع شهریور هم در راه بود که تعدادی از امتحانات سال سوم را نیز در مدرسه دادم و قبول شدم.وبرای سال چهارم دبیرستان ثبت نام کرده و مجددا به جبهه باز گشتم.یادش بخیر.

                           بسمه تعالی

مادرره دوست نقض پیمان نکنیم* 

                                      گرجان طلبد دریغ از جان نکنیم*

دنیا اگر یزیدیان لبریز شد*

                                      ما پشت به سالار شهیدان  نکنیم *

سلام علیکم

احتراما"از آنجائیکه خداوند ما را برای بودن و ماندگار شدن در جهان هستی خلق نموده است.و تمام غرایض انسانی و حیوانی را نیز در ما به ودیعه گذاشته است،لکن همیشه بین نیک و بد،خیر وشر،ارزش وضد ارزش،وهنجار وضد هنجار،این دعوا وجود خواهد داشت تا روزی که وعده خداوند برای اصلاح اموربشر عملی شده و مدینه فاضله بدست منجی عالم بشریت(عج) تاسیس شود.

در این وادی بی هویتی هرگاه تاریکی مختصری بوجود آمد قارچ هائی در آن می رویند که با نور هدایت والای خداوندی خیلی زود خاموش می شنود.اما آنچه که مهم است اینکه با گسترش عدالت وظلم ستیزی در جهان عرصه بر ناپاکان وزورمداران تنگ آمده و چون خود یارای ابرازوجوددر مقابل حماسه سازاان را ندارند لاجرم متوسل به مگسانی شده تا برای چند صباحی به انتشار ویروسی هرچند شکننده نموده و خود نیزبه رجز خوانی بپردازند.اما این حوادث در تمام تاریخ هزاران هزار بار تکرار شده و همیشه محکوم به شکست بوده است .حال ممکن است هزینه ای نیز متوجه خداباوران گردد.

استکبار جهانی از گسترش شور حسینی در تمام جهان نگران و غضبناک است و می داند که این حرکت سرمنشائی غیر از جمهوری اسلامی ایران ندارد.براین اصل بدنبال استحاله دینی و فرهنگی جامه جهانی از جمله ملل مسلمان ،خاصه ایران اسلامی است.

با این وصف چشم بیدار ملت وپیروی از ولایت مطلقه فقاهت،برای پاسداری از ارزشهای اسلام ناب محمدی(ص) را می طلبد که خواب راحت را ازچشم آنان گرفته و سربازی فداکار برای اسلام در زیر بیرق سرخ حسینی (ع)باشند.چرا که هرگاه ارزشمداران یک گام عقب نهاده یا توقف کنند،شیطان صفتان نیز سوء استفاده نموده با تمام قوا پیشروی نموده و بدنبال محو ارزشهای انسانی خواهندبود.ولی نمی دانند که تمام حیات ما برای حیات دین و ارزشهای دینی است که امام مظلوم ما با خاندان و اصحابش برای احیاء ان جانفشانی کرده اند.

ما ایثارگران شاغل در تامین اجتماعی استان گیلان ضمن حمایت از زعامت و رهبری ولی زمان حضرت آیت الله خامنه ای (دامه عزه) ووفاداری به نظام مقدس اسلامی ،آمادگی خود را برای جانفشانی در راه حفظ ولایت و رهبری و اصول ارزشهای اسلامی اعلام نموده و با امام راحل وشهیدان همرزم خود در هشت سال دفاع مقدس پیمان می بندیم تا آخرین قطره خون پاسدار حرمت آلاله ها ی سرخ شهادت وارزشهای اسلام ناب محمدی (ص)باشیم.

هیهات من الذله                                                                                                                                                                                                                                     

  نماینده امور ایثارگران تامین اجتماعی استان گیلان 

گردان مالک

----------------  

در سال شصت وچهار تا اواخر پاییزدرجبهه حضور داشتم وبا تمام شدن ماموریتم ،برای ادامه تحصیل به شهرمان آمدم و سال تحصیلی دوم دبرستان را به پایان رسانیده و درسهائی از سال سوم را هم تمام کردم ،لذا از آنجائیکه با حضور نیروهای اسلام در جبهه ها ،من نیز روحیه ماندن در شهر وخاته مان را نداشتم این بود که در تاریخ پانزدهم اردیبهت سال شصت و پنج راهی جبهه شدم.(البته باید این را ذکر کنم که بنده زمانی را که در پشت جبهه بودم نیز همواره در بسیج و سپاه حضور فعال داشته وبندرت میشد مرا در خانه دید.)به لشکر قدس که در سنندج مستقر بود رفتم،پس از معرفی و دریافت لوازم واسلحه و مهمات در گردان مالک اشتر که بنام بچه های رشت بود رفتم.گردان درست در پایین ستاد لشکرمستقر بود وعلاوه بر بچه های رشت ،ازسایرشهرهای استان گیلان نیز نیرودر آن حضور داشتند.فرمانده گردان سردار کاظم پور از سنگر ومعاونینش هم آقای خاکسار از صومعه سرا وسردار الماسی از رشت بودند.اوایل خدمت کارمان شده بود آموزش و صبحگاه و مانور و خشم شبانه و کلاسهای عقیدتی و تاکتیک و غیره ،در یک کلام باید بگویم که مثل پادگان آموزشی بود.و هراز چند گاهی هم مرخصی ساعتی گرفته به شهرمی رفتیم.

بیش از یک ماهی به همین منوال گذشت تا اینکه زمزمه عملیات بگوش می رسیدو چند شبی هم برای آمادگی به مانورهای شبانه و روزانه می رفتیم .وکم کم برنامه عملیات جور می شد تا اینکه دستور حرکت صادر شد.در گردان مالک دوستان زیادی با من بودند از جمله شهید حسن امیر بنده ای از بی بالان رودسر،شهیدپرویز صفری وجانباز رحمان خلیلی هم محلی های من از طارمسر،شهید فرهاد زرجو از پاکت سازی رشت،برادران جمال،کمال،حبیب ربیعی ومنصورشیرسوار از جیلدان لشت نشاء،نادر قربانی از نوحدان لشت نشاء وعده زیادی از بچه ها که از ذکر نامشان خود داری می کنم اما یادشان را گرامی میدارم.

تمام نیروها اسلحه م مهمات و آذوغه و لوازم تدارکاتی فردی را تحویل گرفتند. من هم خمپاره شصت را تحویل گرفتم،چون قبلا در بخش سلاح سنگین کار کرده بودم و با انواع خمپاره و دوشکا و تیربارهای سنگین آشنائی داشتم وخمپاره شصت نیز بعنوان سلاح فردی محسوب می شد.اواخر بهار بود که راهی مناطق عملیاتی شدیم ،البته ما اطلاع نداشتیم که به کدام منطقه خواهیم رفت،سوار برماشینهای ایفای نیرو بر شده و تدارکات نیز با ماشینهای تویوتا واسلحه و مهمات نیز دنبال سرمان راهی شدیم،از دیواندره و سقز که گذشتیم ،فهمیدم که به مناطق عملیاتی پیرانشهر یا اشنویه خواهیم رفت،البته شب را به علت ناامن بودن جاده در سقز ماندیم و عصر روز بعد به نقده رسیدیم.محل استقرار مان سیلوی بزرگی بود که انبار لوازم و ابزار یراق بودکه در حاشیه شهردرمسیرجاده اشنویه واقع شده بود و با توجه به اینکه تعداد نیروها زیاد بود،در محوطه حاشیه سیلو هم چادرهائی برپا کردیم و من به اتفاق بچه های دسته و گروهان خودمان در چادر ها مستقر شدیم.یکی دو روزی  هم آنجا ماندیم البته علت توقف ما دلایل بسیاری داشت که از جمله آنها شنا سائی منطقه حمله ،دستور حمله از ستاد ،و استراحت نیروها در نزدیکترین محل به منطقه حمله بود.در مدت حضور در حاشیه شهر نقده برنامه نماز جماعت،زیارت عاشورا،ادعیه کمیل وتوسل وبرنامه ذکر مصیبت ائمه معصوم(ع) خاصه ذکر مصیبت امام حسیبن(ع)و حضرت زهرا(س) را داشتیم تا روحیه شهادت طلبی و ایثار در بچه ها تقویت شود.

پس از دو روز حضور در مقر نقده ،راهی منطقه عملیاتی  پیرانشهر شدیم و مقرر بود تا در حاشیه مرزی مستقر شده و شب هنگام به دشمن حمله کنیم،و از شهر پیرانشهرگذشتیم و به ارتفاعات بالای شهر رسیدیم که از خط خبر آوردند باید به عقب برگردیم ،چرا که موضوع عملیات در آن نقطه از منطقه مرزی لو رفته بود.به ناچار عقبگرد کرده و به شهر پیرانشهر برگشتیم.

اول قرار بود تا به مقر لشکر در سنندج برگردیم اما تصمیم عوض شد و ما را به دبیرستانی در مرکز شهر پیرانشهر برده و در داخل کلاسها و عده ای نیز چادر در حیاط مدرسه دایر کرده و اسکان یافتیم.

چند روزی را در همان وضعیت منتظر بودیم تا منطقه مورد نظر برای عملیات بررس نهائی شده و ما به قلب دشمن بزنیم،در این مدت چند روزه برنامه اردوی و پیاده روی در اطراف شهر را داشتیم تا آمادگی مان تحلیل نرودو برنامه های نماز و آئین مذهبی هم روبراه بود.و در برخی مواقع نیز برای تفریح و استحمام و خرید به شهر می رفتیم.که اتفاقا در همان ایام دونفر از بچه محلیهای روستای همجوار مان (فشتم)را بنام های روحی و رمضان زاده را دیدم.این امردر یک شهر قریب ودور از خانواده در روحیه تاثیر بسزائی داشت.

یکی دوبار برنامه حمله و زدن به خط دشمن چیده شد ولی بنا به دلایل امنیتی برنامه بهم خورد و به موقع دیگری موکول شد.ما هم ناگزیر پس از چند روز اردو زدن در شهر پیرانشهر به سنندج ،مقر اصلی لشکر باز گشتیم.

اردوگاه جاده سنندج –کامیاران

از آنجائیکه نیروهای رزمی می بایست همیشه آماده بوده و از نظر تاکتیک و تکنیک نظامی سرزنده و مهیا باشند قرار براین شدتا از مقر اصلی لشکر بیرون رفته و در اردوگاهی که در مسیر حدود پانزده الی بیست کیلومتری جاده سنندج –کامیاران ،پایین تر از فرودگاه سنندج نقل مکان کرده تا بتوانیم در اردوهای آموزشی –رزمی روزانه و خشم های شبانه شرکت کنیم.این اقدام نوعی خانه بدوشی نیزمحسوب می شد چراکه هرچه در گردان بود از لوازم شخصی گرفته تا تدارکات و اسلحه و مهمات را می بایست با خود بهمراه می بردیم.ما هم بر این اصل تمام گردان را جمع کرده و به اردوگاه رفتیم.

ابتدا چیدمان چگونگی استقرار گردان را طراحی کردیم که هر گروهان و دسته در یک محیط محدود شده و دفتر فرماندهی گروهان در جائی مشخص و در نهایت مقر فرماندهی گردان ،انبار مهمات ،انبار تدارکات،محل استقرار چادرودکل مخابرات،نمازخانه،آشپزخانه صحرائی،وسرویس بهداشتی،وسرانجام حمام صحرائی در جای خود دایر شده و چادرها را برقرار سازیم،گفتن این حرفها شاید در دقایقی و به سهولت صورت پذیرد اما برای دایر کردن هر چادر و حمل و نقل اثاثیه گروهی و انفرادی خود حکایتی دارد که تا انسان نبیند باور نمی کند.

بهر تقدیر موقتا با زحمات جانانه تمامی نیروها توانستیم موقع غروب سر وسامان گرفته و خسته و کوفته در چادرها مستقر شویم.تازه این شروع کار ما بود.از صبح فردا می بایست کارهای ناتمام را به اتمام رسانده وزندگی نظامی جدیدی را شروع می کردیم،آموزش نظامی روزانه ،پیاده روی در کوهها و دره ها،تیراندازی ،و نرمشهای سبک و سنگین،و در ادامه کلاسهای اخلاق و عقیدتی وآموزش احکام دینی و شرعی از جمله اموری بود که ما درآنجا به آنها می پرداختیم.یادم می آید برای نصب چادر تدارکات که چند برابرچادرهای گروهی بود چه مکافاتی کشیدیم که بیست الی سی نفر هم نمی توانستیم براحتی آنرا مستقر کنیم ،اما با عزم جزم براین مشکل نیز فائق شدیم.راستی برای برپا نمودن حمام و دستشوئی صحرائی نیز تمام بچه ها  همکاری کرده تا این کار هم به اتمام برسد.

اردوگاه تازه سروشکل پادگان نظامی را بخود گرفته بود،برجکهی نگهبانی ،سنگرهای خاکی،خاکریزها ومیدان صبحگاه و میله پرچمی که در وسط میدان با پرچم به احتزاز درآمده اش چشمها را نوازش می داد .

علاوه بر امور نظامی و گروهی که در برنامه کاری گردان قرار داشت،اوقاتی هم برای فراغت داشتیم که برخی نیروها برای گشت زنی در اطراف که اغلب زمینهای کشاورزی باغات توت فرنگی و باغ انگور و کلم و سیفی جات و بعضا گندم کاری بود می رفتند. و عده ای دیگر نیز در رودخانه بزرگ و وسیعی که عمق کمی داشت  به ماهیگیری مشغول می شدند که اتفاقا  یک روز آنقدر ماهی گرفتند که برای تمام گردان نهار ماهی پلو درست کردند.اما با توجه به اینکه آب روداز چشمه سارها سرازیر میشد وانواع املاح معدنی را با خود بهمراه می آورد موجودات  آبزی نیز آغشته به املاح مورد نظر بوده و برای برخی نیز مضر بودندواین امر برای بچه های گردان هم اتفاق افتاد ،چراکه با خوردن ماهی صید شده در رودخانه حاشیه گردان اغلب آنها دچارپیچش شکم شده بودند.

چند روزی را در اردوگاه بسر می بردیم که برنامه عملیات در پیرانشهر هم فعلا منتفی شده بود و این امر باعث شد تا مارا برای خط نگهداری به منطقه عمومی سلیمانیه عراق ببرند.روز از نو روزی از نوشروع شده بود .البته در خط مقدم یک مزیت وجود داشت وآن اینکه دیگر نیازی به حمل و نقل کلیه اثاثیه گردان نبود،چراکه محل استقرار در داخل سنگرهائی بود که از قبل احداث شده بودند و تدارکات و مهمات نیز توسط نیروهای ویژه به آنجا منتقل می شد.ما هم با شور و شعف بسیار از اینکه بلاخره به منطقه جنگی اعزام می شویم با عبور از شهرهای سنندج ،نیگل،سروآباد،سه راه حزب الله،مریوان،پنج وین،و دهها آبادی و روستای منطقه به محل خدمت جدیدمان در سلیمانیه رسیدیم،یادش بخیر

سلیمانیه

------- 

در اواسط تیر ماه سال شصت وپنج بودکه ماموریت خط نگهداری برای گردان مالک اشتر صادر شد و از اردوگاه جاده سنندج-کامیاران نقل مکان کرده و به منطقه سلیمانیه رفتیم،از شهر مریوان که عبور کردیم از آن پس تمام جاده ها خاکی بود و در گرمای تابستان آنهم در پشت ماشینهای نظامی و گرد وخاک حاصل از تردد زیاد وسائط نقلیه نظامی و عمومی و مردم منطقه ،توخود حدیث مفصل بخوان از این مجمل *البته در برخی مواقع بلاجبارسرعت را زیادتر کرده تا در تیررس نیروهای دشمن نباشیم چون درنقاطی اتفاق می افتاد که دشمن جاده ارتباطی را براحتی زیر نظر داشت.خدا رحمت کند شهید بزرگوار حاج محمود قلی پور را که در یکی از این گردنه های خطرناک که در تیررس دشمن نیز بود،حاج محمود بالای یک تپه ای ایستاده ومدام فریاد می زد تا ماشینها با سرعت هرچه تمامتر حرکت کرده و از آن گردنه بگذرند تا مورد اصابت تیر مستقیم دشمن قرار نگیرند،البته بلندشدن گردوخاک ناشی از تردد خودروها دشمن را حساس کرده بود و دائما با خمپاره مسیر حرکت نیروهای اسلام را مورد اصابت قرار می داد.در آن محوروظیفه ما حراست از منطقه مرزی در یک موقعیت مشخص بر روی قله یال اسبی بود،منطقه ای که کوهستانی ومملواز درختان سقز،ون،وسایر درختچه های غالبا کوتاه قد و چشمه های بسیار که از آب آنها رود خروشانی را در ته دره بوجودآورده بود.فرمانده گروهان آقای منصور شیرسوار از روستای جیلدان لشت نشاء،و همراهان نیز به ترتیب ،حسن امیر بنده ای از بی بالان رحیم آباد رودسر که همانجا شهید شد و داستانش را بعدا خواهم آورد،پرویز صفری و رحمان خلیلی هم محلی من از طارمسر،فرهاد زرجواز پاچه کنار رشت که در عملیات کربلای پنج شهید شد،نادر قربانی از نوحدان لشت نشاء،وآقایان الهی،متقی،ابوهاشمی از آموزش پرورش خشکبیجارو تنی چند از رزمندگان دیگر از گیلان و اقصی نقاط کشور بودند. قله ای که ما در آن مستقربودیم مشرف بود به دکل معروف منطقه سلیمانیه و فاصله ما با عراقیها حدود یک ونیم الی دوکیلومتر بود.وبراحتی با خمپاره شصت هم مواضع همدیگر را زیر آتش می گرفتیم،روی قله رشته کوهی بودکه تاکیلومترها امتداد داشت و پشت سرما که بطرف خاک پاک ایران بود دشت مورب وسیعی بود که بصورت نعل اسبی در دامنه کوهی که ما روی آن مستقر بودیم چشم نوازی می کرد و تمام آن زمینها متعلق به عراق بود و روستائی با سکونت حداقل پنجاه الی شصت خانوار در دل این دشت واقع شده بود که در آن زمان خالی از سکنه بود ،چراکه خود عراقیها آنها را چپاول کرده و از روستا رانده بودند و آوارگان مظلوم کرد نیز به ایران پناهنده شده بودند.سمت چپ ما مقر گروهان بود که انتهای دامنه کوه محسوب می شد و پایین کوه هم دره ای عمیق که انتهای آن رود خروشان امتداد یافته از عراق قرار داشت و در سمت راستمان نیز ادامه یال کوه که نیروهای سایر گروهانهای گردان مالک مستقر بودند که اتفاقا مقر گردان هم سمت راستمان در فاصله حدود پانصد متری قرار داشت ومسیر تردد جاده ای ما هم از پایین قله محل استقرار گروهان ما بود.کل منطقه محل استقرار نیروهای اسلام در دفعات روزانه مورد اصابت گلوله های توپ و تانک و خاصه خمپاره قرار می گرفت و بعضا تلفات جانی و مالی نیز دربرداشت،واز طرف پشتیبانی نیروهای خودی نیز مقابله بمثل می شد وهر از چندگاهی گلوله ای بسوی مواضع عراقیها شلیک می کردند،البته نه به وسعت آتشباری عراقیها ،چون آنها از طرف تمامی قدرتهای مستبد و زورمدار جهانی حمایت می شدند.و گلوله های ما از عرق جبین تک تک ملت غیور ما از روستائی گرفته تا کارگرکارخانجات و بازاری و کارمند و غیره به سختی تهیه می شد.خاطرات جزء این مدت را موردی عنوان خواهم نمود.یادش بخیر.

نجات از نیش مار

----------------  

در منطقه سلیمانیه تامین آب یا از طریق تانکر به مقر گروهان آورده می شد و ما با باکهای بیست لیتری  آب را از تانکر مستقردر گروهان به قله ما آورده و مصرف می کردیم و بعضا هم چشمه ای در پایین تر از قله وجود داشت که من و تنی چند از نیروهای باسابقه به آنجا رفته و آب می آوردیم.علت اینکه بعضی افراد به چشمه می رفتیم این بود که چشمه درست مقابل عراقیها قرار داشت و مستقیما در تیررس دشمن بود.و می بایست با ظرافت خاصی عمل می شد تا هم تلفات نداشته و هم موقعیت چشمه لو نمی رفت،عصر یکی از روزها که آب سنگر ما تمام شده بود من به هوای آوردن آب به عوض رفتن به گروهان دبه آب را برداشته  بطرف چشمه رفتم و با کمی تامل وحتی سینه خیز رفتن به چشمه رسیده و ظرف را پر از آب کردم.آرام آرام از تیررس دشمن خارج شده و به پشت خاکریزها آمدم .باک پر ازآب را بدوش گرفته بطرف پایگاه حرکت کردم،فاصله تا پایگاه حدود دویست متری می شد.داشتم با خودم زمزمه می کردم و ذکر نام اهل بیت و اسماء الهی را در ضمیرم مرور می کردم که در فاصله پنجاه متری پایگاه در کنار سنگر داخل کوه آقای ابو هاشمی که معلم بسیجی از خشکبیجار بود روبروی من ایستاده و اسلحه را بطرف من گرفته بود من تا آمدم داد بزنم که این چه کاری است با علامت از من خواستند تا سکوت کنم،چون من فکر می کردم که آنها می خواهند سرگرمی فراهم کرده و دبه روی دوش مرا نشانه گرفته و شلیک کنند تا مرا سرتا پا خیس نمایند.اما موضوع چیز دیگری بود در همین تفکرات سیر می کردم که ناگاه صدای شلیک گلوله از طرف ابوهاشمی فضا را پر کرده بود و من هم برای حفظ جان به زانو روی زمین نشستم اما صحنه عجیبی جلوی من دیدم و آن اینکه ماری سمی که حدود نیم متر طول داشت جلوی من افتاده بود.از حق نگذریم کمی هم ترسیدم و بچه ها رسیدند و آب را از من گرفته و با هم به پایگاه آمدیم.وقتی جریان را جویا شدم،آقای ابو هاشمی گفت:من داشتم به اطراف نگاه می کردم که ناگاه دیدم ماری سمی روی تخته سنگی ایستاده روی دمش ایستاده و آماده حمله به جلو می باشد که در این لحظه تو سر رسیدی و شدی طعمه مار!من هم برای اینکه مار به تو آسیب نرساند خودم را آماده کردم تا مار را از آن فاصله با تیر بزنم وخودم هم کمی تردید داشتم که نکند تیرم خطا برود،اما دلم را به دریا زده و شلیک کردم و خوشبختانه به مار هم خورد و در جا جان داد وتوانستم تو را نیز از گزند احتمالی مار نجان دهم .من هم از وی تشکر کردم.یادش بخیر

سهمیه غذا

--------- 

روزانه سه وعده غذا داشتیم که بصورت سهمیه از گروهان به ما می رسید که در صبحانه نان لواش خشک و ترکشی ،نهار اغلب گرم که از برنج و خورشت و بعضا دسر و مخلفات بود و شبها هم موقع غروب آفتاب غذای حاضری با نان مثل آبگوشت،شامی،سیب زمینی پخته ،تخم مرغ آب پز،وامثالهم بود و گاهی اوقات میوه ای و شکلاتی یا آجیلی هم برای ما می آوردند.ما هم درسنگرمان چهارنفر بودیم(حقیر،رحمان خلیلی،پرویز صفری،فرهادزرجو) اما وسایا و ظروف دودست بود فقط لیوان پلاستیکی و قاشق چهار تا داشتیم.براین اساس لازم بود تا هر دونفر در یک پیاله (کاسه روی)غذا بخوریم و اتفاقا چون من اندام متوسطی داشتم و هرگز برای غذا ی بیشتر هم حرفی نمی زدم باعث شده بود تا پرویز که جثه قوی تری داشت بخواهد با من هم غذا باشد.واین موضوع بعدها برایم خیلی خوشحال کننده بود چراکه بعد شهادت پرویز همیشه احساس رضایتش از سیر شدن در غذا خوردن که با من هم پیاله بود یادم می آمد ولی از شهادت افسوس می خورم.اما آن روزهائی که با هم بودیم و در یک ظرف غذا می خوردیم و حتی در کنار هم خوابیده و شب را به صبح می رساندیم .وروزها و شبهائی هم در کنارهم نگهبانی داده و از هر دری حرف می زدیم برایم افتخاری بزرگ محسوب می شود.که مدال این افتخار را به تمام دنیا نمی دهم.یک روز که غذای گروهان کم بود ناچارا در تقسیم هم غذای کمی به ما دادند پرویز وقتی کاسه نیمه پر غذا را دید گفت:این غذا را کی بخورد و کی ببیند!اما من گفتم ان شاءالله سیرمان می کند.وشروع کردیم به خوردن و من آرام آرام می خوردم تا پرویز سیر شود.و بوته ای پیاز را روی سفره خورد کرده و نمک و کمی آبلیمو زدم و مقداری نان خشک ترکشی هم آوردم ،ولی تو گوئی مدام داخل کاسه غذا ریخته می شود و یک لحظه صدای الهی شکر پرویز بگوش رسید و خدائی من هم سیر شده بودم.و رحمان و فرهاد هم غذای خودشان را خورده بودند.البته این صحنه ها مکررا اتفاق می افتادوگاهی هم ماشین حمل غذا مورد اصابت آتشباری دشمن قرار می گرفت و آن روز باید با نان خشک و بیات که برخی اوقات هم دور ریخته می شد دوباره جمع کرده و می شستیم و نوش جان می کردیم.این خاطرات اگر چه ممکن است برای کسانی که روایت جنگ را می خوانند مرتبط بنظر نرسد اما لحظه لحظه آن برای امثال ما شیرین و بیاد ماندنی است چرا که بودن با آسمانیان ،کسانی که دنیا را بازیچه گرفته و وقعی برای زرق و برقش قائل نبودندو در سجاده نمازشان و خلوت پشت سنگرهایشان و ارتباطی که با افلاک برقرار می کردند همه وهمه دیدنی و بوئیدنی بودواین افتخار مارا بس که همراه وهمرزم شهیدان ایامی را در محضرشان کسب فیض نمودم که تکرار آن را هرگز بچشم نخواهیم دید.انشاءالله از عنایتشان در دنیا و از شفاعتشان در عقبی برخوردار باشیم.

شلیک خمپاره به درخواست شهید صفری

---------------------------------------  

در مطالب قبلی یادآور شدم که عراقیها مدام مواضع ما را بمب باران می کردند ولی ما بندرت گلوله ای شلیک می کردیم،این بود که یک روزشهید پرویز صفری که قبلا توصیفش را آورده ام از من که خمپاره شصت داشتم گله کرد وگفت:علی چرا تو جواب عراقیها را نمی دهی؟ومواضع آنها را بمب باران نمی کنی؟من در جواب گفتم که این خمپاره برای روز مبادا است که اگر دشمن به ما حمله کرد با آنها مبارزه کنیم.اما گوش پرویز به این حرفها بدهکار نبود و بطور مرتب داد وفریاد براه می انداخت که چرا انها این همه ما را زیر آتش توپ . تانک و خمپاره و بعضا هواپیما گرفته ولی ما کاری انجام ندهیم !تکرار پرویز واصرارش در این مورد سبب شد تا من هم متقاعد شده و مواضع دشمن را گلوله باران کنم.ابتدا مقدمات کار را فراهم کردم.جایگاه خمپاره را مستحکم کرده و گرای شلیک به نقاط مورد نظر خط مرزی عراقیها را تهیه کرده و آماده شلیک شدم،درحالیکه می دانستم ابتدا می بایست از گردان و گروهان مجوز بگیرم اما بخاطر پرویز این ریسک را کردم و از طرفی با شلیک خمپاره از سوی ما مواضع ما را بطور کلی شناسائی می کردند.همه این عواقب را بجان خریده و موقع عصر بود که پرویز در حال نگهبانی دادن بودکه مرا صدا زد وگفت:علی دونفر عراقی از خاکریز خوشان پایین آمده و پایین تر از خاکریز در حال آب بازی در کنار چشمه هستند.من هم فورا سراغ خمپاره رفته و با گرائیکه از قبل داشتم گلوله را شلیک کردم پس از چند ثانیه صدای الله اکبر و جانم جانم و(هی تی شیرم)پرویز بگوش می رسید انگار یکی از عراقیها کشته شده بود.گلوله ای دیگر را شلیک کردم البته با گرائی بیشتر وبا خرج خمپاره اضافه تر،که آنهم با اصابت به مقر دشمن ،نفر دوم هم به زمین خورده بود و اینها را پرویز با دوربین من به دقت نگاه می کرد (باید اشاره کنم که محل استقرار خمپاره جائی بود که از نقطه مرزی حدود بیست متری فاصله داشت و خدمه خمپاره شلیک خود را براساس نظر دیدبان که روی نقطه صفر مرزی قرار دارد تنظیم  می کردیم)من بلافاصله خمپاره جمع کردم و به نقطه دیگری  منتقل کردم وبطرف پرویز در سنگر نگهبانی رفتم چون می دانستم به اصطلاح لانه زنبور رادست زده ام به پرویز گفتم (لانه موش وجبی هزار تومان !)هردو در داخل سنگر زیر خاکریر جان پناه گرفتیم. ومنتظر بودیم تا حمله آتشباری دشمن شروع شود.وطولی نکشید که این اتفاق رخ داد شاید بیش از صد وبیست گلوله خمپاره و توپ وتانک که بطور مستقیم مقر ما را هدف گرفته بودنداز سوی دشمن شلیک شد،حالات پرویز دیدنی بودبااصابت هر گلوله بد وبیراه گوئی پرویز شروع می شد تمام سروصورت ما پوشیده از خاک بود چون گلوله ها به چند متری پایین سنگرمان یا چندمتر جلوتر از سنگر به زمین می خورد وخاک زیادی به هوا برمی خاست،تاجائیکه حتی نیروهای خودی گروهان و گردان هم حساس شده و نیروی کمکی برای ما ارسال کرده بودند.پس از حدود یک ساعت عراقیها هم خسته شدند و دست از حمله برداشتنداما پرویز چنان روحیه گرفته بود که مرا در آغوش گرفت و بوسید وگفت که باز هم اینکارها را بکنم.وقتی جریان امر بگوش نیروهای خودی قرار گرفت از ته دل خوشحال شده و تبریک می گفتند ولی به ظاهر از طرف گردان خواسته بودند تا بدون هماهنگی اقدامی نکنیم .ولی روی هم رفته در ایجاد وافزایش روحیه بچه ها خیلی موثر بود.یادش بخیر

مجروحیت من

------------ 

در خط مقدم خبری از آموزش و صبحگاه و کلاسهای عقیدتی و هر آنچه که بخواهد اوقات فراغت ما راپرکند وجود نداشت،صرفا بعضی اوقات روحانیونی برای تبلیغ وبیان احکام شرعی می آمدند.از این رو اغلب در محوطه کوچک پایگاه دسته جمعی یا چند نفری به صحبت یا بازی یا تمرین اسلحه مشغول می شدیم.گاهی هم جلوی سنگر نشسته واطراف را که طبیعتی بکر داشت نظاره می کردیم،عصر یکی از روزها من و حسن امیر بنده ای و پرویز صفری روی جعبه مهمات خالی که جلوی درب سنگرها گذاشته بودیم نشسته بوده و گرم صحبت کردن شدیم ،غافل از اینکه در ساعتی بخصوص حمله خمپاره ای دشمن شروع شده و تمام منطقه زیر آتشبار سنگین دشمن قرار می گرفته است.چند گلوله خمپاره از سوی دشمن شلیک شد و در نقاطی دور تر از ما به زمین خورد و تعدادی منفجر و تعدادی هم عمل نکرد.ما هم داشتیم محل اصابت خمپاره ها را می شمردیم و از اینکه بی هوا بطرف ما شلیک می شد می خندیدیم در همین اثنی صدای مهیبی فضا را اشغال کرد و من بطرف داخل سنگر پرت شدم .حسن امیر بنده ای بلافاصله بطرف من آمد اول فکر کرد که من شهید شده ام تمام بچه ها را صدا زد تا به بالینم حاضر شدند.اما من زنده بودم وموقتا بیهوش شده بودم.وقتی بهوش آمدم دیدم که دوش راست من براثر ترکش زخمی شده  وخون زیادی هم از من رفته بود،بلافاصله این دونفر مرا به مقر گروهان برده و از آنجا با ماشین به مقر گردان انتقال دادند تا پس از مداوای سطحی به عقبه ومقر لشکر یا بیمارستان بفرستند.در بهداری گردان شستشوی روی زخم انجام شد و مسکنی هم به من تزریق کردندبعد گفتند بدلیل اینکه ترکش داخل بدن رفته وحتما باید جراحی شود وامکان در آوردنش در این مرکز نمی باشدپس باید به مقر لشکر وبیمارستان مجهز شهری منتقل شوم،اما من برگه اعزام به بیمارستان را گرفتم و به بچه ها به پایگاه برگشتم.روز اول و دوم خیلی درد داشتم اما کم کم درد خفیف تر شدواین بود که تا پایان ماموریت در منطقه ماندم ،پس از اتمام ماموریت بهمراه گردان به سنندج آمدم ومعرفینامه برای بنیاد شهید رشت گرفتم تا دررشت بتوانم خودم را معالجه کنم،یادش بخیر نام رئیس ستاد لشکردر ذیل معرفینامه بنام سردار شهید حاج محود قلی پور بود که در آن زمان در منطقه عملیاتی کربلای دو بسر میبرد و امضای نامه نیز بدست مبارک شهید بزرگوار حاج علی گلستانی زینت داده شده بود که هنوز هم آن برگه را در صندوقچه خاطرات جنگم دارم،گواهی اتمام ماموریت را گرفته تا به رشت برگردم و تجدید قوائی کرده ودوباره به منطقه بروم.

بمحض رسیدن به رشت به بنیاد شهید کع آن موقع متولی امور مجروحین و جانبازان نیز بود و در محله پیر سرای رشت پشت سبزه میدان قرار داشت و مسئولیتش هم با حاج آقا قلی زاده بود رفته و برادری بنام آقای زعیمی معرفی نامه ای برای مراجعه به بیمارستان پورسینای رشت صادر کرد و دکتر چایی بخش مرا ویزیت نمود وپس تهیه عکس رادیولوژی گفت :این ترکش به اندازه یک نخود بزرگ یا یک فندق کوچک است و باید پس از مدتی بخودی خود بیرون بیاید ونیاز به جراهی ندارد البته باید زودبه زود پانسمان شده و از عفونی شدنش جلوگیری شود و یک ماه برایم مرخصی نوشت تا به جبهه برنگردم.چند روزی از این ماجرا گذشت هرروز به بسیج منطقه کوچصفهان و ستاد رشت می رفتم و زمزمه عملیات بگوش می رسید و شنیدن این حرفها تاب و توانم را برای ماندن از بین برده بود.

این بود که تصمیم گرفتم تاخودم برای معالجه ام اقدام کنم و سریعا به جبهه برگردم،یک روز نزدیک به ظهر کپسول گاز پیک نیکی را آورده و روشن کردم و وسایل پانسمان را نیز مهیا کرده و آینه ای آوردم و چاقوایکه دسته اش مشکی ودوتیکه بود و از مریوان آورده بودم را روی گاز گذاشتم و مادر را صدا کردم تا آینه را طوری نگهدارد تا زخم دوشم را ببینم البته مادر از موضوع بیخبر بود.وقتی چاقو داغ شد آنرا درون زخم کرده و مثل توی فیلمها فروکردم و با یک حرکت سریع ترکش را بیرون آوردم و سریع پانسمان کلفتی را رویش گذاشتم و برای لحضاتی بیهوش شدم ،اما وقتی بهوش آمدم دیدم مادرم نیز وضعیت بهتری از من ندارد بهرتقدیر ترکش را از بدنم خارج کرده بودم و به اندازه یک نخود بزرگ بودهمانگونه که دکتر معالجم گفته بود.پس از چند روز پانسمان و مداوای شخصی زخم نیز بهبود پیدا کرد و دوباره به سنندج اعزام شدم.یادش بخیر

چتر منور

--------  

یک روز صبح وقتی بالی قله رفتم دیدم در میدان مین زیر قله که برای جلوگیری از نفوذ دشمن کار گذاشته بودیم چتر منور خمپاره صد وبیست افتاده است ،چتری که براثر شلیک شبانه دشمن که هرشب این کار رامی کرد و اغلب شبها با نور منور همه جا روشن بود،چون دشمن از حمله شبانه ما ترس عجیبی داشت و به همین واسطه هزینه زیادی در پرتاب گلوله های منور متحمل می شد.

پرویز صفری و حسن امیر بنده ای که بعدها شهید شده بودند.از من خواستند تا چتر منور رابردارم ،اما این کار خیلی خطر ناک بود چون اول اینکه در میدان مین قرار داشت و ممکن بود نخ یا سیمی از چتر منور به مین ها گیر کرده و با کشیدنش منفجر شده و جان خود را از دست می دادیم و از طرفی نیز محل افتادن چتر جائی بود که درست در تیر رس دشمن قرار داشت و می توانستند با تیر مستقیم آنجا را هدف قرار دهند.از آنجائیکه من همیشه ماجراجوئی را دوست داشتم و نمی خواستم دل بچه ها نیز شکسته شود(درحالیکه بعد از شهادتشان از ارتباطی که با این شهدا داشتم و خدمتگزارشان بود بخود می بالم و امیدوارم که به توجه وعنایتشان در دنیا و شفاعتشان در عقبی برسم)تصمیم گرفتم تا چتر را از میدان مین بیرون بیاورم .

ساعت بعد از نماز ظهر و نهار را انتخاب کردم ،چرا که دراین ساعات هم نیروهای خودی و هم دشمن تحرکات کمتری داشتند و صرفا به نگهبانی مرزی مشغول می شدند،به نقطه صفر مرزی رفتم و با دوربین تمام مناطق مرزی دشمن را زیر نظر گرفتم و به پرویز نیز گفتم بعد حرکت من چشم ا دشمن برنداشته وبه محض اطلاع دشمن از حضورم در میدان مین مرا در جریان بگذارد.

بطرف میدان مین رفتم ،ابتدا تعدادی مین جلوی پایم را خنثی کردم و به چتر منور رسیدم نخهای چتر را یکی یکی از زمین بلند کردم ، برخی از آنها به مین یا سیم خار دار و حتی به سنگ و کلوخ های اطراف گیر کرده بود،در نهایت ظرف استوانه ای فلزی ته آنرا نیز بلند کرده و براه افتادم و با بکار گذاشتن مین های خنثی شده به سنگر نگهبانی آمدم (برای اطلاع عرض می کنم که :انواع آتشباری سلاح سنگین و نیمه سنگین علاوه بر گلوله های انفجاری وکشنده ،گلوله های دود زا و منور که هنگام شب همه اطراف را تا چند کیلومتر را روش می کندنیز دارند و در داخل گلوله منور چتری است که برای مدت چند دقیقه استوانه وارونه ای که دهانه باز آن رو به زمین است و داخلش مواد اشتعال زای نورانی قرار داردرا در هوا معلق نگهداشته و به همین واسطه پیرامون خود را روشن می کند.و خود چتراز مواد ابریشم یا مواد پلاستیکی پارچه ای درست شده و مثل چتر نجات همافران نیروی هوائی اما به ابعاد کوچکتر است و وجه تسمیه آن با چتر نجان انسانی به مانند این است که آن استوانه فلزی که داخلش مواد نور زا است به مثابه انسانی است که چتر را به کمر خود بسته باشدو همچون انسان در حال فرود آمدن با چتر نجات چتر منور هم به آرامی فرود می آید.)با سنگ و کلوخ با هر جان کندنی که بود ظرف استوانه ای و سیم رابط آن با چتر را از چتر جدا کردم و داخل سنگر محل استراحتمان بردم.بعضی از بچه ها اولین بار بود که چتر رااز نزدیک می دیدندو عده نیز از قبل دیده بودنداما زمزمه داشتن چتر منور در بین بچه ها قوت گرفت و همان شب یکی از بچه های گروهان بطرف خاکریزدشمن رفت و چند تا چتر منور با خودش آورد و به بعضی از بچه ها داد.اما عطش چترمنور درپایگاه وحتی در گروهان بحدی بالا گرفته بود که بعضی از بچه ها می خواستندخودسرانه بطرف خاکریزهای دشمن رفته وبعبارتی سر در دهان شیر ببرند!

از جمله این افراد شهید حسن امیر بنده ای بود جوانی که درسال چهارم دبیرستان تحصیل می کرد و شور وغرور جوانی از سرورویش میبارید.به حسن گفتم صبرکند تا دریک وقت مناسب  به گشت و شناسائی که می رویم وی را با خود برده و چتر منور هم می تواند جمع کند.اتفاقا در صبح عل الطلوع یکی از اروزها بعد از نماز صبح باتفاق حسن به انتهای یال قله پایگاه رفته و درمیدان مین معبر باز کردم و بطرف دشمن حرکت کردیم هوا گرگ میش بود وکم کم روبه روشنائی میزد،حسن اولین چتر را دید فوری برداشت و بعد هم دومی و سومی و همینطور چتر چتر چتر!تا جائیکه دیگر کوله بارش سنگین میشد.جالب اینکه استوانه های فلزی هم سنگین بود وهم وقتی بهم میخورد مثل زنگوله ای که بگردن گوسفند گله می بندند صدا می خورد.حسن آنقدر گرم جمع آوری چتر منور بود که پیرامونش را نمی دید اما من حواسم کاملا متوجه اطراف بود،ناگاه صدائی به عربی بگوش رسید.فورا درازکش کردم و حسن را دستوردادم تا درازکش کند،جالب بود چون درست بالی سرمان به فاصله حدود بیست متری روی تپه ای که مملو از سبزه و علف بود و درخچه های کوتاه داشت دونفر عراقی به کمین نشسته بودندوخوشبختانه متوجه حضورمان نشده بودند ،فقط با صدای پائیکه شنیده بودند حساس شده واطراف را بدقت کنترل داشتند که با فرار گربه ای در چند متری ما خیالشان راحت شد و به محل کمین خود برگشتند.ما هم حدود چند متری را سینه خیز پیمودیمو در میان علفزارها پنهان شدیم تا آبها از آسیاب بیقتد،هوا هم کاملا روشن شده بود حسن شاد و مسرور از اینکه بیش از ده چتر منور جمع کرده بود کبکش خروش می خواند ودر یک دوش اسلحه و دردوش دیگر چترها راحمل میکرد.

در مسیر راه یک اتفاق نادر کمی ما را نگران کرد اما چون جدی نبود به راهمان ادامه دادیم(موضوع ازاین قرار بود که در مسیر راه یکی از چترمنورهای حست به بوته ای گیر کرد وحسن تاآمد آن را بکشد وجداکند.یک مرتبه تمام دوروبرش سیاه وخاکستری شده بود اول فکر کردیم که دشمن کمینی دیگر گذاشته است ،بعد که خوب نگاه کردم دیدم که بیش از صدها ملخ سیاه و خاکستری که در میان این بوته لانه کرده بودند با تماس به بوته سراسیمه به آسمان پرواز کردند و به سر وصورت حسن هم نشستند.ودر این هول و هراس صدائی عجیب هم از میان بوته بیرون آمد که فرهاد ترس خورده گربه ای بود که در آنجا خوابیده بود.)بعد مرمت میدان مین به پایگاه آمده و چترها را پس از آماده سازی وحذف ضایعاتش بین بچه ها تقسیم کردیم .اما با شهادت حسن که در همان پایگاه اتفاق افتاده بود و جریانش را خواهم آوردچتر منور حسن را با وسایل شخصیش برای خانواذه او فرستادیم.یاد بخیر

بسمه تعالی

هویت:

باسلام وعرض ارادت به محضر رب الارباب ونماینده باقی او در کره خاکی حضرت حجت (عج)وبا آرزوی صحت و سلامت تمامی احرار و رادمردان جهان بشریت ،خاصه مقام عضمای ولایت حضرت آیت الله خامنه ای دامته عزه،

آنچه که بشر را در همه اعصار حیات با خود دست بگریبان نموده است چیزی نیست مگر هویت!

هویت همواره همچون سایه ای در کنار انسان و دوشادوش او بوده و هست تا انسان بتواند خود را از ناخود باز شناسد.

 دعوای بین انسان و هویت از جائی شروع شد که حضرت آدم(ع)هویت بهشتی خود را به اندک بهائی سودا کرد و برای یک دوره زندگی جدید به زمین هبوط نمود و از آن پس نیز مدام بدنبال این امر بود تا خود را باور نماید و به خداوند نیز ثابت کند که به مقام خود شناسی رسیده و به عبارتی هویت خود را باز یافته است.

این بود که با خود قراری را به امضاء رساند وخدا را هم شاهد و ناظر برعهد خود قرار داد و عنوان نمود که:خدایا همانگونه که توابزارحیات(آفتاب،ماه،زمین،نباتات،احشام،آب،آتش،گرما،سرما،و...)را برایم مهیا نمودی من نیز برخود فرض می دانم تا با بهره مندی از این مواهب،روزگار را که ارزانیم بخشیدی گزران نموده و به یقین بودن و ماندن و حیات ابدی با داشتن هویت انسانی و خدائی که در وجودم قرار داده ای پی ببرم.وعامل به احکامی باشم که مرا به سعادت سوق می دهدوعلاوه برآن دیگران را نیز ناجی و راهبر برای رسیدن به این مقصود غائی باشم.

 رسالت بودن وماندگار شدن باعمل صالح،با تاسی از ارزشهای خداوندی تو وخدمت به همدیگر در لوای عدالت،انصاف،مساوات،برابری،را در میان مخلوقات ناطق گسترش دهم واین بود که از آن پس رسالت نبوت انبیاءشکل گرفت.

اما از آنجائیکه شیطان نیزحتی برای لحظه ای دست روی دست نگذاشته و در گمراهی انسان از هیچ کوششی دریغ نمی ورزیدو هردم مهمان ناخوانده دل انسانهای سست عنصر ودنیا پرست بود و راستی و درستی رادرپیشگاه دوستدارن خود ودنیا،زشت جلوه داده وشقاوت و سفاهت را عین سعادت می نمایاند.ازاین رو این جدال همواره بین هویت وبودن باگمراهی و نیستی و ظلالت بوده وهست که رسالت خداباوران را بیش ازپیش خطیر و از اهم امور دنیوی واخروی می شمارد.

هویت انسان هماره از بدو تولد تا دم مرگ بعنوان یک یار شفیق و رفیق و بی ادعا در عین حال کارا و شخصیت ساز همراه او خواهدبود،تا انسان بتواند با بودن ارزش مدار و واقعی رسالت مخلوق بودن خود را که بعنوان خلیفه خدا بوجود آمده است به منصه ظهور برساند،چه بسا که این هویت او را گمراه کرده و به فرمایش امیر مومنان علی (ع):اسلام را مثل پوستین وارونه به تن کرده اند(خطاب به متحجرین جامعه)هویت ناکارآمد نیز می تواند او را به بیراهه بکشاند.وارزشها را ضد ارزش جلوه داده ودل انسان را مالامال از سیاهی وتباهی نماید.

این مقوله در طول تاریخ حیات بشری در برخی مواقع در اوج اعلا بوده و در زمانهائی هم از هم پاشیده شده و حتی زیر پای قدرت و ثروت و شهوت پایمال شده است.

انبیاء همواره دغدغه هویت بشری را داشتند تا انسان را با اصالت وجود و بودن آگاه ساخته و سعادتمندی را با ابلاغ احکام الهی برایشان به ارمغان بیاورند.اما در دوران تاریخ شنیدیم که هر پیامبری در دوره ای از زمان به ابلاغ رسالت آسمانی خویش پرداخت و در نهایت وقتی چاره ای برای هدایت قوم خود نمی دید وبه عبارتی از براه آوردنشان مایوس میشد،برای برون رفت از بی هویتی مردم دست برآسمان دراز کرده و قوم را نفرین نموده و خواهان حذف وجودی انسانهای متمرد قوم خود از خدا بوده است، که به عبارت امروزی صورت مسئله پاک می شد.

اما با تکمیل دین خداوند در اسلام ناب محمدی(ص)،رسالت نیز هویتی دیگر پیدا کرد و بنا به فرموده نبی مکرم اسلام:همانا من برای این مبعوث شدم تا مکارم اخلاقی را بطور کامل ابلاغ نمایم.

رسالتی که کاستیهای گذشته را بطور تام واکمل پوشش می دهد.چرا که رسالت اسلام همانا زنده نمودن هویت و باورهای اصیل بودن و ماندن و ماندگار شدن انسان در جهان هستی و راهی شدن محترمانه وآبرومندانه وبه عبارتی سربلندبه سرای دوست هست.

خلق وخوی ورفتار وکردار ومنش و کنش وروش پیامبر اسلام(ص) واهل بیت (ع)بگونه ای است که خود مظهر ونماد کامل هویت انسانی واوج این هویت را می توان برای رسیدن به نهایت غائی خلقت که همانا پاک زیستن پاک بودن وپاک ماندن وپاک رفتن به لقای حق در آن بزرگواران جستجو کرد.ائمه معصوم عملا ثابت کردند که رسیدن به کمال و هویت ناب ،زحمت زیادی نمی خواهد چرا که انسان از ابتدا پاک بوجود آمد و تا دورانی از زندگی نیز پاک هست که می تواند مسیر درست را بجوید و سعادتمند شود .لکن این انسان سرگشته مطامع دنیا شده وبا تاسی از مسیر کفر ونابرابری هویت خود را از دست داده و راه ظلالت و گمراهی را در پیش می گیرد.

با این وجود باز هم خداوند زمین را از حجت راهبربرای خلق خالی نگذاشته و نوابی را برمیگزیند تا هویت از دست رفته ونابود شده انسانی را به او باز گردانندکه در این مسیر علاوه برتحمل مشقت و سختی حتی تا پای جان و اهداء آن ایستادگی می کنندکه مصداق این ابرمردان تاریخ را می توان به حضرات ابراهیم(ع)،اسمائیل(ع)،یحیی(ع)،محمد(ص)،علی(ع)،خاصه ابرمرد تاریخ بشریت در دفاع از ارزشهای انسانی و الهی حضرت اما حسین(ع)نام برد.که این ماندگاران علاوه براینکه خود مصداق حافظ ارزشهای انسانی واحیاءکننده هویت و ارزش ماندگاری بودند برای سایرین نیز همواره خطر نموده وهیچ ترس وواهمه ای بخود راه نمی دادندو مصداق (بلغ ما انزل الیه) بوده تا نزد پروردگار روسفید باشند.آنها انسانهائی بودند که خدا را شناخته و باور داشتند وبرای اصلاح امور دنیوی مردم که مسافر دیاری دیگر هستند مصمم بوده و راه سعادت را شناخته و به دیگران نمایاندند.

هویت در جهان معاصر

****************

حال که جهان به دهکده ای کوچک و قابل دسترس مبدل شده است تا جائیکه اغلب یا تمام وقایع نیک و بدش در یک لحظه بگوش و چشم اهالی کره خاکی نمایان می شودواین پیشرفت قلب هویت،باورهای ملی،سنتها،ارزشها،وهنجارهای جامعه پاک را نشانه رفته است واز طرفی دنیاطلبی وشهوت پرستی وقدرت وثروت چشم ودل اغلب انسانها را کور کرده است،بحران هویت جلوه گری بیشتر ونمایانتری نموده وانسان امروزی را سرگرم مطامع دنیا و ظواهرفریبنده اش نموده است.

 دنیا پرستی تا جائی نفوذ کرده که اموری همچون ایثار،رادمردی،فتوت،شهامت،شهادت را نوعی سبک سری و گذشتن از حال و توجه به قال دانسته وبه نوعی فنا بدست خود تعبیر می کنند.

ارتباط با اخلاق وارزش نیز بنوعی دستمایه قدرتهای زورمدار شده و همان سیاست جدائی دین از حکومت را لقلقه زبان کرده و اخلاق را برای روز رفتن از دنیا می خواهند که توبه کرده و با نمادی آراسته سر در نقاب خاک فرو برند.آنان دنیا را محل زندگی شمرده (که راست هم می گویند) اما زندگی را مسابقه ای می دانند که هرکس باید برای برنده شدن گوی سبقت را از هم برباید واز هم پیشی بگیرند،در حالیکه نمی داننداین پیشی گرفتن بکجا ختم خواهد شدو سرانجام دنیا طلبی به چه جایگاهی منتهی خواهد شد.

انسانهای بی هویت ،هویت خود را در دنیا طلبی جستجو کرده ولذایذ دنیا را برهمه ارزشها ترجیح می دهند،زمانی که از بودن و ماندگاری ابدی و سرای جاویدان برایشان می گوئی،انگار تو گوئی گوشی برای شنیدن نداشته و دلی برای دوست داشتن و باور کردن حق در کالبد سینه شان نمی تپد.

نتیجه

حال که جهان معاصر در بی هویتی دست و پا می زند و در برخی نقاط جهان نیز هویت را به روش خود تفسیروتعبیرمی کنند و هویت را صرفا قومی،قبیله ای،نژادی،ملیتی،حزبی،و فردی می شمارندو هرکس یا ملتی خارج از این گردونه بود یا باید مطیع آنان باشد ویا باید از در بازی قدرت و ثروت  حذف شود.پس باید چاره ای جست.

چاره این امر جز تاسی از بزرگان ایثار وفداکاری وشهادت و معرفت در تاریخ نیست که حسین(ع)گل سرسبد احیا کننده هویت 

وارزشهای انسانی و معرفت است.امامی که لقب ثارالهی را ازآن خود کرد و چنان با حضرت حق که هویت هستی و حیات است خوگرفت ودوست و نزدیک شدکه جزئی از وجود لایتناهی پروردگار جهانیان گردید.چنین امامی شایسته پیروی واطاعت از منش وروش زندگی اوست.

برای نیل به این مهم لازم است تا نسخه ای را که برای جهانیان می پیچیم اولا:کارا،درمان کننده وموثر بوده ودرثانی:خود عامل به آن باشیم .

نه اینکه مصداق زمامداران وعلمائی باشیم که توصیف به فسق وفجوروفاجروغیرعامل در آخرالزمان  شده که جامعه را به ناکجا آباد رهنمون می سازند.

امام حسین(ع)آنچه را که خود عمل می کرد به دیگران توصیه می نمود.حتی اجباری هم در انجام اعمال صالح توسط دیگران نداشت.ودرشب عاشورا نیز به همین نکته تاکید داشت که: این لشکر با من کار دارد و نیازی به کشته شدن شما نیست.اما وقتی گوینده خود عامل به آنچه که می گوید باشد مستمع نیز برسر وجد آمده و رهرو راستینش خواهد شد.

ما نیز با تاسی از مولا و سرور آزادگان جهان اما حسین(ع)ابلاغ خوبیها را نه به زور تهدید و استبداد ،بلکه با روحی لطیف وبلندوآسمانی وآرمانی با نشان دادن افقی روشن هم در دنیای فانی هم در سرای باقی جامعه جهانی  بسوی هویت را به انجام رسانده که انشاءالله هویتی ماندگار واصالت بخش خواهد بود.

امید است که با ظهور حضرت حجت(عج)معنی واقعی بودن و هویت را باز شناخته و بتوانیم بسوی سعادتمندی رهنمون شویم.

                                                                  انشاءالله

                          محمدعلی یوسف زاده

     نماینده امور ایثارگران تامین اجتماعی استان گیلان

بسمه تعالی

مناجات تنهائی

سلام علیکم:

الهی تو شاهی مسرور ومن گدائی حزین،تونوری تابان ومن سیاهی ظلوم،توحقی  وپایدارومن فانی وسرنگون،تومرا خالق ومن تورا بنده وخود را به تو وابسته وهدایتت مرا سراج منیرولقایت مرا آرزو.

الهی ذکر ویادو نام تو نیز برلبم گاهی!ویک نگاه تو در دلم آهی،کنون من از آن توام،حال ای صاحب من ،مگر باشد که مالک مایملکش را رها نماید،اکنون که رهایم ننمودی اینگونه ام!پس وای برآنکه ندانم سر برآستان که بسایم.

پروردگارا،روزی که مرا آفریدی ،همه فرشته ام خواندند،درگوشهایم نجوای اذان سرودند،قلبم را از آینه صافتر خواندند.وبنام من قسم یاد میکردند وهم ردیف تو و قران وهمه پاکیها بودم،

پس یقین که پاک آمدم وپاک نیز آغاز راه پیش گرفتم،لیک بسان نیای خود آدم ،حذر از سیب نکردم واین ابتدای امر بود که خود از محبتت دور شدم!حال اگر به این بسنده می شد چاره ای می ساختم!پاکی را با دستان خود آلودم وبه سیاهی ای که خود بوجود آورده بودم گرفتار آمدم.

خدایا در حدیثت آمده است که،بهشت را به بها می دهی نه به بهانه ،اما اینقدر به ما عشق میورزی که بهای بهشت را به بهانه ای عطا می کنی،یقین دارم که دوستم داری و رستگاریم را می خواهی،وطریق هدایت را هم در صیام رمضانت گنجانده ای،با صفای دل ،پرهیز جسم وروح،آن هم با نسخه ای کارساز در ادعیه شیرینی همچون جوشن کبر ودعای سحرش،وهزاران بار ذکر ویاد نامت ،واز عشق به اهل بیت معصوم(ع) ،خاصه ذکر مصائب حسینت که لقب ثارالهی به او داده ای،وعشق به مادر مظلومش فاطمه(س) وهزاران طی طریق آسان که برمن نمایاندی ،لیک من غافل بوده ام،که اف برمن!

الها،پادشاهی تو بر من یقین است ،اما نوکریم بدرگاهت برمن مبهم،!انگاراز یاد برده ام که بنده ای حقیرم و ملزم به اطاعت از تو، توای که همه جهان وهستی را ارزانیم دادی،لیکن احساس دارم که مسیرزندگیم بوی بندگیت را نمی دهد.

معبودا،لذت همنشینی با تو را نچشیده ام و توفیق هم کلامی تو را باور نکرده ام که حال و روزم اینگونه است،زیرا اگر ذره ای خود را باور کرده و دل بتو می بستم ،محال بود در دوستی  با تو لحظه ای درنگ کنم،ویا سر بر آستان غیر تو بسابم،

معبودا،صلاه وصیام من،انفاق وعبادت من،خیر واحسان من،وهرآنچه که انجام می دهم از برای خودپسندی است نه برای رضای تو،زیرا اگر غیر این بود جائی برای تو در دلم باز کرده بودم.وبا نگاهی گذرا در دلم میبینم که همه دنیا وظواهر فریبنده اش در آن هست مگر عشق به تو!

پروردگارا،توخود گفتی که عاشق بندگانت هستی وعشق تواست که در وجود انسان بانگ سروروشادمانی سر میدهد.اما دریغا که من چنین سروری را حس نمی کنم،باید بگویم که یا مرا بنده خود نمی دانی ( پناه می برم به تو) که چنین نیست!!!ودر دیگر سو با ید بگویم که مرا به عشق دوست نداری!!! که این هم بی معنی است،زیرا هر مالکی مطاع خود را دوست دارد و من هم جزء ملک تو هستم.

باید اقرار کنم که این تو نیستی که مرا از خود راندی،بلکه خود اسباب دوری از تو را فراهم ساخته ام ،ودل به غیر تو سپرده ،که با یدچاره ای اندیشه کنم.

خدایا،کوتاه کردن این فاصله در اختیارخودم است که یک جو همت را می طلبدویک ارزن غیرت و همیت،!این غیرت و همت نیز در دست توست وتوای که هر آنچه را بخواهم به آنم برسانی!، پس یاریم کن تا کوتاه ترین راه را در رسیدن به تو در یابم وریسمانی را که وعده الفت بین من و خودت را دادی بر من بنما تا برآن چنگ زده وبگردن آویزم تا بسوی تو رهسپار شوم.

خدای من چگونه بانگ نام تو را سر دهم ،درحالیکه دل به بازار دوخته و نشسته در محراب ریا وخودپسندی هستم!

الهی،قبل از هرکسی توخود بهتر ازضمیروسر درونم باخبری،لیک در عجبم که چرا غضبت مرا فرا نمی گیرد؟،وچگونه است که متنبه نمی شوم؟،چرا از خود نمی رانیم؟دریافتم،تو عاشق بنده ات هستی و راز عاشقی بر گمراهان مسطور است!

خداوندا،بارها از تو دور شدم،اما تو این راه بعید را کوتاه نمودی ومرا بخود خواندی،حب دنیا،مال ومنال،ثروت و لذت دنیوی،اهل وعیال ودرمواقعی کبر وغرور،نخوت وریا مرا بخود مشغول ساخت ودر پاره ای از زمان تو را از یاد بردم وبارها وسالها وحتی در مواقعی زمانهای مدیدی فراموشت کردم !اما از بس که دوستم داشتی با یک تلنگر رمضانی وشعبانی و رجبی،حتی مقتل حسینی و داغ جانسور فاطمی وعشق علوی ومحبت احمدی(ص) و انتظار بر قدم و ظهور مهدوی(عج) مرا متوجه خود ساختی و جای خود را در دلم باز نمودی ،اما من میزبان با معرفتی نبودم!که اف برمن!

خدایا ،با این همه لطف ومرحمتی که عطا نمودی ،یاریم ده تا میزبان خوبی برایت در سرای دلم باشم!.

معبودا،مگر نه این است که توحید ویگانگی ،مختص ذات اقدس توست ،یقین که چنین است وغیر تو فانی،!ومن بزبان می گویم! اما دل بیمارم به این باور نرسیده است  چرا که اگر غیر این بود دست نیاز و بندگی به غیر تو دراز نمی کردم.

بار خدایا،مگر نه این است که با رحمانیتت آفتاب را بر همه می تابانی!؟وآب را ارزانی همه خلایق می داری؟!ومن نیز این رحمت را باوردارم.اما این باور در پرتگاه زبان من است!زیرا اگر به دل باور داشتم همچون تو بخشنده و راحم می شدم ودر کردارو رفتارم به آن جامه عمل می پوشاندم.

خدای من،انبیاء را به رسالت هدایت ونجات  انسان  گسیل داشتی تا رستگاری بیاموزم.اما اف برمن که نبوت را نیز باور نداشتم و راه ذلا لت را درپیش گرفتم  ومطیع و فرمانبردار نبودم وراه نجات را باز نیافتم که اکنون حال و روز من این است!.

پروردگارا،روز حشر را در کتاب آسمانیت ودر لسان رسولانت بر من نمایاندی وبرمن فرض نمودی تا از اعمال قبیح بپرهیزم  تا در جوار نیکان محشور شوم،لیک دراین مرحله نیز کردارورفتار من چنین می نماید که قیامت و معاد را با عمق جان باور نکردم ،چرا که اگر غیر این بود اکنون پری برای پرواز بسوی تو داشتم!.

بار الها ،ولایت و امامت، گوشواره های عرش تو هستند که رشته وصل خلایق به لقای تو باشند و راه سعادت ونجات را سراج منیر باشند،حیف و صد حیف  که ولایت و امامت را نیز برای دوسه روزه دنیای خود می خواهم  وامان از عذاب دنیوی !فارغ از اینکه عذاب اخروی هزاران بار بیشتر وشدیدتر از عذاب دنیوی است.

خدایا،اگر قرار براین باشد که هرآنچه تو برای رسیدن به رستگاری به من ارزانی دادی ،من نیز آن را دستمایه چند صباح دنیوی خود کنم،پس چرا در لباس اسلام؟چرادر لباس شیعه؟،وچرا منتظر؟انتظاری که افقش به ناکجا آباد ختم میشود،من که باید در عصر انتظار چنان عمل کنم تا اعمالم بسان گلی معطر پیشکش امام عصرم باشد ،لیک نه تنها از اعمالم رنگ و بوئی خوش نمی طراود!بلکه بوی بد اعمالم چنان مرا از خود رانده است که یارای دیدار معشوقم را ندارم تا چه رسد به اینکه روح نواز عزیز زهرا باشم؟!

ای بی همتا ،توای که می توانی بین من و وجودم ،من وخودت،من ودنیایم،من واعمالم،من ودینم،آشتی برقرار نمائی ،یک آشتی ماندگار وپایدار،تا از بودنم راضی باشم،احساس زنده بودن کنم،واز زنده بودنم لذت ببرم،و با افتخار بگویم که  زنده ام و در زندگیم نیز بنده ای پاک برای تو،.

معبودا،نماز را برمن فرض خواندی،تا بی واسطه با تو سخن بگویم،وپل ارتباطی باشد بین من و تو،تا بتوانم سر درونم را باز گویم و باز شناسم،لیک آنچه از این نعمت عظیم نصیب من شد جز به ریا و کبر و غرور و ادای عادت روز مره نیست،قرار بود تا با نمازم ره کوتاه نموده و بیواسطه با تو همراه شوم اما در این مسیر نیز به انحراف رفته و به خلق روی آورده ام .که خلق نیز از تزویر و ریاکاریم مرا از خود رانده اند.حال، هم از تو رانده شدم و هم از خلایق، و مانده در تنهائی خود که باز جائی غیر درگاه تو ندارم پس مرا در یاب.

الها ،صیام رمضانی بر من ارزانی شد تا بسوزانم هر آنچه که نباید در وجود من باقی باشد،و ناخالصی درونم که مانع از رسیدن به تو می شود را پاک کنم،در این وادی نیز بی نصیب شده ام ،زیرا از صیام ماه رحمت ،چیزی جز گرسنگی و تشنگی عایدم نشده است،تو گوئی روزه داری من ،جرم سنگینی شده بروجودم تا مرا از پرواز بسوی تو باز دارد.حال از تو می خواهم که مرا در صیام رمضانت به سوزاندن گناهانم موفق داری.

خداوندا،مامنی همچو خانه ات را مقرر داشتی تا با انجام مناسک حج شعور پیدا نموده و مسیر حصول به تو را بیابم ومعرفت تو در دلم بارور شود و به نظم روی آورم تا در زندگیم آن را بکار بندم وسرگشته و حیران نمانم،واحرام را آزمونی برای پوشش تن در محشر ،لیک از حج نیز چیزی جز نام حاجی برایم نمانده و نفس سرکشم را در منی قربانی نکردم،ودر عرفات به عرفان نرسیدم،و مشعر را به شعور درک نکردم،وای برمن که نعمت وفور، ومن کاهل!وتوای که نجاتم دهی.

پروردگارا،مجاهدت و رادمردی مسیری برای شناخت خود درشجاعت،شهامت،غیرت،ناموس پرستی،حراست از کیان دین ومرزوبوم،وقراردادی که با دشمنانت به مقاتله برخیزم،روح لطیف آسمانیم را با شمشیراز نیام غفلت کشیده ،سنجیده وعشق درونم را از عیش  به جهد وتلاش  رهنمون سازم.لیک در این وادی نیز نمره قبولی ندارم،وبرحال زار خود می گریم که چرا در این مسیر نیز جز نامی همچو جانباز،رزمنده،مجاهد،ایثارگرنصیبم نشده است،به عبارتی،ریا مقدم بر اعمالم هست.

خدای منان،برای دل کندن از مال دنیا وطاهر شدن ثروت،خمس را مقرر داشتی تا مرا با آن بیازمائی،ودر دستگیری مستمندان شریکم سازی،وبرمن منت نهادی که در خیر دنیا و آخرتم با خود شریک نمودی،تا در رفع نیاز محرومان همیار تو باشم وگر نه توخود نیازی به خلایق نداری و ارحم الراحمینی ،کفایت تمامی احتیاجات  خلق را بتنهائی خواهی نمود.وتو اینقدر کریم هستی که دراین امر نیز مرا خلیفه وجانشین خود نمودی تا در این راه خود را باز شناسم و مسیر دوستی با تو را بیابم.باز افسوس و آه از نهادم برمیخیزد که چرا در این معامله پر سود من بی بهره ام و خمس دادن من نیز امری ریائی و خودنمائی در محضر علما و عامه مردم می باشد.

رازقا،تو هرچه در زمین میکارم هزار هزار افزون می دهی وتکلیف کردی تا به عشر را با تهی دستان  انباز کنم،وهرگز بخل و خست بخرج ندادی و نعماتت را به ما ارزانی دادی ،اما من نه تنها در سودا گری پر فایده هریس نبودم بلکه کاهلی نیز کردم!و تکلیف زکات را ادا ننمودم.غافل از اینکه در یک طرفه العینی قادری تا همه جهان هستی و طبیعت را کن فیکون نمائی،و باز دست نیاز مندی مان را بسوی خود دراز نمائی ،اما تو کریمی و من بخیل،از تو میخواهم تا بخل مرا به کرمت بزدائی.

الها،امر به نیکی ها رابا تاسی از اولیا و انبیائت وظیفه ام نمودی تا ابتدا خود عامل به نیکیها باشم ودرابلاغ خوبیها هیچ ترس و خوفی  در وجودم  راه ندهم.لیک در این آزمون نیز باز مانده ام،چراکه حب دنیا وزندگی دوسه روزه خاکی چنان مرا دلبسته خود نموده است که همه حق را قربانی دنیا طلبی خود می نمایم،وعشق دولت حق را با عیش کاذب خود خراب می کنم.مرا دریاب.

معبودا،پلیدیها را برمن نمایاندی تا هم خود از آن دور باشم ،و پیرامونم را برحذر دارم وبردیگران ناهی باشم،باشد که جهان را از زشتی پلیدی بزدائیم،وسلامت روح وجان حکمفرما شود.اما دریغا که خوف از دور شدن از ثروت و قدرت ومقام و منصب وشان  باطل دنیوی چنان مرا بخود مبتلا نمود تاکه معروف را وارونه جلوه دهم ومنکر راعین معروف بدانم!وعافیت طلب روزگار باشم و از جدال با زشتی بپرهیزم،و راهی از راههای حصول تو را بار دیگر برخود ببندم.حال توای که مرا از غفلت روزگار بیدارم کنی.

رفیقا،ولایت ودوستی با دوستداران تو را در کفه سنجش اعمال مومنان مقرر داشتی تا با دوستی دوستدارانت ،با تو نیز دوست  باشم،افسوس که ناسپاسی من در این سوداگری نیز سبب دوری من از تو شده است،کفه دنیای  من برموازنه آنچه که مرا به دنیا و مواهبش دلبسته میکند .سنگینی می کند،ودائم به فکرتضمین دنیای خود هستم تا به آخرتم،ویارای دل کندن از دنیا را ندارم.وجرات مقابله با پلیدی را ،پس باز توای که یاریم کنی تا دوستانت را دوست بدارم.

غفارا ،برائت از پلیدی و دوری از ناهنجاری برای این است که اسباب نزدیکی تو را برایم مهیا سازد.ودشمنانت را دشمن داشته تا باتو دوست شوم.اما من برائت از خوبیها را سرلوحه امور زندگیم قرار دادم.وعافیت دنیا را برگزیده واز عقوبت عقبی نیز غافلم.دوستی با کفر و شرک را دستور زندگیم قرار داده و در لجن زاری که خود آن را ساخته ام دست وپا می زنم.و محکم به دنیا چسبیده که گوئی قرار نیست از آن رخت بربندم.حال جز تو کیست که مرا یاریم داده و نجاتم دهد؟!.

حسن ختام کلامم:

پروردگارا،الها،ربا،معبودا،خالقا،رفیقا،خداوندا،معشوقا،وای همه خوبیهاو کمال ،وهمه حسن وجمال،وهمه عزت وجلال،به تو پناه می برم،از اینکه با این همه لطف و مرحمت از تو، ولی کفران وناسپاسی از من.هدایت وحمایت از تو، سرپیچی وتمرد از من.وفور نعمت دنیوی و اخروی از تو،ناسپاسی وتبذیر ونا دیده انگاشتن نعماتت از من.بخشش و عفو معاصی از تو، واسرار برگناه و معصیت از من.خوبی و صفا و لطف از تو، بی وفائی و دور شدن ازتو ازمن.عشق به من از تو،وبی مهری و عناد به تو از من. ای همه خوبیها و عشق ،مرا دریاب.

خدایا ،آشتی میان من وتو را کی،کجا،چه کسی،چگونه،چطور،می تواند برقرار سازد؟مگر من و تو!،

پروردگارا،می خواهم توکلت مرا کفایت نموده ،یاد ونام تو بر دل و زبانم جاری شود.

خدایا،بحق اولیاء ومقربان درگاهت،بحق آخرین نماینده ات برای اصلاح بشر که از دیده ها غایب است، یاریم کن تا در توحید به وحدت وحجت رسیده،عادل به خواست تو ومومن به نبوت انبیاء تو وعارف  به معادت ،و محبوب و مجذوب به امامت اولیا ی برگزیده توبتوانم:

نمازی که مرا بی واسطه به تو برساند.

صیامی که طراوت عشق تو در دلم جاری سازد.

حجی که در طواف خانه ات تو را بیابم.

جهدی که سبب احیای فرامین تو باشد.

خمسی که از عطایای تو با تمام وجود در راه تو بپردازم.

زکاتی که با ایمان به بارور شدن دانه در زمین  فقط به اذن تو می روید بدهم.

نشر معروفی که عرفان تو را دردلم جای داده و به غیر تو نیندیشم.

و مناهی منکری باشم که صفت ابلیس و خناس را هویدا ساخته و حقیقت تو را پدیدار سازد.

ولایتی که دوستاران تو را دوست بدارم.

وسرانجام برائتی که پلیدی و زشتی را از خود و همنوع دور ساخته و به تو دست یابم.

امید ده تا با انتظار ظهور آخرین منجی ات رضایت تو را کسب نموده و بسوی تو رهسپار شوم و مزد رستگاری را از تو بستانم.آمین یا رب العالمین

                     الاحقر وعبد عاصی محمد علی یوسف زاده

                        سوم رمضان سال 1428هجری قمری

در پایگاه قبلیم(گیلیه)بودم که زمان مرخصی من فرا رسیده بود.بهمین خاطر به محور پیر خضران آمده و از آنجا به محور اسلامدشت(جانوران) رهسپار شدم تا وسایل جنگی را تحویل داده و به مرخص بروم.اما مثل اینکه جریان جور دیگر بود و می بایست باز هم در جبهه حضور داشته باشم.فرماندهی محور با سردار امیرگل و معاونتش هم با سردار آقازاده بود. البته برادر پسندیده هم مسئول عملیات محور بود. وقتی از واحد سلاح سنگین مرخص ی گرفتم البته با هزار جور خواهش و التماس چون نیروی باسابقه را نم گذاشتند که برود وشدیدا به اینجور نیروها احتیاج داشتند.اما آقای هاتفی که اهل فتیده لنگرود بود بعنوان فرمانده سلاح سنگین  قبول کرد که من به عقبه برگردم اما سردار آقازاده در محوطه مقر فرماندهی مرا دید و پرسید با این وضع که ما به وجودت نیاز داریم کجا می خواهی بروی؟که من عنوان کردم احتمالا برای ادامه تحصیل در حوزه می روم. که وی گفت فعلا اینجا درس عملی حوزه است حالا خودت می دانی !این بود که من هم از رفتن منصرف شدم.و مسئولیت سلاح سنگین محور صوفی بله را که به تازگی به محور تبدیل شده بود به من دادند.صبح روز بعد راهی آن محور شدم.فرماندهی محوربنام رضاعبدواهل تهران بود.پایگاه صوفی بله.گوریچه.وچندین روستا زیر نظراین محور بود.قریب به چهل الی پنجاه نیرو مستقر بود.و پایگاه گوریچه نیز بالای روستائی به همین نام تازه تاسیس بود.فصل تابستان حال و هوائی با صفا داشت.شبها در پایگاه بوده واز آنجا محافظت می کردیم و روزها بعضی از نیروهانیز برای گشت و شناسائی و حتی گاهی اوقات برای تفریح و ماهیگیری در رودخانه پایین روستا از پایگاه خارج می شدیم. روستای صوفی بله حدود شصت الی هفتاد خانوار جمعیت داشت و شغل مردم کشاورزی ودامداری گوسفند وبعضا گاوداری بود.البته مثل سایر مردم کرد به شکار و جمع آوری گیاهان کوهی که اغلب خواص داروئی داشت هم مشغول بودند.در این روستا هم یک نفر بعنوان خلیفه که کدخدای محل بود ویک نفر هم بعنوان امام جماعتشان که ماموستا نام داشت حضور داشتند.خاطرات بسیاری در آن روز ها بوقوع پیوست که درحد حضور ذهن به آنها اشاره میکنم.

پایگاه گوریچه در فاصله ده کیلومتری از روی زمین بامحور فاصله داشت که مسافت بصورت هوایی به شش الی هفت کیلومتر تقلیل پیدا می کرد.و مدت زیادی از تاسیس آن نگذشته بود.یعنی فرماندهی محور با آزاد سازی روستای گوریچه تصمیم به افتتاح پایگاه در این منطقه گرفت.اما در اطراف روستا دوتا قله وجود داشت که یکی خیلی مرتفع بودو استقرار پایگاه در آن هیچ کنترلی را بر روستا نمی شد کرد و قله ای دیگر که کم ارتفاع تر بود وتسلط کافی بر روستا داشته اما خطر حمله از قله بلند تر که بر این قله نیز احاطه داشت بیشتر بچشم می خورد که تصمیم بر این شده بود تا در قله کوچکتر پایگاه مستقر شده اما تمهیدات لازم را اندیشه کنند.دشمن که این روستا را مامن خود تلقی میکرد و تمام آذوغه و حتی مهمات خود را به زور از مردم این روستا تامین میکرد از حضور نیروهای اسلام در آنجا تاب نیاورد و نقشه حمله به پایگاه را سخت در ذهن و فکر خود می پروراند.

اتفاقا یک روز که در محور بودیم دو نفر با لباس کردی با یک دستگاه ماشین تویوتا به مقر ما آمدند و مسلح هم بودند. می خواستند تا اطلاعاتی از محور داشته باشند.و می گفتند که ار اطلاعات وعملیات سپاه کردستان آمده اند.تااز میدان مین و تعداد مین کاشته شده و نحوه مین گذاری .تعداد نیرو.تعداد اسلحه وانواع آن.مقدار مهمات.وجایگاه نگهبانی و مقر کمین و خیلی اطلاعات دیگرباخبرشوند.به فرمانده که به نوعی بعنوان معاونش بودم گفتم:آقا رضا این همه اطلاعات می تواند کاسه ای زیر نیم کاسه باشد.اول اینکه اجازه ندادیم تا وارد پایگاه شوند. در ثانی برگه ماموریت یا کارت شناسائی خواستیم که به ظاهر قهر کردندووقتی گفتیم تا با محور اصلی تماس گرفته وهماهنگ کنیم. از پایگاه و محور دور شدند. البته همه بچه ها راآماده باش داده بودم تا در صورت بروز هر گونه تحریکی این دو را به رگبار ببندند.        

ما با محور تماس گرفتیم و ماجرا را بازگو نمودیم که گفتند اصلا هیچ گروهی برای بازرسی ویا باز بینی پایگاهها به محور اعزام نشده است .این بود که با پایگاه گوریچه تماس گرفتیم که ارتباط برقرار نمی شد.چون ساعتی از بعد از ظهر هم گذشته بود دیگر نمی شد نیرو به آنجا فرستاد چون هر لحظه امکان کمین دشمن می شد.اما آن دونفر کار خودشان را کرده بودند آقای پرویزی بعنوان فرمانده پایگاه گوریچه بود.با دیدن این دونفر از آنها حکم ماموریت می خواهد و آنها هم نشان می دهندغافل از اینکه حکم جعلی است که آنها اعتماد کرده و از محور استعلام نکردند.آنها را وارد پایگاه کردند و تمام اطلاعات را از مهمات گرفته تا آذوغه و نیرو وامکانات و هر چه که نیاز داشتند بدست آورده و حتی کروکی پایگاه را هم کشیدندو پذیرائی هم شدند و دست از پا دراز تر رفتند.اما بقول قدیمی ها طبلی را که زده بودند بعدها صدایش درآمد.

چندروزی از این اتفاق نگذشته بود که یک شب حدود ساعت یازده شب صدای انفجار مهیبی ازسوی پایگاه گوریچه بگوش رسیدو متعاقب آن صداها یکی پس از دیگری زیادتر وزیادتر میشد.وآتش حاصل از انفجار ودودش تا به آسمان می رفت که ما می توانستیم از مقر خودمان مشاهده کنیم.

هرچه سعی کردیم از طریق تماس با بیسیم با آنها ارتباط برقرار کنیم میسر نبود.لاجرم با محور اسلامدشت تماس گرفتیم و جریان را اطلاع دادیم.آنها هم آماده باش داده و نیروی کمکی اعزام کردند که دیگر کار از کار گذشته بود.پس از چند ساعت صدای انفجار تیر اندازی سرانجام سکوت همه جا را فرا گرفت اما چه سکوتی که مرگبار وغم انگیز بود.

صبح علی الطلوع متوجه شدیم که پایگاه گوریچه سقوط کرده و هشت نفر از نیروهای اسلام شهید شده که اغلب نیروهای پاسدار مشمول نیشابوری بودند و بقیه نیروها هم فرار کرده و به روستا و جنگلهای اطراف پناه برده بودند.

موقع ظهر بود که فرماندهی محور با تنی چند ازنیروها به مقر ما آمدند تااز نزدیک موضوع را بررسی کنند.ابتدا من کمی عصبانی شده بودم و با تندی با آنها برخورد کردم سپس برادر عبدو مرا آرام کرد.وبه اتفاق به پایگاه گوریچه رفتیم .چه می دیدی محشر کبری برپا شده بود.تمام پایگاه با خاک یکسان شده و دود وآتش هنوز زبانه می کشید.شهدا را انتقال داده و مجروحین را هم به بیمارستان صحرائی رساندند و با تجهیز مجدد پایگاه و استقرار نیروی جدیدبرگشتیم.اما جریان سقوط پایگاه از این قرار بود که:

وقتی آن دونفر کرد که دشمن هم بودندوارد پایگاه شدند تمام اطلاعات پایگاه را بدست آورده و با طرح نقشه ای جامع و در فرصت مناسب به پایگاه حمله کرده غافل از اینکه درست دوروز قبل از حمله، دور تادور پایگاه مین گذاری شده بود چون در زمان حضور دشمن نفوذی.پایگاه فاقد میدان مین بود و این گزارش در بررسی آنها ضمیمه نشده بود.با این وصف وقتی دشمن حمله را شروع کرده بود ابتدا از دور با شلیک آرپی جی 7.وخمپاره 60و تیربار گیرینف پایگاه را زیر آتش گرفتند.و بچه های خودی چون اصلا فکر حمله به پایگاه را در سر نمی پروراندند غافلگیر شده و هر یک به طرفی گریختند.دشمن کومله نیز با دیدن این وضع با فراغ بال می خواست وارد پایگاه شود که وارد میدان مین شده و خسارت جانی زیادی دیده و کلی مهماتشان نیز منهدم شده بود.ودرآن هنگام که چاره ای نداشتند فرار را برقرار ترجیح داده اما هشت نفر از بهترین جوانان غیور ما را به خاک و خون کشیده بودند.از قرار معلوم دونفر زن و سه نفر مرد هم از طرف دشمن به هلاکت رسیده بود.برای شادی روح شهدای گوریچه صلوات *

درگیری مردم روستا ی صوفی بله

---------------- ------------ ---             

از مدتها قبل نزاعی بین دو خانواده در روستا بگوش می رسید و هر وقت که به قهوه خانه روستا می رفتیم از پچ پچ مردم نشان می داد که روستا درآینده ای نزدیک آبستن حوادثی باشد.اتفاقا چنین هم شد.چون یک روز صبح یکی از اهالی روستا به پایگاه آمد(پایگاه حکم پاسگاه ژاندارمری را هم داشت و اختلافات مردم را هم حل و فصل میکردیم)و لباسش را کنار زد و گفت :بردران ببینید یکی از محلیهای ما با داس گندم درو کنی به من حمله کرده و دوشم را زخمی کرده است .راست می گفت.چون دوشش کاملا دردیده شده و خون تمام لباسش را فرا گرفته بودوشیاری به عمق دوسه سانت روی کتفش ایجاد شده بود.ما هم ناراحت شده و گفتیم تا شکایتی برعلیه طرف مقابل تنظیم کند.ودر ذهن خودم نیز می گفتم که چه بی رحم بود آن مردکه اینجور بجان این بنده خدا افتاده است.

اما در همین اثنی دونفردیگر به پایگاه آمدندواز این بنده خدا شکایت داشتند.وفرمانده پایگاه هم عصبانی شده وبا تندی تمام به آنشخص گفت:که این چه کاری بوده که شما انجام دادید مگر رحم نداشتید؟اما وقتی شکمش را نشان داد آنوقت بود که همه نظرها عوض شد. چون شکم نفردوم چنان پاره شده بود که میشد روده اش را دید.

ما سعی داشتیم تا آنها را آرام کنیم حتی امدادگر پایگاه را هم آوردم تا آنها را پانسمان کند.ظاهرا همه چیز به خوبی و خوشی به پایان رسیده بود.وهردوگروه هم به روستا بازگشتند.

اما ساعتی از این جریان نگذشته بودکه دوباره در روستا غوغایی بپا شد و مجبور شدیم تا به روستا برویم .وقتی داخل روستا شدیم عده ای از مردم که عموما از دوطرف خانواده درگیر بودند در مقابل هم قرار گرفته و هریک دردستشان بیل.کلنگ.دشنه.شمشیر.داس.وانواع سلاح سرد وحتی تفنگ شکاری بود که می خواستند با هم در گیر شوند.هرچه تذکر دادیم تا متفرق شوند تاثیری نداشت و هر لحظه به همدیگر نزدیکتر می شدند و ما هم مانده بودیم وسطشان که ممکن هم بود مورد اصابت آلات درگیری آنها واقع شویم.

دراین لحظه تصمیم گرفتم تا به قاعله خاتمه دهم .لکن  کلنگدن کشیده و تیر هوائی شلیک کردم اما توگوئی که هیچ اتفاقی نیفتاده است و کسی هراسی به دلش راه نداد.با این وصف تصمیمی سخت تر گرفتم  واینکه کفشهایم را درآورده ولوله اسلحه ام را میان انگشتان بزرگ گذاشتم ورگبار بستم.با توجه به اینکه زمین زیر پایم خاکی بود.چنان خاک محیط اطراف را فرا گرفته بود که  کسی کسی را نمی دید و همگان به واسطه اینکه براثر تیراندازی خیلی ها کشته شده باشند زیرپا را نگاه میکرده تاکشته ها را پیداکنند و عده ای نیز فرار رابرقرار ترجیح داده وبه خانه های خود رفته بودند.این حرکت همه را غافلگیرکرده بودوپس از فروکش کردن خاکها، مات و مبهوت به همدیگر نگاه می کردند.ولی این عمل سبب شده بود تا آرامشی  نسبی در روستا برقرار شود.پس از این ماجرا با پاسگاه ژاندارمری اسلامدشت تماس گرفتیم و تعدادی از مقصرین حادثه را بازداشت کرده وبه مریوان انتقال دادیم.

این اتفاق پایان پذیرفته بود.اما تا روزها، هم درپایگاه وهم در روستا نقل صحبتهای همگان بود که چگونه با یک تصمیم قاطعانه فتنه ای را خاموش کرده بودیم.لازم به ذکر است که براثر گرمای زیاد لوله تفنگ تا مدتها انگشتان پایم می سوخت.یادش بخیر.

خانه تکانی پایگاه *

--------------     

وقتی به پایگاه محور صوفی بله رفتم بیش از هرچیز نیاز به بهداشت درمیان پایگاه و سنگرها احساس میشد.همه امکانات موجود بود اما استفاده درست از آنها نمیشد،مواد غذائی نیز بوفور یافت می شد ولی بدرستی نگهداری نشده و همانطور فله ای بهم ریخته بود. این امر سبب شد تا دست بکار شده و تک تک سنگرها را تمیز کرده ولوازم موجود را بیرون ریخته و ازنو مرتب و تمیز درکنار هم بچینم.البته بعضی از بچه ها از این کار استقبال کرده وکمک کارم شدند وبرخی دیگر بی حوصله بود وهمیشه نق می زدند،اما من مصمم بودم تا این تغییررا انجام دهم.

تک تک سنگرهای محل اسکان بچه ها را مرتب و زیبا درست کردیم و نوبت به سنگر مهمات و آذوغه رسید،سنگر مهمات را طوری چیدیم که هرلحظه به هریک از مهمات و اسلحه ها نیاز داشتیم بتوان به سهولت برداشت.و هیچ چیز سردر گم نبود.سنگر آذوغه نیز کاملا بهم ریخته بود.مثلا چندکارتن خرما آنجا بود که باز هم خرما درخواست میکردند وحلب17کیلوئی پنیر هم چندین باک بود که داشت خراب میشد اما باز از محور اصلی برایمان می فرستادند. تازه برنامه غذائی منظمی هم وجود نداشت و حبوبات و سایر لوازم حتی مواد کنسروی هم درهم ریخته وروی هم انباشته شده بود.با جعبه مهماتهای خالی قفسه درست کرده وبردیوار سنگر نصب کرده و اجناس سبک وکم حجم را مرتب روی آنها چیدیم و برنج و نان و سایر خوراکیها را هم هرکدام در جای مناسب گذاشته که انگارمغازه خواروبار فروشی جدیدی را راه اندازی کرده باشی،تازه برخی لوازم نیز غیر خوراکی مثل نفت ولوازم گرمائی وپخت وپزولوازم شستشوولوزم دیگر بود که می بایست در جائی دیگر نگهداری می شد. که اینکار راهم انجام دادیم، ومحیط بیرونی سنگرها یعنی داخل محوطه را هم مرتب کرده وبا جعبه مهمات وپیت حلبی نفت سطل زباله درست کرده ودر جای جای درب سنگرها وحتی برج نگهبانی قرار دادیم ومسیرهای تردد ما را سنگ فرش کرده تا در هنگام بارندگی گل ولای را داخل سنگر نبریم.بعد از این کارها برنامه منظم کاری اعم از آشپزی، شستشوی ظروف وجاروکردن سنگرها و تهیه آب از چشمه که در فاصله دویست الی سیصد متری پایگاه بود و برنامه غذائی هفتگی وبرنامه کاری  که هر روز چه کسی چه کاری راانجام دهد.

حتی هریک از نیروها با استفاده از جعبه مهمات برای خودش گنجه لباس و لوازم شخصی درست کرده بود و برنامه مرتب ومنظم بهداشتی اعم از اصلاح و حمام را نیز تدوین کردیم.بقول بچه ها انگار شده بود یک پادگان تمام عیار،اما اغلب بچه ها حتی آنهائی که برای اجرای این کار مقاومت و مخالفت میکردند وقتی طراوت و شادابی را در بچه ها دیدند می گفتند که گوئی در خانه بسر میبرند،وتاکنون در میان جبهه ها اینچنین نظم و ترتیب ندیده بودند.

جالبتر از همه اینکه بچه ها برای استفاده از حمام آنهم حمام صحرائی که یک کیوسک آهنی به شکل یک اتاقک نگهبانی را در کنار پایگاه گذاشته بودند و با پیرموس(اجاز خوراک پزی قدیمی)آب گرم کرده و حمام می کردند.من و یکی از بچه ها پیشنهاد دادیم تا برایمان از محور شلنگ بیاورند.تا آب چشمه را امتداد داده و به صدوپنجاه متری پایگاه بیاوریم و کیوسک را هم کم آنطرفتر برده وشلنگ آب در گرمای تابستان وقتی از سراشیبی کوه به پایین می آمدمثل آب جوش میشد وحتی باید آب سرد می آوردیم تا کمی سرد شود.

بهرتقدیر محیطی باصفا شده بودحتی منقل گلی درست کرده وبرای بچه ها کباب گوشت گوسفندومرغ درست می کردیم،واغلب صبحانه و نهار وشام را هم دسته جمعی درمحوطه پایگاه موکت پهن کرده و با هم صرف می کردیم.وهیچیک از نیروها احساس دوری از خانواده را نداشتند و بعبارتی زندگی راحتی را گذران میکردند.

بعضی از روزها هم چند نفر از جمله خودم مامور می شدیم تا به رودخانه داخل روستا رفته و ماهی می گرفتیم و ماهی پلو هم درست می کردیم راستی مردم کرد هم یا ماهی مصرف نمی کردند و یا کم و موقع خاصی از سال می خوردند.

از جمله دیگر برنامه های ما در پایگاه کوهنوردی،پیاده روی در کوهها وبرگزاری مانور برای آماده سازی نیروها ومیدان تیر وگشتهای روزانه و کمین شبانه در اطراف پایگاه بودکه هریک بنوبه خود از اهمیت بسزائی برخوردار بود

خلاصه هر چه از آن ایام بگویم کم گفتم زیرا علاوه برخلق این مواهب و برنامه ریزی،برنامه نماز جماعت و دعا و روضه و کلاس اخلاق هم داشتیم ودر مسجد روستا هم نماز جماعت وحدت بین نیروهای ما و مردم کرد که سنی بودند نیز برپا می کردیم و بر طراوت جمع می افزود.ودر مواقعی نیز به کمک مردم روستا رفته و در دروی گندم و علوفه و حتی کارهای دیگرشان کمک کارشان می شدیم واگر امروز از ایام جنگ که یک طرفش مرگ و کشتار و مشقت و سختی و حتی مصیبت بود، اما در ورای این ناهنجاریها تمام هنجاری که بیان کردم، بود.و جوانانی غیور علاوه بر حراست وپاسداری از کیان جمهوری اسلامی چنان محیطی را خلق میکردند که نه تنها نیروها را فراری نمی داد بلکه همگان مشتاق آن بودند تا با هربار اتمام ماموریت مجددامشتاقانه به جبهه ها باز گردند.یادش بخیر

نگهبانی

--------  

درپایگاه صوفی بله آقای رضا عبدو از تهران بعنوان فرمانده پایگاه ومحوربود،من هم فرماندهی سلاح سنگین وبنوعی معاونت را برعهده داشتم.اوایل تابستان بود که برادرعبدو تصمیم گرفت تا به مرخصی برود،ومن هم شده بودم جانشین وسرپرست محور،طبیعی بود که این تصمیم مقداری برای نیروها سنگین باشد البته اغلب نیروها استقبال کردند و یکی دونفر هم چون با من هم سابقه بودند به ظاهر ابراز خوشحالی کرده و درخفا تحرکاتی را نشان میدادند.من هم با دریافت حکم مسئولیت ،همه نیروها را جمع کرده و عنوان کردم که محور متعلق به همه است و بنده هم بعنوان خادم شما انجام وظیفه خواهم کرد وباید دست در دست هم داده تا در ایامی را که فرماندهی حضور ندارد با بهترین وجه ممکن محور را اداره کنیم.

چند روزی با خوبی و خوشی به همین منوال گذشت،وهمه چیز سرجای خودش بود،احساس رفاقت و دوستی بین بچه ها موج می زد که غروب یکی از روزها اتفاق عجیبی افتاد و آن اینکه یکی از نیروها که اهل مازندران هم بود به پاسبخش گفت که من در این ساعت نگهبانی نمی دهم وپاسبخش هم با قدرت تمام می گفت که حتما باید در همین ساعت سرپست باشی!مشاجره بین این دو به درازا کشید و هردو قهر کردند و به داخل سنگرهای خودشان رفتند.و پایگاه مانده بود بدون نگهبان و مسئول شب،برحسب اتفاق همیشگی که سرزده به سنگرهای خواب و نگهبانی می رفتم، آن ساعت نیز برای گفتن خداقوتی به سنگر نگهبانی رفتم ودیدم که کسی نگهبانی نمی دهد.با خودم گفتم که شاید برای تجدید وضو رفته باشند(چون اغلب بچه ها درپایگاه با وضو بودند)لحظاتی را بجای آنها نگهبانی دادم اما باز از آنها خبری نبود،یکی از نیروها که برای رفع حاجب از سنگرش بیرون آمده بود مرا در سنگر نگهبانی دید و گفت که فرمانده شما چرا سرپست نگهبانی هستید.من هم آنچه دیده بودم بیان کردم .اما ایشان ادامه داد که  موضوع چیز دیگری است وآن اینکه نگهبان و پاسبخش اعتصاب کرده و بعضی از بچه های دیگر هم با این دو هم نوا شده اند تا تشنج درپایگاه ایجاد کنند.بعد داشت بقول خودش مرا آرام می کرد و می گفت که فلانی مهم نیست من  نگهبانی خواهم داد.به وی گفتم تا به سنگرش رفته و چیزی به کسی نگوید.از گفتگوی ما دقایقی گذشت و قریب به سه ربع ساعت سپری شد.که من به تنهائی از پایگاه محافظت میکردم بعضی فکر میکردندکه من آن دو نیرو را تنبیه کرده و به اطلاعات مرکز معرفی خواهم کرد.وبرخی هم آب در آسیاب آنها ریخته و به عبارتی کورکور می دادند.امامن با سیاستی که می خواستم انس الفت بین نیروها ایجاد کنم بی خیال نشان می دادم.

ساعتی از این ماجرا گذشت،درون سنگرها بین بچه ها بحثهای زیادی در حمایت از من و عده قلیلی هم برسر حرف قبلی خود بودند.ولی من با فراغ بال با ذکر اذکار الهی مشغول بودم.اتفاق عجیبی افتاده بود.بیک باره تمام بچه های پایگاه از سنگرهای خود بیرون آمده بودند.آن چیزی را که من دنبالش بودم درشرف اتفاق افتادن بود.اول از همه آن دونفر نگهبان پاس یک جلو آمدند و با عذر خواهی و ابراز تاسف خواهان بخشش از سوی من بودند.و بعد تمام نیروها برای عذر خواهی آمده و با من دست داده و مصافحه کردند.من در دلم قند آب می شد و در دل آنها سیر و سرکه می جوشید.با آغوش باز همه را پذیرا شدم و چند دقیقه ای برایشان سخنرانی کردم.از مودت و دوستی،بخشش ومحبت،وفاداری وگذشت،وخلاصه از هرچه که ما رابه هم نزدیک می سازد برایشان گفتم وخواستم تا طبق روال هرکه سرساعت نگهبانی خود را انجام دهد،اما مثل اینکه آنها تصمیم دیگری  گرفته بودند،کسی از سنگرنگهبانی دور نمی شد.در این لحظه یکی از نیروها جلو آمد وگفت فرمانده !ما بخاطر خطائی که انجام داده ایم و تمردی که مرتکب شده ایم بنا گذاشتیم تا خودمان را دسته جمعی تنبیه کرده و با هم نگهبانی بدهیم.من اصل کارشان را پذیرفتم و نیتشان را اصلاح کردم و گفتم حال که اینطور است با هم می مانیم و بساط شام مفصل و آجیل و شیرینی و چای را هم برپا کرده و تا نماز صبح بیدار بودیم و دعای توسل هم برگزار کرده و عده ای نیز به نماز شب ایستاده و چند نفری هم مشغول نوشتن نامه و خاطرات ایام بودند،و شبی که  بعبارتی قراربود تا تلخترین شبهای جبهه باشد و تعدادی هم توبیخ شده و تنبیه نظامی شوند ،به شبی پرخاطره و با طراوت تبدیل شد و اتحاد و انسجام بین نیروها هم بیش از پیش شکل گرفت.واز فردای آن شب تا روزهای متمادی از صفا ووفای آن شب نقل مجالس پایگاه وحتی محور اصلی و منطقه مریوان شده بود.یادش بخیر

 محمدعلی یوسف زاده

قبل از عملیات کربلای 2در حاج عمران بعنوان خط نگهدار در منطقه عمومی سلیمانیه حضور داشتم که از ناحیه کتف راست مجروح شده و پس از اتمام ماموریت برای مداوا به گیلان باز گشتم که چندوقتی هم از این ماجرا میگذشت تا اینکه زمزمه حضوریکصدهزارنفری نیروی بسیجی در جبهه ها بگوش می رسید.من هم ثبت نام کردم و در تاریخ 3/9/65بهمراه خیل عظیمی از نیروهای گیلان راهی تهران شده و با مراسم باشکوهی که در ورزشگاه آزادی برگزارشد راهی مناطق جنگی شدیم.

ابتدا به سنندج رفته و یکی دوشب در مقرلشکرقدس بودیم که ما راتقسیم بندی کرده وبه گردان سلمان درشوشتر راهی کردند.

آقای بامروت فرمانده گردان بود.وبعبارتی گردان را از آن شهرستان انزلی میدانستند.و خیلی از بچه های انزلی هم در گردان حضورداشتند.افرادی همچون آقایان مسرور.بازیار.نجف زاده.و خیلی از بچه ها که اسامیشان یادم نیست.من هم بعنوان نیروی عادی در گروهانی که آقای کمالونداز سیاهکل فرمانده آن بود حضورداشتم.در روزهای ابتدائی جریان امر مثل یک پادگان به پیش می رفت،صبحها در میدان اصلی لشکر صبحگاه داشتیم.ووسط روز هم کلاس تاکتیک یا آموزش نظامی . شیمیائی و سلاح شناسی و غیره داشته و عصرها نیز به همین منوال پیش می رفت.

آن موقع شهید مهدی خوش سیرت فرماتده گردان حمزه آستانه اشرفیه بود.و در مقرگردان شبها مراسم مداحی وسینه زنی و سخنرانی برپا میشد.و آقامهدی پیراهن را در می آوردو وسط مجلس سینه زنی میکردواین کارش سبب میشد تا شور عجیبی در میان نیروها ایجادشود.وماهم که گردانمان چندکیلومتر دور تر از گردان حمزه بود شبها به اتفاق هم که اغلب از همرزمان و هم شهریهای هم مثل آقایان اسماعیل عبدی نژاد.احمدپورمقدم،شهیدرضااسماعیل پور،هوشنگ خوشکار،ایرج خوشرو،و....به گردان حمزه رفته تا در مراسمشان شرکت کنیم.

مهدی اغلب از شهادت و ایثار و روزقیامت وجایگاهی که درسرای باقی خواهیم داشت حرف می زد کلماتش آسمانی بود.وتوگوئی عرفان را یک شبه آموخته است.وگیرائی عجیبی دردل بچه ها داشت همه شیفته گفتار و کردارش بودند.وهرکسی دوست داشت تا خود را به صفاتش برساند.به عبارتی می خواست تا مهدی الگوی زندگیش باشد.سخنان مهدی مثل شهدعسل بود که در دل هر شنونده ای می نشست.و این بود که رفتن به خط مقدم و با علم به اینکه برگشتی درکار نیست محل مسابقه بچه ها باشد.القصه از مهدی و مهدی ها هرچه بگویم کم گفتم پس از دریا همین یک جرعه کفایت میکند.

حدود چهل الی چهل و پنج روز به همین منوال می گذشت و طراوتی عجیب در بین بچه ها ایجاد شده بود و روحی معنوی در سیمای اغلب آنها هویدا بود.اغلب شبها پشت چادرها و خاکریز و تپه ماهورها صدای دلنشین الهی العفو التوبه و ظلمت ونفسی بگوش می رسید انگار جوانی که در پی معشوق دنیائی خود در خلوت شب ضجه می زند آنها هم همین حال را داشتند.وشهادت را کمال و نهایت آرزوی خود می دیدند..همیشه باخودم می گفتم که این سد عظیم دینی را چه نیروئی می خواهد بشکند.مگر اینکه در ایمانشان خللی واردکنندو بر آنها تسلط یابند.

یک روز شهید بامروت در فضای باز داخل لشکر درس تاکتیک می داد.وهمه نیروها بگوش بودند هوای عصری زمستان در جنوب آفتابی بود اما گرم نبود. همه بچه ها نشسته بودند من هم در میان آنها بودم.یک نفر از نیروهای هم چادری من بنام آقای دلجو که دانشجو بوده و از روستای فتیده لنگرود آمده بود حواسش به درس فرمانده نبود.و پشت مرا زد و سوال کرد که فرمانده چه چیزی گفته است که من گفتم حواست را جمع کن تا عقب نمانی !این صحنه از دید فرمانده پوشیده نماند.و بلا فاصله گفت یک! من هم به دوستم گفتم برادر حرف نزن گوش کن،در این لحظه فرمانده گفت دو!من به همرزم پشت سری گفتم برادر تو حرف می زنی اما فرمانده مرا می بیند. چشمت روز بد نبیند فرمانده گفت سه! و بعد اشاره کرد به من ،گفت:بلتدشو پوتینت را در بیاور من هم به طبع اطاعت از فرماندهی بلند شده و پوتین را در آورده و آماده دستور شدم که فرمانده گفت:می روی روی آن تپه (تپه یک کیلو متر از آنجا فاصله داشت)و الله اکبر می گوئی بعد می آئی!من هم بدون فوت وقت دستور را اجرا کرده و در یک چشم برهم زدنی براه افتادم و فورا به بالای تپه رسیدم و با گفتن الله اکبر برگشتم اما چه برگشتنی که تمام پایم خار چسبیده بود بدتر از همه اینکه جوراب هم پوشیده بودم . خون جوراب مرا سرخ کرده بود و درد عجیبی داشتم و الان که پس از بیست و سه سال از آن واقعه مشغول نوشتن خاطرات آن زمان هستم درد پایم را دوباره احساس می کنم.

دوستم که مسبب این تنبیه من شده بود خیلی ناراحت شد وبعنوان دلجوئی خارها را از پایم در می آورد.تمام گردان بیک باره مهر سکوت بخود گرفته بود و همه در دل بخود میگفتند که چرا فلانی که مقصر نبوده این تنبیه را پذیرا شده است .اما من که تجربه چندین بار حضور در جبهه را داشتم می دانستم که اطاعت از فرماندهی چه تاثیری در پیروزی نیروها در جنگ دارد.این درد را به جان خریده تا حرف شنوی در میان نیروها به نحواحسن اجرا شود.

آقای دلجو که خودش را مقصر این اتفاق می دانست،خیلی ناراحت بود و مدام از من عذرخواهی میکرد.اما من فقط او را توصیه به صبر میکردم و اینکه دیگر این کار را انجام ندهد.

کم کم به زمان عملیات نزدیک می شدیم.غروب همان شبی که بعداز ظهرش من بخاطر دیگری تنبیه شده بودم آقای بامروت به چادر ما آمد تا از نزدیک با بچه ها احوال پرسی کند و حلالیت بطلبد.وقتی مرا با آن حال دید عذر خواهی کرد و گفت که می خواست نظم گردان از هم نپاشد. من هم تائید کردم ،که برادر دلجو پرید وسط حرف من و گفت: جناب فرمانده از اتفاق بعداز ظهر مقصر اصلی من بودم که هی پشت یوسف زاده را می زدم و از او سوال میکردم و چون پشت سرش قرار داشتم ،شما هم فقط او را می دیدید و در اصل این جریمه مال من بود نه یوسف زاده .باشنیدن این حرف سکوت عجیبی در سنگر حکم فرما شد و آقای بامروت نیز به فکر فرو رفت و تا خواست حرفی بزند.یکی از بچه ها شروع کرد به معرفی من ،که ایشان بارها در جبهه بوده و در کردستان و مناطق کرد نشین همه او را میشناسند و خودش هم فرماندهی مناطق و واحدهای عملیاتی را هم داشته است و کمی هم داشت غلو میکرد که من جلویش راگرفتم.اما شهید بامروت باشنیدن  این سخنان کاملا در هم فرو رفته بود که به سمت من آمد ومرا در آغوش کشید و مدام می گفت که برادرخوبم حلالم کن و چرا نگفتی که مقصر نیستی و اینگونه تنبیه شدی؟ اما من دوباره موضوع اطاعت را پیش کشیدم که نظم را بدنبال داشته باشد.آن شب با شیرینی هرچه تمامتر گذشت که خاطره انگیز بود.

زمزمه عملیات از اوایل دی ماه درمیان تمام بچه ها پخش بود.که در ده اول دی ماه عملیات کربلای چهار در اروند اجرا شد که متاسفانه با شکست مواجه شد. اما پس از آن نوبت به کربلای پنج رسید.که عملیات جانانه ای بود.وهرکس هم به تعبیر وتفسیروحال دل خود از آن ماجرا می گوید و می نویسد.حقیر نیز دل نوشته خود از اتفاق عظیم  به رشته تحریر درآورده ام.امید که مورد وثوق قرارگیرد.

روز بست و یکم  دی بودکه آماده باش زده شد و از مقر لشکر در شوشتر راهی خرمشهر شدیم.ابتدا در پادگان حمید در جاده اهواز خرمشهر مستقر شده و تسلیحات لازم را دریافت کردیم و دوروز بعد به خرمشر رفته و بیرون شهر در میان بیابان پشت خاکریزها پناه گرفتیم انواع آتشباری دشمن بر روی ما می ریخت و هواپیماه های دشمن نیز به وفور روی سر ما پرواز کرده و بمب باران می کردند.اتفاقا حادثه جالبی پیش چشم ما روی داد .هواپیمائی درحال بمب باران ما بود که یکی از خدمه های موشک کروز درست در چندصدمتری ما مستقر بود که به محض حضور دشمن موشک را بطرف هواپیما شلیک کرد و لحظه شیرینی بود که هواپیما بالای سرمان منفجر شد و جالبتراینکه هرکدام از ما به گوشه می دویدیم تا قطعات هواپیما به ما اصابت نکند.

چندساعتی که ما در آنجا مستقربودیم تعداد چهار هواپیمای دشمن با آتشباری نیروهای اسلام منحدم شد و این را به چشم خودمان دیدیم.

موقع غروب بود که برای ما غذای گرم (زرشک پلو بامرغ )آوردند.و پس از صرف غذا دستور حرکت بطف شلمچه صادرشد.

راستی در پادگان حمید که بودیم از میان ادوات تدارکاتی موجود داسی را پیدا کرده بودم و با خودم همراه داشتم ،بچه ها می پرسیدند داس را برای چه با خود حمل میکنم .من هم به مزاح میگفتم که می خواهم با آن عراقیها را قطعه قطعه کرده و آبگوشت درست کنم.و این موضوع نقل محفل ما شده بود و مرا نیز به شوخی علی داسی صدا میکردند.که البته در هنگام عبور از نیزارهای شلمچه حسابی بکار آمد و بعنوان راه بلد جنگلی برای بچه ها معبر درست می کردم!

بچه های گردان سلمان دستور حمله را دریافت کرده بودند و می بایست هنگام نیمه های شب به خط دشمن می زدیم و در کنار ما گردانی از بچه های لرستان هم قرار گرفته بودند.

سوار برماشین تویوتای باری شده و هر ده الی پانزده نفر در یک ماشین نشسته بودیم و من هم بعنوان مسئول دسته بودم و راننده من هم یک نفر بنام آقای شعبانی از آستانه اشرفیه بود که بعدا فهمیدم از بستگان دائی من (فریدون) است.

از شهر خرمشهر خارج شده و به مرز شلمچه رسیدیم.انگار روز قیامت بود،از هر طرف صدای توپ وتانک و گلوله می آمدوبوی دود وآتش همه جا را فراگرفته بوددور تا دور اطرافمان را سیم خار دا،ر سنگرهای بتونی و تمام دشت مملو از آب بود که نیروهای دشمن آنها را بعنوان موانع عبور ما بصورت مصنوعی درست کرده بودند و در بعضی جاها هم سیم برق را لخت کرده و داخل آب قرار داده بودند تا ما نتوانیم از آن عبور کنیم.تاجائیکه آب موجود مسموم هم بود.چرا که تعداد زیادی ماهی مرده در حایشه جاده های داخل مردابها روی هم ریخته بودند.

ترس در دل بچه ها جای نداشت، در میان دود و آتش تیروترکش بی محابا  وبی پروا بسوی دشمن حرکت می کردند.صحنه هائی که به رویا شبیه بود تا واقعیت !چراکه در جای جای این خطه از زمین حوادثی روی می داد که باورش از عقل زمینی دور بود و تصور آن صحنه ها هم در نوک قلم و زبان نمی گنجد.واین چند سطر دلنوشته برای تسلی دل خود بوده و هرگز یارای بیان آنچه که بوقوع پیوسته را ندارد .اما جرعه ای از دریا هم غنیمت است.

مقداری از مسیر را سواره طی نمودیم و چند بار هم مجبور شدیم با استشمام بوی میوه و سبزی آن هم در بیابان برهوت ماسک بزنیم چونکه بوی حاصله نشان از بمب باران شیمیائی دشمن می داد. حتی چندینی نفر از نیروهای ما و سایر واحدهای درحال عبور و مستقر از اصابت شیمیائی از پای در آمده و به عقبه انتقال داده شدند.اما ما ماموریت داشتیم تا به محل مورد نظر رسیده و به خط دشمن زده و پیشروی کنیم.

تانکهای سوخته ،ماشینهای نظامی منهدم شده وگلوله های توپ و تانک و سایر تجهیزات نظامی دیگر که عمل نکرده و منفجر نشده بودند در جای جای اطراف جاده عبوری و زمینهای اطراف دیده می شدند .جنازه های دشمن بعثی هم هر از چند گاهی بچشم می خورد که نیروهای پشتیبانی جهادی با لودر مشغول تدفین آنها بودند.

صحنه های دلخراش دیگری که بچشم میخورد اجساد مطهر شهدای ما و مجروهانی که دست و پای آنان قطع شده و سرو صورتی خونی و بدنهای پاره پاره داشتند بود که نه تنها روحیه ما را تضعیف نمی کرد بلکه ما مسمم تر می کرد تا انتقام آنها را نیز از دشمن بگیریم.

شب شده بود به انتهای مسیر سوراه رسیده بودیم از خودروها پیاده شده  و به ستون نظامی تک نفره دسته به دسته و گروهان به گروهان تمام گردان پشت سر هم قرار گرفتیم و فرمانده گردان بچه ها را به وظایفشان آشنا کرد که هر کدام از نیروها چه کاری انجام داده و در کجای مسیر حمله قرار گیرند.مراسم خداحافظی و به عبارتی دیدار به قیامت را بجا آوردیم و از همدیگر حلالیت طلبیدیم.وهمدیگر رادر آغوش گرفته و قول شفاعت در قیامت را هم از همدیگر گرفتیم.راستی یادم آمد وقتی که ما در شوشتر بودیم شبی در داخل چادر به پیش بینی آینده هم پرداخته بودیم که من در مورد هر کس پیش بینی کرده بودم تقریبا درست در آمده بود.رضا اسماعیل پور را شهید ،عباسپور جیر هنده ای را اسیر که موجی درآمد.و چند نفر دیگر هم که عقب نشینی کرده بودند و برای خودم هم گفته بودم یا شهادت و یا اگر قرار است زنده بمانم و مجروح شوم قسمتی از سمت راستم را هدیه کنم که همانطور هم شد که بعدا می خوانید.

مسیر پیاده را از سر گرفتیم و هر چه به خط نزدیکتر می شدیم تیر و ترکش بیشتری دور وبر ما اصابت می کرد و حتی چند نفر هم زخمی شده و به عقب انتقال داده شدند.در بین راه مطلبی عجیب از فرمانده گردان (شهید بامروت شنیدیم وآن اینکه :برادران این عملیات با نام مبارک یا زهرا(س9 شروع شده و امش باید آنحضرت به مدد و یاری ما بیاید و کمک مان کند والا فردا در پیشگاه پدرش حضرت محمد(ص) از ایشان شکایت خواهم کرد.این سخن حس عجیبی را در دلم انداخت که خدایا اول اینکه چگونه یک جوان با این لحن با بی بی دوعالم صحبت می کند و در ثانی از کجا می داند که فردا قرار است پدر بزرگوار آنحضرت را در بهشت ملاقات کند و این بود که بر اطمینان قلبی من افزود و به عارتی دل را شکرپاره زده بود.

صحنه هائی که قبلا از آنها نام بردم بوفور در اطرافمان دیده می شد و هر چه به محل درگیری نزدیکتر می شدیم از این صحنه ها بیشتر دیده می شد.با توجه به اینکه دائما درگیری در منطقه شلمچه بین نیروهای اسلام و نیروی دشمن بوجود می آمد بعضا پیشروی کرده و گاهی هم عقب نشینی صورت میگرفت که این امر سبب شده بود تا ما هم دردوسه مرتبه ناخودآگاه در دل تاریکی شب به خاکریز دشمن نزدیک شویم و با رگبار تیراندازی آنها دوباره به مسیر خودمان برگردیم.

از خاکریزها و آبگیرها و نیزارها و گوداهای پدید آمده از بمب باران دشمن و رودهای کوچک بین نیزار ها و ده ها موانع دیگر گذشتیم تا اینکه حدود ساعت نیمه شب به محل مود نظر رسیدیم .من نارنجک تفنگی و اسلحه ژ3داشتم و آتشباری از هردوسو شروع شد.جهنمی بوجود آمده بوداز هرطرف تیر ترکش برسر ما می بارید و یکی آرپی جی می زد.یکی تیر بار شلیک می کرد و دیگری هم نارنجک می انداخت و اکثر بچه ها با اسلحه کلاشینکف تک تیر یا رگبار می بستند.من هم با اسلحه ژ3ی خودم تک تیر می زدم و عراقیها هم هراسان و بی محابا زمین و زمان را به دود وآتش گرفته بودند و فاصله ما هم در برخی مواقع به صد متر می رسید.مسلم نیکنام آرپی جی زن ما در کنار من مستقر بود و مدام شلیک می کرد.وصف آن لحضات در نوک قلم نمی گنجد زمین و زمان پر از تیر وترکش ودود وآتش بودو نیروهای اسلام در میان این همه هیاهو با دشمن مبارزه کرده و آنها را به عقب می راندیم.

ساعتی بدین منوال گذشت و تنی چند از نیروها زخمی ویا شهید شدند.در یک چشم بهم زدنی دست راستم که به درخت خرمائی تکیه زده و با دست چپ تیراندازی میکردم بیک باره از جا پرید م محکم به صورتم خورد.وخون تمام صورت و لباسم را فرا گرفته بود.چشمم جائی را نمی دید.خون داخل چشم من نیز رفته بود.وقتی نگاه کردم دیدم تیر درست به آرنج دست راستم اصابت کرده وتقریبا به پوست و مقداری گوشت آویزان است.و خون به داخل لباس و بادگیر که روی لباس پوشیده بودم سرایت کرده بود. دوست داشتم تا با همان وضع به مبارزه ادامه دهم اما کم کم توانم از دست می رفت.اسلحه را به مسلم دادم و مهمات را هم از خودم جدا کرده و حتی جیره غذائی و آب و سایر وسایل همراهم را نیز همانجا گذاشته و با دلی محزون مجبور به برگشت بسوی عقبه شدم چند متری که براه افتادم امدادگری از بچه های لشکر لرستان را دیدم که بمحض مشاهده دستم با آتل و باند آن را بست و با نخ پوتین نیز بالای محل اصابت تیر رابست تا خون بیشتری از من خارج نشود چون بعدها که متوجه شده بودم این بود که شریان دستم پاره شده و مثل رود جاری از آن خون می جهید.

من با وضعیت جسمیی که داشتم راه عقبه را در پیش گرفتم حدود یک کیلومتری  راه افتان وخیزان پیمودم و یک سه راهی بود که دیدم حدود بیست نفر آنجا منتظر آمبولانس هستند و همه هم مجروح بودند.فریادی روی سرشان کشیدم که چرا منتظر مرگ هستند که همگی گفتند توان حرکت را ندارند وقتی دستم وتمام لباس خونی مرا به آنها نشان دادم که آیا از من بیشتر جراحت دارند غیرتشان گل کرد و با من براه افتادند.همگی با هم راه پشت خط را می پیمودیم و گاهی هم برااثر اصابت خمپاره و توپ به زمین افتاده و گاهی هم توان خود را از دست داده ،زمین گیر می شدیم اما من مصمم بودم تا تمام توان خود را بکار گرفته و به بیمارستام صحرائی یا آمبولانسی عبوری برسم چون اعتقاد داشتم تلاش نکردن برای زنده ماندن خود نوعی خودکشی محسوب  می شد.

حدود چهر پنج کیلومتری را با همان وضع دویدم و گاهی هم به معبرعراقیها برمیخوردیم چون در بعضی از مقرها دشمن در همان شب پیشروی کرده و ما از جزئیات حدودمرزی اطلاع کافی نداشتیم.واین بود که گاهی هم حتی به چند متری عراقیها می رسیدیم،در طول مسیر صحنه های دلخراش زیادی بچشم می خورد.مثلا:یک جیپ روباز که توپ 106روی آن نصب است خمپاره ای به آن اصابت کرده و تمام سرنشینانش که بالغ هفت الی هشت نفر می شدند همگی به شهادت رسیده و یکی روی فرمان افتاده بود و یکی هم روی کاپوت جلو ودونفرهم در صندلی عقب روی درب آویزان بودند.وبقیه هم در دور اطراف ماشین روی زمین خونی و پاره پاره شربت شهادت را نوشیده بودند.در جائی دیگر هم عده ای بصورت گروهی در یک سنگر روباز براثر اصابت گلوله توپ یا خمپاره شهید شده بودند ودر جای جای مسیر به تناوب اجساد مطهر شهدا را می شد دید .البته جنازه های عراقیها هم کم نبود. که بچه های ما وقت نمیکردند که آنها را دفن کنند.

ما به هر جان کندنی که بود به میدان معروف امام رضا(ع) در شلمچه رسیدیم در نای رفتن نداشتم لحظه ای به یک دیوار مخربه تکیه داده و در همان حال بیهوش شدم.انگار تمام عالم آدم سفید پوش شده بودند.همه چیز را سفید می دیدم و باورم شده بود که شهید شده ام و این موضوع در عالم رویا مرا مسرور وشادمان می کرد.اما با صدای مهیبی از بیهوشی درآمدم و متوجه شدم که خمپاره ای درست در چندمتری من خورده و کلی خاک برسر ورویم نیز ریخته بود. به محض بهوش آمدن  متوجه شدم که بقیه همراهان هم در دور وبرم نشسته و آنها هم توان رفتن ندارند .باز فریادی زدم وگفتم:شما باید تمام تلاشتان را برای رسیدن به عقبه بکنید اگر شهید شدید اجر شما بسیار خواهد بود واگر هم انشاءالله به نیروهای خودی رسیدیم با لطف خداوند است که توفیق زنده ماندن به ما می دهد وانشا ءالله خدمت گزار هم خواهیم بود.باای رجز خوانی همراهان را براه انداختم .وحدود چهار الی پنج کیلومتر دیگر هم مسیرهای پر پیچ و خم و صعب العبور را پیمودیم که متوجه شدم یک دستگاه ماشین آمبولانس در کنار جاده زیر خاکریز پارک کرده و راننده اش نیز بالای خاکریز اطراف را نظاره می کرد وقتی ایشان را دیدیم بارقه امیدی در دل همه ما زنده شد حالا کم کم داشت سفیدی روز نیز چهره از نقاب شب بیرون می زد.

یکی از همراهان مجروح راننده را صدا زد که بیاید ومارا به بیمارستان صحرائی یا به خرمشهر برساند اما ایشان عنوان کرد که ماموریت دارد تا مجروهان خطرا که به عقبه انتقال می دهند را به عقب ببرد بطوریکه به وی دستور داده اند کسانی را به عقب ببرد که وضعیت مجروحیت آنان وخیم است .با شنیدن این سخن من فریاد زدم برادر بیا وضع ما راببین اگر وخیم نبود نمی خواهد کاری بکنی !

راننده هم با اکراه از خاکریز پایین آمدو مستقیما بطرف من حرکت کرد و گفن:شما که خودتان از خط به عقب برگشتید چطور وضعتان وخیم است و از خط هم تا اینجا حدود هشت الی نه کیلومتر فاصله است که یک نیروی زخمی با وضع بد نمی تواند حتی یک کیلومتر هم  راه برود وهمینطور داشت حرف می زد که به نزدیکی من رسید و وقتی دستم رادید وآن را کمی بلند کرد.خون از شریان فوران کرد و به چشمش پاشید. راننده آمبولانس دیگر نمی دانست چه بگوید فورا ماشین را روشن کرد و ما هم که حدود بیش از پانزده نفر مانده بودیم بطور فشرده سوار بر ماشین شدیم. راننده که وضعیتمان را وخیم دیده بود سعی داشت تا با سرعت هرچه تمامتر ما را به بیمارستان صحرائی برساند غافل از اینکه جاده خاکی بوده و پر از دست انداز ناشی از اصابت گلوله های توپ و تانک و خمپاره،ما داخل ماشین به هر طرفی پرت می شدیم حتی گاهی هم چنان دست انداز بود که به سقف نیز می خوردیم.حال با وجود جراحت بسیار و خونی که از ما ریخته بود تو خود مفصل بخوان حدیث این مجمل!

من داخل ماشین بیهوش شدم دیگر متوجه امر نبودم ووقتی هم که بهوش آمدم دیدم در یک بیماستان مشغول مداوا روی من هستند .پرستار مرد داشت بادگیر ولباس تنم را که سرتاسر خونی بود داخل کش روی پای بادگیر هم خون لخته شده جمع شده بود را با قیچی پاره می کند با نای کم سوال کردم که چرا این کار را میکنید ؟گفت:شاید اعضای دیگر بدنت هم مجروح شده باشد که من گفتم:نه فقط دستم هست اما ایشان توجهی نکرد و تمام لباسم را بغیر از لباس زیر همه را پاره کرد.

مداوای اولیه را روی من انجام دادند ،سرم و آمپول و باند پیچی و آتل بندی و بستن شریان پاره بصورت موقت اما پزشکی.

نمی دانم چند ساعت آنجا بودم اما یک لحظه متوجه شدم که مرا با برانکادر به داخل آمبولانسی منتقل کردند و همانجا هم بیهوش شدم و پس از ساعتی خودم را در بیمارستانی دیدم که بعدا فهمیدم بیمارستان بقائی اهواز است.

مقدمات معالجه روی دستم را فورا شروع کردند.و مرا به رادیولوژی برده وعکس از دستم گرفتند وحتی می خواستند چند جای دیگر بدنم را عکس بگیرند که من گفتم فقط دستم زخمی است و نگذاشتم تا عکسهای بیشتری را حیف ومیل کنند.با گرفتن عکس معلوم شد که آرنج دست راستم بکلی از بین رفته و می بایست اقدام اساسی روی آن انجام دهند.ومرا به داخل بخش برده و روی تخت گوشه ای مستقر کردند .خواهرپرستاری که اتفاقا اهل رشت هم بود به محض رسیدنم مدام به بالینم می آمد و رسیدگیم می کرد .و چند ساعتی آنجا  منتظر بودم و هر از چند گاهی مسکن و درمان موقتی بررویم انجام میشد و دقایقی هم بیهوش میشدم که از تعاون سپاه آمدند  وما را به فرودگاه انتقال دادند.آنجا از مجروهان سوال می شد که اهل کجا هستند سپس آنها را تقسیم کرده وبه شهرشان انتقال می دادند وقتی از من سوال شد که اهل کجا هستی  من گفتم رشتی هستم اما دوست دارم که مرا به مشهد مقدس ببرید چون هم آقا امام رضا(ع) نگهبان مااست واز طرفی خاله من هم در مشهد بود .در فرودگاه هم ساعتی منتظر بودیم تا نوبت ما رسید.ما را سوار برهواپیما کردندو پس از ساعتی به مشهد مقدس رسیدیم .راستی هواپیما از نوع ترابری بود که تعداد زیادی مجروح عملیات کربلای پنج را به نقاط مختلف کشور منتقل می کرد نزدیکهای صبح بود که به فرودگاه شهید هاشمی نژاد مشهد رسیدیم و آنجا قرار براین بود تا مجروهان را بین بیمارستانهای شهر تقسیم کنند که من به بیمارستان امدادی شهید کامیاب واقع در چهار راه نخریسی منتقل شدم صبح روز جمعه بود البته هنگام قبل از نماز صبح .تیم امدادی هر یک از مجروحان را زیر نظر گرفتندوقتی هم بر روی تخت من رسیدند و وضع جسمانی مرادیدند فورا تیم پزشکی را فرا خواندند،تا بصورت ضرب الاجل مرا به اتاق عمل ببرند.اما چون روز جمعه بود و پزشکان فوق تخصص هم در استراحت بودند پزشکان متخصص هم گفتند که بند آوردن خون شریان و جمع کردن آرنج تیکه تیکه شده دستم کار آنها نیست و فقط باید دکتر مدرس بیاید و عمل را انجام دهد در حالیکه به گفته پزشکان و پرستاران من می بایست فورا عمل می شدم .مثل اینکه با دکترمدرس که بنده خدا تاپاسی از شب قبل را در اتاق عمل بود تماس گرفته بودند و از وضعیت بحرانی من به وی گفته بودند ایشان هم دستورا ت پزشکی لازم را برای زنده نگهداشتن و آرام کردن جسمی من داده بود.من در طول این مدت یعنی از بیمارستان صحرائی شلمچه تا مشهد مقدس به دست چپم هم کیسه خون وصل بود و هم جعبه سرم.اما همین طور خون از من جدا می شد والبته بعدها گفته بودند که بیش از شصت وسه واحد خون به من تزریق شده بود.پرستاران هم درهر چند دقیقه مسکنهای قوی برای تسکین دردم به من تزریق میکردند.

از طرف سپاه هم برای شناسائی وثبت نام مجروهان آمده بودند .وآنموقع این همه تلفن و ارتباطات نبود.اما خاله من که در مشهد زندگی میکرد شوهرش نیز در مخابرات این شهر کار میکرد ومن هم مشخصات وی را به گروه تعاون دادم تا از حضورم در مشهد باخبرشان کند.

صبح شنبه اول وقت پزشکان و پرستاران جدید آمده بودند در حالیکه تعداد زیادی مجروح دیگر هم به بیمارستان آورده و همه بیمارستان حتی انباریش هم مجروح خوابیده بود.دکتر مدرس فورا بربالین من حاضر شد ووقتی صورت مثل گچ مرا که دید و می دید با وجود تزریق خون همینطور خونریزی داشته و سر روی من هم مثل دیوار سفید و بی خون است دستور داد تا اول مرا به اتاق عمل ببرند.تالحضاتی قبل از عمل یادم می آید که ساعت حدود نه صبح بود و دکتر مدرس که پیر مردی خوش چهره و خوش مشرب بود برای اینکه من هم از عمل نترسم لطیفه ای از یک دکتر و همسرش را برای من و حضار بازگو کردودستور بیهوشی مرا صادر کرد.

من دیگر چیزی از اتاق عمل را بیاد ندارم فقط پس از حدود هفت ساعت یعنی ساعت چهار بعد از ظهر بهوش آمدم اما از درد بسیار بخود می پیچیدم.و با فریاد بلند به عبارتی بیماستان را سرخودم و دیگران خراب کرده بودم.تا ساعتی مرا در راهروی کنار اتاق عمل روی تخت گذاشته بودند.وموقع غروب به اتاقی در همان بخش تخت شماره هشت بردند.آن شب خیلی درد داشتم و مدام به من مسکن قوی تزریق می شد.و عده زیادی از مردم مشهد از زن و مرد وپیر وجوان برای عیادت از ما می آمدند ومن توان حرف زدن با آنها را نداشتم .یکروز بعد کمی حالم بهتر شد و خاله ام به اتفاق بچه هایش به عیادتم آمدند و روز بعد هم پسر دائیم سیدمحمد شوقی که آن زمان در کمیته مشهد شاغل بود به اتفاق شهید حسین(ولی)صفری هردواز طارمسر که ایشان هم نیروی شاغل در کمیته مشهد بود به عیادتم آمدند و از آن روز تا مدت هشت روزی که در بیمارستان بودم هرروز عصر مهمان من بودند البته سید محمود مجرد بود اما حیسن متاهل بود ودوتا بچه هم داشت.دوسه روز بعد از بستری شدن پدر ومادر وپدر بزرگ مادری من هم از شمال آمدند و به اتفاق خاله ام به عیادتم در بیمارستان رسیدند.

ایام بسیار بیادماندنی برایم ورق می خورد.دیدار دوستان و والدین و تحمل درد جراحت ناشی از جنگ.اما وقتی دائی من که اتفاقا ایشان هم بعنوان سرباز همرزم من در کربلای پنج بود به عیادتم آمد از دوستان که پرسیدم از شهادت رضا اسماعیل پور وبرخی دیگر گفت که کمی در روحیه من تاثیر داشت اما افسوس می خوردم که چرا من  بعد آنها باید تنها در این دنیا بمانم.

یکشب قرار بود تا از هربیمارستانی تعدادی مجروح روی تختی را به حرم مطهر امام رضا(ع)ببرنداما من آنروزاز تخت برخاسته و موقتا راه می رفتم واین بود که اصرار داشتند تامن با آنها نروم.اما بااصرامن واینکه لااقل کمک کار برخی مجروهان روی تختی می توانم باشم.اجازه دادند.لحضات آسمانی بود.حدود قریب به هفتاد الی هشتاد جانباز با چند نفرپرستار باهم داخل حرم بودیم و درب را بسته بودند تا سایر زائرین وارد نشوند.

مجروحان روی تخت و ویلچر وعصا زیر دوش ولنگان لنگان با دست وپاوسروگوش زخمی و خونی وتوان اندک در این کاروان زیارتی بودند،که شاید من بهترین آنها از نظر وضعیت جسمانی بودم.مردم نیز از پشت درهای بسته ما را نگاه می کردند.پیرمردی شروع کرد به خواندن روضه حضرت زهرا(س) و مضمون روضه اش نیز بخاطر رمز عملیات کربلای پنج که بنام یا زهرا(س)انتخاب شده بود حال عجیبی در میان جانبازان و همراهان وحتی مردمی که پشت درها بودن ایجاد شده بود.

از یک طرف جانبازانی که با بدن مجروح و قطعه قطعه شده وروحی بلند ومصمم و حالی محزون از شهادت یاران وهمرزمان خود و درد جسمانی که در بدن داشتندواز طرفی دیکر طبیب دل بیمار همه انسانهی نیازمند و شافع روز جرا وساقی کوثر وفضای معنوی که با ذکر مصیبت حضرت زهرا(س) پرتو افشانی می کرد همه و همه دست در دست هم داده بودند تا =حال و هوائی آسمانی در جوار امام رحمت و لطف و صفا بوجود آید.ساعتی بدین منوال گذشت و هیچیک از تو گوئی در روی زمین نیستیم  وپر پرواز ما به نور امام رضا(ع) متصل شده و از فلک به افلاک طی طریق می نمودیم.

یکی از مجروهان که اتفاقا روی برانکادر نیز خوابیده بود درست در کنار ضریح مطهر امام رضا(ع) خوابده بود و راز دل با ارباب دلها می گفت اما یک لحظه چنان فریادی از اعماق وجود برآورد و گفت:آقا جان ما با نام مادرت زهرا(س)می رفتیم که بساط کفر رابرهم زنیم و خود نیز ره بسوی جانان شتابیم.حال که این توفیق در عرصه کارزار ونبرد برما یار نبود دیگر عمر دنیا را به عطایش می بخشیم و از خدا بخواه که ما را مهمان سفره خود در عرش برین بنماید .

این جملات را می گفت که ناگاه کلامش قطع شدودستش که به ضریح مطهر چسبیده بود آرام آرام از بالا بسوی پایین افتاد و وقتی بربالینش رسیدیم این کبوتر سبک بال به آسمان پرواز کرده بود.

صحنه عجیبی خلق شده بود از طرفی زائران امام هشتم که همه مجروحان جنگ بودند.وازسوئی دیگر شهادت این بسیجی دلاور آنهم در جوارحرم و مرقد امام هشتم باعث شده بود تا همه حضار سر از پا نشناخته ومثل ابر بهاری اشک ریخته و متوصل به امام رحمت و رضای حق شوند.

در مدت حضورم در بیمارستان که بمدت هشت روز طول کشیددوبار با مجروحان به حرم اما هشتم رفتیم که از بهترین ایام زندگی من محسوب میشود و ان شاء الله برات حصول به جنت الماوی خواهد بود.

یک دو روز از بستری من میگذشت که پدر و مادرم به اتفاق پدر بزرگ مادریم با خواهر کوچولوی من با دائی هم سن سالم بنام محمد از شمال به عیادت من آمدند.و اولین سوال من از آنها وضعیت دوستان همرزم و هم محلی بود.که خبر شهادت رضا اسمائیل پور را برای اولین بار شنیدم و بعدها معلوم شد که رضا درصحنه عملیات درمیان نخلها درست پشت سرم بود کهبراثر اصابت آرپی جی شهید شده بود. حضور والدینم کمی در روحیه من موثر بود اما من که چندسالی را در جبهه بودم از دوری با خانواده عادت کرده بودم.ولی بهرتقدیر از حضورشان شادمانی خودم را به عینه ابراز میکردم.

مردم زیادی برای عیادت بت مجروحان جنگی می آمدند.و برخی از مجروحان نیز ناشناس بوده و حتی قدرت تکلم نداشتندوبه همین خاطر نیز کسی آنها را نمی شناخت اما مردم وفادار و نوع دوست بودند.و همچون خانواده ما به عیادتمان می آمدند.

خاطره ای عجیب اما بیاد ماندی در آنجا برایم اتفاق افتاد و آن اینکه روزی خانم پرستاری که اتفاقا کمی حجاب را رعایت نمی کرد و اهل مازندران نیز بود برایم کپسول کفلین برای دفع عفونت دستم که هر شش ساعت می خوردم آوردومن هم بدون اینکه متوجه باشم آنرا خوردم و چون ساعت ملاقات نیز بود مشغول صحبت با عیادت کنندگان شدم و از عملیات و لحظه های درگیر میگفتم که یک باره صدای عجیبی بلند شد.اول فکر کردیم که چیزی منفجر شده است .اما در یک لحظه حالم بهم خورد و انگار داخل دهانم اسید پاشیده باشند و بوی متعفنی می دادومی سوزید.خودم هم نمی دانستم چه شده است ولی پرستاران فهمیده بودند که وقتی کپسول را خردم می بایست آب خورده وکپسول پایین برود ولی کپسول داخل گلویم گیر کرده بودوهمانجا منفجر شده و یک قسمت به پایین رفته و قسمت دیگر هم به درون دهانم پرتاب شده بود و صدای انفجار میداد که حتی همراهان هم ترسیده بودند .من کمی عصبانی شده بودم و مسئولین بخش را فراخوانده و گفتم که این پرستار به دلیل تذکر بدحجابیش از طرف من این بلا را سرم آورده و آن بنده خدا هی قسم می خورد که عمدی درکار نبوده است .من هم که کمی آرام شده این موضوع را فراموش کرده و با آن پرستار هم آشتی کردم.

بعد از گذش هشت روز من سریعبراه افتاده بودم که مورد تعجب دکتر مدرس هم شده بود اما ایشان با وضع جسمانی من ،مرا مرخص کرد و گفت که یک ماه دیگر به بیمارستان مراجعه کنم.با همه خداحافظی کرده و ما را به فرودگاه آوردند و از آنجا هم به تهران آمدیم که اتفاقا هواپیمای ما دچا نقص فنی شده بود که حدود یک ساعت روی آسمان تهران درحال پرواز بودیم که نقص فنی برطرف شد و فرود آمدیم.واز آنجا مرا به ترمینال آزادی بردندوبا اتوبوس مرا به رشت فرستادند.و در اتوبوس هم دوصندلی برایم گرفته بودند.اتوبوس به لاهیجان هم می رفت و چون نیمه های شب بود.من داخل شهر کوچصفهان پیاده شدم اتفاقا آقای غلامی که پاسدار شاغل در بسیج کوچصفهان بود داخل شهر با ماشین بسیج گشت می زد که مرا دید و با ماشین مرا به خانه برد و اولین کسی که روی پله خانه ما مرا در آغوش گرفت مادرم بود.یادش بخیر برای همه چیز! 

محمدعلی یوسف زاده جانبازکربلای ۵