تاريخ : یکشنبه 23 بهمن1390 | 8:55 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
                                           

                                        بنام خدا

 

 

                                     خیرخواهی

                                     ********

 

                             الهی داغ دل هرگز نبینی*

                             الهی مسند شاهان نشینی*

                             الهی در دلت شادان و خندان*

                             الهی کنج رضوان جابگیری*

                             الهی چون گل و ریحان خوش بو*

                             بدست مهوشان سکنی گزینی*

                             الهی روح پاکی همچو شبنم*

                             فراز کهکشانها تو نشینی*

                             الهی چشم شهلا بهر دیدن*

                             بروز دولت عقبی بگیری*

                             الهی رزق و روزیت مهیا*

                             به خوان نعمت عظما نشینی*

                             الهی هم و غم و شک وتردید*

                             بری از جسم و جان شادان نشینی*

                             الهی نور رحمت در وجودت*

                             دلی با وسعت دریا بگیری*

                             الهی خلق و خوی رادمردان*

                             زاحمد عالی و عذرا بگیری*

                             الهی در شجاعت شیر غران*

                             زبازوی یل مولا بگیری*

                             الهی ساقی لب تشنه باشی*

                             کنار کوثر و بتها نشینی*

                             الهی در صبوری همچو ایوب*

                             ززینب خلق خویش یاد گیری*

                             الهی روز محشر عافیت را*

                             زدست حیدر و زهرا بگیری*

                             الهی در (عبید)ی آگهم ساز*

                             که در جنت مرا آگه ببینی*

                               محمدعلی یوسف زاده

                                     (عبید)

                                 23/11/1390

 



تاريخ : سه شنبه 18 بهمن1390 | 11:48 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

                                                 بنام خدای رحمان و رحیم

 

                                                            در محضر قران 

 

 

                                                               با سلام

 

                           آیه آیه جمله جمله ونکته نکته قـــران منشوری برای بهتــر زیستن است

                              البته اگر دل بیدار٬ چشــم بینا و گوشی شنوا داشته باشیم تا راه

                                رهائی از منجلاب دنیوی را باز شناخته و مسیر سعادت را دنبال    

                                    کنیم. برهمین اساس است که بنده حقیر هــر از چند

                                       گاهی آیاتی از  قران کریم را انتخاب کرده و با 

                                             و با همان طــراوت آسمانیش

                                                  ومعرفت بازگو می کنم

                              که این   حرکت را صرفا تلنگری برای خود وندایی برای        

                                                   خوانندگانش باشد.

 

                                    در آیه سی وهشت سوره روم در زمینه حقوق خویشاوندان و صله

                                      ارحام و رسیدگی به مسکینان واژه های منحصر بفردی آورده

                                        است که حیفــم آمد آنرا بازگــــو نکنم. باشد که از صواب

                                          خوانندگان و عاملینش بهـــره ای به من روسیاه عاید و

                                                                    واصل گردد.

                                                                      انشاء الله

 

                                                                  سوره روم آیه38

 

                                    فات ذالقربی حقه والمسکین وابن السبیل

                               ذلک خیر للذین یریدون وجه الله

                                     واولئک هم المفلحون

                                                                     (38)

 

                                                              ( ای مومن مسلمان)

 

                          حقوق ارحام وخویشان ومسکینان ودر راه ماندگان

                     را ادا کن که صله رحم واحسان به فقیران

                       برای  آنانکه مشتاق لقای خدا هستند

                              بهترین کار است وهم اینان

                                    رستگاران عالمند

                                                                (38)

 

                                                                       نکته

 

                                   خداوند برای انسان جایگاهی رفیع در جوارخود در نظر گرفته

                                      که لقا ودیدار جانان می باشد  وبرای رسیدن این موضع

                                         مهم و ارزشمند بهائی اندک را طلب کرده است که

                                                     

                                              از جمله رسیدگی به حقوق خانواده و منسوبین

                                                ودستگیری از مستمندان و بیچارگان و در

                                                  راه ماندگان می باشد و صله رحم یعنی

                                                     دید وبازدید از خانواده و دوست و

                                                   رفیق٬ و دوست داشتن کسانیکه

                                                   هم دین و هم مسلک ما هستند

                                                         وبا خبر   بودن از احوال

                                                          دوستان و آشنایان

                               و مرتفع نمودن  حوائج آنان در حد وسع ومقدورات مسیری هستند 

.                                که ما را به جایگاه رفیع لقای الهی نائل می سازند پس چرا ما

                                      دراین مسیر گوی سبقت را از دیگران نربائیم وراین

                                              سوداگری که هردوطرفش سود برای ما

                                                     است شرکت ننمائیم.برماست

                                                         که با اندک تامل در

                                                          زندگی و در پیش

                                                  گرفتن مسیر رسیدگی به امور

                                       خانواده و ونیاز مندان کارنامه رستگاری را دریافت

                                              نموده و در جایگاه لقای حق قرار گیریم.

                                                               به امیدحق

 

                                                       محمدعلی یوسف زاده

                                                    کارشناس مدیریت فرهنگی

                                                        18/11/1390

 

                                                                



تاريخ : سه شنبه 11 بهمن1390 | 10:47 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

  فهرست مراجع تقلید شیعه،

شامل مراجع عام از سال ۳۲۹ قمری (آغاز غیبت کبری) تاکنون که براساس منابع به بیش از سیصدنفر بالغ می‌شوند که در اینجا در ذکر مراجع قرون گذشته به بیان مراجع مشهور اکتفا شده‌است:

مراجع کنونی (به‌ترتیب زادروز)

ردیف   نام                           سال تولد         محل تولد      تحصیلات                          محل زندگی

1  لطف‌الله صافی گلپایگانی         ۱۹۲۰          ایران             عراق قم،                             ایران

۲ سید عزالدین حسینی زنجانی ۱۹۲۱           ایران           ایران مشهد،                          ایران  

۳ مسلم ملکوتی                       ۱۹۲۳         ایران              عراق قم،                             ایران  

۴ حسین وحید خراسانی            ۱۹۲۴         ایران              عراق قم،                             ایران

۵ سید محمد حسینی شاهرودی ۱۹۲۵          عراق             ایران قم،                              ایران

6 محمدصادق روحانی              ۱۹۲۶           ایران              عراق قم،                             ایران

۷ سید عبدالکریم موسوی اردبیلی ۱۹۲۶        ایران              عراق قم،                             ایران

۸ حسین نوری همدانی              ۱۹۲۶          ایران              ایران قم،                              ایران 

۹ محمدعلی علوی گرگانی        ۱۹۲۶         عراق              عراق قم،                             ایران

 ۱۰ ناصر مکارم شیرازی             ۱۹۲۷         ایران               عراق قم،                             ایران

  ۱1 قربان‌علی محقق کابلی        ۱۹۲۸       افغانستان       عراق و افغانستان کابل،          افغانستان 

  ۱۲ سید موسی شبیری زنجانی  ۱۹۲۸         ایران              ایران قم،                               ایران

 ۱۳ جعفر سبحانی                   ۱۹۲۸        ایران                 عراق قم،                             ایران

  ۱۴ سید علی سیستانی          ۱۹۳۰        ایران                عراق نجف،                           عراق

  ۱۵ محمد اسحاق فیاض           ۱۹۳۰       افغانستان             عراق نجف،                         عراق

 ۱۶ محمدحسین نجفی            ۱۹۳۲   هند (انگلستان)         پاکستان و عراق سرگودها،     پاکستان 

۱۷ محمدابراهیم جناتی            ۱۹۳۲         ایران                 ایران و عراق قم،                     ایران

۱۸ عبدالله جوادی آملی             ۱۹۳۳         ایران                ایران قم،                               ایران

۱۹ حسین مظاهری اصفهانی     ۱۹۳۴           ایران               ایران اصفهان،                        ایران

۲۰جواد غروی علیاری                ۱۹۳۵          ایران              عراق تهران،                           ایران 

21محمدسعیدحکیم                  1936         عراق                 عراق                                 عاق

  22 محمدآصف محسنی           ۱۹۳۶       افغانستان              عراق و ایران کابل،            افغانستان

  23 سید کاظم حائری             ۱۹۳۸         عراق                  عراق قم،                           ایران

24 محمدعلی گرامی              ۱۹۳۸        ایران                     ایران قم،                         ایران

  25 سید علی خامنه‌ای         ۱۹۳۹          ایران                     ایران تهران،                      ایران

26 سید صادق شیرازی           ۱۹۴۰         عراق                    عراق                               قم،

  27 اسدالله بیات زنجانی        ۱۹۴۲          ایران                   ایران قم،                           ایران

28 بشیر نجفی                    ۱۹۴۲      هند (انگلستان)   پاکستان و عراق نجف،               عراق

  29 محمدتقی مدرسی         ۱۹۴۵          عراق                      عراق کربلا،                   عراق

  مراجع درگذشته (۱۳۴۰ تاکنون) مراجع بر اساس تاریخ درگذشت مرتب شده‌اند: 

1محمدصادقی تهانی           1926   2011    ایران                  ایران                            ایران

  ۲ سید محمدحسین فضل‌الله ۱۹۳۵ ۲۰۱۰     عراق             عراق بیروت،                      لبنان

۳ علی صافی گلپایگانی         ۱۹۱۲ ۲۰۱۰     ایران               عراق                              ایران 

4 محمدتقی بهجت فومنی       ۱۹۱۷ ۲۰۰۹      ایران             عراق                              ایران

5محمد فاضل لنکرانی            ۱۹۳۱ ۲۰۰۷        ایران            عراق                              ایران  

6سید حسن طباطبایی‌قمی   ۱۹۱۱ ۲۰۰۷         ایران           عراق                              ایران  

 7 میرزا جواد تبریزی              ۱۹۲۶ ۲۰۰۶          ایران            ایران                              ایران

8سیدمحمدعلیموحدابطحی          1922  2001     ایران           ایران                             ایران

9 سید محمد شیرازی           ۱۹۲۸ ۲۰۰۱          عراق            عراق                            عراق

10 سید محمد صدر             ۱۹۴۳ ۱۹۹۹          عراق            عراق                            عراق 

11 محمدعلی اراکی              ۱۸۹۵ ۱۹۹۴          ایران          ایران                               ایران - 

12 سید محمدرضا گلپایگانی     ۱۸۹۸   ۱۹۹۳      ایران         عراق                                ایران

13سیدابوالقاسم خوئی             1899  1992     ایران          عراق                              عراق

14 سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی ۱۹۰۲ ۱۹۹۰   ایران        عراق                               ایران -

 15 سید روح‌الله خمینی             ۱۹۰۲    ۱۹۸۹     ایران         عراق                             ایران

16 سید علی نقی‌نقوی           ۱۹۰۵ ۱۹۸۸         هند (انگلستان) عراق                     هندوستان

17 سید عبدالله شیرازی          ۱۸۹۲ ۱۹۸۴         ایران            عراق                           ایران -  

18 سید محمدباقر صدر            ۱۹۳۵ ۱۹۸۰         عراق           عراق                           عراق - 

19 امام موسی صدر             ۱۹۲۸  ۱۹۷۸           ایران           عراق                            لبنان

 20 سید محمود شاهرودی   ۱۹۷۴                   عراق           عراق                               عراق  

  21 سید محسن حکیم       ۱۸۸۹ ۱۹۷۰         عراق             عراق                             عراق - 

22 سید عبدالهادی شیرازی ۱۸۸۶ ۱۹۶۱           عراق           عراق                              ایران -

  23 سید حسین بروجردی    ۱۸۷۵ ۱۹۶۱         ایران            عراق                               ایران -

عمده مراجع فقهی شیعه از غیبت کبری تا ۱۳۴۰.ش عمده مراجع فقهی شیعه از سال ۳۲۹ قمری (آغاز غیبت کبری) تا سال ۱۳۴۰.ش از میان بیش‌از ۲۰۰ مرجع فقهی که (به جهت تاریخی یا تألیف آثار) دارای شهرت بیشتری هستند

نام                                              شهرت                درگذشت      محل سکونت      سده قمری

ابومحمد، حسن بن علی         ابن ابی عقیل عمانی      ۳۴۰                    عراق                      ۴

ابوالقاسم، جعفر بن محمد            ابن قولویه                 ۳۶۹                    قم                        ۴

ابوجعفر ثانی، محمد بن علی بن حسین (شیخ صدوق )       ۳۸۱                 ری - بغداد                ۴

ابوعلی، محمد بن احمد                  ابن جنید اسکافی     ۳۸۱                   ری                         ۴

ابوعبدالله، محمدبن محمدبن نعمان       شیخ مفید           ۴۱۳                  بغداد                        ۵

ابوالقاسم، علی بن حسین سید مرتضی    علم الهدی       ۴۳۶                 بغداد                        ۵ 

ابوصلاح، تقی بن نجم                        ابوالصلاح حلبی        ۴۴۷             حلب                           ۵

ابوجعفر ثالث، محمد بن حسن                  شیخ طوسی      ۴۶۰            بغداد - نجف                   ۵

ابویعلی، حمزة بن عبدالعزیز                     سالار دیلمی         ۴۶۳                  حلب

  ابوالقاسم، عبدالعزیز بن تحریر قاضی          ابن براج             ۴۸۱                 طرابلس 

قطب الدین، سعید بن عبدالله             قطب‌الدین راوندی        ۵۷۳                کاشان                    ۶

ابوالمکارم، حمزه بن علی                 ابن زهره حلبی              ۵۸۵                   حلّه 

ابوعبدالله، محمد بن احمد                 ابن ادریس حلی          ۵۹۸                     حله 

رضی الدین، علی بن موسی              ابن طاووس             ۶۶۴                        حله                   ۷

نجم الدین، جعفر بن حسن                 محقق حلی              ۶۷۶                     حله  

جمال الدین، حسن بن یوسف             علامه حلی               ۷۲۶                   حله                   ۸

ابوجعفر، محمد بن محمد                 قطب‌الدین رازی               ۷۷۶                 حله 

ابوعبدالله، محمد بن مکی                 شهید اول                  ۷۸۶                    حله

  ابوعبدالله، مقداد بن عبدالله           فاضل مقداد سیوری               ۸۲۶                   حله              ۹

ابوالعباس، احمدبن محمدبن فهد          ابن فهد حلی                 ۸۴۱                        حله  

ابوالحسن، علی بن حسین بن عبدالعالی محقق کرکی (محقق ثانی) ۹۴۰           حلب - اصفهان         ۱۰

زین‌الدین بن علی                          شهید ثانی                   ۹۶۶                          جبع شام 

احمد بن محمد                        مقدس اردبیلی                 ۹۹۳                                نجف 

جمال ادین، حسن بن زین‌الدین          صاحب معالم           ۱۰۱۵                              جبع شام     ۱۱

بهاءالدین، محمدبن حسین عاملی        شیخ بهایی       ۱۰۳۱                                  اصفهان  

محمدامین بن محمد (موسس اخباریون) استرآبادی              ۱۰۳۶                               مدینه  

محمدتقی بن مقصود                      مجلسی اول          ۱۰۷۰                              اصفهان 

ملا محمدباقر بن محمد                محقق سبزواری         ۱۰۹۰    

محمد بن مرتضی                 ملامحسن فیض کاشانی        ۱۰۹۱                         کاشان

  حسین بن محمد                محقق خوانساری                 ۱۰۹۸                         اصفهان 

علامه محمدباقر بن محمدتقی       مجلسی دوم              ۱۱۱۱                         اصفهان            ۱۲

جمال الدین محمد بن حسین جمال‌الدین محمد خوانساری         ۱۱۲۵                    اصفهان  

محمد بن حسن                   فاضل هندی                            ۱۱۳۷                    اصفهان

محمدباقر بن محمد اکمل          وحید بهبهانی                      ۱۲۰۵                         نجف            ۱۳

مهدی بن ابی‌ذر                      نراقی                                  ۱۲۰۹                    کاشان 

محمدمهدی بن مرتضی              بحرالعلوم                              ۱۲۱۲                     نجف  

جعفر بن خضر                      کاشف الغطاء                           ۱۲۲۸                       نجف 

ابوالقاسم بن محمدحسن        میرزای قمی                            ۱۲۳۱                         قم 

احمد بن مهدی                   نراقی دوم                             ۱۲۴۴                          کاشان 

محمدباقر بن محمد تقی حجت الاسلام محمدباقر شفتی              ۱۲۶۰                       اصفهان  

محمدحسن بن باقر           صاحب جواهر                             ۱۲۶۶                            نجف 

مرتضی بن محمد               محقق انصاری                           ۱۲۸۱                            نجف 

محمدحسن بن محمود (صاحب فتوای تنباکو) میرزای شیرازی             ۱۳۱۲                   سامرا        ۱۴

ملا محمدکاظم بن حسین           آخوند خراسانی                     ۱۳۲۹                        نجف 

سید محمدکاظم بن عبدالعظیم           محقق یزدی                   ۱۳۳۷                          نجف 

محمدتقی بن محب علی                 میرزای دوم                       ۱۳۳۸                        نجف 

ابوالقاسم دهکردی                            دهکردی                       ۱۳۵۳                     اصفهان  

محمدحسین نائینی                             نائینی                       ۱۳۵۵                         نجف 

عبدالکریم حائری یزدی                                                        ۱۳۵۵                            قم  

محمدحسین غروی اصفهانی                    کمپانی                  ۱۳۶۱                             نجف 

سیدابوالحسن اصفهانی                                                      ۱۳۶۵                       نجف - سامرا  

محمدتقی خوانساری                                                         ۱۳۷۱                               قم  

محمد حجت کوه‌کمری                              کوه کمری                 ۱۳۷۲                               قم    

*************************************************************************

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس امور فرهنگی



تاريخ : سه شنبه 11 بهمن1390 | 9:48 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

 

                                              بنام خدا

 

             حریم رضوی(ع)

 

 

همـــره جـــن وملـــک گــــردیده ام  تا بیــــکــــران*

زائــرکـــــــوی رضــــا و طـــــا لــب دیدار جــــان*

 

بس که عـــطر کــوی دلـبر در دل مــن جـا گــرفت*

درقنـــــــوت نیمه شبها مانده ام در انتظار میـــزبان*

 

با دودستانی که در آن یک سبد ازسوسن ویاس سپید*

شد فضـــائی دلنـــــشین از عــــطر بوی میـــــهـمان*

 

تشنگی را با محبتــهای  آن شه  می شوم سیراب من*

همـــــچو گلـــهای بهــاری می شــوم رنگـین کمــان*

 

خـــانه دلـــــبر مـــــرا آرامــــشی دیرینــــــــه است*

می رساند گـامــــــــها را با دلــــــــم تا کهـــــکشان*

 

مــــن فـــــدای خــاک پا یت ای عــــزیز فاطــــــمه*

خـــاک پا یــــت نه فــــــدای خــــاک پای زائــــران*

 

پنجــــــره فــــــــولاد تو رازی نشـــــانده در دلـــــم*

قفل بندم بردل خــود تا کنی این راز را برمـن عیان*

 

یادم آمــــد یـک شبــی مــــن میــــهـمان بودم تو را*

جســـم زخــــمی داشــــتم بودم میـــــان بوســــــتان*

 

پرچم سبزت چه شوری کرد برپا در میان جبهه ها*

شد نمایان برفـــراز قلـــــه ها و در دل رزمنــدگان*

 

گنــــبدی زرین که دائـــم چشمـــها مشــــتاق اوست*

نردبانی می کــــشاند ازکــــــــــــران  تا بیــــکران*

 

راه حاجـــت در جوارت سهل و آسان است و جور*

شرط آن است با دل آیم تا ستانم حاجتم را بی نشان*

 

از جــــوادت گــــویم و نام ونــــشان از مــــادرت*

نیـــــــک دانـــــــــــم نزد تو نام کــــه آرم برزبان*

یاد رهبـــــر یاد یاران قـــدیمی یاد مــــردان شهید*

در ســـرایت بوده با مـــن صــد نشان از بی نشان*

 

تو رضـــایی بر رضـــای آنــچه از خــالــق رسید*

مـــن رضـــای آنــچه از لطـفت شـود برمـن عیان*

 

مـــن یقین دارم که از لطـــفت هـــمی دادار حــق*

مهـــــر تائیـــد ش بود برآنـــچه دادی برمــــن آن*

 

ای حــریــمت محـــرم اســرار دلـــــهای حـــزین*

کی شده بی مـزد برگـــــردم زکـــویت دل غــمان*

 

من(عبید)م بنده پروردگـاروخالق کــــون ومکــان*

بندگی را نزد اربابم رضا گیرم فرا در این جـهان*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)

23/07/ 1390

 

 

 

 



تاريخ : سه شنبه 11 بهمن1390 | 8:20 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

 

                              بنام حق

 

 

                                    امام حسن مجتبی(ع)

 

 

آنکـــس که دلـــم زنده به او شد پســرفاطـمه است*

نه فقط زنده دلم بلکه چوریحان به دل فاطمه است*

 

بوســم آن لـب کــه در وصــف حــسن گفت چنین*

شاخـــــه جــــــــود وکــــــرم از پسر فاطمه است*

 

سوگـــند بخاک بقیــع وهــرچه خاک است غریب*

عـــــــزت هــــردوجهــــان ازحــسن فاطمه است*

 

ارچـــه آنجا نتـــــوان زد به سر وسینــه هــــــمی*

بخــــداوند قسم شورحسین از جگـــر فاطمه است*

 

دردل شیـــعه نباشد غــــــمی بیشتراز داغ حسین*

این غـم وغصه یقینا ثمرش از حسن فاطمه است*

 

از ابوالفـــضل بپرسید علمـــــــدارکه هستی یارا*

گــــوید این ارث گـــران از حـــسن فاطمه است*

 

عشق زهــــــرا به دل شیــــعه اگـر جای گـرفت*

شعــــله عشـــق و شــــرر از حـسن فاطمه است*

 

با وجـــــودی که غــــریب است وامـــیری تنـها*

نام دین زنده بنـــــام پـــسر فاطـــــــــــــمه است*

 

مـــن(عبیــــد)م بدرگاه خــــــداوند ربوبی وجلی*

این همـه لطــف وکــــــــــرم ازپسر فاطمه است*

محمدعلی یوسف زاده(عبید) 17/08/1390



تاريخ : سه شنبه 11 بهمن1390 | 8:18 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

بنام خدا                                                   

 

دلبر   

****

 

دیــده ای دارم پـراز ابـر بهــــــــــــــــــار*

                                                          اشــــک خـــــون دارم به دل ازهــــجــریار*

والـــه وشیـــدایی یارازنگـــار مهـــــــوشم*

                                                          خال لــب دارد دلــــم درگـــونه این روزگار*

خال لــــب هـــــم یک بهــــانه  بیش نیست*

                                                          معــــبری باشد بسوی الــفت پرورد گــــــار*

معــبرما پر زابلــیس وددان وکـرکس است*

                                                           بهترین معبرهمان خال لب است وروی یار*

عاقبت را درجهـان با عافیت د مساز نیست*

                                                          هرکه دارد عاقبت در این جهان گردیده زار*

راه عقبی رو سوی مردانگی وغیرت است*

                                                          کسب غیرت مکتبی دارد بنام گل عـــــــزار*

گل عــزار ما عزیز ونورچشم فاطمه است*

                                                          منجی مستضعفان وملـــحدان رابی قــــــرار*

برگ نا ب خلقتی مانده است بهـراین زمین*

                                                          تا کند روزی گلستان این جهان را کـــردگار*

ارچه دردلــواپسی وبی کسی غلطا ن شـدم*

                                                          مــن که دارم دلـــبری هـمچو ن بهاران بهار*

با امیـــد ودلـــخوشی باید ازاین دنیـــا روم*

                                                          با ولایـت ما نده ام شاید شـــوم مـــن یار یار*

یا ربا این دلـــــبری از مـــــن مـــــگــــیر*

                                                         با  ولای دلـــــــبری ما را ببـــر از ا ین دیار*

 

محمدعلی یوسف زاده

17/03/1390

 

                               



تاريخ : سه شنبه 11 بهمن1390 | 8:13 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                       بنام خالق خوبیها

 

             زهرا(س)دردانه دوست

 

 

ندائی داده در گوشم سحـرگاهان کـه ای دوست*

صدای پای دلبرگـــوش کـن هـــــرگاه نیکوست*

ز میــــــــــلادش تمام اهل عــــــالم شاد ومستند*

گلی از بوستان احمــدی بی خار وخوش بوست*

بدامان خــــدیجه فخــــــرعــــالم می رسد دوش*

زمین وآسمان از مقـــــدمش پرنورونیلـــــوست*

نیامد همچواو مامی برای اهل عالم درهمه دهر*

مــــلائک خــادم و فــــــــرمانبر دردانه دوست*

عـــلی راهمسرومادربرای خاتم پیغمبران است*

نسیمی از خـداوند کریم و شبنمی ازخانه اوست*

زکنیه نام اوحــــورا بنورمعرفت زهرای اطهر*

زکیه راضیه ریحانه و زهــــرا ی خوشروست*

نزاده همــــــچو او مادر یگانه دختری معصوم*

وجود اقــدسش ازنورحـــــق پرنوروهمسوست*

مرادم فاطمه عشـق است وذی جود وهمه لطف*

عطـائی از خـــــداوند جلـــــــــی برخاتم اوست*

(عبیــــــد)ی میکنم دردرگه این عشـق عظمـــا*

نصیبـــــــم می شود درروز محشردیدن دوست*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)

18/08/1390

 

 

 



تاريخ : سه شنبه 11 بهمن1390 | 8:1 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                       بنام خدا

 

                               زینب عزیزهل اتی

 

کـــــــــوه صبر واستقامت زینب خیرالنســـــــاء است*

گـــــــــوهـــــردریای عفت د خت پاک مرتضی است*

 

مکتبش را عـــــالمـــــــــی دارد بسان فاطمـــــــــــــه*

عـــالــــــــم دهـــــــــــر زمانه زینب خطبه سرا است*

 

دختــــــــــــری با این نشان دیگــــــــــر نیارد مادری*

دختر شاه نجف عقــــــــــــده گشای هــــــــر بلا است*

 

نورعین ومطـــــــــــرب قلــــــــب همه دلــــــــدادگان*

گــــــــوهـــــــــر صدق و صفا آئینه لطف خـــدا است*

 

صبــــــــــر ایوبی شود با نام زینب ترجمـــــــــــــــان*

قلب زینب معــــــــــــــدن صبر بلای کـــــــربلا است*

 

تسنگی در کــــــــــربلا رازی نهاده برقلـــــــوب اولیا*

رهبــــــــر این تشنگـــــــان ذریه خیبــــــــر گشا است*

 

بعد قــــــربانی بدرگاه خــــــــــدای لم یزل در قتلگـــه*

آنکه دشمن را کند رسوا ی عالم شاهد این ماجرا است*

 

ملجا ویاریگــراهـــــــل حـــــــــرم با صـــــــــد شرر*

زینب کبــــرای اطهــــــر مــــــونس این بچه ها است*

 

بیـــرق د ین خـــدا در احتـــزاز وسرفـــراز و سربلند*

چـــون امیر لشکری مانند زینب پاسدار خیمه ها است*

 

راوی روز بلا ی نینـــــوا براهـــــــل بیت مصطفــی*

تیغ برات لسان در مجلس دون ومیان کــوچه ها است*

 

صـــــــوت قــــران نبی برنیزه ها در گـــــــوش جان*

ترجمان صوت خوش خــــــود وارث این آیه ها است*

 

من(عبید)وعبد درگاه خداوند جهانم عاشق کوی حسین*

روشنی بخش ره این عاشقی زینب وصی صدوفااست*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)20/10/1390



تاريخ : سه شنبه 11 بهمن1390 | 7:58 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

                                        بنام حضرت دوست

 

 

                                          انقلاب مهدوی

 

             

                       برگ نابی مــانده در دست خـــــــدای دادگـــر*

                       تا که روزی رخ نمــاید بحـر دفــع هـرچه شر*

 

                       عــــد ل وداد ومهـــرورزی پیشـه انسا ن پاک*

                       کبر وکین ودشمنی مدفــون شود در زیر خاک*

 

                       روح انسان می طـــــراود با ظهـــور این بشر*

                       هــرچه ظلــــم و تیرگی برباد گـــردد سر بسر*

 

                       قلب پاکان مملـــو از امیـــد و عشق و د لبـری*

                       تا که در روزی ستاند مـــــزد خـود از پیروی*

 

                       منجی عالــــم امام عصـــر وغایب از نظـــــر*

                       دیده دل هــــــرکه دارد می کند با او سفـــــــر*

 

                       جایگاهش کهــــکشان و در قلــــوب مـــومنین*

                       می شود مصــــداق میراث همه مستضعــــفین*

 

                       مهـــدی صاحب زمان و شاه خـوبان در جهان*

                       نورچشم هل اتی و قـــوت قـلب علی این زمان*

 

                       منتقم برعقــــده های زینبی با صــــــد جفااست*

                       ماجـــرای کــــوچه های هاشمی با رازها است*

 

                       راز کـــوچــــــه عـقــــده زینب بدستش التیـــام*

                       انتقام هــــرچه ظلــــــم است می ستاند در قیـام*

 

                       شرح وتفسیـر تلاوت روی نی تا شهــــــــرشام*

                       راوی سرهای بی تن با خضــــــابی سرخ فـــام*

 

                       انقـــلاب ما مسیر مهـــــــــدوی در پیش اوست*

                       رهبرما هــــم قیام مهــــــــدوی در کیش اوست*

 

                       هـــرکه دارد اشتهــــــــــــــای دید ن روی ولی*

                       بایدش باشد مــــرید ومهتـــــر سیـد علـــــــــــی*

 

                       من(عبیــــد)م عبــــــــد درگاه خــــــــداوند جلی*

                       می شوم در همرهی دین حق با رهبرم سیدعلی*

 

                       محمدعلی یوسف زاده

                       (عبیــــــــــــــــــــــــد)

                        10/11/1390



تاريخ : دوشنبه 5 دی1390 | 10:42 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                                      بسمه تعالی

 

 

                                آیه حجاب

 

خداوند در آیه 31سوره نور خطاب به پیامبراکرم حضرت محمد(ص)در باره حجاب وشان و منزلت زن چنین می فرماید:

 

ای رسول٬

زنان مومن را بگوتاچشمها از نگاه نا روا بپوشند.

وفروج  واندامشان را ازعمل زشت محفوظ دارند.

وزینت وآرایش خود را جزآنچه قهرا ظاهر می شود بربیگانه آشکارنسازند.

وباید سینه وبر ودوش خود رابه مقنعه بپوشانند.

وزینت وجمال خود راآشکار نسازند.

جز برای شوهران خود وپدران وپدران شوهروپسران خود وپسران شوهروبرادران خود وپسران برادر وخواهران خود وزنان خود(یعنی زنان مسلمه)وکنیزان ملکی خویش واتباع خانواده که رغبت به زنان ندارند از مرد یا طفلی که هنوز برعورت ومحارم زنان آگاه نیستند واز غیر این اشخاص مذکور اجتناب کنند.

 

وآنطورپا برزمین نزنند که خلخال وزیور پنهان پاهاشان معلوم شود

 

وای اهل ایمان همه بدرگاه خدا توبه کنید باشد که رستگار شوید.

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس امورفرهنگی

05/10/1390

 



تاريخ : دوشنبه 5 دی1390 | 10:40 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                                بنام رب الارباب

 

 

                          مومنان پیروز ورستگار

 

با سلام.سوره مومنون از ابتدا تا آخرین آیه سرشار از کلمات و جملات کلیدی برای داشتن ایمان و مراقبت از آن و شناساندن راههای پرخطر وناهمواری است که ممکن است انسان با کمی سستی در این مسیرها قرار گرفته و از مرحله باور واعتقاد به خدا دور شود.وقتی این سوره را قرائت می کردم نکته قابل تاملی در ذهنم خطور کرد و این عمل در ذهن هر جویای معرفتی متبلور خواهد شد وآن اینکه مراتب ایمان و شناخت مومن در نماز خلاصه گردیده و بقیه اعمال و خصوصیات در لفافه همین اصل از فروع دین گنجانده شده است. چون بنا دارم فقط آیاتی از این سوره را با فهم ناقص خود بیان کنم سخن کوتاه کرده و به شرح عین آیات می پردازم که بهترین و زیباترین و خوش فهم ترین سخن ها همین جملات و کلمات آسمانی قران است که از خالق به بهترین مخلوق برای هدایت بشر به ارمغان آمده است.

از ابتدای سوره در آیه اول از سوره مومنون آمده است که:

 

اهل ایمان به پیروزی و رستگاری رسیدند(1)

 

در اینجا رستگاران را از اهل ایمان شمرده و راه رسیدن به رستگاری و سعادت و عاقبت بخیری را در ایمان گنجانده است یعنی هرکه اهل ایمان بود آنهم ایمان واقعی٬یقینا از نجات یافتگان بوده و در جایگاه رفیع انسانی هم در دنیا و هم در سرای باقی متنعم خواهد شد.

سپس در صفات اهل ایمان چنین آورده است:

 

آنانکه در نماز خاضع وفروتنند(2)

 

نماز شکر نعمات الهی وگفتگو با بهترین و بالاترین وجود است.حال اگر قرار است از کسی در دنیا تشکر کنیم مگر از جان مایه نمی گذاریم و برای تشکر هدیه نمی فرستیم و متواضعانه در پیشگاه او قرار نمی گیریم ؟وهرجا وهروقت او را دیدیم از او تکریم نموده و درخلوت نیزیاد او را به نیکی گرامی می داریم چراکه اعتقاد داریم باید از خدمت دهنده به ما تقدیر وتشکر نموده و افتخار نیز خواهیم کرد تا او را زیارت کرده و با او هم صحبت شده و از وجود با برکتش بهره مند شویم.

حال در نماز این خداوند و رب الارباب جهانیان است که در مقابلش قرار می گیریم.خدائیکه بی مزد و منت همه این جهان هستی از آسمان و زمین و موجودات روی زمین و مواهب زیر زمینی را در اختیار ما گذاشت تا براحتی زندگی کرده و به عدالت و مساوات برخورد کنیم وتنها چیزی که از ما می خواهد اینکه شکر او را بجا آوریم.آیا برای این همه نعمت و خدمت صرف یک نماز خاضعانه و باحضور قلب مزدی گران طلب شده است. تازه اینکه نماز با حضور قلب و بکار بستن نورانیت نماز در زندگی آثار مفید آن هم به اقامه کننده اش برمی گردد.یعنی معامله ای که هر دو سر سودش به خریدار برمی گردد.

مثل این موضوع که خداوند در مقام عرفانی می گوید ای انسان من تو را آفریدم و در اعضاء و جوارح بدنت یک سیستم کامل میکانیکی قرار دادم که در آن مجرای خون و اغذیه و فضولات و نخاع و هزاران موهبت دیگر قرار دادم که هریک از اینها هیچ تناسبی با دیگری ندارند. وچه بسا اینکه قطره ای از خون در مغز سبب از کارافتادن آن و یا پاره شدن روده یا شکم و حتی آپانادیسیت یا مثانه و کلیه و طحال ویا بدکارکردن هریک ازاینهاموجب مختل شدن کل بدن شود. با این وصف خدا می گوید ای انسان من این موهبت را رایگان در اختیار تو قرار دادم .حال می خواهم قسمتی از این جسم تو را که همه اش مال من است را به من اجاره بدهی .وآن قسمت قلب تو است.البته بدان که قلبت کار خودش که پمپاژ خون در بدن است را خواهد کرد ودرفضای مجازی آنجا را به من اجاره بده.که اگر چنین کنی من هم اجاره اش را بتو خواهم داد. آن اجاره نورانیتی است که با داخل کردن من در خانه دلت به تو خواهم داد و از همه آفات و بلایای دنیوی و اخروی مصون خواهی ماند.

البته اگر این خانه را فقط وفقط به من اجاره بدهی.بدین گونه که همه دنیا و مواهب آن را و همه آخرت و مزایای آنرا فقط برای من و بخاطر من و برای رسیدن به من دوست داشته باشی.چراکه مومن با داخل کردن محبت و یاد ونام خدا در دل٬ روح خدائی بخود می گیرد و فقط زیبائیهای دنیا و آخرت را دوست خواهد داشت و خدا نیز جمیل و زیباست و زیبائیها را دوست دارد.

یعنی اگر به دنیا و مواهب آن عشق می ورزد برای رسیدن به خدا است.اگرعائله و فرزندان ومال و ثروت و مقام را دوست دارد صرفا برای رسیدن و عشق بخدا است و لاغیر. که اگر انسان چنین روشی را در پیش گیرد یقینا رستگار شده و می تواند ادعا کند که خانه دلش فقط جایگاه یاد و نام و عشق بخدا می باشد.

 

وآنانکه از لغو وسخن باطل اعراض ودوری می کنند(3)

 

مراتب ایمان از نماز آغاز شده ودر نهایت به نماز نیز ختم می شوداما همین نماز نیاز به نظارت و نگهبانی دارد. در این آیه موضوع نظارتی را تبیین می کند. که اعلام می دارد اهل ایمان کسانی هستند که با فروتنی و خضوع وحضور قلب  در نماز به مراتبی می رسند که جز کلام زیبا و اسماء جلاله و آیات و روایات خدائی و اولیائ الهی برزبان نیاورده و از سخن لغو وهجوو بیهوده وباطل پرهیز می کنند.

این خصوصیتی است که انسان در زندگی روزمره نیز به آن دست می یابد.مثلا کسی که لباس مرتب و تمیز می پوشد حتما جورابی شیک و کفشی تمیز و واکس زده بپا می کند. ویا اگر کسی در مهمانی بزرگی شرکت کرده و اغلب افراد را نشناسد در آنجا طوری عمل می کند که نشان دهد انسان چشم ودل سیر وبا شخصیتی است. ولی ممکن است که در مراتب دیگر زندگی چنین مراقبتهائی نداشته باشد.

با این وجودهرگز از یک مجرای نوشیدنی ویا مواد غذائی که به همین نام شناخته می شود چیز دیگری که قابل تناول نیست بیرون نمی آید واگر هم چنین اتفاقی چه از روی عمد وچه از ناحیه سهوی روی دهد کسی که آن را دیده دیگر از آنجا چیزی نمی خرد. چون اعتماد و سلامت کاری صاحب آن مکان نیز زیرسوال می رود.

نماز گزار واقعی به مرتبه ای از انسانیت می رسد که نور معرفت الهی سراسر وجودش را فرا می گیرد. ووقتی نور جلوه گری نماید دیگر جائی برای تاریکی نخواهد بود.شما ابتدای طلوع خورشید را بارها وبارها دیده اید.وقتی خورشید طلوع کرد دیگر سیاهی شب رخت بربسته و در ورای نور خورشید محو می شود. نماز گزار واقعی هم همین مقام را نزد خداوند و انسان دارا می باشد. واین مقام شایسته آن است که به جامعه پیروامونی خود تابش معرفت داشته باشد و از این رو است که خداوند در مقامشان می گوید که آنان با خضوع وخشوعی که نزد من انجام داده اند و دیو غرور و خود بزرگ بینی را در درون کشته اند اکنون به مقامی دست می یابند که از وجود آنان نیز چیزی جز معرفت وسلامت نفس٬وبزرگواری بیرون نخواهد آمد.

در حقیقت مومنان خاضغ در پیشگاه خدا تواضع و فروتنی را در دستورکار زندگی قرار داده و برای خود کسر شان می دانند که کلام غیر خدائی برزبان جاری سازند.

 

 

وآنانکه زکات مال خود را به فقراء می دهند(4)

مومن در زندگی تلاش می کند و مال و ثروت حلال نیز جمع می نماید وچون همین مال و ثروت را نیز راهی برای رسیدن بخدا میداند ابتدا در نحوه کسب آن دقت نموده تا حلال ترینش را بدست آورد و طبق دستور حق به انفاق آنچه که خود زحمت جمع آوری یش را متحمل شده می پردازد وبه عبارتی با خلق الله قسمت می کند. براستی چه سخت است که شما زحمت بکشی و عرق بریزی و مالی را جمع آوری کنی بعد دستور خدائی به تو برسد که باید همین مال زحمت کشیده و عرق جبین ریخته شده برای بدست آوردن آن را بین مومنان فقیر تقسیم کنی.اگر مراتب تقوا وخداپرستی و از همه مهمتر خدا شناسی و خدا دوستی در انسان تقویت نشده باشد چه بسا اینکه این کار را ظلم به خود از سوی صادرکننده اش برشماریم(نعوذبالله)چرا که در ذهن اینگونه می پروانیم که خود برای بدست آوردن آنچه که داریم تلاش کرده ایم و چرا دیگران تلاش نکرده اند و چرا باید من این انفاق رابکنم و هزاران چرای دیگر که انسان را به سفسطه و وسواس در باور دین و حقانیت توحید می اندازد.

اما جواب این سوالات را قبل از اینکه ما سوال کنیم خداوند داده است. آنهم به دو صورت عملی و گفتاری.اول اینکه می گوید ای مومن تو که انفاق می کنی و دست دیگران را به خیر می گیری بدان که با من معامله کرده ای و من خود بهای این عملت را خواهم پرداخت.حتی اگر به کسی به حسنه قرض بدهی بدان که آن قرض را به من داده ای ومن خود ضامن پرداخت آن هم در دنیا و هم با هزاران برابر در آخرت خواهم بود.

در مرحله دیگر اینکه خداوند عملا انفاق را در خلقت هستی خود شروع کرده است وبرایش حد ومرزی هم تعیین نکرده است. مثلا نمی شود که بگوید ای آفتاب فقط به نماز گزاران بتاب و زمینها وگیاهان و درختان آنان را با نور خود سیراب کن و به ظالمان و ملحدان نتاب!بلکه خورشید وماه و ستاره و آب وآتش و خاک و هرچه در زمین وآسمان  است برای همه یکسان خلق شده و هرکس به اندازه فهم و درکش از آن بهره مند می شود و عده ای شکرگزار نعمات حق می شوند با این وصف باز هم خداوند نعمات خود رابه همگان ارزانی می دارد.

فلسفه دیگر زکات مال به فقرا و عمران وآبادانی دنیا این است که خداوند می گوید ای بشر ثروت ومال٬ تو را از یاد من غافل نکند و اگر هم در راه خیر قدمی برداشتی و دست فقیری را گرفتی و جاده و مدرسه و مسجدی احیا کردی بدان که معامله ات با من است و برسر انسان منت نگذار وبدان که من خود جزای این عمل خیرت را خواهم داد.

وچه خوش اقبال هستند آنهائیکه تلاش می کنند و مال حلال جمع می کنند و در این راه هم امتیاز کسب کرده و در احیای انسان و دنیا به خداوند کمک می رسانند .البته خداوند نیاز به کمک ندارد فقط می خواهد خمیر مایه انسان را با روح خود عجین سازد تا او به چیزی غیر خدائی فکر نکند.

وآنانکه خود را در مقابل نامحرم می پوشانند(5)

 

حجاب مراتبی دارد که به عناوین مختلف می شود تفسیر کرد. حجاب جسم وجان٬دل وزبان٬روح و فکر وچشم ویاد ٬هریک از این موارد نیز مراتبی را بخود اختصاص می دهند که برای بیان هرموضوع نیازمند نگارش کتب متعددی از سوی دانشمندان وعلمای متخصص وعامل آن می باشد اما با بیان ساده می توان گفت که وقتی انسان در نماز خود چنان مراقبت کرد که به لباس  خضوع و خشوع آراسته گردید ودریاد ودل و زبان به مرتبه ای رسید که از لغو هجو کلامی برزبان جاری نساخت و در کسب مال حلالی که بدست آورده است انفاق کننده بی ادعا بود آنوقت روحی لطیف و سبک بال را صاحب می شود و علاوه براینکه خود اهل عفاف و حجاب چشم و دل و زبان بود در مقابل دیگران نیز این مهم را ر دستور کار زندگی خود قرار داده و عامل به این حکم الهی در میان مردم خواهد شد.

همه ما می دانیم که غریزه خواستن مال و شهوت و زیبائی و قدرت وهرآنچه که در جهان هستی وجود دارد در همه انسانها نهفته است. اما برای رسیدن به هریک از این مواهب که بعضا با زیاده خواهی و هوسرانی از مسیر خود خارج می شوند باید تلاش کرد و از راه مباح و حلال به هریک از آنها رسید. اما همانطور که گفته شد برخی افزون طلب تمایل ناصواب خود را برای بدست آوردن این امور برجامعه مستولی می کنند که انحرافات اجتماعی را دامن خواهد زد.

قران کریم که صفات مومنان رستگار را در اقامه نماز واقعی و خضوع و خشوع در برابر عظمت پروردگار و انسانها ودوری ازانحرافات کلامی و انفاق در مال گنجانده است. می خواهد بگوید که اینگونه مومنی به مرتبه ای از مقام دنیوی می رسد که چشم و دل خود را از ناموس دیگران بسته و خود نیز حریم و حرمت انسانی در حجاب را عامل خواهد بود.

این مرتبت صرفا در انسانهائی رشد ونمو پیدا می کند که به مراتب کمال انسانی رسیده باشند. شما داستانهای بی حرمتی به ناموس بشریت را در طول تاریخ خوانده اید تا جائیکه سرمبارک حضرت یحییای پیغمبر براثرهوسرانی پادشاه که برادر زاده محرم خود را بعنوان معشوقه اش طلب کرده بود بریده شد.ویا وعده ازدواج همسر ملعون امام حسن(ع)از سوی معاویه که قول داده بود برای پسرش یزید او را بعقد وی درآورد سبب شهادت مظلومانه امام گردید ویا داستان برسیسای عابد که یک عمر عبادت خود را با یک لحظه هوسرانی برباد داد و در ورطه فنا قرار گرفت و دختر پادشاهی را که با دست خود دوچشم نابینای او را شفا داده بود تجاوز کرد وبعد او را کشت و در همان صومعه دفن نمود وسرانجام رسوای عام و خاص در دنیا و مستوجب عقوبت الهی نیز گردید.

اما نماز گزار واقعی کسی است که هم خود حجاب چشم و دل و جان دارد وهم دیگران در نظر او با حیا دیده می شوند و این موهبت از آثار با برکت نماز واقعی است.

 

وآنانکه به امانتها وعهد وپیمان خود کاملا وفا می کنند(8)

 

وقتی انسان مورد وثوق خداوند گردید و در نماز به مقامی  رسید که روح خدائی را درکالبدش قرار داد امین خداوند و خلق الله می شود٬شما شنیدید که در روابط اجتماعی روزمره گاها تنشهائی بوجود می آید و برای رفع نزاع ودعوا یک نفر نمازگزار و آدم مورد اعتماد و به اصطلاح ریش سفید محل را بعنوان حکم انتخاب می کنند.

یادم می آید روزی برحسب اتفاق با یکی از بستگان به قهوه خانه ای رفتم یکی از افرادی که آنجا حضور داشت با دیدن من شروع کرد به مطلک انداختن و به سخره گرفتن بنده آنهم به لفافه ٬من چون میهمان فامیلم بودم و مغازه نیز در محل آنها قرار داشت از این حرکت ناراحت شد و خواست که با آن شخص دعوا بگیرد.حقیر نگذاشتم و آن مرد را دعوت کردم و جلوی من ایستاد. به او گفتم چکاره ای ؟گفت: فرمایش.گفتم می خواهم بدانم.گفت: تو بگو قمار باز!گفتم تا بحال شده حتی در قمار هم دعوا بگیرید. گفت چرانشده٬ اصلا قمارهمه اش دعوا است . گفتم: برای رفع کدورت هم اقدامی کردید.گفت: بله. گفتم میانجی نداشتید.گفت چرا داشتیم.گفتم: چه کسی میان شما را صلح کرد. گفت: یک نفر مورد اعتماد و امین. گفتم: این شخص چه خصوصیاتی داشت.گفت:اهل خدا و پیامبر ونمازه و روزه و مورد احترام همه بود وهست و اهل مسجد ونماز هم می باشد. در این لحظه بود که تیر آخر را باید رها می کردم.به او گفتم: پدر بیامرز تو که دعوای قمار بازی تو را نماز خوان صلح می کند پس چه چیزی برای گفتن داری. سرش را پایین انداخت وگفت حاجی تا زنده ام نوکرت هستم. گفتم نوکر خودت باش وآقای خودت و راه درست را انتخاب کن. بعدها شنیدم که آن شخص از نمازگزاران شد.

خداوند هم همین وعده را به مومنان داده است که نماز گزار واقعی را امین و مورد اعتماد مردم می شمارد. ودر ادامه مومن نماز گزار واقعی را به خوش قولی و وفای عهد نیز ملقب می سازد چراکه انسان وقتی به مراتب عالی انسانی رسید چنان تارک دنیا می شود که حتی برای استفاده از مال حلال خود نیز جانب احتیاط را رعایت می کند حال چه رسد به اینکه به مال و ناموس و حرمت دیگران دسترسی داشته باشد.

 

پله های معرفت یکی پس از دیگری به طالبش وسعت دید می دهد. شما ببینید وقتی از یک ارتفاعی خواستید بالا بروید ابتدا دامنه دید کم است اما هرچه اوج می گیرید.می بینید که وسعت زیادی از پیرامون در زیرپای شما قرار دارد. وقتی به اوج ارتفاع رسیدید دیگر تا چشم کار می کند را پائین تراز محل ایستادن خود می بینید.

خداوند نیز پله های معرفت را یکی پس از دیگری برای اهلش برمی شمارد. وامین بودن و مورد اعتماد دیگران قرار گرفتن بهائی است که در تهذیب نفس و ارتباط با خدا بدست خواهیم آورد البته اگر اهل معرفت باشیم.

اصلا وفای به عهد از سوی مومن نماز گزار امری بدیهی است چراکه وقتی تو با خدایت رو راست هستی هرچه که طالب بودی از او استمداد می کنی و حتی در درخواستت چنان بازگو می کنی که خدایا اگر مصلحت می دانی این موهبت را برایم فراهم کن. حال دیگر مال دنیا و عوامل دنیا برایت دست آویزی خواهد بود برای رسیدن به معرفت غایی. وچون خدا را در وفای به عهدش راسخ می بینی خودت هم همان صفات خدائی را بخود می آرائی .چراکه خدا در وفای به عهدش در خلقت زمین تابش نورخورشید. گستراندن سیاهی شب برای آرامش انسان. ورویاندت نبات درخاک برای ارتزاق بشر و نزول رحمت باران و تنظیم فصول سال برای تنوع و عدم یکنواختی و هزاران وفای دیگر که هریک خود هزاران موهبت را در خود نهفته دارد.صادقانه وعادلانه عمل نموده است.

مومن همچون خداوند امانت دار و وفادار به قول و فعلش خواهد بود چراکه می خواهد به خدا برسد و برای رسیدن به این هدف مهم باید روح خود را به صفات جمال و جلال خدا بیاراید.

 

وآنانکه برنماز خود محافظت می کنند(9)

 

نکته بسیار جالب اینجا است که خداوند به بیان صفات یک گروه از انسانها می پردازد و با گذشت چند فراز از صفات پاک و منزه که می تواند انسان را درمسیر نجات نگهدارد. باز هم به اصل صفت مورد نیاز ونگهداری از این گنج بدست آورده تاکید دارد. از قدیم گفته اند که همه چیز تازه اش خوب است اما دوست کهنه اش بهتر است. حال چه دوستی بهتر از نماز که دوستی بهتر وبالاتر ازهمه موجودات یعنی خدا را درپیش روی ما قرار می دهد. محافظت از داشته ها و کسب شده ها از اصول مهم زندگی انسان است چه بسا اینکه شما برای بدست آوردن چیزی یا امری تلاش کرده باشید اما با گذشت زمان براثر بی توجهی یا کم توجهی ویا توجه به مسائل دیگر از امر مهم بدست آورده فاصله بگیرید به همین منظوراست که قران در جای دیگر آورده است به همدیگر تذکر دهید که تذکر به نفع مومنین است. می گوید مومن! نمی گوید غیر مومن!چرا مومن باید تذکر بشنود برای اینکه بداند در چه مسیری قرار گرفته و هموراه مسیر را مرور کند تا به بیراهه نرود.

شما جهانگردان ویا شرکت کنندگان در مسابقات مسافت طولانی را دیده اید که برای اینکه از مسیر خود منحرف نشوند نقشه ای در پیش رو قرار داده اند تا مسیری که باید بپیمایند را باز بینی و باز شناسی کرده تا در موعد مقرر یا حتی زودتر از دیگران به نقطه پایان برسند.

پس محافظت از نمازی که در ابتدای صفات مومنان آمده است و تکرار این موضوع در مراحل بعدی خود حاکی از آن است که باید مراقب بود و محافظت کرد از مواهبی که خود در برای بدست آوردنش تلاش کرده ایم.

 

وچنین کسانی وارث مقام عالی بهشت هستند(10)

 

همیشه برای یک مسابقه و انجام کاری پسندیده جایزه ای تعیین می کنند.در این فراز از آیه قرانی با همه توصیفاتی که در مورد مومن نمازگزار آمده است و در فرازهای بعدی نیز خواهد آمد در مابین این دستور العمل زندگی نجات بخش پاداش و جایزه عمل به فرامین الهی و ماندن در این مسیر از قبل تعیین می شود تا مومن با دلگرمی بیشتری به این مسیر فکر وعمل کند.

اما درقسمتی از آین آیه ٬موضوع از جایزه فراتر رفته و مقام عالی بهشت را در زمره میراث مومن برمی شمارد بدین گونه که ارث از حقوق حقه انسان دردنیا محسوب می شود و وارث از حقی که از سوی والدینش می برد دریافت می نماید اما مگر بهشت جزء میراث ماست البته که نه.ولی خداوند می فرماید که وقتی به مرتب عالی ایمان و معرفت رسیدی برخود فرض می دانم که تو را میراث دار بهترین مکان خلق کرده خود کنم و بهترین جایگاه آخرتی مرا برای تو در نظر بگیرم.چراکه تو تارک دنیا شدی و همه تعلقاتت در دنیا برای دوستی ورسیدن به من بوده است.

اما مومن پا را فراتر از این مقام می گزارد ومی گوید نماز و عبادت و تهذیب نفسم فقط وفقط و برای رضای خدا است نه برای کسب مقام عالی بهشت. در دعائیکه امیر مومنان علی (ع)می فرماید که خدایا اگر تو مرا دوست نداشته باشی بهشت به چه کارم می آید واگر دوستی تو برمن احاطه نماید من راضی هستم که در همان جهنم نیز سکنی گزینم.

در مناجات ائمه معصوم(علیهم السلام) و عرفای رهرو آن بزرگواران نیز فرازهائی بسیار در این باره آمده است. که عبادت و تهذیب نفس را برای رضای خدا انجام می دهند نه برای ستاندن پاداش دنیوی و اخروی.اما خداوند تبارک و تعالی برای هر عمل خیر و حتی عمل شر جرائی در نظر گرفته تا عدالت توحیدی به نمایش گذاشته شود.

(فمن یعمل مثقال ذره خیرا یره ومن یعمل مثقال ذره شرا یره)آیه 7 و8سوره زلزال.

 

نکته حائز اهمیت اینجاست که وقتی از قبل پاداش عمل نیک خود را بدانیم و راه رسیدن به آن را نیز درک کنیم. هم اشتیاق برای حصول این موهبت در ما زیاد می شود و هم بعبارتی جایزه پایان را را از قبل دانسته و درک می کنیم که بهای کار و تلاشمان تا چه حد است. البته این مرتبه برای حقیری چون من است که در درک دنیا و شناخت خداوند همین حداز معرفت را فراگرفته ام که تلاش کنم تا به مزدی که از پیش تعیین شده است برسم وگر نه مرتبه زهاد عرفانی بالاتر از این حرفها است که برای دریافت پاداش عمل خیری انجام دهند.

تمام آیات سوره مومنون مملو از نوید به مومنان برای رسیدن به کمال هستی است و صفات آنان را همانطور که فرازهائی از آن آورده شده است بیان می دارد و بعبارتی منشوری برای چگونه زیستن یا بهتر بگویم به بهترین وجه زیستن است تا انسان راه را از بیراه باز شناسد.اما در آیات بعدی نیز باز به صفات مومنان می پردازد که اشاره خواهد شد.

 

مومنانی که از خوف وترس خدا هراسانند(57)

 

این مرتبه ایمان ما است که تا چقدر خدا را بشناسیم هراندازه که به نور معرفت مزین گردیم از سیاهی جهل وگناه دور می شویم و وقتی به باور خلقت و جایگاه ما در دایره خلقت و محور بودن جهان خلقت در حول قوه لایزال الهی پی بردیم  خوف از خدا را بخاطر دوستی از او در دل جای می دهیم البته خوف نه بخاطر اینکه از سوی پروردگار مورد عذاب قرار گیریم. بلکه در مرتبه دوستی بین ما و خداوند خلائی ایجاد شود. چرا که یک بار انسان بخاطر خطاهائی که انجام می دهد از ترس عذاب و مجازاتی که مستوجب آن خواهد شد در هراس بسر می برد واین خود یک عمل باز دارنده است تا انسان حدود خود رابشناسد اما این عمل یک مسیر دوستانه نیست. فقط انجام وظیفه و بدست آوردن نمره قبولی ودریافت کارنامه مثبت و سرانجام دریافت پاداش است.

اما مرتبه ای دیگراز خوف و هراس از خداوند وجود دارد که بسیارحائز اهمیت است وآن اینکه خوف و هراس ما ناشی از عذاب و مجازات خطاهای ما نیست بلکه ما از این موضوع گریزانیم که در مرتبه دوستی بین ما و خداوند خللی ایجاد شود.وجانب احتیاط را رعایت می کنیم تا روزنه ای بین دوستی ما و خداوند بوجود نیاید.خوف ما از خداوند در این مرحله حاکی از این جمله است که بهترین دوستیها از جانب خداوند وبیشترین محبتها از ناحیه قدسی نصیب ما بشود. شما دیدید و شنیدید که در مراودات عامه نیز این امر وجود دارد اگر با کسی چنان دوست بودید که در همه مراتب و مراودات زندگی از ناحیه آن شخص مورد تفقد و احترام قرار می گیرید انتظار ندارید که حتی برای یک بار هم که شده از ناحیه وی بی مهری به شما برسد.

خوف از خداوندی که در دل نمازگزار واقعی بوجود می آید ناشی از کاسته شدن مراتب دوستی بواسطه اعمال ناصوابی است که در طول زندگی ممکن است مرتکب آن شویم پس باز می گردیم به مطلب ماقبل که مراقبت از داشته ها وافزودن به آن باید همواره در دستورکار زندگی ما قرار داشته باشد تا نعمت محبت خداوندی را که با تلاش قلیل ما و رحمت بی پایان الهی نصیب ما شده است را با معصیت و دوری از درگاه حق از دست ندهیم.

 

وآنانکه به آیات خدای خود ایمان می آورند(58)

 

مومن واقعی کورکورانه خدا را عبادت نمی کند و بدون درک وجود لایزال پروردگارجهانیان سرتعظیم بدرگاهش فرود نمی آورد.در اینجا مراتب ایمان انسان با رعایت فرامینی که از قبل براو واجب شده است اوج گرفته و حتی خداوند را نیز با شناخت و درک قلبی پرستش می کند و ارتباطش با خدا صرف ارباب و رعیتی محض نیست بلکه شناخت عمیق از رب الارباب وقدرت لایزال او وگستره حکومت خداوندیش که تمام هستی را فرا گرفته است در عمق جان و دل مومن نماز گزار واقعی  جای گرفته و با شناخت کامل از خالق هستی از او پیروی نموده و فرامین آسمانی او را که از جانب انبیاء واولیاء برای بشر به ارمغان آورده است را به دیده منت گذاشته و بعنوان منشور زندگی خود در دل و جان بکار می گیرد.

وقتی انسان به مقامی رسید که بجز خدا را ندید آنوقت هر عملی را که درذهن خود هم بپروراند در آن عمل به کسب رضایت پروردگار توجه دارد ومی خواهد که جلب نظر خدا را برای تمام لحظات زندگی خود بهمراه داشته باشد.همچون کودکی که با شیرینکاریهایش می خواهد جلب توجه والدین را بسوی خود معطوف سازد.چراکه همان کودک هم می داند که این والدین هستند که پاداش محبت را می دهند  حتی با یک لبخند.

ایمان بخدا و اعتقاد راسخ به آیات الهی مسیر دوستی با خدا راکوتاه می کند و انسان قلبی مطمئن و ضمیری آگاه و مسیری روشن برای رسیدن به محبوب را می یابد. همانگونه که رهبرکبیروفقید جمهوری اسلامی ایران حضرت امام خمینی(ره) در وصیتنامه خود این مطالب را آورده است این صفات مومن واقعی است که با ایمان بخدا خود نیز روحی بزرگ در کالبد تن پرورش می دهد وپر پرواز بسوی عرش در آورده و رسیدن به ملکوت را برای خود ممکن می سازد.

اینها همه از باور و ایمان به ذات اقدس باریتعالی است که با مراقبت از نفس و عمل به آیات الهی به آن دست می یابد. وباور خداوند سبب تقویت روح و پرهیز از گناه ورسیدن به مقام قرب الهی خواهد شد.

 

وآنانکه هرگزبه پروردگارشان مشرک نمی شوند(59)

 

با رانده شدن آدم وحوا از بهشت٬شیطان نیز همراه آنها به زمین رانده شد واز خداوند رخصت گرفت تا در گمراهی انسان با فراغ بال عمل کند وبا وسوسه و نیرنگ وفریب آدمی او را از مسیرحق بازدارد.اینگونه شد که در صفات مومنان دوری از شرک و التجا به وحدانیت خداوند از اصول لازمه شمرده می شود.مومن واقعی علاوه براینکه به باور قلبی وحدانیت خداوند رسیده است و این نعمت مرهون مراقبت از خود و تهذیب نفس بوده در مرحله بعدی نیز باز هم مغرور نشده ودر پرهیز از شرک ونفاق نیزجانب احتیاط را رعایت می نماید. اقرارلسانی و باور قلبی به برائت از شرک درصفات مومن هموراه مشاهده می گردد تا آن را بعنوان آویزه ای برای گوش جان خود داشته باشد. مومن برائت از شرک ونفاق را به این خاطر اقرار می نماید که در کوران حیات دنیایی خود دچا غرور نشده و در عبادت پروردگارنیز به آلودگی فکری مبتلا نشود.

چرا که بعضا برخی تعلق خاطرها چه دنیائی وچه آخرتی انسان رااز مسیر اصلی خود خارج نموده و رنگ وبوی غیر معنوی به او می دهد.مثل تلاش برای معاش که منجر به جمع مال شده و در نهایت دوری از مال را سخت تصور کرده و راهی را که ابتدا رنگ و بوی سلامت داشته از مسیراصلی خارج شده و بجای محبت خدائی حب دنیا را در دل پرورانده که این امر در راس کل خطا ها قرار دارد.

شما اگر از مشرکان و ملحدان و کسانی که خدای خالق واقعی هستی را قبول ندارند بپرسید که چرا به غیر خدا پناه برده اید٬ یقینا خواهند گفت که آنچه راکه می پرستند خدای واقعی بوده و لا غیر و این اعتقاد در ذهن وباورآنان به مرور زمان نقش بسته و مسیر کفر را در پیش گرفته اند.

مومنان واقعی نیز برهمین اساس است که در توصیفشان آمده است که خوف از خارج شدن از مسیر درست و تراشیدن شریک برای خدا و دوری جستن از پاکیها باعث می شود که علاوه عشق به خدا٬ ترس وخوف از خدا نیز در دلشان برای همیشه زنده است.وهمواره دردل و جان و زبان این مهم را مرور وتکرار می کنند که خالق هستی خدای واحد و احد است و هیچ شریکی برای او قائل نمی شوند.

 

وآنانکه وظایف خود را انجام می دهند وباز هم دلهاشان از فکربازگشت بسوی خدا ترسان است(60)

 

بارها دیدید دانش آموزی که با توجه به دانستن مطلبی و فراگرفتن موضوعاتی را که باید امتحان دهد باز هم دچار استرس و اضطراب فکری است که می بایست توسط والدین دلداری داده شده تا به آرامش فکری برسد.تازه وقتی هم از او سوال می شود٬ تمام مطالب را حفظ کرده و برایش قابل فهم است. اما وقتی سوال می کنی که چرا دچار تردید و هراس شده ای ؟می گوید ترسم از آن است که حفظ کرده های من اشتباهی بوده و سوالی را هم که از من بشود خارج از این محدوده بوده و من نتوانم جوابش را بدهم.

صفات مومن هم همین گونه است که هرگز به عملی که درراه خدا انجام می دهد و عباداتی را که بجا می آورد و پرهیزی را هم در حدود الهی رعایت می نماید کافی و بسنده نمی داند. چرا که به عظمت پروردگار خویش واقف است و می داند که اگر تمام عمر به عبادت حق مشغول باشد نمی تواند حتی به اندازه پرکاهی شکرگزار نعمات حق باشد.

با این اوصاف  ممکن است که حتی در انجام فرائض دینی دچار سردرگمی شده و بیراهه را طی نماید ویا اینکه تفسیری که خود از تبعیت حق دارد دردرکش دچار اشتباه شده و راه به ناکجا آباد را بپیماید.

پس مومن واقعی با وجود رسیدن به مراتب عالی انسانی باز هم خود را در رسیدن به معبود ناقص و قاصر جلوه می دهد. مناجات ائمه معصوم که خود مبرا از لغزش و خطا بوده اند موید این واقعیت است اما چنان تضرع و خشوع در پیشگاه خدای متعال بخرج می دهند که گوئی نعوذ بالله از محبت خداوند دور شده یا بی نصیب مانده اند. درحالیکه این بزرگواران از مقربان درگاه الهی هستند.اما معرفتشان تاحدی فراتراز عقل آدمی به پیش می رود که حتی برای کوچکترین مسئله دنیایی نمی خواهند از محبت خداوند بی نصیب مانند.

انسان مثل درخت پرمیوه است که هرچه بار میوه اش بیشتر باشد سربزیرتر ومسئولیتش سنگینتر می شود تا جائیکه بعضا نیاز به محافظت و کمک کننده دارد تا بارش را به ثمر برساند. خوف مومن از خداوند نیز برهمین اصل استوار است که نمی خواهد آنچه را که با تهذیب نفس  بدست آورده آسان و از روی جهالت  از دست بدهد و هراسی را همواره در دل دارد تا این خوف و هراس سپری باشد برایش تا از او محافظت نماید.

وسرانجام سوره از انسان می خواهد که:

وبگو پروردگارا ببخش ومهربانی کن که تو بهترین مهربانانی(118)

ابتدا وانتهای سوره مومنون سرشار از محبت و نوید به خوبیها در باره مومنان واقعی است. از آنجائیکه مومن را دعوت به اقامه نماز و پرهیز از لغو وپرداختن زکاه و امرخیر وناموس پرستی و حرمت ناموس دیگران را داشتن و نقش واقعی یک انسان را در دنیا خوب ایفا کردن  وامین دیگران بودن و وفای به عهد کردن و برانجام فرائض خود مراقبت کردن و امید به رافت خداوند داشتن و خوف از عذاب الهی و هراس از دوری محبت حق و پرهیز از شرک و اعتقاد به آیات الهی و وعجین نمودن خوف و رجا در عبادت پروردگار .طلب عفو بخشش نمودن از خدا وخلاصه بگویم یک منشور تمام عیار و یک برنامه و دستورالعمل اجرائی برای بهترزیستن انسان را در خود گنجانده است.

برنامه ای که جرء جزء آن اگرمورد توجه و به حیطه عمل درآید چراغی روشن در مسیر زندگی انسان خواهد بود. که امید وارم خداوند این توفیق را به همه ما عنایت فرموده تا راه درست و مسیر آسان نجات از بلایای دنیوی را شناخته و تا در سرای آخرت نیز در زمره نجات یافتگان باشیم.

واین موضوع را باید آویزه گوشمان کنیم که با همه تلاشهائیکه در راه رسیدن به سعادت انجام خواهیم داد فقط وفقط عنایت پروردگار است که ما را به سرمنزل نجات خواهد رساند و به همین منظور است که در اتمام سوره باز می گوید که از من طلب عفو وبخشش کنید و به مهربانی و رحمانیت من اقرار و اعتراف قلبی داشته باشید. وبرای این امر هم در مقابل من شریکی قائل نشوید که اگر اینگونه بودید من خود کفایت امر شما را در رهائی از منجلاب دنیا و آخرت خواهم کرد. به امید حق

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس امور فرهنگی

04/10/1390

 



تاريخ : سه شنبه 22 آذر1390 | 1:15 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                      بنام حق

 

 

                                       دهقان وگاو

 

 

      بود دهـقانی را یکـــی گــــاوی جــــوان*        دست وپایـش بستـــــه با شاخـــــش عیـــــــان*

  تا کـــه همــــــراهی کند برصــــا حبش*        روز وشب باشـــد براو فــــــرمانـــــــــــبرش*

 

  تاب حیــــوان چــــون بپایان شد هـــــمی*     ریس شاخـــــش را درید وشــــــد رمـــــــی*

  د شت وصحــــــرا زیر پا یـش فـــرش شد*      گـوئیا او صاحب هـردو جهان وعـرش شد*

   یک نظــــر در چشـــم او باغـــــــــی فتـاد*      کان درآن هــــــرگـــــــونه از میــوه زیاد*

  گشت مشغـــول تناول هـــم لگــدمالـی بسی*      بعــدازآن از میـوه ها وخـربزه مانده خــسی*

   درمیـان کشتـــزاران مــی دوید ومی چـرید*       صاحبش را حسرتی از باغ می ماندی مـزید*

  بعــــــد چنــــدی مـــرد دهقــــان سـر رسید*       جای خـــــود آن گـــاو رهـــــــــــوارش ندید*

   در خیالـش اینچنــین مــــــی گــــفت د وش*      شــــــایدم دیوو ددی بردش خمـــــــــــــوش*

   درپی گــــــــاوش زهــــــــر ســو شد روان*      ابتــــــــدا بر باغ خــــــود هــــــــم زد نشان*

   میــوه و سبزی بسیاری خــــراب ولـــه شده*      کــل باغش هـــــم لگــــــــــد مالــــــــی شده*

   از غـــــــم گــــــاوش کـه در حســـرت بدی*      حســــرت از باغـش به دل دیگــــــر شـــدی*

   ســـرزنان با داد وفــــــریادی فـــــــــزون*       با خـودش می گفت میسوزم من از دل اندرون*

   باغ وبوستـــــــانم شــــــده ویران و پســــت*      صبــــرایوبم بود خـــــــــواهـــــــــد گسسـت*

  این بلا برمـــــــــن دوصـــــد گــــردد همان*      صبرکـــــــــردن مـــــــرحمـــــــی باشد بجان*

  از لب مــــلای ما بشنیــــده ام مــــــن بارها*      صبـــــر باشد مفتـــــح درب وکلیــد غـــــارها*

   با صبــــوری دردهــــای اندرون درمان کنم*     د زد  گاوم ار بیایم در عیان رســــــــــــوا کنم*

  درکشاکش بود با خــــــود ناگهان گاوش بدید*     زیر پا یش خـــربزه ها سربسر میشد لهیـــــــد*

   شاخ گاوش راگرفت وباغضب سویش برفت*   این چه کاری بودبا من کرده ای اینگونه سخت

   د ســـــت وپا یش را بریسمـــــــانی ببســــت*     خیــــــــزرانی را بجــــــــان او شکســـــــت*

   داد مــــــی زد تو گــــــاوی یا دد و دیو پلیـد*     آنچنان کــــردی به من درخصلتـــم گشتم یزید*

  این چه کـــــاری بود با مــــن کــــــــرده ای*      باغ وبوستانم  تو ویران وخــــرابان کـرده ای*

   یک د مــــی مـــــی زد برآن گـــــــاو زبون*      لحظه ای هـــم می سرودش سوز وخـــــــون*

  می زد ش می گفت گـــــــرگی تو نه گـــــاو*     ظاهــــــرت گـــــاو است ولـی دردل ضحـاک*

   مــــن به تزویرت شدم افســــــــــون ومست*      هـــــرکه با تو شد شود اینگـــــــــــونه  پست*

  همچنان دهــــــقان به گـــــــاو عصیان نمود*      نا سزا می گفت دو صــــــد ضـــــــربه فرود*

  هــــــــــر دوشاخ گـــــــاو را او زد شکست*     جسم حیـــــوان هــــــــریکی جـــــایی گسست*

  ناگهـــــــان امـــــــــر الهـــــــــی شد عیان*     گـــــــــــاو بیچاره گشــــــودش  هـــــــــم زبان*

   گفت ای دهقـــــــــان کمـی کمتــــــــــر بتاز*     زور خــــــــود را برمنـــــش اینک منــــــــاز*

  ازچـه تحقیــــــــــرم کنی با اضطـــــــــراب*  فکـرت این است از منی بهتــــر چـــــــــــوآب*

   این خیـــــــــالات دنــی از ســــــــــــر بران*      آنچــــه می گـــــــــویم تو در دل مــــی نشان*

  هــان بدانی کین تو را مـــــــــــن بهتـــــــرم*      اینکش من زیر دستت چــــون اسیر وبی پرم*

   تو طعــــــــام و رزق و روزیت  بجــــــــــا*       پس نداری یاد و نامـــــــی از خـــــــــــــــــدا*

  مــــن طعــــامم خــــاروخاشاک وخس است*      از لبنــهایم گــــوارا هـرکس وصد ناکس است*

   مــن که از این داردنیا شد نصیبم نعـــره ای*      داد وفــریاد وفقانت می برندم زهــــــــره ای*

  هــوش وعقــل وفکــر عالـــــــم زان توست*      من که گاوم بهره ام ازهرجهت هم مال توست*

   جامـــــــه ای بر تن کنــی از چـــــــرم مــن*      مـــــن به تـــــن دارم بسـی پشمـــــی زمــــن*

  ار لبــــاست تنــــــــگ وبس باشد گشـــــــاد*     ســـــــوی خیـــاطـــــان روی یا در نهـــــــــاد*

   لیـــــــک مـــن دارم لباســــی از تنـــــــــــم*      کهنــــــه چــــــون شد رویــــشش راهـــم منم*

  در اتاقــــــــت مبلمــــــــــان وتخــــــت زر*       زینت و زیب فـــراوان گــوشه هایش سربسر*

   رادیو وضبط صـــوت وسی دی ورایانه ها*      هـــــریکـــی بسیارباشد در میــــــان خانه ها*

  بس نمــــایش خانه ای داری بسیــــــــــــط*    کاندرآن زنهـــای عـــــــــــــریان خیـــط خیـــط*

   از مناظـــــرهای زیبا و طبیعت های بکـــر*      دردرون جعبه جادوعیـان گـــــردد بفکـــــــر*

  ساز مطــــــــرب خــــــواندن لهـــــــو وغنا*      گــــوش تو پر مـــــــی شود از این گنــــــــاه*

  برج ایمـــــــان تو ویران مـــــــــی شــــــود*      در تنت د ل را چـــــــو زندان مــــــی شـــود*

  ره به دوزخ می نهی هــــــــوشیــــــار باش*      عیــــــش د نیا هــــــــــم رود بیــــــــدار باش*

   جســم وجانت در حــــــریم دوزخ ونار الیـم*       ره بسوی دین نمی آری به مــــوسای کلیـــــم*

  هــــرچه گـــویم از تو ودنیای تو کـم گفته ام*      سوی عقبی تو قـــدم نه من که اینک سفتــه ام*

  گـــــــرقیود ت باشــــــد ت در زندگـــــــی*      راه و رسمـت مــی شـــود در بنــــــــــــــدگی*

  پرتعــــــب باشد کـــه در قیــــــــدی شــــوی*     شایدم گـــــاهـی کــــــــه جان برلب نهــــــــی*

    راحتـــــــــــــــی دارد زمـــــانــی زندگـــی*     چــــــون رها سازی تنت از بنــــــــد گـــــــی*

  ارکـــه خــــواهـــی شاد وســرمستان شـوی*      باید ت لاقیــــــد وبی دستــــــــان شــــــــــوی*

   زندگی هـــــــــــــرچــــــه احشــــام و ددان*       در ره بطـــــن وشکــــــم باشد همـــــــــــــان*

  هــــان بدان تو اشرفی ومنتصـــــب با اولیا*       رمــــز و رازت از زمین وتا ثریا با خـــــــدا*

  کنج خلــوت پیشه کن هـم در قناعت پیشرو*       راه و رسم عاشقـــــی داری یقـــین در روبرو*

  خــــود بباید عـزت وذلت بخـواهی درعمل*       در حضور حـــق کسی ذلــــت ندارد بی علـل*

  زین نصیحـــــت از منش تو گــــــوش دار*        با قنـاعت مــــی شــــــــوی محبــــــــوب یار*

  دخل وخــــــــرجت را اگـــــر میزان کنی*        هـــــــم خودت هــــم خانه ات خنـــــــدان کنی*

   شیر نر از حــــــرص وآزی بهتــــــراست*        از گــــــریز هـــــردواش ایمــــــــن تن است*

  ذلت وخـــــــــواری دل در خــواهش است*         مــــــرد بی خـــــــــواهش دلش پالایش است*

   از ره ذلــــــت برون شو ای عـــــــــــزیز*        تا قیــــــــــــامت باشد ت جای تمیـــــــــــــز*

  مــــــن (عبید)م گشته ام بیــــــــــدار وشاد*       از پلیــــــــــدیها فغــــــــان فـــــــــــــریاد وداد*

 درس عـــــــــزت با شـــــــــرف آمــوختم*       د ر درون خــــــــود همـــــــی هــــــــم سوختم*

 

  محمدعلی یوسف زاده (عبید)



تاريخ : سه شنبه 22 آذر1390 | 1:9 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                        بسم الرب الشهید

 

 

                                   حماسه کربلا نشان واقعی یادخدا

 

باسلام.

          درآیه 124سوره طه آمده است:

 

           ومن اعرض عن ذکری فان له معیشته ضنکا ونحشره یوم القیمه اعمی(124)

 

 ((وهرکس از یاد من اعراض کند همانا معیشتش تنگ شود ودر روز قیامت نابینا محشورش کنیم))

عاشورا تجلی واقعی یاد خدا بصورت عملی است. یک کلاس دانشگاهی پرمحتوا که در آن درسی عرضه شده است که اگر کسی بخواهد در هرکجای زندگی بکار گیرد به اصطلاح دانشگاهی قابل تطبیق و ارائه خواهد بود.

مرگ یزید و جریان بیعت گرفتن از سران طوایف و قبائل عرب که امام حسین علاوه داشتن عنوان امامت و رهبری ملت مسلمان بعنوان رئیس قبیله بنی هاشم و پرهیز از بیعت ذلت بار و هجرت خانوادگی که ماموریت خدائی و تدوین شده در عرش بود وحرکت ایشان با خانواده بسوی سرزمین حجاز٬همه یک برنامه تدوین شده و اتکال به نیروی حق و تقدیری بود که می بایست بروز نماید و چه سخت است امتحان پس دادن در برابر چنین درخواستی که همه دنیا را برای بدست آوردن آخرت و آنهم آخرتی تضمین شده هبه نمائی!

آن لحظه ای که همه مسلمانان بسوی طواف حریم یار (کعبه) می آیند وتو باید از آن خارج شوی!!اما نجوای آسمانی که در جبل الرحمه صحرای عرفات از زبان مبارک جاری می شود نشان از تبعیت محض از خالق هستی داری و عاشق خداوند و حضور در حریم یار ٬لکن ماموریتی بس عظیم و مهمتر تا در صده های آتی این حریم برقرار باشد و جریان انسان سازیش برقرار باشد.

آنجائیکه حسین(ع)در دعای عرفه اش خود را عبد وعبید وخدای خود را مالک و صاحب همه هستی می شمارد و از ظلم به نفس خود و لطفی که خداوند در حق او روا داشته است. از عظمت کبریائی حق و حقیر وکوچک بودن خود٬از بی پروا بودن خود در هرچه در جهان می گذرد و از ستار و غفار بودن حق و از توانائی خداوند در همه امور واز عجر وناتوانی بنده در مقابل اوواز اینکه او لایق ستایش و کرنش است اما ما این حق را در قبال پروردگار بجا نیاورده ایم. و عباراتی گهر بار دیگر که هریک خود نشان واقعی از عشق به خداوند و طلب دیدار یار می دهد ویاد خداوندی که در قران به اعراض آن از سوی دنیا پرستان و بی خبران از لطف حق یاد شده است هرگزاز دل ویاد او خاموش نشد و روزی خود را نیز از خداوند گرفت که همانا لقای حق و لقب ثارالهی بود که کسب نمود و با دل و دیده ای بینا ونورانی به دیدار حق شتافت.

از حرکت بسوی کوفه٬کوفه ای که مردم بی وفایش او را دعوت کرده بودند!کوفه ای که با وجود چندین ساله حضور وجود مبارک امیر مومنان علی(ع)حقش بود که بوی خدائی دهد ومردمانش ولایت مدار باشند.کوفه ای که در زمان خود مرکز انسانهای بلند پایه شخصیتی بود و کسانیکه هریک در رکاب رسول الله (ص)و امیرمومنان علی(ع)کسب معرفت کرده و در بثمر رساندن نهضت اسلامی یار ویاور پیامبر واما م بودند و شایسته بود که معرفتی زائدالوصف و شخصیتی متدین و معنوی داشته باشند.اما صدافسوس که زرق و برق دنیا چشمانشان را کور کرده و راه را از بیراه تمیز نمی دادند.تاجائیکه قاضی القضات کوفه(شریع)که از اسلام شناسان وازپیروان دین و ولایت بود بادیدن کیسه های زر کیسه دلش وا شد وهرآنچه از معرفت درآن بود بباد رفت و نوشت که امروز گواهی می دهم حسین ابن علی(ع)از دین خروج کرده است.

حسینی که نه دنبال حکومت !بلکه دنبال اصلاح روش حکومت خودکامه ولائیک معاویه و یزید بود. دنبال پرهیز از انحراف در دین و ریشه کن کردن تحجر و مسفده انگیزی در دین بود.آنجائیکه حتی به حر فرمود که از سر راهش کنار برود تا مسیر ایران یا یمن را در پیش گیرد تا شاید بتواند به ابلاغ رسالتی که بردوش دارد موفق شود٬همه این وقایع درلفافه این نکته نهفته است که حسین(ع)دنبال احیای دین و ارزشهای اسلامی بود.اسلامی که پیامبر آنرا برای عظمت بشر آورده بود نه برای تشکیل حکومتی عربی که بردیگران فخر داشته و ستمگری نماید.

بیعت یا بهتر بگویم عدم بیعت اولین چیزی بود که حضرت ابا عبدالله الحسین(ع) را مجاب به هجرت نمود هجرتی بس عظیم و بی بازگشت که در نهایت ماوایش جلوس در لقای حق شده است.بیعتی که یقینا برای امام(ع) عافیت دنیا را بهمراه داشت و زندگی راحت و آسایشی دنیوی که به اتفاق اهل و عیال وقبیله خود بتواند به آسودگی در مدینه و یا هرجای دیگردرسرزمین حجاز گزران عمر کند!اما رسالت انییا و ائمه معصوم(ع)که رفاه طلبی و آسودگی در دنیا نبود ٬اصلا آنها آمده بودند تا رسالت حاکمیت خدا بر جهان و اجرای قسط وعدالت را به انسان بفهمانند٬آمده بودند تا موقتی بودن دنیا را به انسان گوشزد نمایند.وحسین(ع) این درس را از جد خود در شعب ابی طالب و اذیت آزارهای طائف و دهها مورد دیگر در صدر اسلام و غصب خلافت حقه امیرمومنان و خانه نشینی پدر و جریان غصب فدک و حمله به خانه و آتش زدن خانه و میان درب و دیوارقرار گرفتن مادر٬ مسمار به پهلوی مادر خوردن و شهادت برادر بدنیا نیامده اش و ماجرای بستن دست پدر وکوبیدن غلاف شمشیر بربازوی مادر و شهادت مظلومانه اش و مخفی بودن قبر او جریان اذیت وآزاراهای به برادرش و بی وفائی نسبت به برادر و حتی تیر باران تابوت امام(ع)وهزاران مورد دیگر او را آبدیده کرده بود تا در اجرای فرامین حق محکم و راسخ واستوار به وظیفه دینی خود عمل نماید. 

دعوت نیز بهانه ای دیگر برای حضور در مسلخ عشق بود تا دشمنان خدا و حقیقت این خروج را رنگ و بوی دنیائی و غیر خدائی ندهند. چرا که وقتی خداوند در قران عنوان می کند تا در روز قیامت اعراض کنندگان از یاد او را کور ونابینا محشور می گرداند عده ای در اجرای این آیه تعجیل کردند ودر همین دنیا چشمان خود را بستند و مهر غفلت بر دیده و دل زدند و نا بینائی آخرت را از همین دنیا شروع کردند.

میزبانی در همه دنیا از عرف معمول و معقول جامعه است ودر اصطلاح عامه می گویند در مهمانداری باید بگونه ای عمل کرد که حتی آب در دل میهمان تکان نخورد مگر اینکه انسان اینقدر قساوت قلب داشته باشد که در قبال همنوع و آنهم میهمان اینگونه نباشد.اما دیدیم وشنیدیم که حرمت مهمان کربلا را با مضاعقه آب خوش داشتند و اولاد طاهرینش را با شکنجه های فراوان به اسارت بردند.

بیعت و هجرت و دعوت ٬هرسه زمینه ای بود برای ابلاغ امر بمعروف و نهی از منکر٬معروفی که پیامبر اسلام برای احیای بشر آورده بود و نهی از منکری که زشتیها را نمایان می کرد تا مورد قباحت بودنش برای جامعه اسلامی شناخته شده قرار گیرد واز این طریق به اصلاح جامعه اسلامی بپردازد.در جامعه ای که بفرموده امیرمومنان احکام اسلامی بصورت ظرف وارونه بوده و چیزی در آن جای نمی گیرد.جوامعی که ظاهرا بنام بلاد اسلامی و حکومت اسلامی بوده و اما حکمی از اسلام واز اخلاق دینی در آن به اجرا گذاشته نمی شد. زمام دارانی داشت که لقب خلیفه مسلمین و امیرالمومنین و قضات اسلامی داشتند اما برخلاف دین و انسانیت حرکت می کردند. امام جماعتی که بوزینه باز بوده و اهل شراب و قمار و زنا بودند و تاجائیکه دستور اقامه نماز جمعه در پنج شنبه را می دادند.ومردمی که اغلب عافیت ظاهری را بر عاقبت اخروی ترجیح داده و لب از لب فرو بسته و کلامی در اجرا واحیای دین واخلاقیات دینی برزبان نمی آوردند وبنام دین و در حکومت ظاهرا دینی به ستمگری ٬چپاول وغارت مردم٬عیاشی٬وشرکت در مجالش بزم و گناه و بزهکاری مشغول بودند.

درچنین حالتی این امام و پیشوای مردم آزاده و مسلمان است که باید قدعلم کرده و به بیان احکام الهی بپردازد و معروف را تبیین نموده و منکر را برای اهل دین تشریح نماید تا سراج منیر عوام الناس باشد.اصولا این وظیفه امام است تا راهنما و پیشوای مردم باشد و در اجرای این وظیفه باید هزینه هم بپردازد همانگونه که انبیا واولیای الهی پرداختند.سختیهای حضرت ابراهیم٬اسماعیل٬نوح٬ادریس٬داوود٬یحیی٬موسی وعیسی(علیهم السلام)ونبی مکرم اسلام (ص)وامیرمومنان علی(ع)و همه راهبران

 دینی و معنوی در راستای ابلاغ معروف و باز شناساندن منکر به امتان خود بوده است.

این امر را امام حسین (ع)هم خوب می دانست و هزینه گرانبهائی هم برای رسالت خود پرداخت البته مزد خوبی هم دریافت کرد. مزدی که قیمتش لقای حق و لقبی چون ثارالله بوده است.

وچنین راهبر وامامی یقینا تمام زندگی خود را به ذکر خدا ویاد او مشغول بوده و در معیشت هم در فراغ بال بسر برده و عاقبتی رستگار شده را بعنوان مزد از خدا دریافت نموده است.

آنچه مسلم است اینکه قیام امام حسین(ع) ویاران با وفایش هدفی جز اصلاح دین و ابلاغ معروف نداشته و بعبارتی خواسته دنیائی نداشتند.چون در عرب مرسوم بود وقتی جنگی رخ می داد عده ای برایشان فرقی نمی کرد که کدام گروه و قبیله برحق هستند بلکه هدفشان پیروز شدن درجنگ و بدست آوردن غنایم جنگی بود تا با آن گذران عمر کنند و فرقی نمی کرد که این غنایم از آن اولاد رسول الله باشد یا دیگری!اف براین انسانهای دنیا پرست!!!

منظوراز بیان این عبارات این بود که اولا شخص وجود مبارک امام حسین(ع)خود از سران طوائف عرب بوده و از نظر اقتصادی مرفه بوده و به دیگران هم رسیدگی می کردند و هریک همراهان خاندان بی هاشم نیز اینگونه بودند و انصار واصحاب نیز از متوملین و ملاکین زمانه بوده و هریک دارای خدم و حشم بسیار بوده اند ونیازی به مال اندوزی نداشته و از طرفی نیز در برخورد با دنیاچشم ودل سیربوده و آنچه که داشتند نیز با دیگران شریک می کردند و براین اساس می توان گفت که آنان هیچیک بدنبال دنیا و مال دنیا و بدست آوردن غنایم جنگی و یا حکومت بلاد نبوده اند. اما در مقابل خواندیم و دیدیم که شمر و عمرسعد و عبیدالله و اعوان وانصارآنان هریک از قبل برای خود کیسه ای دوخته بودند تا به صدارت بلاد اسلامی از جمله ری و بصره و شام و عراق منصوب شوند.

 

اما دیدیم که خون حق از شمشیر بران برنده تر شد و نهاد کفر را از بیخ و بن برباد کرد و اثری از آن باقی نگذاشت. ودر عوض با گذشت چهارده قرن از واقعه کربلا می بینیم که وقتی محرم فرا می رسد خون حسینی بجوش می آید و بلاد اسلامی پیرو تشیع علوی  سراسر عزادار شده و شال عزا بسر کرده و برسر وسینه می زنند. واز همه مهمتر اینکه بیداری اسلامی در هر برهه از زمان بعد از واقعه عاشورا نشات گرفته از نهضت حسینی بوده و این حرکت در سایر ملل دنیا نیز ملموس می باشد.

حال ما که خود را پیرو واقعی ائمه معصوم(ع9 می دانیم و براین پیروی نیز افتخار می کنیم باید درس زندگی و آزاد اندیشی دینی توام با ولایت را از این دانشگاه عظیم گرفته و در زندگی روزمره مان بکار بندیم و هرکجا و از هرکس ناجوانمردی و عول از حقانیت دینی و ارزشهای اسلامی دیدیم قد علم نموده و در مقابل هرچه کفر و الحاد و نفاق وظلم و زورگوئی بایستیم.که اگر چنین بودیم می توانیم ادعا داشته باشیم که ما هم از یاران نهضت سرخ حسینی در زمان حال هستیم .

نکته مهمتراز همه اینکه درعصرحاضر با وجودیکه واقعه عاشورا و درس انسان سازی آن حرکت عظیم را در پیش رو داریم و امام غایبی که در انتظار فرجش بسر می بریم لازمه ای همچون پیروی از ولایت مطلقه فقاهت می باشد تا در ادامه حیات دینی و رسیدن به اهداف بلند نهضت عاشورائی دچار انحطاط و سرگشتگی نشده و راه درست را شناخته و ادامه دهنده راه درست تا پایان راه باشیم باشد که در این مسیر مورد الطاف خفیه الهی و مورد عنایت حضرت ولی عصر(عج) قرار گیریم.

 ان شاء الله

 

آزاده را فزونترازاین غم نیست کو*          بیند خلاف دین و نیارد که دم زند*

آید هـــــزارگفته باطل بگــــوش او*         او را مجال نه آنکـــه لا و نعم زند*

 

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس مدیریت فرهنگی

 

 

 



تاريخ : پنجشنبه 17 آذر1390 | 8:10 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                               بسم الرب الشهید

 

 

                  پروازروح بلند یک شهید

 

باسلام

یاد کردن از لحظه لحظات ایام دفاع مقدس حال وهوایی می خواهد تا با روحیه کربلائی بتوانی با درک آن ایام به نگارش خاطراتت بپردازی.امروز که روز دوم محرم است بیاد روزهای حضور دردفاع مقدس برآن شدم تا یک خاطره به ظاهر تلخ و در معنا شیرین تر از عسل را بازگو کنم.باشد که با یاد آوری دلاورمردیهای ایثارگران شهید و جانباز و آزاده و رزمندگان بی ادعای آن ایام مورد عنایت و شفاعت آنان قرار گیریم.

 

تابستان سال شصت وپنج بود که با تعدادی از هم محلیها برای رفتن به جبهه به لشکر قدس گیلان اعزام شدیم.پس از تقسیم نیروها به گردان مالک اشتر پیوستیم.قرار بود تا در عملیات کربلای دو در تیر ماه در پیرانشهر شرکت کنیم اما با لو رفتن نقشه عملیات پس از چند روز حضور در پیرانشهر و نقده ٬برای خط نگهداری به منطقه سلیمانیه عراق رفتیم.

من با تعدادی از همرزمان از جمله شهید فرهاد زرجو(دانشجوی سال چهارم ریاضی دانشگاه گیلان)شهید پرویزصفری(پاسدار)وشهید گرانقدر حسن امیربنده ای(دانش آموز سال چهارم دبیرستان)از امیربنده بی بالان رحیم آباد رودسر وتنی چند از بسیجیان و پاسداران که امروزه اغلب آنان جانباز هستند برای حفظ خطوط مرزی یک نقطه ازمناطق عملیاتی سلیمانیه انتخاب شدیم.

وظیفه ما پاسداری منطقه مرزی بود و اغلب مورد هجوم خمپاره ای و گلوله های توپ وتانک عراقیها قرار می گرفتیم و در چند مرحله از ساعات روز برای دقایقی مقر ما گلوله باران می شد. در عصر یکی از روزها وقتی بچه ها جلوی سنگرهای خوشان نشسته بودند پایگاه ما و چند پایگاه دیگر که در موازات مقرما قرار داشت مورد گلوله باران خمپاره ای دشمن قرار گرفت ومن از ناحیه دوش راستم مجروح شدم و به کمک شهیدان صفری و امیر بنده ای به بهداری گردان که چند کیلومتر از مقر ما فاصله داشت اعزام شده و قرار بود به دستور پزشک گردان به عقب برگردم که به اصرارمن دوباره با بچه ها به پایگاه آمدم.(لازم به ذکر است که پایگاه ما روی قله ای مرتفع قرار داشت و دره ای بزرگ زیر قله بود و تمامی منطقه پوشیده از درختان سقز و ون و درختان جنگلی بومی دیگر بود. وپایگاه ما درست روی قله و پشت به منطقه دشمن قرار داشت. وجلوی سنگرها فقط یک راه پیاده روی کوچک درست کرده بودیم و برای رفتن به سنگر نگهبانی نیز شیاری حفر کرده بودیم تا برای رفتن به سنگر دیدبانی و نگهبانی و نوک قله از تیر رس دید دشمن در امان باشیم.)

روزها از نظر امکانات و تغذیه و بلاخره دنیایی به ظاهر سخت بود.اما صفائی که بین بچه ها موج می زد را نمی توان در هیچیک از این مکانهای دنیایی یافت.فضائی روحانی وآسمانی که الحق بچه های آنجا نیز آسمانی بودند بجر این حقیر سراپا تقصیر!خنده ها و مزاحهای شیرین تر از عسل هریک از بچه ها و نماز جماعت خواندن و نماز شبهای آنها در میان دامنه کوه و داخل شیارها و مباحص علمی و دینی که با هم انجام می دادندهریک خود به صفای  آنجا می افزود.وبا وجود کمبودهای مادی و دنیائی صفای آنجا به تحمل همه آنها می ارزید.

توصیف فضای سنگرها و حال وهوای بچه ها قابل ذکر نیست همه حال وهوائی خاص داشتند.با نظاره هریک گمان می رفت که به حبل المتین الهی چنگ زده اند. درمیان بچه ها حالت ومنش و روش حسن امیر بنده ای یک جور دیگر بود٬کاملا متفاوت از دیگران!کلامش با منطق وتواضع زائدالوصف٬لحظه های حضورش سرشار از معنویت و خلوص٬واژه هایی می گفت که گوئی از زبان ملائک بیرون می آید.لباسهای همرزمان را مرتب می کرد و می شست٬ظروف غذای بچه ها را می شست٬کفشها و پوتینهای دیگران را واکس می زد٬سنگرها را آب و جارو می کرد.از همه مهمتر گاهی اوقات درخواست تیر می کرد وقتی هم تیر را به او نشان می دادیم قبول نمی کرد.حتی روزی گلوله خمپاره شصت که خودم خدمه و مسئولش بودم را به او نشان دادم. با کمال آرامش گفت این گلوله را می خواهم اما پاره پاره شده اش را درضمن گرم و آتشین و جگر سوز هم باشد.طوری که دل را جلا دهد.

.....همینطورهم شد.روز آخرحیات دنیائی اش جلوی سنگر با هم صحبت می کردیم.من که از قبل مجروح شده بودم وضعیت جسمانی مناسبی نداشتم و حسن از این حال من غبطه می خورد.مشغول تمیز کردن سنگر شد درحالیکه با هم حرف می زدیم همزمان همه چیز را مرتب می کرد و فانوس را پر از نفت کرد و روشن نمود.از او پرسیدم حسن جان حالا که روز است چرا فانوس را روشن کردی  اصلا معنی این کارها چیست؟

درجوابم گفت:اگرفانوس را پراز نفت کرده و روشن کردم  واگر سنگر را تمیز کرده و آب وجارو می کنم برای این است که شاید دیگر کسی نباشد که بعد از من به آنها برسد.پس من برای آخرین بار خانه دنیای مرا آباد وروشن کنم.

در همین اثا بود که ناگهان صدای مهیبی در فضا پیچید وهمه جا پر از دود وخاک شد من هم به داخل سنگر پرت شدم.پس از چند لحظه همرزمان دیگر که کمی دورتر از ما بودند سراسیمه بالای سرم حاضر شدند چون می دانستند که من از قبل مجروح شده بودم فکر کردند که با این خمپاره من شهید شده ام.اما وقتی بخودم آمدم با صدائی نحیف به آنها گفتم که من سالم هستم شما بروید به فکر حسن باشید ببینید که کجا هست. بچه ها وقتی بالای سرش حاضر شدند با صورت روی زمین افتاده بوداو را برگرداندند.(جلوی سنگر را با پلاستیک پوشانده بودیم تا هنگام بارندگی گل آلود نشود)وقتی او را برگرداندند جوئی ازخون روی پلاستیک براه افتاده بطرف پایین سرازیرشد.ترکش درست به قلبش اصابت کرده و تمام سرورویش خونی بود و حتی لباس نظامی که برتن داشت با خونش رنگین شده بود.صدای نفسش از میان سینه پاره شده اش بیرون می آمد بچه ها سراسیمه شده بودند. پتوئی آوردند واو را داخل پتو گذاشته و شهیدان زرجو وصفری او را بلند کرده وبه مقر گروهان و از آنجا هم بطرف گردان و عقبه بردند. وساعتی بعد با حزنی عمیق و اندوهی فراوان به پایگاه برگشتند و حال وروزشان حاکی از این بود که از قافله شهدا جا مانده ونمی توانستند جلوی پرواز حسن به ملکوت را بگیرند.

هنگام غروب همان روز سنگر حسن حال و هوائی خاص داشت با وجود روشن بودن فانوس تاریکی عجیبی سنگ را فراگرفته بودوجای خالی حسن را درخود فریاد می زد.وما هرگزدلیل این تاریکی محض را نفهمیدیم ....یادش گرامی باد.

لازم بذکراست که شهید پرویز صفری قریب به یکماه ونیم بعد درعملیات کربلای دو درپیرانشهربه شهادت رسید و فرهاد زرجو نیز در اسفند همان سال در ادامه سلسله عملیاتهای کربلای پنج وبعد درشلمچه آسمانی شد.

                        روحشان بلند.راهشان پررهرو باد

 مادرره دوست نقض پیمان نکنیم*        گرجان طلبد دریغ از جان نکنیم*

 

دنیا اگـر از یزید یان لبـــریز شد*         ما پشت به سالار شهیــدان نکنیم*

محمدعلی یوسف زاده

همرزم شهید

 



تاريخ : دوشنبه 9 آبان1390 | 12:14 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

                      بسم الرب القران

 

 

         اقرا کتابک کفی بنفسک الیوم علیک حسیبا

                                                                                     الاسراآیه14

 

سلام.

سودای با خدا تو دانی چیست؟همان که با تو رو راست عمل میکند و کفه ترازو را به نفع تو سنگین می کند. خیلی از اعمال زشت وقبیح تو را نادیده می گیرد و سرانجام با فضلش با تو رفتار می نماید که اگر با عدالتش سراغ تو بیاید واویلتا و وا اسفایت گوش فلک را کر خواهد کرد و روزی که به یوم المفرویوم لا ینفع مال ولابنون خوانده می شود روزی که کسی نیست به دادت برسد مگر عملی که از قبل برای آخرتت فرستاده ای و امید و رجاء خداوندی که ارحم الراحمین است اینها همه رمز و راز زندگی است که اگر یکی را فراموش کنی دیگری نیز از یادت می رود وخسرانش نیز گریبان تو را خواهد گرفت.

پس باید بیایی رفاقت با خدا را تمرین وتجربه کنی برای او زندگی کنی و برای او دوست داشته باشی و دشمنی تو هم برای رضای او باشد. خودش فرمود تا راهنمائی برایتان نفرستادم و ابلاغ دین نکردم عقوبتتان نخواهم کرد.یعنی اول خبر از دنیا و آخرت را توسط انبیاء و اولیا برایتان تبیین می کنم ودر گذر زمان نهی از پلیدیها را به تو نشان می دهم و بارها اعمال ناصوابت را نادیده می گیرم .ودر نهایت آنگونه که خود رفتار کرده ای با تو رفتار می کنم. البته نه آنگونه٬ بلکه با درجاتی پایین تر و تخفیفاتی زائد الوصف.پس بیا با من رفاقت کن که رفاقت با من موجب رستگاری ورهائی از هلاکت و فنا خواهد شد.

حال با هم به آیاتی چند ازکلام وحی را درسوره اسرا دراین زمینه سرمه چشمهایمان می کنیم.

 

........وکل انسان الزمناه طائره فی عنقه ونخرج له یوم القیامه کتابا یلقاه منشورا(13)

.........وما مقدرات و نتیجه اعمال نیک وبد هر انسانی را طوق گردن او ساختیم وروز قیامت کتابی براو بیرون آریم که او را باز شده می بیند.

 

اقرا کتابک کفی بنفسک الیوم علیک حسیبا(14)

خود کتاب اعمالت را بخوان که تو تنها برای حساب خویش کافی هستی.

 

من اهتدی فانما یهتدی لنفسه ومن ضل فانما یضل علیها ولا تزر وازره وزر اخری وما کنا معذبین حتی نبعث رسولا(15)

هرکس هدایت یافت بنفع خود یافته وهرکه بگمراهی شتافت به شقاوت خود شتافته وهیچکس بار دیگری را بدوش نگیرد وما تا رسول نفرستیم عذاب نخواهیم کرد.

 

نکته:

حال که تلنگری بر وجدان نیم خفته ما زده شد وبیداری اندکی حاصل گردید.لازم است تا به روزی اندیشه کنیم که کتاب عمل ما را پیش چشم ما می گشایند و میگویند که خود بخوان آنچه را که در دنیا کرده ای چون آن روز به روز یوم الحسرت هم مشهور می باشد پس بیائیم طوری زندگی کنیم که از ما در زمره حسرت کشیدگان نام نبرند.وباز هم بنا به توصیه قران که تا رسول نفرستاده عذاب نخواهیم کرد و با عنایت به اینکه در عصرماعلاوه بردرک رسالت یکصد وبیست وچهار هزار پیام آور کلام حق که خود هریک نماینده ای از سوی خالق هستی و در ادامه راه نوید دهنده نبوت آخر بدست خاتم الانبیاء حضرت محمد (ص)بوده اند و دین مبین اسلام را برترین و کاملترین دین خداوندی برای بشربرشمرده اند. سپس رسول خاتم و ولایت اهل بیت(علیهم السلام) را درک کرده و در زمان غیبت نیز با ولایت مطلقه فقاهت که تداوم امر ولایت علوی و سپردن تکلیف الهی بدوش قائم آل محمد(عج)عجین شده ایم و راهی برای اما واگر برایمان باقی نمانده است بهتر است که یک خانه تکانی اساسی در درون خود بکنیم وزنگار دل را با محبت به خدا و اهل بیت(علیهم السلام) بزدائیم تا در زمره رستگاران و نجات یافتگان راه حق باشیم.

این موهبت دنیوی که تداوم اخوی نیز با خود بهمراه دارد فراهم نمی گردد مگر با توکل برخدا وتوسل بر اهل بیت (علیهم السلام)و التجا به قران و احکام دین. که هریک خود سراج منیری برای نجات ما از ضلالت و گمراهی خواهد بود.

زندگی خدائی را در پیش رو داشته باشیم به احکام الهی رجوع نمائیم و از نبی مکرم اسلام(ص) و ائمه معصوم (علیهم السلام)پیروی کنیم و قران را د زندگی ما جاری و ساری ببینیم و راه حق را دنبال نمائیم ودر نهایت کلام ((( زندگی کنیم تا باقی بمانیم نه اینکه باقی مانده تا به هر قیمتی زندگی کنیم)))

وبدانیم و باور کنیم که قران به گفته خودش مایه رحمت و شفا برای مومنین است.

.......وننزل من القران ما هو شفاء و رحمه للمومنین. اسراآیه 82

 

   محمدعلی یوسف زاده

کارشناس امور فرهنگی

09/08/1390

 

 



تاريخ : پنجشنبه 5 آبان1390 | 8:20 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

محمد زاده حمید پورتقی*                     شغل اوکشاورزی وکارگری*

 

رمضان وارسته همچوپدر خیاط *              لیک اکنون کشاورزاست ومحتاط*

 

همسرش عفیف وباعجب وحیا*              پسرانش محمد ومحمود ومهدی*

 

ابراهیم گلابی مشهوربه عطا الله*           دائما درپی لقمه ای برای بقا *

 

کوچک طاهری برنج فروش*                     پیرمردی متین وپرجوش وخروش*

 

پسرش علی رضا عطاراست*                  سخت کوش وفهیم پرکاراست*


پسردیگرش محمدرضاست*                     دخترانی چندزلطف خدا*

 

خسروسالمه پس ازسالها رنج وتعب*     رخت بربست ازجهان با شوروشعف*

 

چونکه پوراولش بنام مسعود*                       شد شهید و رسید تا معبود*

 

او جوانی متین وخوش مشرب بود*              جان پاکش برای وطن هدیه نمود*

 

سالمه دیگری نیز بنام اسفنداست*                پورخسرو برادرش محسن *

 

صفرعلی فرحی دائی همسرمن*                   هیاتی٬ اهل مسجد ومنبر*

 

همسرش خواهر تراب هادیزاده*                     پاکدامن ومتقی زنی دلداده*

 

رخت بربست از این جهان اونیز*                     غم شده دردلم  ازفراغ او لبریز*

 

پسرانش  اهل معرفت٬  خوش قلب*                 دخترانش نجیب و با عفت*

 

نام اولی رحمان است*                                   دیگری هم محمدرضادوتا دختر*

 

مادرش نیز بود تا ایامی*                                  رفت ازاین جهان با خوش نامی*

 

نام اوثریا قابله بود*                                          با وجودش زنان محل دلگرم*

 

طاهر سالمه بقا ل است*                                  اهل کاروتلاش دردکان است*

 

همسرش دخترشفیعی مشتی حسن*              با نجابت عفیف ودل زنده است*

 

ازشعبان خلیلی هم یادکنم*                              مرد بی آب وگلی هم یادکنم*

 

اوکشاورز واهل تلاش*                                     روزوشب درتعب بهرمعاش*

 

همسرش دخترزمانی است*                    خواهرش هم نام او بمانی است*

 

رضا رضوی هم نداف است*                      مردخوش مشرب وبا انصاف است*

 

همسرش دخترعلی آقا پورقربان*                    هردوتن مانده اند بی ولد آنسان*

 

حسین پورنام او درویشعلی بود*                   فلاحتکارواهل جد او هم سخی بود*

 

چنان اهل مزاح وشوخ طبعی*                        همه مردم برش همچون برادر*

 

تمام بچه هایش دخترهستند*                        وداع با باب خود اینک ببستند*

 

ابوالقاسم ملقب سالمه پیری دگر بود*              کنون او هم شده با خاک مانوس*

 

محمد پوروی باشد درآنجا*                       چشیده زخم جنگ وشده جانباز حالا*

 

حسین پور آقاجان نامش مثمی*                    به پیری هم بسان سرووافرا*

 

یکی وی را پسرچنددانه دختر*                        کنون گردید با خاکش سراسر*

 

خلیلی حاج محمدپیر خوش نام*                     قدی کوتاه دلی با وسعت جام*

 

پسرهایش همه اهل تلاشند*                         تمام روز وشب بهر معاشند*

 

ولدهایش تقی شعبان منوچهر*                       غلام است آخری چنددانه دختر*

 

کریم طاهری هم بوده آنجا*                       کنون با همسرش راهی به عقبی*

 

یکی وی را پسربانام محمود*                            دگرهم بچه هایش دختران بود*  

 

محمودطاهری پسر مشتی کریم*                      همسرش شیرگاهی اهل قدیم*

 

بابائی طاهری خوش نام وکم گو*                     به مسجدخادم واهل دعا بود*

 

حیاط خانه اش راه گذربود*                     خودش هم ره سوی عقبی پیمود*

 

بچه هایش همه دختر لیک*                            درسرایش نوه اش ساکن شد*

 

رضا حجتی جوانی پاک*                                دست وپایش مماس بخاک*

 

محمدعلی طاهری هم آنجاست*                     چوبداروکشاورزاهل صفاست*

 

بچه هایش باادب بافرهنگ*                            برخی معلم ومابقی کارگروکارمند*

 

پسرانش منوچهرواکبروامید*                            دخترانش نجیب وباادب چون بید*

 

اکبرطاهری هم کارگراست*                             همسرش نیزبااوهمسفراست*

 

علی عبدی پیرمحل بودوبرفت*              مانده برماخاطراتی  ازاوخیلی سخت*

 

ماجرای فتادن اواز سقف بام*                     دردست گرفتنش پرنده ای بدفرجام*

 

طالب عبدی هم پسرش*                            کارگروفعله گرودهقان است*

 

با وجودیکه کمی بدحال است*                      با همان حال همش درکاراست*

 

بچه هایش همه دختر نیک*                          همسرش هست مدیروبا تدبیر*

 

حسن عبدی هم آنجا بود*                             ساکن شهرومحلی ما بود*

 

هادی خیرخواه جیرسری*                               پیرمردی نحیف ولاغربود*

 

بچه هایش رمضان و حسین ومحمدعلی*            آخری هم شاهین به هرعللی*

 

خانه اش شده ویران*                                 باهمسرش شد روسوی خالق جان*

 

حسین خیرخواه هم مردآرام*                      کشاورزاست وبی آزاروخوش نام*

 

شاهین خیرخواه دگراست آنسان*                  اونیزکارگراست وانسان*

 

ازمحمدعلی خیرخواه هم بایدگفت*               دامادفریدی است وپرتک وتاب*

 

ساکن در سرای حسن عبدی است*               اوپدرزن بربردبارمهدی است*

 

حسین مومنی با همسرخود*                         بودند شاغل درشهرودرمان*

 

پس از کاروتلاش وجهدوکوشش*                     فراغت شدبرآن دو مابقی عمر*

 

از علی احمدی یاد کنیم*                                 یادی از کارو تلاش او*

 

سالیانی است که از اوبی خبریم*                      بلکه زنده است چشم به دریم*

 

روزی او رفت برای معاش*                              برنگشت ودرپیش همگان درتلاش*

 

هست فرزنداوحسن درتهران*                           او جوانی متین وبا ایمان*

 

همسرش نیز باقی است*                                هم سرایش کنون جاری است*

 

ازقدیم می نموده اونقاشی*                               خانه های گلی را با آهک*

 

او ملقب به خاله همه است*                              مادری پیر وزنده دل است*

 

مرتضی نیک نام هم کارگراست*            دخترانی زیاد وصاحب یک پسراست*

 

دخترانش همه اهل کار*                              همسری می کنندچون دلدار*

 

حسن نیک نام هم پسرش*                           ساکن است درسرای پدرش*


مشتی عباس نیک نام هم رفت*                      قلب بیماروروح آزاد هم رفت*

 

همسرش مدتی شده تنها*                              یک پسر ورا بنام صفر*

 

نیک نام صفرعلی با ادب است*                         درکنارخانه پدرش کارگراست*

 

شیخ مرتضی ابراهیمی  معروف است*               اوکشاورزوشکارچی خوب است*

 

رمضان هم برادرش بوده*                       چند سا لیست میان خاک آسوده*

 

محمدابراهیمی هم پسررمضان است*      او نیزکشاورزونمونه انسان اسنت*

 

قربانعلی هم برادراوست*                               خلق وخوی او هم نیکوست*

 

جعفرابراهیمی نیز فرزندرمضان است*          تحتقاری پدرچون شیره جان است*

 

محمدرضا وغلام واسدالله*                              پسران شیخ مرتضایند والله*

 

محمدرضا درجوارخانه پدریست*                     شغل اوکشاورزی وکارگریست*

 

غلام رضا  هم درآخرین خانه است*                شب وروز او هم درپی نان است*

 

اسدالله هم شغل او راننده است*                  سربزیروبا نشاطوسرزنده است*

 

عیسی ابراهیمی پیرمحله ما بود*                 سالیانیست درمیان گور آسود*

 

کنون داماد او درخانه اوست*                         بنام ساقی واخلاق نیکوست*

 

رمضان فریدی هم ازمیان ماسفرکرد*               صفایش باقی اوهم گذرکرد*  

 

وراچهارپسرودودانه دختر*                               گداعلی واکبروبهمن وصفر*

 

صفردرخانه بابا نشسته*                              چواکبرهم درآن ماوا نشسته*

 

آخرین خانه ای که درجیرسربود*                   صاحبش خیرخواه رمضان بود*

 

کنون درجایگاه اسبق او*                           شده ساکن غلامرضا همسایه او*

 

همه این مردمان را چون شمردم*                         تمامی آشنای بنده هستند*

 

که عمری درتلاش وجهدوکوشش*                         بساط تنبلی راسخت بستند*

 

هرآنکس رفت نامش خوب ونیکوست*        هرآنکس باقی وچون آب نیلوست*


دلی باوسعت دریای آرام*                          سراسرزندگیشان نیک وخوش نام*

 

خداوندا بحق نیک مردان*                                مدد فرما به این آزاد مردان*

 

چنانکه زندگیشان شاد باشد*                            دل وآینده شان آباد باشد*

 

دعای نیکشان هموراه برجا*                              زن واولادشان روحی دل افزا*

 

مرا هم از دعای خیرآنان*                                   ببخشا تو گناهانم به غفران*

 

که درحشربرین هم با شهیدان*                شوم محشوروپاک وشادوخندان*

 

والسلام

                                                  

                                                                محمدعلی یوسف زاده(عبید)

                                                                               15/08/1389



تاريخ : پنجشنبه 5 آبان1390 | 8:19 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

هوالمالک

 

طارمسر(پایین محله)

 

اینکه خواهم معرفی کنم خودرا *                                           اهل طارمسرم به جد والله*

 

روستای خرم و صفا بخشی*                                                مرد مش مومن واهل  وفا*

 

شغل شان همه کشاورزی*                                                    اهل پاکی  و  ورع،  تقوا*

 

خانه های پر ازسروروشادابی*                                           می زند  موج  در همه دلها*

 

ماه رمضان واقامه جماعت او*                                             از قدیم است  دائما  بر پا *

 

حسن رفتار ومدد به هم از قبل *                                        مینمودجلوه در میان خلق الله*

 

آش نذری وطعام  ماه  صیام  *                                           بین مرد مان محل بود احیا *

 

از قدیم ومردمان آن می گویم*                                            یا رغمخوار همدیگر هرجا*

 

رسم مجمعا وشب عزای حسین*                                      جمع می گردند تمام  محلی ها*

 

رسم بستن علم از یک سو*                                              سینه  زنهای نوجوان بسم الله*

 

بردباروشاکری وخانزاده تقی*                                   روضه خوان های محرم وعاشورا*

 

شیخ محمودپوریعقوب روحانی محل*                                بود سخنران در همه مراسمها*

 

بردن دسته به مساجد دیگر*                                ازآسیدخورشیدوجوپشت ومیان محله ما*

 

زاره زاره بر ماتم شاهان*                                            بوده نوحه عزای صبح عاشورا*

 

می سرائید سامکن بابائی*                                                 با صدای بلیغ و رشید ورسا*

 

در عروسی وعزای همد یگر*                                           می نمودند کمک به خلق الله*

 

رسم خواسگاری ونشان عروس*                               میهمانی وپاکشان،می نموده اندبرپا*

 

ساقدوشی دامادوشادی رفیقانش*                                    حجله رفتن با عروس همه یکجا*

 

ازولادت طفل وچله شوئی او*                                          باچله پائی مادرال شود رسوا*

 

کدخدامردی پیرمردان محل*                                    قاضی  بیطرف در نزاع وهر دعوا*

 

بازی کودکان کنارمسجد ما*                                       جلوه ای خاص می نموده اند برپا*

 

در زمستان سرد وشبهای دراز*                                         شب نشینی میان خانه هااحیا*

 

پختن کدو ودرست کردن نان*                                           خاطرات شیوخ هم  از هرجا*

 

نان خلفا وگندمی باگرزنه حلوا*                                   دست پخت مادران نجیب وبا تقوا*

 

جملگی طراوتی می بخشید*                                          به درازای زمستان و لیالی یلدا*

 

ایلجارورجه کنی وقت بهار*                                                      دوستانه کنارهم یکجا*

 

رشتن وریس ودرست کردن پیچ*                                        از برای بیجار وسقف کوما*

 

زگبل وزگال وکاه وکولش*                                                  بوده ابزار ساخت تمام بنا*

 

وقت کار وتلاش وکوشش هم*                                              پشت به پشت همدیگرهمپا*

 

گوئی این مردمان همه یکی بودند*                                          راست قامتان مقا بل بلوا*

 

می شمارم تمام اهلش را*                                                      مردمان نجیب وبی پروا*

 

***********************************************************

ابتدای محله پلی است*                                                      رود توشا مهار این روستا *

 

درکنارش مغازه قنبر*                                                        دژمحکم برای محله ما*

 

قهوه خانه ،دکان آردکوبی *                                                   روبرویش جدید،آرایشگا*

 

قنبراهل نماز  ومرد دعا*                                                     قاری قران،موذن صبحها*

 

اولین خانه مال بهروز است*                                              توفیقی ،شغل اوراننده است*

 

مردآرام و سربزیرومتین*                                             اهل کار وتلاش وسرزنده است*

 

خانه  عبدالهی بنام غلام*                                                     مانده خالی کنار توشا جو*

 

فصل کاروفلاحت وزرع*                                                   می نمایند سکونت در آنجا*

 

تازه آمد علی رضا موسی پور*                                         خانه اش تازه ساخت وپرنور*

 

زاده قنبر وپور رجب*                                                        نام او محمود ،ملقب به ابا*

 

خانه ای بوده چون شده تخریب*                                       صاحبش قربانپور، محمد تقی*

 

داشت فرزندی که نام اوبهرا م*                                              دخترانی نجیب ودل آرام*

 

حال درمکان خانه قدیمی او                                                    میشود بنا خانه ای دیگر*

 

صاحبش هست طاهری پورحسین                                    زندگی می کنددراطراف خمین*

***********************************************************

یک سه راهی  که نامش هست*                             متبرک بنام شهید مهماندوست*

 

کربلائی، سیدبزرگ اهل محل*                                         حجتی ،مرد مومن واهل دعا*

 

مردمان با صفای تمام اهل قرا*                                            بهررفع گرفتاری ودفع بلا*

 

بهر بیماری خود وا ولاد*                                                      می نمودند به او استمداد*

 

با توصل به قران وادعیه*                                                     می نموده نسخه بهر شفا*

 

یاد او همیشه در دلهاست *                                                 هم مزارش محل وصل خدا*

 

پسرانش شجاع سیدعلی وتراب*                                                آخری هم بودسیدجعفر*

 

از دیدبان بنام حسین می گویم*                                             مردکار وتلاش و بی پروا*

 

صاحب دکان خوار وبار*                                                  همسرش هم به جد اهل کار*

 

خانه اش را خریده از بهرام*                                                      برد شورا نمود ، بنام*

 

زاده یوسف و نامش مهدی*                                                   شده سا کن در این آبادی*

 

لیک باز هم نمودترک مکان*                                              داد جان را به خالق سبحان*

 

خانه اش را خرید عاشوری*                                            با زمین و درخت ، پرشوری*

 

عاشوری هم نماند درآنجا*                                  رخت بربست ازجهان پس ازچندصباح*

 

عاقبت هم خرید منزل را*                                         ابوالقاسم ،نظامی بود،پسرمرتضی*

 

پورموسی، زاده عمه  من*                                     آمد از زنجان برای سکونت به وطن*

 

قمی ونامش رمضانعلی*                                               داشت فرزندانی،یکی بنام علی*

 

وان دگرغلامحسن غلامرضا قمی*                               دیگران هم محمدودوقلوهای سفید*

 

همسرش بود خواهر رستم *                                           دیگری هم اهل لاشه لشت نشا*

 

کدخدا ایزدی بنام محمدعلی*                                           بود مردی بزرگ دراین وادی*

 

داشت فرزندی که نام اوفرهاد*                                        رادمردورشیدوهمچوسروآزاد*

 

مسجدی کوچک وبی آلایش*                                       بانیش  فتوحی ،مشتی عیسی*

 

نام این مسجد بودعلی اصغر*                                            دایر است درمصیبت شبری*

***********************************************************

پور موسی بنام اسماعیل *                                               ساکن است درکنار این وادی*

 

رخت بربست از جهان اینک*                                            لیک مانده است نام او برجا*

 

پسرانش شهرام وعلی  رضا*                                     دیگران هم محمدرضا وغلامرضا*

 

سیدمحمد سیدنژاد هم بود*                                                    پیرمردی خمیده اهل صفا*

 

مامن والتجا مردم بود*                                                      بهر جدش علی و رضا(ع)*

 

هست فرزند وی سید حسن پرکار*                                       شغل اوهم درودگری،نجار*

 

بودبروی پسرانی چند*                                           سیدشجاع وسیدکریم وسیدحسن*

 

پور موسی که نام او محمد بود*                                          سرپرست سه خانواربزرگ*

 

پور او بنام هوشنگ است*                                               شاغل شهروهم کشاورزاست*

 

خانه دیگری هم گردیده برپا*                                               ساکنش بود دخترش مه لقا*

 

از تراب با صفا می گویم*                                         مرد خوش مشرب و وفا می گویم*

 

خادم مسجد و مراسمها*                                                    بوده بر همه مردمان همراه*

 

بودبروی یک فرزندپسر*                                                  نامش ابراهیم ومابقی دختر*

 

زاده روحی و محمد هم*                                                       مرد آرام و ساکت و تنها*

 

پشت پای مسافران رضا(ع)                                       می سروده چاووشی ودوصدغوغا*

 

سازمند پدر بود استادی*                                                       از برای  مردها  سلمانی*

 

مانده پور او محمد هم*                                                             در کشاکش این دهر!*

 

از حسین موسی پور هم *                                                    خاطراتی زیاد برجا است*

 

پیر مردی شریف وبا ایمان*                                                    هست برما نمونه انسان*

 

پسرانش محمدرضا وعلی رضا*                                           دخترانی عفیف وبی پروا*

***********************************************************

ناصر قاسمی علاف است*                                           می فروشدبرنج چون پاک است*

 

از غلام رضا قمی هم باید گفت*                                     مرد بی آب و گلی هم باید گفت*

 

کدخدای بزرگ آن ایام*                                                  زاده یوسف و رضا خوش نام*

 

وی بزرگ محل و مالک برنجکوبی*                                   بوده برمردمان پدر آن سان*

 

پسرانش فرهادوفریدون وفرزاد*                                         دخترانش همه معتقدبه معاد*

 

زاده یوسف و نامش یوسف *                                                 کربلائی سخن ملقب بود*

 

مرد جدی ظریف خوش منظر*                                                کد خدای  محله  ما  بود*

 

شیک پوش ولطیف خوش صحبت *                                     اهل کار وتلاش وعقبی بود*

 

پسرانش یکی محمدومهدی*                                                    دیگران هم احمد وهادی*

 

سنبلی  که  نام وی هم  گل *                                           پور شاگل جوانی بی کاکل*

 

همسرش سیده متین ووزین*                                                 نه زمینی نه کاری نه کین*

 

رستم دیدبان چوشیخ محل*                                                پیرمردی  کنون بود بد حال*

 

اهل کار وتلاش وکوشش وجهد*                                            درجوانی چورستم دستان*

 

پسرانش گداعلی حسین وجاوید*                                           علی رضا ومحمد باقیست*

 

دیدبان غلامحسین هم بود*                                                  مرد آرام و اهل راز ونیاز*

 

خانه های کاهی مردم را*                                                  می گرفت چکه در یک آن*

 

هست فرزند وی بنام مجید*                                          مرد پرکارو خوش خلق و رشید*

 

علی هم فرزند ارشداوست*                                             بلندبالا رشید وپاک ونیکوست*

 

محسنی غلامعلی  با ایمان*                                              اهل فضل وکرامت واحسان*

 

طاهر است پوروی با اخلاق*                                             مرد کار وعمل ،با انصاف*

 

سالها معلم مدارس بود*                                             باز نشسته شده، خانه نشین*

 

پیرمردی عزیز وملت دوست*                                         بود نامش گل آقا مهماندوست*

 

خوش نشین، کارگر، فلاحتکار*                                           گشته پورش شهید راه یار*

 

نام پور وی بود شعبان*                                                    خون پاکش فدای خالق جان*

 

یاد او همیشه در دلهاست*                                         همنشین حسین وعاشوراست*

 

داشت فرزندان دگریکی بنام حسن*                             دیگران هم محمدورضا وچنددختر*

 

محسن سبک خیز هم نام آور*                                              بود مردی متین و نان آور*

 

بود بروی عیال خوش نامی *                                                 پسران رشید وبا غیرت *

 

یاروغمخوار مردم بیمار*                                                می نمود با سرنگ هم تیمار*

 

بچه هایش اکبروجعفروحسن*                                         کامران وحسین ودخترانی چند*

 

بود باغی وسیع چون مینو *                                      صاحبش پیرمردی متین خوش رو*

 

مشهدی علی روحانی دوست*                                                 بردن نام اوهم نیکوست*

 

منزلش نیزآنجابود*                                                          لیک رجعت نمودوهم آسود*

 

بچه هایش یکی شد روحانی*                                             مابقی اهل فضل وادب دانی*

 

غلام رضا وغلامحسن وتقی*                                       آخری هم عباس ودختران سخی*

 

حسین قاسمی هم کوچ بنمود*                                         شده ویران سرایش خاک آسود*

 

ولیکن همسرش هم از جهان رفت*                                       نموده همسرانی چندتزویج*

 

نادروناصروابراهیم فرزندانش*                                      آخری هم اسماعیل با دلبندانش*



تاريخ : پنجشنبه 5 آبان1390 | 8:18 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

بردبار است نام وی بهروز*                                             جوشکار است با هنر امروز*

 

خانه ای بود از برای محمد فلاح*                                        شده ویران به کل همه والله*

 

همچو دیدبان بنام غلامحسین*                                              چکه گیر سرای مردم بود*

 

پور ارشدش بنام حسن*                                                        کرده هجرت ازدیارکهن*

 

دیدبان نام او گدای علی *                                                        اهل صنعت وهنر قبلی*

 

حال مانده است در این دنیا*                                                     بی نصیب وتک وتنها*

 

حسین گلابی هم کارگر است*                                         خادم مسجد واهل دل است*

 

محمد دیدبان پور رستم هم*                                                کارگر، سربزیروآرام است*

 

دولت مومنی استادی است*                                                 بهر دستگاه برنج وسبوس*

 

داشت فرزندی متین ورشید*                                                       شده درراه دین شهید*

 

نام میمون او علی رضا*                                                   مخلص ومعتقد به کلام خدا*

 

بود جوانی پاک وبی آلایش*                                                  کرده او را خدای پالایش*

 

هرچه گویم زاو کم باشد*                                                     برهمه اهل دل مقدم باشد*

 

نام او شده جاوید درهمه حال*                                          ازفراغش مرد زن شده ملال*

 

از خدای لم یزل می خواهم*                                           به شفاعتش رسم بروز حساب*

 

مرتضی مومنی نام وی بود چنگیز*                                    مادرش نیزبوده باجی پرویز*

 

محسن مومنی برادر اوست *                                           مرد آرام وساکت وکم روست*

 

جعفری که نام او فلاح است*                                               کارگر،برزگر،صیاد است*

 

یک پسرداردش بنام رضا*                                                   مابقی دخترند به اذن خدا*

 

شاکری که نام وی بودعبدالله *                                           تازه آمد دراین مکان ،والله *

 

خانه قدیمیش  شده ویران*                                                می سراید بوقت صلاه ،اذان*

 

از محمد ی بنام ابراهیم نیا *                                                  مانده بسیار سخنها برجا*

 

کرده  بر محله ما  دهبانی*                                                   شغل اوبوده نیز  عطاری*

 

حجتی حسین هم  بی آزار*                                                    در تمام فصول اهل کار*

 

از کوچک آقا مومنی باید گفت*                                 مرد خوش مشرب وسخی باید گفت*

 

شاد ودل زنده و با شورشعف*                                              دوستدارش همه اهل محل*

 

رفته از جهان پرشور شرر*                                            همسرس مانده است بی اولاد*

 

خانه دیگری نیز گشت بپا*                                              صاحبش،مهدی گلابی بلندبالا*

 

خاندان مشتی حسن شفیعی*                                     مرتضی ومصطفی وعلی  وتقی *

 

می نشیند همسر او در این منزل*                          نام وی سلطان، پیر وسالخورده ومسن*

 

روبروی این سرای قدیمی *                                               مسکنی جدید بنا کرده ،تقی*

 

بچه هایش یکی اسفنداست*                                     دیگران هم بهمن وبهزادومحمدحسن*

 

دایر است یک مغازه خبازی*                                              مالکش اینک است عباسی*

 

با شراکت من و رضا خانزاده*                                           گشته از قبل این مکان آماده*

 

یک مغازه دیگرهم مقابل او*                                                می کندتعمیر موتورها را*

***********************************************************

برسه راهی که یکطرف به مسجد است*                       راه د یگر مسیری است به خانه ما*

 

حاج حسین شاکری هم رفت*                                                مانده همسرش تک و تنها*

 

داشت دو دختر ویک فرزندپسر*                                  همجوار است با دخترش صغری*

 

نام فرزنداو بودجمشید*                                                 نعمتی بود که خدابه وی بخشید*

 

پور یعغوب بنام محمد بود*                                          خانه اش را فروخت وکوچ نمود*

 

پسرانش باقرویوسف ومحمدرضا*                                     دختری نیزدارد به لطف خدا*

 

حال مالک است  این مسکن را*                                            پور رستم ،بنام علی رضا*

 

خانه ما نیز آنجا است*                                                        خاطراتی زیاد بر ما است*

 

پدرم بوده نامش شیخ محمود*                                              روحانی وشوخ و اهل جود*

 

دوستدار همه محرومان*                                              می نمود به وسع خودهم احسان*

 

رخت بر بست اینک از این جهان *                                             شده بر اهل بقا مهمان*

 

مادرم نیز راهی شد*                                                       سوی شهر و در آن باقی شد*

 

من محمدعلی برادرانم هم*                                    محمدجوادوصادق وحیسن وهم جعفر*

***********************************************************

هادی کشتکار،مشتی قاسم*                                                 با صفا واهل دل در هر دم*

 

خوش کلام و جدی وپرکار*                                                    مردآرام ومتین ورهوار*

 

رخت بربست از این جهان اینک*                                    مانده بر وی نام نیک هم برجا*

 

هست آنجا پور وی علی رضا*                                            مادرش نیز مانده چون تنها*

 

نوعی که نام وی بود احمد*                                                قد کوتاه دلی به وسعت شط*

 

داشت فرزندی که نام او محمود*                                         با شهادتش رسیده بر معبود*

 

دخترانی نجیب و،پسرانی چند*                                         همه از نعمت خدای هم لبخند*

 

نوعی وهمسرش هم ازدنیا*                                            رفته و نزد فرزند خود آسودند*

 

پسرانش حسن٬حسین وعلی*                                                   مابقی وفرامرزوابراهیم*

 

سیدشوقی بنام گداآقاجان*                                                    خرقه پوش وقدیمی دوران*

 

مرد بی آلایش و سخی،آزاد*                                               شد مزارش درون تازه آباد*

 

میر محمدحسین،شوقی هم *                                               شهره بود نام اوهم میرحاج*

 

همسرش کنون شده تنها*                                                   بچه هایش همه اهل صفا*

 

میرحیدرومحمودوسیدعلی*                                                 حجت وفرزاد٬مابقی دختر*

 

بهمن شفیعی پورتقی*                                               حال ساکن است درخانه شوقی*

 

بوده اند فرزندان گداآقجان چهارپسر*                             میرحاج وجعفرواکبر وسیدحسن*

 

مامشان نیز بوده تا ایامی*                                       رخت بربست ازجهان ،خوش نامی*

 

شغل اوبودقابلگی مامائی*                                            برهمه کودکان می سرودلالائی*

 

از غلام بردبار می گویم*                                              شاد وسرزنده و بهار می گویم*

 

مردفعال ودائما درکار*                                                    هم کشاورزاست وهم عطار*

 

پسرانش محمد ومحمود*                                               آخری هم که نام او مهدی است*

 

پیرمردی بود بنام حسین*                                                    همسرش نیزخواهرحسین*

 

اورفیعی،همسرش موسی پور*                                       هردورفتند ازاین جهان درگور*

 

حال دخترش مانده بنام رباب*                                         شوهرش ستوده وپرتک وتاب*

 

پسرانش محمدومهرداد*                                                        دخترانش نبرده ام از یاد*

 

احمد رفیعی پیرمحل*                                                       شد زمین گیر ومحتاج پسر *

 

همسرش نیز همچون او*                                                   از رمق افتاده وکم گو است*

 

کوچ کرده انداز این آبادی*                                       پسرزمانی ساکن است دراین وادی*

 

نام فرزنداو علی اکبر*                                                       برپدربودچون گل وسرور*

 

خانه دیگری نیز بود در آن وادی*                                      صاحبش بود شاکری ،هادی*

 

مدتی بوده در آن ساکن*                                                        رفت از نو به دیار کهن*

 

حال اونیز رفته است درگور*                                           درحیاتش جوانی بود پرشور*

 

از خلیل نوعی هم یادکنم*                                            پیرمردی تمیز و عالی هم یادکنم*

 

بوده آرام و دلنشین ومتین*                                            رخت بربست از زمان و زمین*

 

بچه هایش همه ساکن درشهر*                                          خانمش نیزبرفت از این دهر*

 

پسرانش گداعلی وغلامرضا*                                                  دخترانی نجیب وبا تقوا*

 

خانه اش به کل ویران گشت*                                              روبرویش به وسعت دشت*

 

ازعلی پورقربان یاد کنم *                                                   پیربامحبت محله ما یادکنم*

 

دائما کارمی کردوتلاش*                                                 دربجار وچانکشی بهرمعاش*

 

ورد اوبرزبانها جاریست*                                                      تخم مرغ را هم باید دید*

 

داشت پسرانی بنام کاظم،محمدمهدی*                              دخترانی سربزیر پاک و سخی *

 

اوسرایش نیز خالیست*                                         همسرش رفت و کسی آنجا نیست*

***********************************************************

مشهدی فتح الله کشتکارپیرمحل*                                             متقی ،اهل دل ، باغیرت*

 

همسرش نیزرفته ازدنیا*                                               بچه هایش علی و محمد واحمد*

 

کشتکاراهل پاکی وورع تقوا *                                                  دائما فکررفتن وعقبی *

 

بردبارصفرعلی شیخ محل*                                       مردفعال ومشکل گشای همه بشر *

 

امنای مسجد وباهمه دمساز*                                            پسرانش همه یخچال ساز*

 

ازفریدون ونادروعلی فرهاد*                                                  جملگی دراین هنراستاد*

 

مومنی بزرگ ،کربلائی موسی*                                    بوده بروی برادریکه ناو عیسی*

 

رخت بربستند هردواز دنیا*                                               همسران آن دومانده اند تنها*

 

بردباراست حسین بی آزار*                                                   صاحب دکان واهل نماز*

 

بچه هایش همه اهل تلاش*                                             اهل صنعت و فرهنگ ومعاش*

 

ازسلیمان وبهروزواصغر*                                              مابقی مصطفی و محمدواحمد*

 

علی شاکری مداح است*                                                اهل بیت هم برش همراه است*

 

شده او پیرلیک غران است*                                       برلبش نام وذکرائمه در جان است*

 

یک پسرداردوخطاط است*                                                   نام اومحمد ومحتاط است*

 

گلابی نام خوش نامی که اوهم*                                          بسان مردمان پرکار وجدی *

 

کنون پیروملول وزاروبی حال*                                         جوانیش شده در جهد وپیکار*

 

کشاورزان همه از لطف او بود*                                    به خانه می شده محصول، انبار*

 

تمام اسبهای خام وسرکش*                                             بپایش همچوموم ومورخرکش*

 

پسرهانش مهدی وهادی وعطا*                                             بهزاد وحسین زلطف خدا*

***********************************************************

ابتدای جاده منتهی به مسجدما*                                        هست خانه مشهدی علی آقا*

 

پیرمردی که داشت یک دختر*                                                رفته خود به سرای دگر*

 

دخترش هست همسرشهید*                                        دخترانی نجیب وپسری رشید*

 

بعدازآن خانه جاوید است*                                            خانه ای بزرگ وهم شیک است*

 

درکنارش عمارت برنجکوبی *                                        مالکش هم همین جمشید است*

 

مسجدمحله ما نامی است*                                                 ذکریارب درآن جاری است*

 

از نماز وعزا وسخنرانی*                                                خاطراتی زیاد هم باقی است*

 

یادپیران قدیمی وخوش قلب*                                                یاد مردان کهن چون سرو*

 

ازجوانان باشعف ،شاداب*                                              موج می زد درمحل چون آب*

 

مرکزمحله ما آنجاست*                                               مسجدو دکان ویکی پنج راهست*

 

بردبارغلام، شادروح ،بازاری*                                      دیدبان حسین،شاکری،مختاری*

 

مشت کریم طاهری ،بردبارحسین*                                          طاهرسالمه،قاسم غفاری*

 

مشتی پرویز که نام اووارسته*                                        صفر بردبار،حاج علی روحی*

 

منوچهرحسن پور،ابراهیم نیا*                                         سعادتمند،گلابی،خانزاده رضا*

 

جملگی صاحب دکان واهل تلاش*                           روزوشب پی یک لقمه نان بهرمعاش*

 

بوده آنجا کارخانه برنجکوبی*                                شده طعمه حریق درسنه پنجاه وشیش*

 

صاحبش زاده یوسف وحاج رضا*                                  پس از آن کوچ کرد از محله ما*

 

یونس مختاری پسرمختاراست*                                      اوجوان،لیک کنون بیکار است*

***********************************************************

 

خانه ای دیگراست درکناراین بازار*                                  صاحبش بردبارصفربی آزار*

 

نام وی صفربود لیکن او*                                                        بردباری دگربود ازنو*

 

پسرانش هادی ومهدی ورمضان*                                            دوقلوهائی از شیره جان*

 

بودباسره بنام عیسی خان*                                                   جد مادری مرا چون جان*

 

سیده همسرش جدمادریم*                                                 عزیزاهل محل زنی پاکدامن*

 

برفتندازجهان هردوپیاپی*                                          سراشان مانده چون  مینوی  جنت*

 

شده ساکن درآن امروزه اصغر*                                    محمدزاده و ابن تقی لختی برابر*

 

پسران باسره شش نفرهستند*                                  کاظم واسماعیل بزرگترین هستند*

 

بهروزوفریدون ومحمدهم*                                            آخری هم احمد وچهارتن دختر*

 

مشتی عباس فرحی هم بود*                                              چهره درنقاب خاک هم آسود*

 

حجت فرحی هم پسرش*                                                    مانده اینک درخانه پدرش *

 

مشتی عباس بچه های دگرنیزدارد*                               محمود وقاسم وجعفرویکی دختر*

 

زاده قنبرو بنام رجب*                                                     دائما در تلاش و رنج وتعب*

 

باشدش دوفرزندپسریکی دختر*                                    محمود واحمد برش نامهای پسر*

***********************************************************

 

هست پورمیرزا با دوصد عللی*                                     رفیعی نام وی هست محمدعلی*

 

صاحب چندپسروچنددختر*                                          که یکیشان به خاک شد همبستر*

 

عائله منداست زمانی اسماعیل*                          بچه های بسیارهم گداعلی هم ابراهیم*

 

پوروی قاسم است همسایه*                                           درکنارش ساکن است بی پیرایه*

 

زادجعفرمقدم  علی اکبرنیز *                                          همجواراست درکناراسماعیل *

 

آندو با هم برادرند*                                                           نامشان هم  از همدگر سوا*

 

زادجعفرصاحب چهارفرزند*                                                 دوپسرهم دودختر گلخند*

***********************************************************

مختاری که نام او محمود*                                           بااد ب مردمان زخلق او خشنود*

 

صاحب دکان عطاری بود*                                            رفت اینک به آسمان بال گشود*

 

مانده بروی سه دخترنیکو*                                            همسرش نیز با ادب کم گوست*

 

ناصر روحی بی آزاراست*                                               دوست و با همه همرازاست*

 

کاتب وهم مدیر برنجکوبی *                                              رازدار زمان بی پولی است*

 

حاج علی هم پدربودبراو*                                                  پیرمردی مسن ، خوش رو*

 

تازگی از جهان راهی شد*                                                       درسرای دگر باقی شد*

 

هست فرزنددیگرش علی رضا*                                    چشمهائی بسان برق زلطف خدا*

 

اومدیرعامل تعاون محله ماست*                                دائما فکرکار وتلاش وبی پرواست*

 

رامین روحی هم آنجا است*                                                 خانه پدر برش ماوا هست*

 

حاج علی صاحب چهارپسر یکی طاهر*                                رمضان وعلی رضا ناصر*

 

اوسته مختار خیاط وارسته*                                                    پیرمردی متین وشایسته*

 

مومن وکاری ووقت شناس*                                             دستهایش مدام با چرخ تماس*

 

پوروی که نام او آسه قنبر*                                              تا زمان مرگ بوده بی همسر*

 

خانه آخری ازآن پرویز است*                                            او خودش دائی چنگیز است*

 

اوسته مختاروپرویزوهم قنبر*                                            هرسه رفتند از جهان یکسر*

 

هست همسرپرویزدراین ماوا*                                   بچه هایش راهی شهروخودش تنها*

 

پورپرویزهوشنگ وشهرام*                                            حسن هم درنقاب خاک شدآرام*



تاريخ : پنجشنبه 5 آبان1390 | 8:17 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

پورشعبان که نام او شهرام *                                         اوخلیلی همجواردکان طاهرنام *

 

بردبارمحمد مدیحه سرا*                                                    اهل چاووشی وتعزیه یکجا*

 

حمزه بردبار خیاط است*                                                  قدبلند ورشیدچون کاج است*

 

علی بردبارهم خیاط است*                                               مردپرکاروکمی محتاط است*

 

مام وی براو همراه است*                                                 همسرش رفت واوتنها است*

 

پسرارشدی نیز دارد*                                                 بهمن است نام اودائمادرکاراست*

 

دختران بردبارهم هشت تنند*                                          جملگی با ادب درنجابت سرند*

 

رجب بردبارولدکاس آقا*                                                    مدتی بودساکن دراین سرا*

 

ازجوادی بنام حسن هم یادکنم*                                      مردشیک پوش وعالی هم یادکنم*

 

از پس حادثه شد قطع نخاع*                                   زان سبب از زمین وزمان گشت جدا*

 

پسرش محمدعلی فرزاد است*                                           او سخنور زایده ها یاد است*

 

پسردیگرش بهروز است*                                                    ساده وساکت ،دلسوزاست*

 

پسران دگرش ،هم دختر*                                              رفته اند از محل ٬یا مکان دگر*

 

بچه های این پدر سیروس وبهرام*                                      مابقی هم رضا وسعیدوحسین*

 

مشتی میرزا رفیعی خوش مشرب*                                        اهل شادی وسرور وشعف*

 

مردکاروتلاش وعقبی بود*                                                       درنقاب خاک هم آسود*

 

بودبروی دوفرزندپسر دوتادختر*                                  نامشان محمدعلی یکی بنام حسن*

 

قاسم غفاری پرتک وتاب*                                           قهوه چی ،بقال،گاهی هم قصاب*

 

بعدرفتنش از این دنیا*                                                    کرده پوروی مغازه اش احیا*

 

پسرانش محمدرضاوایرج *                                          بعدازآن حمیدوامین مابقی دختر*

 

از حسین غفاری هم یادکنم*                                       امنای مسجد وسوگواری هم یادکنم*

 

باصفا بودوبی ریا خوش مشرب*                                            اهل مسجد ودعا ورد لب*

 

اوشکسته بند اهل محل*                                                    درد بیماران بدست اومرحم*

 

با صفا ترین زن محله ما*                                                           قاری و معلم قران *

 

کودک ونوجوان هم جوان رشید*                                           محضرش تلمذ کلام مجید*

 

شوهرش نیز محمدعلی حسام*                                          درکنارش همیشه بود همگام *

 

صوت قران ولحجه الم تنزیل*                                      از ملائک می رسیده هم تبریک*

 

حق آندو بگردن مااست*                                                         وقت قران ونماز ودعا*

 

یاربا بحق آیه های قرانت*                                                    جنتی ده به آن دودرعقبی*

 

محمدرضا جوادی هم راننده *                                                 اهل کار ومعاش وآینده *

 

همسرش اهل املش ولات لیل*                                          بچه های روان همچون سیل*

***********************************************************

 

از جوادی بنام کبله جواد*                                                   پیرمردی متین و اهل معاد*

 

خاطراتی زیاد برمااست*                                                         پسرانی رشیدباغیرت *

 

با عیال خود ازاین جهان راهی شد*                                   رفت ودرسرای دگر باقی شد*

 

پسرانش مرتضی٬ محمدوغلام *                                        هردورضا جملگی خوش نام*

 

مشهدی علی شفیعی هم دامادش*                                      چون اجل پرنمود بنیادش*

 

همسرش نیز تنها ماند*                                                        این حدیث را دردل خواند*

 

خانزاده مشتی محمدقاسم نامدار*                                بودخوش صحبت وسخی  اهل کار*

 

پوراولای اوتقی نوحه خوان *                                  دیگرش رضا بسیجی  صاحب دکان*

 

رضا هم صاحب چند دانه دختر*                                    همه چون برگ گل درقلب مادر*

 

یگانه حاجیگل هم با صفا بود*                                             سرایش محفل انس خدا بود*

 

مکانی از برای وعظ وخطابه*                                         ولیکن گشته اینک چونخرابه *

 

نبودش از براو بچه هائی*                                           که با همسر نمود از جان جدائی*

 

حسین مومنی را من ندیدم*                                                ولیکن از صفایش هم شنیدم*

 

محمد مومنی فرزند ارشد*                                                   دگر فرزنداومحمود٬احمد *

 

یکی خواهربنام فاطمه بود*                                                نمی دانم کجا درخاک آسود*

 

از حاج حسین حسام هم بایدگفت*                              مرد خوش صحبت وصفا  باید گفت*

 

پور او بنام رمضان *                                                   ساکن است درپایتخت٬ تهران *

 

حال خانه شان را ساکن شد*                                                   محمد مومنی پور حسین*

 

که به رانندگی مشغول است*                                        پی لقمه ای نان وکمی پول است*

 

مختاری دگرنام کوچکش مختار*                                              اهل جود وکرم اهل یار*

 

پسرانش یونس وایرج ومحمدرضا*                                     جملگی هدیه ای زلطف خدا*

 

مدرسه ای شد بنا کنون خالی است*                                     رفیع محسنی ورا بانی است*

 

ازحسین زمانی باید گفت*                                                  پیرمردفهیم وعالی بایدگفت*

 

تنها پسرش محمد است ولیک*                                      فرزنددگرش به آسمان بال کشید*

 

باهمسرخودازاین جهان راهی شد*                             آغوش گرفت خاک ودرلحدباقی شد*

 

امروزه درسرایش نوه دختریش*                                           شهرام خلیلی نام ساکن شد*

 

زاده اسماعیل ونام وی کریم*                                     هست داماد زمانی پرتلاش و فهیم*

 

نصرت حسین نوائی هم بود*                                         پیرمردی خمیده وولائی هم بود*

 

یادگاری ازاو برما است*                                                برف روبیش بسی معما است*

 

بودبروی دخترانی یکی همسرلطفی*                                 بمانی هم مانده در خانه پدری*

 

بعداز آن مسیرارجوکول است*                                         آن مسیرحد فاصل محل است*

 

عده ای طارمسرش خوانند*                                          سالستانی هم درقلمروش خوانند*

 



تاريخ : پنجشنبه 5 آبان1390 | 8:12 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                              بنام خدا

 

             حریم رضوی(ع)

 

 

همـــره جـــن وملـــک گــــردیده ام  تا بیــــکــــران*

زائــرکـــــــوی رضــــا و طـــــا لــب دیدار جــــان*

 

بس که عـــطر کــوی دلـبر در دل مــن جـا گــرفت*

درقنوت نیمه شب مــن مانده ام در انتظار میـــزبان*

 

با دودستانی که در آن یک سبد ازسوسن ویاس سپید*

شد فضـــائی دلنـــــشین از عــــطر بوی میـــــهـمان*

 

تشنگی را با محبتــهای  آن شه  می شوم سیراب من*

همـــــچو گلـــهای بهــاری می شــوم رنگـین کمــان*

 

خـــانه دلـــــبر مـــــرا آرامــــشی دیرینــــــــه است*

می رساند گـامــــــــها را با دلــــــــم تا کهـــــکشان*

 

مــــن فـــــدای خــاک پا یت ای عــــزیز فاطــــــمه*

خـــاک پا یــــت نه فــــــدای خــــاک پای زائــــران*

 

پنجــــــره فــــــــولاد تو رازی نشـــــانده در دلـــــم*

قفل بندم بردل خــود تا کنی این راز را برمـن عیان*

 

یادم آمــــد یـک شبــی مــــن میــــهـمان بودم تو را*

جســـم زخــــمی داشــــتم بودم میـــــان بوســــــتان*

 

پرچم سبزت چه شوری کرد برپا در میان جبهه ها*

شد نمایان برفـــراز قلـــــه ها و در دل رزمنــدگان*

 

گنــــبد زردی که دائـــم چشمـــــها مشــــتاق اوست*

نردبانی می کــــشاند بین ما و زائران تا بیــــکران*

 

راه حاجـــت در جوارت سهل و آسان است و جور*

شرط آن است با دل آیم تا ستانم حاجتم را بی نشان*

 

از جــــوادت گــــویم و نام ونــــشان از مــــادرت*

نیـــــــک دانـــــــــــم نزد تو نام کــــه آرم برزبان*

یاد رهبـــــر یاد یاران قـــدیمی یاد مــــردان شهید*

در ســـرایت بوده با مـــن صــد نشان از بی نشان*

 

تو رضـــایی بر رضـــای آنــچه از خــالــق رسید*

مـــن رضـــای آنــچه از لطـفت شـود برمـن عیان*

 

مـــن یقین دارم که از لطـــفت هـــمی دادار حــق*

مهـــــر تائیـــد ش بود برآنـــچه دادی برمــــن آن*

 

ای حــریــمت محـــرم اســرار دلـــــهای حـــزین*

کی شده بی مـزد برگـــــردم زکـــویت دل غــمان*

 

من(عبید)م بنده پروردگـاروخالق کــــون ومکــان*

بندگی را نزد اربابم رضا گیرم فرا در این جـهان*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)

23/07/1390

 

 



تاريخ : پنجشنبه 21 مهر1390 | 7:46 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

                                              بنام نازل قران

 

صفات مومنان دردنیا وجایگاهی که در بهشت دارند.

 

باسلام.

احتراما٬برحسب عادت همه روزه دوصفحه قران را از سالیانی قرائت می کنم. برخی اوقات بطور اتفاقی آیاتی را با معنی مطالعه نموده تا از اسرار وعجائب جهان خلقت بیش از پیش آشنا شده وراه بندگی و اطاعت را بیاموزم. اما مدتی است که تصمیم گرفتم قران را با معنی خوانده و تدبر در معانی قرانی  هراز چندگاهی برای طراوت دلم با دیگران نیز به گفتگو بنشینم و بعضی از مطالب دلنشین را به رشته تحریردرآورده تا دیگران نیز حظی از این دریای بیکرانه برده باشند.امروز که سوره رعد را قرائت میکردم  در آیات 20الی 28 درباره صفات مومنان و پاداشی که برای بقا در ایمان و صبروپرهیزاز ذنوب ومعاصی  برایشان درنظر گرفته شده و در مقابل عذابی که برای کافران و ملحدان و کسانیکه خدا را باور نکرده و احکام الهی را به سخریه میگیرند درانتظار آنان می باشد.آورده شده است. چنان مرا بخود متوجه کرد که گوئی تازه متولد شده و باید از نو راهی را بپیمایم. این حالت چنان برمن شیرین نشست که حیفم آمد تا این طراوت را با دیگران تقسیم نکنم. زیرا اطمینان قلبی را که خداوند در پیروی از دین مبین اسلام و اطاعت از خواسته های خود را به ما وعده داده است چیزی نیست که به آسانی از آن عبور کرد. این نوید نیازمند تاملی ژرف در صفات جمال و جلال کبریائی خداوند است که صیقل دهنده روح و جسم وجان هر انسان مومن و آزاد اندیشی خواهد بود.براین اساس صرفا آیاتی را که نوید دهنده می باشد را بطور اجمال در ذیل این دلنوشته آورده ام.

امیدوارم که خداوند این توفیق را به ما عنایت کند تا در راه رسیدن به کمال مطلق و نهایت خوبیها ولقای او مجاهدت نموده و سرافراز و سربلند به سرای باقی گام بگزاریم.

 

 صفات مومنان ددنیا وجایگاهی که در بهشت دارند.

 

    بسم الله الرحمان الرحیم

 

     (((...الذین یوفون بعهد الله ولا ینقضون المیثاق (20)

     (((...تنها عاقلانند که هم بعهد خدا وفا می کنند وهم پیمان حق را نمی شکنند.(20)

      والذین یصلون ما امرالله به ان یوصل ویخشون

    ربهم ویخافون سوء الحساب (21)

      وهم آنچه را خدا امر به پیوند آن کرده اطاعت می کنند واز خدا می ترسند

      واز سختی هنگام حساب می اندیشند.(21)

   والذین صبروا ابتغاء وجه ربهم واقامواالصلوه

   وانفقوا مما رزقناهم سراوعلانیه ویدرئون باحسنه

   السیئه اولئک لهم عقبی الدار(22)

 

      وهم در طلب خدا صبر پیشه می کنند ونماز بپا می دارند واز آنچه نصیبشان

     کردیم به فقرا پنهان وآشکار انفاق می کنند ودر عوض بدیهای مردم نیکی می کنند

     اینان هستند که عاقبت منزلگاه نیکو یافتند.(22)

   جنات عدن یدخلونها ومن صلح من آبائهم

   وازواجهم وذریاتهم یدخلون علهم من کل باب(23)

 

     که درآن منزل بهشتهای عدن است ودرآن بهشت خود وپدران وزنان و  فرزندان

     شایسته  او داخل  می شوند درحالیکه فرشتگان  برآنها ازهر در وارد می گردند.

    (23)

      سلام علیکم بما صبرتم فنعم عقبی الدار(24)

 

     سلام وتهنیت برشما باد که صبر پیشه کردید تا عاقبت نیکو منزلگاهی یافتید( 24)

                       وسرانجام

 

   الذین آمنوا وتطمئن قلوبهم بذکرالله.الا

   بذکرالله تطمئن القلوب(28)

 

     آنها که به خدا ایمان آورده ودلهاشان بیاد خدا آرام می گیرد٬آگاه  باشید

     که خدا آرام دلهاست(28)

 

       نکته:

     باخدا باشیم پادشاهی هردو

      جهان را ارزانی خود نمائیم.

 

        محمدعلی یوسف زاده

         کارشناس امور فرهنگی

         19/07/1390

 



تاريخ : شنبه 9 مهر1390 | 1:51 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                 بنام خدا

 

 

شهدائیکه همچون امام حسن مجتبی (ع)غریب هستند. 

 

باسلام.

یادش بخیر آن روزهائیکه ده الی دوازده نفر تو ی یک سنگر دو در چهار زندگی می کردیم و درکنارهم می خوابیدیم و توی یک یقلبی چهار نفر غذا می خوردیم و یک ظرف سه نفره غذا را بین هشت نفر تقسیم می کردیم باز هم زیاد می آمد.

یادش بخیر با وجودیکه جنگ بود و تیر وترکش و می بایست تیر اندازی می کردیم. اما شلیک حتی یک گلوله بیخودی را حرام می دانستیم.

یادش بخیر آن روزهائیکه یک قمقمه آب برای چند نفر بس بود و برای وضو هم چنان صرفه جوئی می کردیم که می شد با آب داخل یک قوطی حلبی کمپوت چند نفر وضو بگیرند.

یادش بخیر توی شبهای نگهبانی خط مقدم جبهه در کردستان با وجودیکه کلی لباس و پانچو(روپوش برزنتی روی لباس)بتن می کردیم با هم سردمان می شد و برای عبور از این ساعات زیرلب دعا و مناجات می خواندیم.

یادش بخیر آن شبهائیکه هنگام نگهبانی اشک چشم و آب دهان ما روی صورتمان یخ می بست.وقتی هم توی سنگر می رفتیم اول جلوی چراغ قرار می گرفتیم تا یخ صورتمان آب شود والا گونه های ما زخم می شد.

یادش بخیر توی گرمای جنوب وسط روز که کسی جرات نمی کرد زیر سقف آسمان بایستد اما بچه ها باید نگهبانی می دادند.وعطش امان آنها را می برید و از تشنگی لهله می زدند. اما فقط یک یا حسین چاره عطششان بود.

یادش بخیر وقتی به هر دلیل٬ بسته بودن جاده براثر برف و یا پاتک دشمن وگلوله باران مداوم نمی شد غذا به خط بیاد. نون ترکشی و غذای مانده و کپک زده و دور ریخته روزهای قبل را می خوردیم.وکلی لذت هم می بردیم.

یادش بخیر ویادش بخیر.........

اما از نظر منطق و عقل یاد این ایام آن هم با این وصعیت بخیربودن ندارد!چراکه همه اش مشقت و رنج و عذاب و سختی بود. اما ما وقتی می گوئیم یادش بخیر برای اینه که با آن وضعیت ساختیم و ماندیم تا نظام و کشور عزیزمان ثابت و استوار بماند.همچون مادری که از شیره جانش به فرزندش می دهد تا او رشد کند و برقرار باشد.

من از شهادتها نمی گویم. از روی مین رفتنها و روی نارنجک خوابد ن و در مقابل تیر مستقیم قرار گرفتن تا گردانی راحت بتواند به هدفش برسد. من از زخمی شدنهای بچه های بسیجی نمی گویم که پس از زخمی شدن٬ سریع زخم خود را بسته و مخفی می کردند تا فرمانده نبیند و آنها را به عقب نفرستد.

من از مسابقه و پیش دستی زدن برای رفتن توی میدان مین نمی گویم٬ من از اظهار شرمندگی نوجوان بسیجی که می گفت نتوانسته است بیشتر در جنگ کار ساز باشد و زود پاهایش قطع شده است نمی گویم.

من از پرپر زدن بچه ها ئیکه براثر استنشاق مواد شیمیائی دشمن بصورت دسته جمعی جلوی چشمان بچه های گردان که از دور نظاره گر جان دادنشان بودند نمی گویم.

من از سوراخ سوراخ شدن نیروها براثر رگبار هلی کوپترهای دشمن که همچون صخره در مقابلشان زانو خم نمی کردند نمی گویم.

من از اصابت بمب خوشه ای در میان گردان که اکثر نیروها را تار ومار کرده بود و قیامتی برپا شده بود نمی گویم.

من از ایثار و از خود گذشتگی و قناعت و پرهیز از اسراف از همه نوع می گویم.

آری شهدا اینگونه بودند.

یادش بخیر آن روزهائیکه دوهزار و دویست تومان حقوق ماهانه ما بود و آن را هم در یک صندوقی می ریختیم تا برای محرومان خرج کنند و برای آنان خانه بسازند و دوای درد و درمانشان کنند.

ویادش بخیر پشت تویو تاها نشستن و خاک خوردن.....

ویادش بخیر ساعتها از خط مقدم پیاده به عقب برگشتن....

ویادش بخیر ساعتها با حمل اسلحه ومهمات وآذوغه از میان کوه و دره و دشت گذشته و خم برابرو نیآوردن وجمله : کی خسته است٬دشمن.برزبان داشتن...........

ویادش بخیر حتی یک بارهم گله و شکایت نکردن وقانع بودن ......

 

اما شهدا خوش بحا لتان رفتید و ماندگار شدید و ما ماندیم و رسوا!

 

کسانیکه در آن ایام یک تیکه نان خشک را با هم هشت نفرمی خوردیم اما امروز هشت عدد نان درسته برای یک نفراز آنانیکه گذشته خود را فراموش کرده و براین فراموشی نیزافتخارمی کنند کم است.

 آن روز پشت تویوتا بیست نفر سوار شده و خاک می خوردیم و اما امروز مسابقه مرکبهای آهنین برقرار است وداخل این آهن پاره های شیک ومدرن  سیستم خنک کننده تعبیه شده از خاک خوردنها خبری نیست و انواع و اغذیه و اشربه ای که داخل انبان می ریزندو حتی زباله را هم به بیرون پرت می کنند تو گوئی آنان حتی عضوی از این جامعه نبوده یا اگر هم هستند تافته جدا بافته محسوب می شوند.

یاد جمله معروف شهید باکری بخیر که رزمندگان پس از جنگ را به فراموش کار وبی تفاوت و دق کننده تقسیم کرده بود.اما باید بگویم که امروز دق کننده پس از جنگ بسیار اندک شده است. ولی جالب اینجاست که طایفه ای دیگر به این سه گروه پیوسه است یا بهتر بگویم خودش را درمیان انان جا زده است.آنان نامردان پرمدعا هستند که خود مردان بی ادعا می شمارند.کسانیکه رنگ و بوی جبهه و تیر وترکش وباروت برایشان بیگانه است ویا اگر هم چند صباحی در جرگه ما بودند عافیت طلب بوده و همیشه فرار رابرقرار ترجیح داده و اصطلاح مرگ خوب است اما برای همسایه را سرلوحه امور خود قرار می دادند.

شهیدان٬همین افراد امروز جولان می دهند و زمام برخی امور را بدست گرفتند و به ثروت اندوزی و پشت کردن به عقبی مشغول هستند و خود را مدافع نظام و ولایت و دیانت می شمارند اما اگر خطری را احساس کنند برای درامان ماندن بیرق دشمن را انتخاب می کنند تا بخیال خام خود از گزند آفاتی که خودمولد آن بوده اند درامان مانند.

شهدا٬ بنام شما برای شما وباصطلاح بیاد شما یادواره می گیرند. مسابقه هزینه های هنگفت می گذارند. مداح میلیونی و روحانی صرفا معروف دعوت می کنند و پرده ها ی عرض وشکیل نصب می کنند وپوستر وتراکت رنگ وارنگ چاپ نموده و اشخاص و کسان با اسم و رسم دعوت می کنند و در مراسمتان مسابقه انتخاباتی برگزار می کنند وخرجهای بیهوده دیگر که اگر شما بودید مطمئن هستم که اجازه چنین کاری را نمی دادید.

شهدا٬از بودجه بیت المال و عمران وآبادی شهرها و روستاها از آب و برق و جاده و فاضلاب و پیاده روسازی و پل سازی و مدرسه سازی کم کرده وبرای شما مزار می سازد ویادواره می گیرند بعد خیابانها وکوچه های شهر و روستا روز بروزبجای اینکه برقرار وآباد باشند روبه  ویرانی می روند. آیا اگر شما بودید اجازه می دادید از بودجه دولت و حق بیت المال برای شما سنگ قبر درست کنند و برایتان مراسم و یادواره بگیرند!؟

حقیر که افتخار چند ساله در جوراتان را داشتم یقین دارم که حتی از مخیله شما هم خطور نمی کرد که چنین کاری را بکنند.

شهدا٬از کسانی پول گرفته می شود که در دادن حق و حقوق دیگران کوتاهی می کنند. از مدیران شرکتها و کارخانجات که از حقوق کارگر زحمتکش کم می کنند.از پیمانکارانی  که در اجرای عملیاتهای عمرانی و ساخت وساز و آبادی کشور می زنند. از بازاریانی که پول داده شده را روی قیمت کالا و خدمت خود می کشند و باز هم ملت مظلوم باید تاوانش را بپردازد.

اشخاص متملق وسالوسی که برای یادواره شما و ساختن مسجد پول می دهند اما از مسئولین انتظار دارند که حق و حقوق دولتی را بخاطر آنان نادیده بگیرند.امتیازهای بسیار از جمله تسهیلات بانکی کم بهره و مجوزهای اقتصادی پرسود برایشان صادر کنند.مثل همانهائیکه اگر مالیاتشان را بدهند مدرسه ها ساخته می شود وعمران و آبادی بسیار رخ خواهد داد اما با دادن حتی یک صدم یا شاید یک دهم از اصل مالیات قابل پرداخت برای یک امر به اصطلاح خیر!سرزبانها قرار گرفته حلو حلوا هم می شوند.!.............

شهیدان٬آیا شما از این حرکتها راضی هستید؟آیا اگر حضور فیزیکی داشتید می گذاشتید اینگونه از بیت و المال و جیب مردم و حق مردم برای شما خرج کنند؟.حتی آیا می گذاشتید که این همه پول را نه برای شما بلکه اصلا خرج بیهوده کنند؟

امروزه همه رفتار وکردارمان شده مسابقه ٬ مسابقه ای که پایانش ختم بخیر نیست و خدا در آن رنگ وبوئی ندارد.تبلیغ دین و ارزشها تا حدی است که به شخصیت شخص یا گروهی لطمه وارد نشود.حتی قران خواندن و ذکر مصائب اهل بیت (ع)هم ریائی شده و به گمانم اگر قرار باشد که پرده ها بیفتد د یگر آبروئی برای کسی باقی نخواهد ماند.

شهدا٬بیائید ما را یاری کنید دستمان را بگیرید و از منجلاب این د نیای فانی بیرون بکشید. شما که ایثارگر بودید و هستید. ای میدان مین رفته ها ٬ای سینه سپر کرده ها یک بار دیگر ایثار کنید وما را نجات دهید شاید راه نجات را یافتیم عاقبت بخیر شدیم .

واین داستان همچنان ادامه دارد و من....................................؟

محمدعلی علی یوسف زاده

همرزم شهیدان هشت سال دفاع مقدس

 



تاريخ : پنجشنبه 20 مرداد1390 | 9:45 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                       بسمه تعالی

 

                        سلام

سلام علیکم

 با آرزوی قبولی طاعات وعبادات و با امید آنکه با توشه ای که در این ماه پربرکت جمع می کنیم ما را در روز موعود کفایت نماید.همانطوریکه از سرتیتر مقاله بر می آید هدف از نگارش این جملات این است که در دعای روز هشتم ماه مبارک رمضان وارد شده است که:(الهم ارزقنی فیه رحمه الایتام واطعام الطعام وافشاء السلام وصحبه الکرام بطولک یا ملجا الاملین)یعنی :بارخدایا روزی کن به من در آن مهربانی به یتیمان را٬وطعام دادن به آنان را٬وآشکارکردن سلام را٬وهمنشینی با جوانمردان را با منت نهادن٬ ای پناهگاه  آرزومندان.

وقتی این دعا را زمزمه می کردم دیدم که نکته نکته دعا درس زندگی و بزرگی وادب و اخلاص و نوع دوستی و دریک کلام نردبان ترقی بسوی کمال می باشد.با خودم گفتم که حتما باید برای آرامش دلم هم که شده تعمقی هرچندکوتاه دراین مقال داشته باشم و برای مشاهده دیگران نیز آن را در وبلاگ خود بگذارم.

هرچند سراسر ادعیه وارده درس رستگاری و چگونه زیستن است و ماه مبارک رمضان نیز لحظه لحظه اش پرخیر وبرکت واز هرجا شروع کنی چیزی جز نیکی نصیبت نخواهد شد.پس من فقط در چند نکته نهفته در این دعا بسنده می کنم و مشتاقان به کسب معرفت را دعوت میکنم به کتاب خدا و فرمایشات معصوم(ع) وبزرگان دین که هریک خود راهی برای نجات از دنیای پرپیچ وخم است.

درابتدای دعا آمده است که خدایا به من توفیق بده که به یتیمان مهربانی کرده و از مال خود به آنان بدهم و بخورانم.دراینجا اهمیت رسیدگی به یتیم را چنان بیان می کند که توگوئی یتیم از ما ارث هم می برد. که در قران کریم هم آمده است که ولا تقربوا مال الیتیم...یعنی به مال یتیم دست که نزده هیچ حتی نزدیک هم نشویم.ودراین دعا می گوید که نه تنها به مال یتیم نزدیک نشویم بلکه از مال خود هم به آنان  داده وحتی با آنان مهربان و رئوف باشیم .

دربند دیگری از دعا به آشکارکردن سلام  التجا می کنیم که توضیح بیشتر را در پایان مقاله خواهم آورد.

در بند آخر دعا همنشینی با جوانمردان را طلب می کنیم که مجالست با جوانمردان روحیه فتوت و نوع دوستی و خیرخواهی دیگران را درما زنده می سازد.واین امر سبب می گردد تا ضمیر پاک و دلی به وسعت بیکرانه برای دوست داشتن خوبیها و فراموشی بدیهای دیگران و روحیه عفو بخشش ودستگیری از فرومایگان و در راه ماندگان را درخود زنده نمائیم.

اما هدف اصلی نگارش این چند جمله بیان افشاء سلام است که در آن رازها نهفته است.اصولا سلام یعنی خیرخواهی و درود و تحیت دیگران و اینکه ما با ابلاغ سلام می خواهیم بگوئیم که آرزوی توفیق و بهروزی وسرافرازی سلام دهنده را خواهانیم و اگر برمردگان نیز درود وسلام می فرستیم هدف مان همین است که گفته شد. چراکه درود وسلام برمردگان یعنی رهائی از سختیهای روز حساب و نجات از عذاب جهنم.

درروایات آمده است که سلام هفتاد حسنه دارد که شصت ونه صوابش به سلام گوینده و یک صواب برای جواب دهنده خواهد بود.

سلام یعنی دوری از تکبر وپرهیز از نزاع و پرخاشگری.بطوریکه وقتی انسان سبکبال شده و از غرور و تکبر جدا می شود چنان روحیه لطیف بخود می گیرد که در نگرشش به پیرامون و افرادیکه دوروبرش حضور دارند آنها را بعنوان یک دوست وهمراه تلقی نموده و همواره خیرخواه آنان می باشد.

بیاد جمله زیبای یک همکار قدیمی بنام آقای صدیقی افتادم که هروقت به جایی  وارد می شد با صدای بلند سلام می گفت و ادامه می داد اینکه سلام یعنی با شما دعوا ندارم.این جمله چنان به مزاق من سازگار وشیرین می نشست که همیشه ورد زبان من بوده وهست.

سلام نشان عظمت انسان است و او را به قله رفیع بزرگواری و جلال می رساند سلام نامی از القاب مقدسه خداوند است وذکر سلام یعنی یاد خداوند و شکر نعمتهایی که به ما ارزانی داده است.

اینکه ما از خداوند طلب می کنیم که به ما یاری دهد تا در بیان و اقرار به سلام به دیگران اهتمام ورزیده وحتی گوی سبقت را از دیگران بربائیم بدان معنی است که می خواهیم از منیت درآمده و به ما بودن بپیوندیم و خود را جزئی از جامعه و به عبارتی کوچکترین جزء آن بدانیم.

بیاد داستان زمان جاهلیت در صدر اسلام می افتم که عده ای چنان متکبر ومغرور بودند که سرفرود نیاورده و ابرو خم نمی کردند وبا این حال می خواستند به نبی مکرم اسلام نشان دهند که نماز وطاعت وبندگی خدای سبحان را قبول ندارند تاجائیکه حتی در عبور از خانه هائیکه ارتفاع درب ورودی آنها کوتاه تر از قدشان بود چنان پیشانی خود را دیواروچهارچوبه بالای درب می کوبیدند که خون جاری می شد و با افتخار نزد دیگران زخم حاصله رانشان داده و می گفتند که این زخم پیشانی نشان از سرخم نکردن درهنگام ورود به خانه ای با درب کوتاه می باشد.یعنی انسان وقتی متکبر می شود دیگر حتی خودش را هم فراموش می کند هرچند تکبر به ظاهر عنوان کردن هیبت شخصی و نشان دادن منیت است اما در این وادی چنان خود فروخته می شود که خود رانیر تباه می کند.

سلام این خاصیت را دارد که انسان همچون آهن ابتدا مذاب وگداخته شده سپس در شکل گیری شخصیت به آهنی شکیل و قابل استفاده مبدل می شودانسان نیز ممکن بگوید که من با سلام گفتن خود راکوچک کرده ام ولی این به ظاهر کوچکی خود عظمتی ژرف را بدنبال دارد ومایه خیر وبرکت و حصاری خواهد بود بین او وکسانیکه در مقابلش قرار می گیرند.

دوستی دارم که هر وقت تلفن را برمی دارد بلافاصله سلام می گوید من هم از او یاد گرفتم واین عمل جزء اعمال لایتناهی من شده است. در بازخورد پیشی گرفتن در سلام بارها خاصیت مفیدآن به من رسیده است. دروهله وزمانهای مختلف وقتی گوشی تلفن را برداشتم سلام گفتم متوجه شدم که درآنسوی تلفن شخصی برای مزاحمت یا بقول خود تفریح ناسالم زنگ زده است که با سلام گفتنم گوشی را گذاشته و دیگرهم تماس نگرفته است.حتی بارها اتفاق افتاد که کسانی زنگ زده و قصد دعوا و فحاشی وگفتن ناسزا را داشتند. ولی با شنیدن سلام از سوی من آرامش یافته و با صبروحوصله حرفهای خود را بیان داشته و بارها هم به قصد قبلی خود مبنی بر عصبانی بودن و قصد توهین کردن را اقرار کرده که با شنیدن سلام پشیمان شده اند.

ما اگر همانگونه که در دعای روز هشتم ماه مبارک رمضان از خدا می خواهیم که سلام گفتن وآنهم سلام گفتن بی منت و خاضعانه به ارزانی داردخودمان نیز به امر اهتمام ورزیده و عامل بی منت سلام گفتن باشیم یعنی به زبان و دل اقرار به دوستی با همنوع کرده و خیر خواهی آنان را به عینه به اثبات رسانده ایم.چراکه درقران هم خداوند به نبی مکرم اسلام سلام رسانده است(سلام علی آل یاسین)به حضرت ابراهیم وتنی چند از پیامبران و صلحا وبزرگان سلام رسانده است(سلام علی ابراهیم)(سلام علیکم بما صبرتم فنعم عقبی الدار)(سلام علی نوح فی العالمین)(سلام علی موسی وهارون)ودر بیست دو بارتکرار سلام در قران نشان از اهمیت سلام دارد. که جا دارد برای هریک از آیات قرانی درباره سلام کتابها نوشته شود.

ما نیز در این ماه پربرکت با خود عهد می بندیم تا در سلام وتحیت گفتن به دیگران پیشی گرفته و سلام را با نیت یاد ونام پروردگار و دوری از کبر وغرور و اقرارقلبی به خواستن سلامت دیگران و ارتباط صحیح وسالم در جامعه اسلامی پیشقدم شده و با زبانی گویا و روئی گشاده و ضمیری آگاه به همگان بگوئیم:

                                  سلام

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس مدیریت فرهنگی

19/05/1390

نهم ماه مبارک رمضان سال

1432



تاريخ : سه شنبه 18 مرداد1390 | 8:24 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
بنام خالق گلها 

باسلام

رفاقت باغبان وگل حکایتی است بین گل و باغبان که هریک به نوبه خود وظا یفی را برعهده دارند و رابطه همچون عاشق ومعشوق٬ بین آن دو برقرار است چراکه یک باغبان با صبر وتامل بسیار٬ رنج کار وتلاش را به تن می خرد و درسرما وگرما به پرورش گل مبادرت می ورزد تا بتواند در زمان معین از رنگ و بوی گل بهره ببرد و آن را بد یگران بنمایاند. وبرزحمات خود احسنت بگوید. شما می بینید که گل هم رفاقت را تمام کرده و وقتی دوره شکوفه کردن وغنچه دادنش می شود چنان باغ را به مناظری بی بد یل مبدل می سازد توگوئی که در بهشت برین سیر می کنی و عطر وبوی خود را چنان در فضا ی پیرامون می افشاند که مشام هر رهگذری را طراوت می بخشدواین عطر افشانی و رقص شکل و شمایلی گل نیز بی منت می باشد. این مراوده بین گل و باغبان از ابتدا بوجودآمده و تخطی بردارنیست و غشی در معامله آنان بوجود نخواهد آمد مگر آنکه باغبان در تیمار وپرستاری گل کوتاهی کند که در آن صورت آنچه که از رنگ و شکل و بوی گل انتظار می رود دیده نخواهد شد.که ضرر بوجودآمده نیز دوسویه خواهد بود. اما اگر باغبان حتی درصدی از باورخود را به این نکته معطوف میداشت که پرستاری از گل ثمری برایش نخواهد داشت یقینا اینچنین به زحمت نمی افتاد و به اموری دیگر می پرداخت.یک باغبان هنگام باغبانی نه تنها به گل و گیاه مثمرثمر رسیدگی می کند بلکه علفهای هرز را نیز از پیرامون گل و گیاه دور ساخته و به عبارتی باغ را پاکسازی می کند تا گل بتواند راحت وآسوده از قوت خاک و رطوبت آب بنحو احسن بهره ببرد. حال چرا باغبان همانگونه که به گل می رسد به بوته وعلف هرز رسیدگی نمی کند بخاطر اینکه این گل است که می تواند به او بهره برساند و علف هرز فایده ای جز تخریب باغ و زیاد کردن زحمت باغبان ندارد. براین اصل است که در یک معامله دوسویه باغبان باغ را مهیا ساخته و ساز وکار راحتی و رشد ونمو را برای گل فراهم می سازد و در عوض گل نیز به وظیفه خود عمل کرده و با شکوفه دادن وغنچه کردن محیط را زیبا ساخته و عطر وبوی خوشش فضا را معطر می سازد. بیان این نکته بخاطر یاد آوری اذهان مردم برای ارتباط دوسویه در مراودات اجتماعی و خانوادگی و زن و شوهری و فردی است که با تامل در ارتباط دوسویه باغبان و گل٬آنان نیز این ارتباط را درزندگی خود بکاربندند.ارتباط بین والدین و فرزندان ٬ارتباط بین شاگردواستاد.ومراوده همسری در زندگی زناشوئی ٬ارتباط اجتماعی شهروندی وعوامل متعددی از این دست که برای بازگو کردن هریک نیازمند مقالاتی متعدد خواهد بود. آنچه که مسلم است اینکه همیشه کسانی هستند که برای رشد ونمو ما و به ثمر نشستن آینده ما زحمات زیادی را متحمل می شوند و انتظار دارند که میوه این رنج و محنت را که از شیره جان خود و با رضایت از اعماق وجود زحمت کشیده اند را به چشم خود ببینند و از زبان تشکر آنان بشنوند.پدر ومادری که برای رشد فرزند خود تلاش می کنند و سختیهای فراوانی را در بزرگ کردن اولاد بجان می خرند فقط وفقط یک انتظار وآرزو دارند وآن اینکه این فرزند را که میوه زندگی آنان می باشد را با چشم دل بچشند و ببینند که راه موفقیت و صلاح و فلاح و رستگاری را در پیش گرفته اند.واین موفقیت را با افتخار به دیگران نشان دهند.حال اگر زحمات آنان برایشان میوه ای نداشته باشد مثل همان باغبانی را می مانند که در پایان فصل درو محصولی برای کشت نداشته تا برای خود و دیگران عرضه نمایند و درکنجی نشسته و زانوی غم بغل می کنند. در زندگی زناشوئی نیز همین امر بوضوح نمایان خواهد بود وقتی یک زوج با هم پیمان زناشوئی می بندند با هم عهد می کنند تا در تکمیل شخصیت دنیوی و معنوی همد یگر از هیچ کوششی دریغ ننمایند و براین اساس است که هریک از زوج مشترک اموری را برعهده می گیرد تا بار این منزل به سلامت و آسودگی خیال به مقصد برسد.وبرای انجام هر امرنیکوئی از سوی هریک نیازمند سپاس از سوی دیگر می باشد که این خود به نوعی دادن ثمر از زندگی مشترک می باشد. حال اگر هریک از طرفین در عقد وقرارداد منعقده کوتاهی و قصور داشته باشد یک جای این زندگی می لنگد و ضرر حاصله نیز به هر دو طرف خواهد رسید و روح تعامل وتعاون در زندگی را می میراند و از حوزه تعامل خارج شده و به تحمل یا حتی تعارف و پوچی خواهد رسید.واثرات سوء آن نیز به پیرامون رسوخ کرده وچه بسا فرزندانی خارج از عرف اجتماعی معقول تحویل جامعه خواهد داد. درحوزه اجتماعی نیز این امر در سایه نقش خود را ایفا می نماید چراکه در ظاهر هیچیک از افراد جامعه خود را نیازمند مستقیم دیگری ندانسته و موفقیت و طراوت خود را مرهون تلاش و کوشش شخصی ویا بعضا تیمی وخانوادگی و گروه کاری می داند لکن این امردر سایه چنین نمایان می شود که هریک از افراد جامعه وظیفه ای را برعهده دارند تا چرخ جامعه به سهولت راه بیفتد٬مثلا نانوائیکه قبل از طلوع آفتاب از خواب ناز برمی خیزد تا برای شهروندان نان پخت کند و رفتگری که زباله کوچه های شهر را جمع آوری کرده و راننده ای که تردد افراد را مسیر می سازد وهریک از افراد جامعه با تنوع کاری که دارند در رشد وشکوفائی این جامعه سهیم بوده و نیازمند ارتباط دوسویه همچون گل وباغبان می باشند.که کوتاهی هر یک از اقشار جامعه موجب کندی در روند جاری خواهد شد وضرر حاصله نیز به همگان خواهد رسید. هدف از بیان این موضوع این است که عشق و دوستی در میان اقشار جامعه چه فردی وخانوادگی وچه کاری و گروهی وشهر واستان کشور وحتی جهانی همه وهمه می بایست به این اصل توجه داشته باشند که در تکمیل شخصیت هم کمک کرده و نکول از هر سو ضررش به هر دو سو برمی گردد چرا که زحمت ناتمام بهره ای در بر نخواهد داشت و ازطرفی بهره مندی بی پاسخ و عدم قدر دانی نیز همانقدر موجب افسردگی جامعه خواهد شد. پس بیائیم مثل باغبان وگل بی منت در رشد همدیگر کمک کرده و عشق به همدیگر راابراز داریم و در بهره مندی از عطر و بوی خوش این تلاش بی شائبه با هم ودر کنار هم باشیم. انشاء الله

محمدعلی یوسف زاده

کارشنان مدیریت فرهنگی

18/05/1390




تاريخ : پنجشنبه 30 تیر1390 | 9:5 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

                                      بنام خدا

 

مجنون صفت

 

عشــــــق لیلا در د ل مجـــــــــــنون نشست*

                                                                 بحــــــــــراو تا بیـــــــــکران تازید ورفت*

درقنـــــــــــوتش ناگــــــــــهان فــــریاد کرد* 

                                                               بی وضـــــــوهستم در این گــــــــــــاه نبرد*

فــــــارغ از گفـــــــــتاربا یــــــــــزدان پاک*  

                                                         راهی د شت ودمـن گــــــردید برجستارخاک*

خاک لیلا بودومجنون سوی او در اضطراب*

                                                           دروصالش گه سراب وگه به رویا گه بخواب*

اوهــــمی در جستجــــوی دلـــبر ودلدار بود*

                                                            سوی لیـــــلا بــــی خبــــــراز ایزد داداربود*

چشــــــــــم خـــــــود برواقعـــــیت بسته بود*

                                                             بحرلیــــــــلا از همـــــــه اورستــــــــــه بود*

خســـــــــته شد درگـــوشه ای بنشست دوش*

                                                          با خــــود ش می گـــــفت ای عاقل بگـــوش*

از خدا گشـــــــتی بدوروعشــق د نیا دردلت*

                                                             ترک اولی کـرده ای ومیــل لیــــلا درسرت*

کنج خــلوت در دلت مخلوق را جا کرده ای*

                                                               عشق بازی را مـدارکـوی لیــــــلا کرده ای*

این چــــه رفتاریست با خــــود می کنــــــی*

                                                           رنـــــــــج د نیـــا را به دل جا می کنـــــــی*

ســرزنشها زد تلنــگــربرد لـش بیـــــدارشد*

                                                            نورحـــق دردل گــرفت وراه او همــوارشد*

گفت: یا رب من بخود کردم ستم دستم بگیر*

                                                       کنج زندان تنم با د ست خود گشــــتم اسیــر*

خون جگرگردیده ام زین عشق پنهانی ودون*

                                                           من که مجنــونم جنونم شد فـزونتراز فـزون*

خواهم از بازیچه د نیا د گرآیم برون بی واسطه*

                                                      عشق لیلا وجنونم زان تو بی چندوچون هلهله*

هـــرچه خواهی این دلم این دلبرواین پیکرم*

                                                          عا قبت آن به که خیــــراتی از این د نیا برم*

یک ندا آمــــــد توای بیــــــدارومـــــــــست*

                                                           هـــــــرچه خـــواهی نزد من یازی تو دست*

عشـــــــق لیــــــــلا مست مجنـــــــونت منم*

                                                           هـــــــــــردو د نیا مهــــــــروافســــونت منم*

روزوشب درحـــــــــــجرلیــــــــلا سـوختی*

                                                          کـــــی سخـــن در معــــــــــــرفت آمــوختی*

عشــــــق ودلـــــــدارت منم بیـــــــــدارشو*

                                                        سجـــــده برخاکــــــــم بنــــه هــــــوشیارشو*

دل سپارش زان من کین رسم دلداری نکوست*

                                                            مزد این سوداگــری دردرگه من روبروست*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)29/04/1390



تاريخ : دوشنبه 16 خرداد1390 | 8:51 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                           بنام خالق قادرومتعال

 

      چرا فرزندان مان از ما حرف شنوی ندارند؟

 

باسلام.

درمحفل تجلیل از خادمان ودست اندرکاران قرانی بودم که برحسب اتفاق درجوار یک روحانی جلیل القدری نشستم و ازهر دری حرف به میان آمد و موضوع دعانویسان و رمالان  شد وهردو متفقا براین باور بودیم که اعمال آنها چیزی جزفریب ونیرنگ نخواهد بود.اما ایشان عنوان داشتند که یک دعا نویس رمالی را می شناسد که حتی یکی از فرزندان خود را برای تحصیل علوم حوزوی به مدرسه علمیه شهر گسیل داشته است واز وی شنیده که سمعا وطاعتا مطیع اوامر پدر بوده وحتی از باب تکریم وتعظیم همواره دست پدر را در انظار عمومی نیز می بوسند.وکلامی را در نقد یا رد حرفها و خواسته های پدر برزبان جاری نمی کنند.وپدر را به نوعی خلیفه بلا منازع خدا در زمین دانسته و آرا ونظرات وی را لازم الرعایه و واجب الاطاعه می شمارند.

اما ما که در زمینه نشر فرهنگ دینی وقرانی دستی برآستین داریم چگونه است که بعضا فرزندانمان از ما حرف شنوی ندارند.وگاها نیز برخلاف نظریه وافکار برحق ما عمل می کنند.که این موضوع بعنوان رنج ومحنتی در دل و اندیشه ما سنگینی می کند.

این موضوع برایم جالب بود و در یک طرفه العینی استدلالی از ذهنم خطور کرد که دوست روحانی ما به تعمقی ژرف فرو رفت و گفت باید در این زمینه کار زیادی بشود.استدلالم اینگونه بود:

گفتم  که رمالان و دعانویسان و برخی فرقه های انحرافی دینی و مذاهب ضاله ٬یا دراصل اعتقادی به خدا ندارند و یا اینکه بی واسطه و به زعم خود خدا را مستقیما شناخته وعبادتش می کنند. وپشتوانه دنیائی آنها نیز همین مرشد وپیر و مولائی است که به آن اقتدا می کنند و اعمال آنها را بطورمحض مباح و واجب الرعایه می شمارند.ودر برخی مواقع حتی پا را فراتر گذاشته ونعوذ بالله خدایشان می انگاراند ومی پرستند.

که در این نوع تبعیت نه عقل دخیل است نه استدلال و عرفان بلکه اطاعت از روی جبر و خود باختگی می باشد واز القاعات ذهنی بدون تفکر و تعمق نشات گرفته تا جائیکه همین تفکر علی (ع) را خدا انگاشته واو را پرستش می کردند و عده ای نیز او را کافر می شمردند.

اما در قاموس انسانهای متدین و کسانیکه براساس عقل و عدل و انصاف زندگی می کنند.برای عبادت و شناخت خداوند از مسیر انبیاء و اولیاء و صلحا وارد شده و الگوئی اینگونه برای عبادت خالق هستی برمی گزینند.واساس پرستش نیز برمبنای تعقل و تفکر و عمل نمودن به مبانی اعتقادی از سوی همگان است.که نمونه ای از آن در صفوف نماز و طواف خانه خدا وبرخی اعمال دیگر متجلی می شود.وپرستش خداوند مقام و منصب و رتبه وقومیت وهرچیز دیگری که موجب برتری کسی از کسی گردد رخ بر نمی تابد مگر در تقوی و پرهیزگاری ومراتب خلوصی که در تقرب بدرگاه حق کسب می گردد.

حال سه موضوع اینجا اتفاق می افتد که هرسه نیز مهم و قابل تامل است.

اول اینکه:ما در شناساندن مسیر درست و انسانهائیکه این مسیر را درست پیموده اند برای نسل آتی و فرزندانمان قصور نموده ویا مسیر درست را برای شناساندن انتخاب نکرده ایم.چراکه خود یا اطلاعات درست و قابل استنادی را دراختیارنداشته ونمی توانیم ارائه کنیم ویا اینکه دربیان آنچه که واقف هستیم نیز توانائی بیانش را نداریم.

 

دوم اینکه:فرزندانانمان آنچه را که از قول ما شنیده اند در فعل ما مشاهده نمی کنند وبه همین خاطر است که هیچ وقعی بر افکار دینی وباورهایمان نمی گذارند وره به ناکجا آباد می برند.

 

سوم واز همه مهمتر اینکه:در ارتباط با خداشناسی و تقوای الهی از مراتب قدسی به مراتب انبیائی  واولیائی که ائمه معصوم علیهم السلام را مبرا از خطا ولغزش می سازد در محدوده صلحا و خواص ومنتخبین  لغزشهائی رخ می دهد که برخی افراد را که در زمره مریدان و مرشدان٬ با واسطه آنان به دین و وحدانیت خداوند بوده و در ایمان وعقیده نیز متزلزل نشان داده اند دچا رتردید و دودلی  نموده و بعضا از مسیر دین منحرف می سازد.چراکه همیشه علمای عامل موجب پیشرفت جامعه دینی می شوند.

درطول تاریخ حیات بشری از این نمونه خواص مردود که خود نیزموجب انحطاط جامعه بشری شده اند بوفور دیده می شود.از فرزند آدم ونوح(علیهم السلام) گرفته تا عموی پیامبراکرم(ص)ابولهب ودر تاریخ کربلا و نهضتهای دینی دیگر که خواص آن دوره از مسیر اصلی خارج شدند و عده کثیری را نیز با خود منحرف کردند. وعده ای دیگر نیز با مشاهده این کجرویها راه بی تفاوتی را در پیش گرفتند.

تمام ادیان توحیدی با انبیا ئی که برای هدایت بشر پا به عرصه گیتی نهادند علمائی عامل ومهذب داشتند ورمز موفقیت تمامی انها به همین نکته وابسته است که خود آنچه را که برای بشریت آورده بودند برای خود نیز لازم الرعایه می شمردند.

دریک کلام :

بفرموده نبی مکرم اسلام حضرت محمد(ص):

                         (( آنچه که که برای خود نمی پسندی برای دیگران مپسند))

 

                                                                               محمدعلی یوسف زاده

                                                                             کارشناس امور فرهنگی



تاريخ : شنبه 7 خرداد1390 | 12:49 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                   بسم الرب الناطق

 

 

درسهائی از قران*

 

خدای سبحان در باره روز محشر که انسانها بیدارشده وحسرت دنیا را می خورند ومیگویند که چرا ره توشه ای برای نجات ندارند چنین آورده است.......باشد که پند گیریم.

وبنام اوکه فرمود:


روزمحشرکه خلق بسوی ما باز آیند چقدرشنوا وبینا می شوند؟ ولی امروز مردم ستمکارهمه بگمراهی وظلالت فرو رفته اند.*38* و ای رسول ما امت را از روزغم وحسرت بترسان که آن روز دیگرکارشان گذشته است ومردم سخت از آن روز غافلند وبه آن ایمان نمی آورند.*39* تنها مائیم که زمین واهلش را وارث می شویم و همه بسوی ما باز می گردند.*40*       

                                                                 سوره مریم آیه 38الی 40

 

    الهم اجعل عواقب امورنا خیرا



تاريخ : سه شنبه 30 فروردین1390 | 9:54 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
                                        شهدای طارمسر

 

شرح حالی دارم از مــــــردان مرد*        

                                         بچــــــه شیـــــران قــــــلند ر درنبرد *                                        ماهرویان  د ل به یـزدان داده دوش*

                                  سالکان پشت سنگرعارفان جرعه نوش*

با صلابت همــــــچوحیــــدردریقین*

                                       روبروی دشــــمن قـدارمانده درکمین*

نامشـــــان نام آوران  دهـــــرما ند*

                                      یاد شـــان درکــــــوچه های شهرماند*

روح ما از روح آنان زنــــده شـــد*

                                      روی ما از خوی شان شــــرمنده شد*

خنــــده برلب ریــش دردل داده ایم*

                                        وای برما بنده دنـــیا و دنــــیا زاده ایم*

ارکـــــه می باید ره یزدان رویــــم*

                                     با شهیـدان است سـرمســـــــتان رویم*

قـــــریه ما از شهیــدان آگــــه است*

                                       بیـــست لاله د رره د ین داده اســـــت*

اولی هم مصــطفی اسماعیلی است*

                                          روح اوهمــــراه با مـــولا علـی است*

او جـــــوانـــی پاکــــدل اهـــل ولا*

                                           مشـــــتری جان او هـــــم شد خـــدا*

از حسین قنــــــــبری باید شـــــنید*

                                           پیـرو د ین و ولـــــــی باید شـــــــنید*

با صفا وراد مرد واهــــــل جـــود*

                                            دستــــگیری ازفــــقیـران می نـمود*

راد مــرد د یگری نامـــش رضــا*

                                          پوراســماعیــل وشیــــــر بیـــشه ها*

سالک دین سجــــده برخــاک آشنا*

                                    عقل رسوا میشد ازحلمش میان جبهه ها*

رضا و حسین ذریات سعادتــــمند *  

                                          هر د ودلداده وذبیح مسلخ عشـــقند*

این د وابن عــــــم همـــد گر بودند*

                                            پرگـــشوده درنقاب خاک آســـودند*

گلی هم نام او طارمـــــــسری بود*

                                              غلامی برحیسن دریکــــد لی بود*

نگـــاهی مهـــرورز برتنگــد ستان*

                                               توگــــویی نایب پیغمـــــبری بود*

فرهاد برای وصل به شیرین قیام کرد*

                                      اوجا ی بیستون ریشه افیون نشان کرد*

جانش برای وصل بجانان بکف گرفت*

                                 او قنبری است که فرهاددستان لقب گرفت*

نام قدیمی درمحله ما بی نشانه بود*

                                          نامش رحیم وعبد خدای یگانه بود*

با خون خودچنان در دهرهک نمود*

                                            گــــــویی توازازلش جـاودانه بود*

به رمضان درهمی هــــم شد اشاره*

                                          عــلی هــــم نام وی با صـد نگاره*

جوانی خوش قد وقامت جــــوانمرد*

                                             د گــــرکـــم آید ازاودر هـــزاره*

برادرانی بنام حسین و عــــلی اکبر*

                                        هردو د لـــداده د ین وفدائی رهبر*

صفری زادگان بنده خدای لـم یزلی*

                                           تارک دهر و متصل بخدای علی*

آنچنان اهـل عشق وعبادت وتقـــوا*

                                        دل سپـــرد ند فـــقط بلقــــای خدا*  

محمدعلی پور جعــفرجوان ورشید*

                                      درنبرد با خصم افیون گشته شهید*

اولطف الهی وبنده خدای لــم یزلی*

                               دروجاهت به شباب جنان بوده شبیهه*

یک جـــوان  نجیـب وملت دوست*

                                     نام او بوده شعـــبان مهـــماند وسـت*

نام ویاد او همیـــــشه دردلهاست *

                                      همــــنشین با حسین وعاشـوراست*

از عــلی رضا مــومنی چه بگویم*

                                       برگ گل عاشق خداوعلی چه بگویم*

دلی به وسعت دریای بیکران صاحب*

                                       زهیدوسجده نشین ورفیق هرراهب*

محمود نوعی جـــــوانی با صفا بود*

                                         رفیـــق مــــرد مان وبا وفــــــا بود*

جوانی خوش قــد وقامت چوشمشاد*

                                      بخــونش دشــمن کین گشته برباد*

سالمه مسعود بود وبه سعادت رسید*

                                        رخــــت بتن کرد وبه غایت رسید*

جســـم وتنش مانده بخــــاک غریب*

                                       نام ووجــود ش شده دردل قــریب*

ولـــی زاده عـــلی و هــم نقـــی بود*

                                      سپــربردشـــمن د ین و ولــــی بود*

مـزارش د رکنــــار اشـــــرف پاک*

                                    لقــــای حـــق نصیبش شد برخـاک*

شیــــرمـــــردی بنام روحـــی زاده*

                                   نام محمــد رضـا د ل به آسمان داده*

اومتین وشــــریف وپاک ســـرشت*

                                   دفترعشــق راسراسر بخون نوشت*

اسماعیـــــل زاد گان د وتا بوده اند*

                                مرتضی ومحمدصادقی که آسوده اند*

عموزادگانی که دریا د لی کارشان*

                              شهادت شده پیشه ورســـم وآئینشان*

خدایا شهیـــــدان رفتند وباقی شد ند*

                                به کوثر کنارعــلی رفته ساقی شدند*

مراهم زمانی به ایشان رفاقت بودی*

                            چنان کن کزایشان برمن شفاعت شدی*

همـه دلبـــری مرا د ل به آنان سپار*

                                بساط خمــاری مـن راهمه واگزار*

لقــــایت مـــــرا آرزویی بسی است*

                             حصولش بد ست شهید وولـی است*

چنان کـن ولایت بد نیا شود پیشه ام*

                                نهایت شهادت بود رسم واند یشه ام*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)

30/01/1390

      

 

 

                                          

 

 

 

 

 

 

 

 



تاريخ : چهارشنبه 10 فروردین1390 | 2:13 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

 

بنام خدا

 

                                       عالم عامل

 

درون قلب من عشــقی بجز عشــق احبا نیست*

                                                        ولی افـسرده ام اینک که چــون خــدمت مهــیا نیست*

بدینسان می نگارم  شرح حالـی راکه من دانم*

                                                         چو درذهـــــنم دلیـــــــــــلی برمحــبان و اودا نیست*

به انسانهای با تقــــوا کنم کـــرنش تمام عمــر*

                                                        زعلم وزهـــــــد وتقوا هـــــم فزونترکاردنـــیا نیست*

عنان زندگی خود سپارم من بدست عالم عامل*

                                                         که در دنــــــیا وعقـــبی هم خطر پیشش توانا نیست*

بطوفانهای دنیایی شود اوناخدای کشتی عمرم*

                                                          به آرامش نهـــم من سر برم خـوفی زد نــــیا نیست*

بسان شمس عالم تا ب اگرهــم پشت ابری شد*

                                                          دهد نورش به این دنــــیا درآن سستی هـویدا نیست*

بروز واقعــــه دارد بتن او جامـــه ای  ازنور*

                                                          که این جامه بها یش کمـــتراز امـــلاک دنـیا نیست*

نیا بت دارد از ایزد برای عفــو وهــم بخشش*

                                                       شفاعت پیش او از ما مقامی کمترازسلطان دنیا نیست*

محمدعلی یوسف زاده(عبید)09/01/1390



تاريخ : شنبه 28 اسفند1389 | 10:1 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
 

                                 راه نجات   حسین (ع  )  

 

این دهـر همچو دریا و ماذورقیم و بس*

                                                    سخت است بی خطرازصحنه بگـــذریم*

خوفی فزون فتاده بردلم از سیاهی شب*

                                                    با چشــــم بســته اگــــر برزمانه بنگریم*

روحـــم گـــریزد ازکــالـــبد تنـــم بسی*

                                                    گـــربی چـــراغ ونورهـــدایت سفرکنیم*

اردرامــــل باشــد ت ره نجا ت هـــمی*

                                                    باید بسوی خیمه گه تشـنه لــب نظرکنیم*

ارباب من سفیـــــنه امـــن خلایق است*

                                                   عمری اگـــر به خیـمه آن شــه سپر کنیم*

دست فتـــاده را مــــدد باشدش هــــمی*

                                                   وقـــتی بسوی هــمت مـــردان طلب کنیم*

درکسب معرفتش بس درنگ چیـست!*

                                                   شرط است اینکه شفاعـتش رارصد کنیم*           

برزائــرش چنــان لطف می کـند دمی*

                                                   بیش از شماراگـــــرعمــــره حــــج کنیم*

گرجیب سجده برتربت ارباب من نهی*

                                                   سـوزد گنـــــاه و به حـــــــوران برابریم*

درگــــــورما اگـــر خـاک پاک او بود*

                                                  تخــــــفیف از سوال نکیــــر ومنـــــکریم*

تا روز حـــــــشر ایـــــمنیم و منــتظر*

                                                  تا گـــاه عــــــــدل برآید وآسان ســفرکنیم*

وقــــــتی برون زقبرنمائیم روز حشر*

                                                  با نام اوست از پل نا زک گـــــــــذر کنیم*

سوی جنان وطراوت روانیم وشادمان*

                                                 این نعمتی است که ازشه خوبان رصدکنیم*

شرط است بهر شــرا فت حــضور او*

                                                  حـــق گفــــــته تاحـرمــت یاران ادب کنیم*

با جمـله پیغمـبران رسا لت نشسته ایم*

                                                  تا رخـــصت از شبا ب جنان را طلب کنیم*

مهرحسین ومام حسین بردلم نشست*

                                                 این مــــــهر را ضـــــامن روز مـــفر کنیم*

هردم(علی)مضطرب مانی وامیدوار*

                                                تســـــکین دل را طلب از اهــــــــل دل کنیم*

                                             

محمدعلی یوسف زاده(عبید)26/12/ 1389



تاريخ : چهارشنبه 11 اسفند1389 | 2:47 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                  بسمه تعالی

اعتقادات

مقدمه.

سلام علیکم:

          با احترام.اعتقادات یک سلسله باورها ی ذهنی وقلبی است که از گذشته از طریق مشاهده٬آموختن٬وبازگوشدن ازناحیه دیگران ومطالعه کتب مختلف به ما منتقل شده که درهرصورت بستگی به میزان پذیرش انسان دارد که چگونه با یکسری شنیده ها وخواندنیها والقائات پیشینیان کنارآمده وآن را در باور خود زنده نماید ودر مراودات عامه و روش زندگی بکار بندد.

اعتقادات می تواند مسیر زندگی یک انسان را به طرق مختلف اعتدال یا انحطاط ویا رسیدن به کمال مطلق تعیین کند که اگر با باور دینی وقلبی همراه بوده وبا معجون تفکر وتعقل عجین شده وبدوراز لجاجت و خود بینی به آن پرداخته شود انسان را به اوج قله های انسانیت ومعرفت و معنویت وکمال می رساند.اما درشرایط عادی با داشتن باوربدون عمل٬ انسان را دریک تشکیک افکار قرار می دهد که با تقویت باور بسوی کمال و در غیر اینصورت به انحطاط وفنا کشیده می شود.

حال اگرصرفا این باور از زاویه خود بینی و لجاجت وفرمانبرداری از هوای نفسانی دیده شود عاملش را بسوی دون صفتی وپستی شخصیت وحذف اعتبار معنوی هدایت می نماید. حتی تاجائی پیش می رود که با وجود اشرف مخلوقاتیش٬او را از مسیر انسانیت خارج و روح حیوانی به او دمیده ودرپرستش خالق نیز به غیر او التجا نموده ومتوسل به جماد ومخلوق بعنوان صانع گیتی یاد می کند(الایازوبالله)

این امر همچون سایر امور جهان هستی بر خدای قادر ودانا پوشیده نبوده وبدین سبب با گسیل انبیاء الهی وصحف آسمانی ٬هدایت بشر را نیز کفایت نمود تا باشد که راه سعادت  را از سعایت باز شناسد وبدامان عشق ومحبت ورستگاری روی آورده و در غیر اینصورت در روز حساب بهانه ای نیز برای نداشتن سراج منیردر راه شناخت مسیر درست از بیراهه نداشته باشد.

انواع اعتقادات*

*********

درتعریف انواع اعتقادات آن را می توان بگونه های مختلف تقسیم بندی نمود هرکس یا گروهی به زعم فکری ومحیط اجتماعی خود به یکسری اعتقاداتی روی می آورد که حتی اعتقادات کلی به جهان هستی را نیز تحت الشعاع قرار می دهد٬بگونه ای که درپرستش خدای واحد به دوگانگی وحتی چندگانگی رسیده وچه بسا اینکه با شریک دانستن مخلوق در خلقت جهان هستی ٬تقسیم بندی منحرف و مشرکانه ای برای خود و پیرامونش قائل می شود.

برخی اعتقادات٬اصل شناخت خالق را تقبل می نمایند ولی آنرا با توجه به محیط وقوم وقبیله و آسایش زندگی خود می پذیرند بگونه ای که حتی زبانم لال در برخی ایام در اقوام مختلف به جهت القائاتی که ایجاد می شود این خداوند است که می بایست تحت فرمان مخلوق قرار گرفته تا او بتواند زندگی راحت وبدون دغدغه ای را داشته باشد٬حال این ادامه حیات به کجا می انجامد توفیری ندارد.

در دوره و محیطی دیگراعتقادات بصورت محض وکورکورانه از سوی عوام پذیرش شده که دست مایه برخی افراد سودجو وقدرت طلب ابداع می شود.عوام نیز با توجه به جهل وحتی خوفی که از ناحیه بزرگان وسلاطین خود دارند عقاید وافکار آنان را وحی منزل شمرده وبه آن تن در می دهند.

اما از همه مهمتر دیدگاه خداباوران است که اعتقاد را یک ارزش و رسیدن به کمال مطلق می شمارند که با شناخت وسیع و همه جانبه از جهان هستی وخالق بی همتای او ونظم و ترتیبی که برای گردش افلاک در نظر گرفته شده است وآموزگارانی مانند پیامبران و اولیای الهی که برای هدایت بشر مبعوث نموده است وقانون اشرف کائناتی انسان وعدالت و مساواتی که در زندگی می بایست نسبت به هم وپیرامون بکار بندد و در نهایت هدفی را که در پیش رو دارد تا مقام لقای الهی را کسب نماید مد نظر قرار داده و در تمام احوال خود را به سلاح باور وایمان به تقوی٬تعقل٬تدبر٬تفکر وتوسل وتوکل مسلح سازد تا به آنچه که می باید٬به آن دست یابد وخود نیز برای رسیدن به مراتبی که یاد شد عامل قرار داده ولحظه شماری کند با این وصف است که انسان با باور قلبی و شناخت حقیقت وجود٬نور هدایت را از گمراهی باز شناخته ودچار تشویش ذهن وفرمایگی فکر ودل نشود.

انواع اعتقادات از نظر تقسیم بندی*

**********************

اعتقادات را می توان به صدها وهزاران مبحث تقسیم بندی نمود وبرای هریک تعریف وتفسیری ارائه کرد اما در این مقاله تقسیم بندی اعتقادات به زعم اینجانب می باشد که برای هریک تعریف وتعبیری هرچند بمثابه جرعه ای از دریای خروشان ارائه شده تا انشاءالله خواننده برای باز شناسی بیشتر واقعیات به منابع اندیشمندان وعقلای علمی و دینی رجوع کند.

انواع اعتقادات:

*اعتقادات عامیانه

*/////////عوام فریب

*/////////خرافی

*/////////روشنفکری

*/////////متمدنانه

*////////پذیرشی

*////////لجوجانه

*////////ملحدانه

*////////دینی

*////////قلبی

 

اعتقادات عامیانه*

***********

این نوع اعتقادات تلفیقی از باورهای بومی وقبیله ای ودینی ٬بعضا مشاهده ای وحتی شنیداری از اخبار واقوال بازگو شده از سوی پیشینیان و اطرافیان می باشد.بعضی از این باورها سودمند ی آن بطورکامل در زندگی دینی واجتماعی معتقدانش ملموس بوده وآنان را بسوی سعادت رهنمون می سازد در مواقعی نیز بصورت یک عادت وباور معمول بوده که هیچ تاثیری در رشد یا انحراف فردی یا قبیله ای معتقدانش نخواهد داشت وصرف یک باور معمول  ویک امر مرسوم در میان پیروانش بوده که عمل یا تمرد از آن هیچ سود یا زیانی در زندگی روزمره آنان نخواهد داشت.مثلا نوع پوشش و تغذیه واستفاده از ابزار وآلات موجود برای زندگی که هرفرد یا گروهی به سلیقه خوداز آن استفاده می کنند.

در اعتقادات عامیانه٬هدف بهترزندگی کردن ورسیدن به موفقیت است.که ممکن است با تفکر موجود دیرتر یا کندتر به هدف مد نظر دست یافته و در برهه ای از زمان نیز حتی به واپسگرائی هم برسد چراکه بعضی از باورها بافته وپرداخته ذهن یا تحکم شده از سوی عده ای قدرتمند باشد که با باورهای عقلی و دینی وارزشی منافات داشته باشد.

با این وجود اگر اعتقادات عامیانه با تعقل وتفکر همراه شود می تواند بعنوان یک باور منطقی و معقول موجب رشد وتعالی بشرگردد ودر غیراینصورت یا یک عادت تلقی شده و در بدترین شرایط ممکن با باور غلط بسوی هلاکت بپیش می رود.

اعتقادات عوام فربانه*

*************

وقتی اعتقادات در حد عامیانه باقی ماند در این ساده اندیشی و زود باوری٬عده ای هستند که از سادگی و بی آلایشی افراد جامعه استفاده سوء نموده واهداف  پلید خود را در سادگی مردم دنبال کرده وبه سودجوئی وتاراج مال و جان و عقاید مردم مبادرت می ورزند.آنان گمراهی و سادگی مردم را دسیسه ای برای رسیدن به امیال سوء وشیطانی خود بکار می بندند.

در این نوع اعتقادات که ما بین باورهای عامیانه و خرافی قرار دارد ترویج دهندگان آن با استفاده از صفای دل وبی آلایشی مردم بگونه ای عمل می کنند که یک سلسله امور مذموم ویا بی فایده را میان آنان انتشارمی دهند تا با استفاده از این روند فکری بتوانند به امیال ناصواب خود دست یازند.خواسته هائیکه به افزون طلبی و استثمار وچپاول مال وناموس وایده پاک مردم پرداخته ونوعی حکمرانی استکباری را به نمایش می گذارند.

البته وقتی مردم فریب باورهای غلط را خورده باشند وبه آن تن در دهند دیگر نیازی به زورگوئی نیست بلکه عوام خود اسیر دسیسه های فریبکاران خواهند شد.

این نوع تفکر خوب می داند که مردم عامی به نیکیها و امور مباح دلبستگی بیشتری دارند وعاملان به نیکیها را مورد تفقد و تکریم وفرمانبرداری قرار می دهند.عوام فریبان نیز از این باور پاک بنفع خود بهره جسته وظاهرالصلاح می شوند ودر نظر عام بگونه ای که مورد پسندشان باشد ظاهرشده وچهره ای عوام فریب ومردم پسند می سازند ودر خلوت خود آنچه را که خود باور دارند عمل می کنند.درطول تاریخ از این عوام فریبی بوفور یافت می شود که بت پرستی وآوردن انواع هدایا برای بتان سنگی که مصنوع بشربودند.واز همه ملموس تر قران برنیزه زدن سپاه معاویه در گمراه نمودن یاران امام علی (ع)که هرچه فریاد زد: قران ناطق من هستم واین اقدام دشمن فریبکاری است با دغل بازی دشمن مواجه شد که عمرعاص وقتی دید نمی تواند با سپاه اسلام مقابله کند از باور مسلمین به قران استفاده سوء نمود و قران را برنیزه زد تا نیروهای اسلام طرف مقابل را نیز در زمره مسلمین تلقی نموده و دست از مبارزه با آنان بردارند. امیرالمومنین تلقی نمودن معاویه و نماز گزاردن پشت سرش در حالیکه او ویارانش اهل خمر ومستی و قماربازی وبسیاری از مفاسد دیگر در خفا بودند.

درعصرحاضر حکام فاسدعربی از جمله عوام فریبی مشهود وملموس جهان هستند که خود را خادم اسلام و حرمین شریفین می دانند در حالیکه به چپاول اموال وثروت ملی مردم مشغولند.

اعتقادات خرافی*

**********

اعتقادات خرافی ریشه های مختلفی می تواند داشته باشد٬ از جمله این ریشه ها عدم التجا به رهبرومقتدائی عالم وعامل وبی تفاوتی مردم نسبت به باورهای منطقی ومعقول  می باشد.چراکه هروقت خلائی در روند روبرشد فکری جامعه بوجودآید این خلاء فرصتی خواهد بود تا افرادی که می خواهند براساس سود جوئی واصطلاحا عبوراز راه میان بر به اهداف نامیمون خود دست یابند فرصت را غنیمت شمرده وبهره کافی را خواهند برد.آنان با مهمل بافی و ترویج بافته ذهن خود جامعه را روبه خرافه پرستی سوق می دهند.

این روش در موارد متعددی کاربرد دارد نحس دانستن برخی از ایام سال در حالیکه تمام لحظات متعلق بخداوند می باشد ویا دیدن برخی حیوانات در مواقعی خاص را نحس شمرده وحضوربرخی افراد را در مقطعی از زمان در مکانی خاص ودهها موارد متعدد دیگراز جمله این خرافه پرستی است که اگر به ریشه تاریخی هریک از اینها مراجعه کنیم پی خواهیم برد که ترویج دهندگانش هدفی جز منحرف کردن افکار جامعه و بهره مندی سوء از این انحراف فکری ندارند.

اما اتفاق افتاده است که از اعتقادات عوام فریبانه استفاده کرده وبا مطالعه باورهای دینی مردم در موارد مشابه خرافه وشبهه ایجاد می کنند .مثلا مردم دیندار کشورهای اسلامی به اماکن مقدس احترام گذاشته و مورد تقدس قرار می دهند اما سود جویان از این موهبت بنفع خود استفاده می کنند و با ساختن اماکنی مشابه مردم را به خرافه می کشانند وحتی عواطف انسانی آنان را به بازی می گیرند و به غارت اموال اهدائی مردم نیز می پردازند.که اگر با درایت و اقتدار عالمی عامل همراه باشد سودجویان طرفی نخواهند بست.

اعتقادات خرافی گاهی اوقات ناشی از اشتباهات شنیداری ودیداری وتفکری انسان نیز نشات می گیرد که فرد عمل یا حرکتی را دیده یا شنیده یا مطالعه کرده باشد ولی قدرت تجزیه وتحلیل وتفسیر آن را نداشته یا اینکه به زعم خود تعبیر وتفسیر کند که پس از مدتی نظر شخص بعنوان یک امر مباح و مورد پسند در جامعه ساری وجاری شده ودیگران را نیز مقید به انجام آن نماید.بطورکل یک امر ناصواب با برداشت بد وغلط به امری پاک بلکه واجب تبدیل گردد.

مثلا:درکتب تاریخی آمده است(یکصدوده حکایت اثرقرنی)که روزی عالمی برای دیدار با مقلدین خود به بلاد اطراف سفرکرد ودریکی ازمحلات دید مردم میتی را بطرف گورستان می برند.از تشیع جنازه گرفته تا غسل وکفن ونماز میت و تدفین همراهشان بود٬آنها همه اعمال را درست همانگونه که مرجع تقلیدشان گفته بود انجام دادند الااینکه در زمان دفن داخل قبر زیر لحد چوبی مقداری پهن(فضله گاو یا گوسفند)گذاشتند وقبررا با خاک پوشاندند.این عالم ضمن تسلیت گوئی به بازماندگان وتشکراز همراهی مردم در تدفین میت درقبرستان که با احترام خاص و درشان یک مسلمان انجام شده بود موضوع گذاشتن پهن درقبر راجویا شد .شخصی که میرزای آنها بود ونماز میت را امامت کرده بود گفت:من بزرگ محل نیستم وامروز پیروشیخ محله ما بیمار بود ومن اموراین میت راانجام داده ام وجریان فضله حیوان درداخل قبر هم دستور شیخ ماست.

موضوع برای آن مرجع تقلید جالب شده بود به بهانه عیادت از پیرمرد محل با تنی چنداز افراد حاضربه خانه ایشان رفتند.پس از سلام واحوال پرسی٬جریان را جویا شد که پیرمرد گفت این فتوای مرجع تقلید من است.وقتی سوال شد که مرجع شما کیست.آن پیرمرد نام این عالم را برزبان آورد.عالم درذهن خود گفت که کی من همچنین دستورغلطی راصادرکرده ام که اگر چنین باشد پس وای برمن.!

عالم از پیرمرد خواست تا رساله را بیاورد.وقتی صفحه مربوطه را باز کردند.عالم نفس راحتی کشید که خدای ناکرده به گناهی بزرگ مرتکب نشده است.بعد به پیرمرد گفت: ای  مرد مومن این جمله ای که در این رساله می بینی منظورش این است که میت را درداخل لحد پهن(گشاده وفراخ) بگذارند وتعبیرشما اشتباه است.آن پیرمرد قبول نمی کرد واصرار داشت که برداشتش درست است .اما وقتی فهمید کسی که درمقابلش قرار دارد همان مرجع تقلید است.کلی شرمنده شد وعذرخواست.وقول داد تا ازاین پس برداشتی صحیح از رساله را به خورد مردم بدهد.اما افسوس می خورد که یک عمر اموات خود ومردم را با پشکل گاو وگوسفند داخل قبر گذاشته است.

از این دست تفکرات را درجای جای این کره خاکی می توان یافت که ناشی از جهل وفرومایگی جامعه ودرماورای آن افزون طلبی عده ای سودجو وچپاولگر می باشد.

اعتقادات روشنفکری*

*************

این نوع تفکر ناشی از تراوشات ذهن عده ای از افراد جامعه دینی واعتقادی است که خود را از دیگران برتر وعالم تر وآگاه تر می شمارند ومعتقدند که تمامی باورهای عامیانه ودینی و اعتقادی وآداب وسنن مردم ناشی از جهل وتقلید کورکورانه آنان از گذشتگان می باشد. تفکرروشنفکری مدعی است که از علم ومعرفت کامل یا لااقل نسبی نسبت به دیگران برخوردار است وهرآنچه را که در ذهن وباور مردم می گذرد ناشی از تفکرات پوچ وبی مورد می باشد که هیچ سودی بحال پیشرفت جامعه باصطلاح مدنی آنان نخواد داشت.آنان آنقدر جسور وگستاخ می شوند که حتی اعتقادات دینی و معنوی مردم را نیز به سخریه گرفته و انجام اعمال ومناسک دینی را امری بیهوده وغیر لازم می شمارند.

این تفکر تا جائی پیش می رود که نظام لائیک یا بی اعتقادی به ارزشها وباورها را ترویج داده وعاملین به این تفکرراروشنفکروامروزی می دانند.ازنظرروشنفکران٬ارزش وضدارزش٬هنجاروضدهنجار٬تعالی وافول انسانیت را باید در زاویه روشنفکری وخارج از دیدگاه وباورهای بومی و دینی و ارزش معنوی دنبال کرد وبعبارتی رنگ ولعاب غربی را به ظاهرش می آرایند.غربی که با وجود اعتقاد ظاهری به آئین مسیح ویهود آنرا صرفا یک تقدس شمرده و در زندگی اجتماعی هرآنچه که مورد پسندشان باشد بکار می بندند وهیچ حدومرزی را برای خود قائل نیستند.

اعتقادات روشنفکری ریشه در استکبار جهانی دارد.استکبار برای استثمار ملل مختلف با شناسائی افرادی که دارای عقاید متزلزل هستند آنان را از خود وفرهنگ بومی تهی ساخته و لباس ترقی خواهی و رفاه طلبی برتنشان می آویزند ودرذهنشان دین وفرهنگ سنتی را امری مذموم می نمایانند وبا دست وفکرآنان به چپاول ملل مختلف می پردازند.

اعتقادات متمدنانه*

***********

این اعتقادات در راستای باورهای ذهنی روشنفکری بروز می کند وپا به عرصه وجودمی گذارد٬روشنفکرانی که اعتقادات خود را از ارزشها وباورهای ملی ومذهبی وسنتی تهی کرده وقدم درگامهای فرهنگ بیگانه که خود را متمدن می شمارد می گذارند.

پایه ریزی اعتقادی آنها نیز در همین راستا قرار می گیرد وسنت وآئین بومی ومذهب را عامل عقب ماندگی وواپسگرائی می شمارند و خود را وامدار تمدن غربی قلمداد می کنند.روشنفکران برای احیا واجرای تمدن بیگانه در مرزوبوم خود مصرانه تلاش می کنند ونوعی از خود بیگانگی را دردرون خود پرورش داده وباورهای خود را نیز در همین راستا رشد می دهند وبنوعی چشم وگوش بسته تحت فرمان فرهنگ منحط غرب قرار می گیرند.

درقرون اخیر بوجود آمدن فرقه های بهائیت٬وهابیت٬فراماسونری٬ودهها ایده وعقیده منحط دیگر از جمله این روشنفکری متمدنانه است که در میان افکار ملل ودولتها رسوخ کرده است .این افراد بجای احیای تفکر ناب دینی شیعی از فرقه های ضاله ومنحط پیروی می کنند چراکه تاب وتواب بجا آوردن قانون عدالت گستر دینی را ندارند ونمی خواهند که خود را مقید به آداب و اعمال مباح و میمون دینی کنند.

اعتقادات علمی*

*********

اعتقادات علمی چهره ای دوگانه دارد درجائی سود مند ودر مواقعی نیز مخرب وزیانبار است٬چراکه همیشه با علم دنیوی نمی توان به اسرار جهان هستی پی برد.همانگونه که ابوعلی سینا دانشمند شهیر ونامی مسلمان عنوان می کند:تا بدانجا رسید دانش من*که بدانم همی که نادانم*این مطلب نشان می دهد که علم همیشه ناشناخته هائی دارد که با تعامل و کنکاش بدست خواهد امد پس نمی تواند بعنوان باور محض وکامل مورد استناد قرار گیرد.

زمانی انرژی صرفا از آتش تامین می شد.سپس از آب و باد و خاک ودرادامه از سوختهای زیر زمینی وامروزه اتم وخورشید ومعلوم نیست که در آینده چه مواهبی برای بشر به ارمغان آورده شود.خداوند نیز در قران آورده است که هرآنچه که در آسمان و زمین است روزی با خواست بشر به تسخیر ش در خواهد آورد.

از طرفی برخی از امور مجهول در دراز مدت پا به عرصه کاربردی خواهد گذاشت .همانگونه که در قرون ماقبل کسی باور نداشت که زمین کروی و در حال حرکت بدور خورشید در منظومه شمسی است ومعتقد این مسئله(گالیله)توسط متدینین مسیحی که از قوم وقبیله خودشان نیز بود مورد تکفیر قرار گرفت تاجائیکه واقعیت موجود را با تقیه به ظاهرانکار کرد.ویا کسی باور نداشت که روزی هواپیما بعنوان قطعاتی از فلزات سنگین بتواند به هوا برخیزد وپرواز کند.

اعتقاد براصل علم مطلق نیست حتی در برخی امور عقل چیزی را طرد می کند که در عشق عین واقعیت ولذت است.عقل ودانش اموری را براساس استدلال ومنطق٬خارج از عرف دانسته وامری غیر مباح وغیر قابل قبول می شمارد.درحالیکه عشق وباور آنرا عین اعتقاد قلبی دانسته وبه انسان این اجازه را می دهد که عامل به امور تحت فرمان عشق پاک باشد. شب لیله المبیت امام علی (ع)که در بسترپیامبراکرم(ص)خوابید٬حماسه عظیم ودلخراش کربلا ورشادت پیروان امام حسین(ع)درهشت سال دفاع مقدس وروی مین رفتنها و مسابقه برای رفتن در مقابل تیر وترکش همه وهمه اموری است که اگر براساس استدلال وعقل وعلم به آن پرداخته شود می بایست هیچ یک ازآنها اتفاق نمی افتاد.

روزه داری وتحمل گرسنگی در ساعات بلند روز وگرمای طاقت فرسای تابستان در حالیکه با دهان روزه وامساک از تناول اغذیه واشربه به کار وتلاش هم می پردازیم امری است که اگر به علم طب رجوع کنیم ما را از اجرای آن منع می سازد.

اعتقادات علمی تاجائی کاربرد دارد که بتواند امور عامه جامعه را انجام دهد ودر غیر اینصورت باید از آن فراتر رفته وعلم را با عشق وشعور عجین کرد تا خواب سیصد ونه یا سیزده ساله اصحاب کهف را تقبل نمود چرا که در علم این فرضیه گنجانده نشده است.

علم باید در راستای حقیقت وجود قرار گیرد حال همه حقیقتها که در استدلال نمی گنجد واموری هستند که خارج ازعلم و چهارچوب قائده و معادلات رخ می دهند که فقط با دل و دلدادگی می توان به ابعاد وجودی آن پی برد.

اعتقادات پذیرشی*

***********

پذیرش باورها میتوانداز انواع مختلف عامیانه٬عوام فریب٬خرافی٬علمی٬وروشنفکری وسایر بخشهای اعتقادی باشد چراکه در این نوع اعتقاد٬شخص یا گروه معتقد به نوع باور موجود می شود وخود را موظب به عاملیت اعتقاد پزیرش نموده می نماید.حال ممکن است که این پذیرش از روی عادت٬مطالعه یا بی تفاوتی درانتخاب باشد.

پذیرش باورها از جهات مختلف شکل می گیرد بعضا به جهت حسن همزیستی مسالمت آمیز ودوری از تنشهای اجتماعی٬یا براساس تفکروتامل در باور ویا براساس بی تفاوتی و در بدترین حالت از روی اکراه واجبار باشد.

درپذیرش مسالمت آمیز نیز بنوعی ممکن است دفع شر شده و می خواهند از آفات نیروی برتر درامان باشند.اما اگر اعتقاد از روی عقل واراده وایمان وباور قلبی باشد وانسان را بسوی سعادت وتعالی رهنمون سازد مطلوب و زیبنده پذیرش کننده است.ودر غیر اینصورت با وجودیکه نوع تفکر نیز انحرافی وخارج از عقلانیت باشد٬آثار زیانباری را برای حال وآینده پذیرش کننده و پیرامونش ببار خواهد آورد.چراکه در اعتقاد پذیرشی شخص پذیرش کننده منحصرا اعتقادات موجود را تقبل می نماید وهیچ اظهارنظری در زمینه حق یا ناحق بودن باور ارائه شده نمی کند.در این صورت اعتقاد انحرافی راه انحطاط وناکجا آباد راطی نموده و اعتقاد دینی و ارزشی پاک راه سعادت را برای پذیرش کننده اش هموار می سازد.

اعتقادات لجوجانه*

***********

وقتی اعتقادی سالم در جامعه مستولی گردید ومردم نیز بر باوربه آن گردن نهادند.در این زمان است که عده ای دیگر حتی با باور ویقین به اینکه اعتقاد موجود برحق بوده وموجب هدایت وسعادت انسان می شود لکن تقبل واجرای آن را از سوی خود یا هرکس دیگر به ضرر خود واهدافی را که دنبال می کند تلقی نموده و بنای ناسازگاری را گذاشته و از روی لجاجت وستیز با باور غالب و مطلوب به مجادله و ستیز برمی خیزد.

معتقدین به لجاجت بدرستی از حقانیت باورهای ارزشی ودینی واقف هستند اما نمی خواهند در زیر چتر حمایتی آن قرار گیرند وفنای دنیا ی ساختگی خود را که باطل نیز هست در پذیرش باورهای حق می پندارند وبراین اساس است که از لج ولجبازی بعنوان حربه ای برای مبارزه با حقانیت استفاده می کنند

شاید سوال شود که چرا لجاجت را به طرفهای مقابل حق نسبت می دهیم.پاسخ این سوال مبرهن وواضح است که در اعتقادات خداباوران و انسانهای پاک سرشت این موضوع نهفته است که عمل و سخن خوش و بحق را از کلام وعمل هرکس که باشد پذیرا خواهند بود حتی اگر از سوی مشرک باشد.فرموده امام جعفرصادق(ع)است که هرکس به من چیزی مفید یاد دهد من خودم را بنده آموزگارآن می دانم*

اعتقاداتی که برپایه لجاجت استوار باشد قطعا مورد مذمت ونکوهش خداباوران واقعی وارزشمداران خواهد بود٬چراکه باقی ماندن واصرار براین تفکرنوعی جدال وستیز با خوبیها و نیکیهای جهان هستی از روی آگاهی و شناخت از سوی معتقدینش می باشد.افراد لجوج به عمق تفکرناب ارزشی وخداباورانه وقوف دارند وبه این بصیرت رسیده اند که تفکرناب و ارزشمدارنه است که آنها را به حقیقت وجود خواهد رساند٬اما چون پایبندی براین باور به خواسته های دنیوی آنان آسیب وارد میسازد وخوشی کاذب چند روزه دنیای آنها را تحت الشعاع قرار می دهد از همراهی با پیروان برحق خداباوران سرباز زده وبه تفکری ناحق ونامیمون التجا می برند.

پیروان این تفکررسیدن به مال٬مقام٬خدم وحشم وثروت اندوزی را برهمراهی با احیای ارزشها مقدم می شمارند و براین اساس در زمان تصمیم گیری نیز بهانه هائی می تراشند تا حتی اگر در مقابل ارزشها قرار نگرفتند پس در کنارشان نیز باقی نمانند.

مجریان این تفکر اغلب از خواص ومهتران اقوام هستند که با توجه به نفوذی که درجامعه عصرخود دارند پیروانی را نیز جمع آوری کرده وبا تطمیع و القائات فکری اهداف ناصواب خود را دنبال می کنند.تفکرلجوجانه در خواص نوعی جدائی از تفکرناب وبوجودآمدن تشویش اذهان عمومی است که در هردوصورت درمقابل ارزشها قرار می گیرند.حال دواتفاق ممکن است رخ دهد اول اینکه تفکر لجوجانه در جامعه غالب شده وموجب تزلزل در پایه های نظام تفکرخداباورانه خواهد شد ویا اینکه در ستیز بوجودآمده موجبات حذف خواص لجوج فراهم می شود.باز هم در هردوصورت صدمه ای جبران ناپذیر برپیکره نظام سلامت وارد خواهدآمد٬چراکه هم برای احیای نفکرناب وارزشی زحمات و تلاشهای فراوانی را متحمل شده ایم و هم برای تربیت و شخصیت سازی معنوی خواص٬اگرهریک از این دو دستخوش تغیرات نامیمون قرار گیرند به ضرر جبهه نظام سلامت معنوی خواهد بود.از طرفی هم نظام سلامت معنوی بدنبال جذب حداکثری خواص وپیروان آنان برای رسیدن به جامعه پاک و خداباورانه است وریزش حتی حداقلی را نیز رخ برنمی تابد.

اعتقادات ملحدانه وتکفیری*

****************

تفکرملحدانه همان باورهای ضدارزش درجامعه است٬وقتی اعتقادعام وخاص جامعه براساس اصل مدون نظام هستی که خواهان زندگی ارزشمدارانه وپاکنهاد وپیمودن راه سعادت بشربسوی کمال مطلق هستی وولایت خالق جهان استوار شده باشد وبرای حصول به آرمانهای مطلوب٬راهکارهای تئوری وعملی اعم از انبیاءالهی واولیاء وصحف مکتوب و منزل از سوی پروردگارجهان ارائه گردیده است.عمل به این مسیر روشن ونورانی موجب هدایت ونجات انسان وتمرد از آن تکفیری وملحدانه است.

تفکرملحدانه با آگاهی از نظام سلامت معنوی ووقوف به حقانیت خداباوران٬بازهم با آنان در ستیز می باشد.چراکه در اصل نمی خواهند لذت دوسه روزه دنیا را از دست بدهند و به پاداش روز حساب نیز اعتقادی ندارند.آنان پیروان و فرزندان ابلیس واعوان وانصار شیطان هستند.هرچه که موجب آرامش روح و روان انسان برای رسیدن به کمال ودرنهایت لقای خدای سبحان باشد را قبیح شمرده وبرخلاف آن عمل می کنند٬چراکه بنده دنیا وامیال دنیوی وموهبات پرذرق و برقش شده ودرمبارزه با آنچه که بخواهد دوسه روزه دنیای فانی آنها را خراب کند از هیج خطا وجنایتی ابا ندارند.

ملحدان تکفیری همواره دنبال منافع دنیوی خودهستند وهمه دنیا را از همین زاویه می نگرند٬پس در دیدگاه آنان٬صالحان وخداباوران همچون خاری درچشمشان محسوب می شوندوبرای رهائی از این تنگنا به هر وسیله ای متوسل شده تابه خواست وخواهش ناصواب خود دست یابند.

ملحدان از هرروشی برای رسیدن به امیال خود بهره می برند حتی دربرهه ای از زمان از ابزار دین نیز استفاده می کنند وبه عوام فریبی می پردازند و عواطف پاک خداباوران را تحت الشعاع قرار می دهند.آنان با تبلیغ یک ضدارزش در جامعه و وارونه جلوه دادن آن بعنوان یک ارزش ٬سعی در انحراف فکری جامعه برای بقای ناپاک خود دارند.تفکر ملحدانه همیشه مذموم ومقهوراست لکن ممکن است در دوره ای از تاریخ براثر جهل و فرومایگی جامعه در صدر امور قرار گیرند که با بیداری تفکر ناب وخداخواهانه دوباره از گردونه حیات خارج شده وبه زباله دان تاریخ می پیوندد.نمونه تفکر ملحدانه را حکومتهای خودکامه نمرودی و فرعونیان وسلاطین مفسد بلاد مختلف در ادوارگذشته ودرعصرحاضر بوفور می توان یافت و در دنیای کنونی نیز استکبار جهانی وحکام خودکامه عربی ودیکتاتورهای آفریقائی از جمله آنان هستند.

اعتقادات دینی*

*********

اعتقادات دینی با خلقت بشر موجودیت یافت وتمامی انبیاءالهی براساس حکمت وموعظه سعی در شناخت افکار عمومی از خلقت و صانع وخالق جهان هستی وپرستش پروردگار جهان داشتند که این امر تا به امروز از طریق اولیاء ونواب خاص آنان تداوم دارد.

اعتقادات دینی براساس دستورات شارع مقدس از سوی خداوند به خلفای خود در زمین تفویض شده است تا آنان نیزاحکام مربوطه را برای بشربه ارمغان بیاورند.این سلسله تعیین وتفویض برای این منظور است که انسان بتواتند با فراگیری وعمل به آن زندگی سالم وراحتی را انجام داده و براساس سلامت در روش زندگی که از خلفای خداوند آموخته است در روز حساب نیز آسوده خاطربه لقای حق متصل گردد.

این باور باید براساس اراده وتدبر وتعقل وتفکر برمبنای سلامت و تدین استوار باشد.چه بسا اینکه برخی اقوام در قرون ماقبل ودر زمان حاضر در تقبل تفکر دینی صرف پذیرش را داشته وتامل وتفکری در این خصوص ننموده وطوطی وار و با تقلید کورکورانه یک باور دینی را پذیرفتند واعمال مربوطه آن دین چه سخت وچه آسان را بجا آوردند ولی به دلیل عدم شناخت درست از باورهای تقبل نموده دچار انحطاط وفرومایگی شده واز اصل دین خارج وبه خرافه پرستی روی آورند.

پذیرش اعتقاد برمبنای تعقل وتفکر لازمه اش تقبل آیه شریفه:انی جاعل فی الارض خلیفه* است که خلیفه آگاه و جامع الشرایط را بشناسد ودر اطاعت از او که همان اطاعت از انبیاء واولیاء ودر نهایت خداوند است هیچ شک و ریبی در دل راه ندهد و اعمال مربوط به دین را آگاهانه و از روی صدق و صفای دل و جان بجا آورد. در اینصورت است که راه هدایت را از راه ضلالت باز خواهد شناخت.

تفکر دینی که با اراده وشناخت صفات جمال و جلال کبریائی حق همراه باشد انسان را به رستگاری رهنمون می سازد.حال اگر این تقبل با تفکر وتدبر همراه نشود همان قائله ای اتفاق خواهد افتاد که در کوفه بوقوع پیوست که امروزه پس چهارده قرن از صدر اسلام و وقایع اتفاق افتاده درآن دوره هنوز هم مردم کوفه را به پیمان شکنی یاد می کنند و ضرب المثل خاص و عام شده اند.مردمی که در عقیده وباور دینی دچار تزلزل شده و دمدمی مزاج بودند ودین را برای راحتی دنیای باطل خود می خواستند.

اعتقادات قلبی*

********

تمامی اعتقاداتی که به آنها اشاره شد با یک اصل تکمیل می گردد که به آن اصل اعتقاد قلبی می گویند.اعتقاد قلبی دومسیر متفاوت دارد که یکی اعتقاد قلبی با صداقت وپاکی وخیرخواهی است ونتیجه اش جز به سعادت و رستگاری ختم نخواهد شد.واعتقاد قلبی به مسیر انحرافی والحاد و کفر است که پایانی جزفنا و نیستی را دربر نخواهد داشت.

باور واعتقاد قلبی که منتهی به سعادت خواهد شد ناشی از قلب سلیم وقلبی که با شناخت کامل از هدف خلقت جهان هستی بدست خدای متعال واینکه جهان وهمه موجودات هستی متعلق ودرسیطره ذات اقدس باریتعالی می باشد ختم شود.

انسان معتقد ومومن براین باوراست که این همه مواهب موجود از سوی پروردگار خالق سبحان برای انسان به ودیعه گذاشته شده تا راحت وسالم زندگی کند وبرای حصول به آرمان مد نظر به سراج منیری همچون انبیاء الهی ٬ائمه معصوم وکتب مقدسه ای همچون قران٬تورات٬انجیل٬زبوروصحف سایر انبیاء ماقبل التجا نماید تا در رسیدن به مقصد مطلوب دچار سرگشتگی و انحطاط نشود.

اعتقاد قلبی به خوبیها و سلامت نفسانی سپری محافظ برای نجات انسان از کوره راههای ظلالت و سیاهی جهان است که اگر با حضور قلب وبا سلامت وکمال عقلی ودرایت مدبرانه همراه شود با شناخت درست از پروردگار وهدف از خلقت جهان هستی ولزوم پیروی از دین وآئین خداوندی وعمل به احکام مربوطه سبب رهائی او از نگون بختی و به کمال مطلوب که همان رضای پروردگاراست منتهی خواهد شد.

 

اعتقاد قلبی ابتدا از عقل ودرایت سرچشمه گرفته وبه شعور می رسد ودرمرحله بعد عشق معنی پیدا می کند عشق نه تنها چشم را نمی بندد بلکه آن را بازتر کرده تاجائیکه با دل می شود دید وچیزی را که دل ببیند محال است از آن دست بردارد واین مراتب نیاز مند فراگیری علوم مربوطه از محضر علمای عامل مربوطه می باشد.

در طول تاریخ از این دانش آموختگان مکتب معرفت را بوفورمی توان یافت٬حضرت یحیای پیامبر٬حضرت اسماعیل٬امام حسین علیهم السلام ویاران با وفای اصحاب کربلا و رزمندگان هشت سال دفاع مقدس وسرداران واحراری که از عزیزترین متاع دینوی(جان) خود گذشتند تا متاعی بالاتر و بزرگتر همچون محبت خداوند را کسب نمایند.این همان اعتقاد برمبنای عشق و شعور و مشاهده با دل است که دانش آموخته مکتبش با امتیازی بالا آن را کسب می کند.

اعتقاد قلبی انسان را سبکبال می سازد مشروط به اینکه این اعتقاد به خوبیها وخدای خوبیها گرایش داشته باشد که همچون وسیله پروازی که هرچه سبکتر باشد قدرت اوجگیریش بیشتر وبیشتر می شود.

انسانی که اعتقاد قلبی به خدا و سلامت نفسانی دارد از هیچ مانعی در دنیا خوف و هراس در دل راه نمی دهد چراکه در ابتدای امر به باور قلبی رسیده وتا نهایت کمال و سعادت را با چشم دل می بیند.عاشق شهادت بودن یاران امام حسین(ع)وروی میدان مین رفتن جوانان غیور ایران اسلامی و رشادت و جانفشانی رزمندگان لبنانی و فلسطینی و موارد متعددی از این عشقبازیها همه وهمه مصداق مشاهده قلبی فیها خالدون ونهایت سعادت می باشد.

نتیجه*

***

درتعریف اعتقاد به این نکته اشاره شد که لازمه انسانیت و داشتن زندگی پاک٬اعتقاد وباور به زندگی وحیات در دنیا واینکه چرا بدنیا آمده وچه اموری را باید دنبال کند وبکجا خواهد رسید را در دستورکار خود قرار دهد.

عنوان گردید که برای رسیدن به هر یک از مراتب یاد شده نیازمند همت و پشتکار می باشد که اگر چنین نشود در کوره راه ناکجا آباد سردرگم وسرگردان مانده و روحی خسته و دلی پژمرده خواهد داشت.وسرانجامش نیز به ضلالت و گمراهی خواهد انجامید.

اعتقادات را به انواع مختلف تقسیم کردیم وعرضه داشتیم که این تقسیم بندی از دیدگاه نگارنده و بنوعی نوشیدن جرعه ای از دریای خروشان می باشد چراکه در مبحث اعتقادی می شود به هزاران عنوان ومطلب اشاره کرد.بهرتقدیر برای عناوین بازگو شده تعاریف و تعابیری هرچند اندک ارائه نمودیم تا خواننده را با واژه های موجود ی که خود نیز در ذهن ویاد دارد آشناتر نموده وبا مراجعه به منابع موثق و معتبر دیگر به اعماق موضوع بپردازد.

همه تعاریف وتفاسیر موجود درکتب معتبر وافکار عمومی جهانیان و نظرات کارشناسانه خواص  ومطالبی که عنوان گردید دریک اصل به این نکته مشترک می رسد که اعتقاد می تواند به هنجاروناهنجار٬پاکی وناپاکی٬سعادت وشقاوت٬عاقبت بخیری وفنا و نیستی منجر شود٬بهترین راه نیزمسیر سعادت وپاکی و هنجاراجتماعی برمبنای دین واخلاق و سرانجام عاقبت بخیری معرفی گردید.

برای کسب این منزلت نیز انبیاء واولیاء وصلحا و کتب مقدسه ای که توسط آن بزرگواران از سوی خداوند نازل شده وبه ما ارزانی داده اند بوده که در مقابل نیز شیطان و وسوسه های خناس قرار دارند که انسان را از رسیدن به کمال و باورهستی باز می دارند وبه ناپاکی و فنا سوق می دهند.

سرانجام در یک جمله باید گفت که اعتقاد راسخ و قلبی وبا شناخت کامل به خداوند ودیانت و ارزشهای انسانی وتوکل به خدا و توسل به نواب خاص خدا در زمین و انجام امور مباح وارزشمند قابل دسترسی بوده که عاملش را بسوی سعادت وکمال رهنمون می سازد.ان شاءالله

                                                                              محمدعلی یوسف زاده

                                                                            کارشناس مسائل فرهنگی

                                                                            11/12/1389

 

 

 

 



تاريخ : یکشنبه 1 اسفند1389 | 8:58 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
                                                   بنام دوست

 

بهار وکشاورزی

***********

بهاربامو می اه جان بیگیفت تب*          نه روز مره روزه نه شب مره شب*

بهاربامــــوبازم بامو نشاستن*              سیه چول میان تاچکره دماستن*

بهار بامو می ورزه ناره کونه*             یاد پیشکابل وشاترکه کونه*

 

می دیل خوشی می چارکله بیجاره*       بهارفقط پول دارانه بهاره*

تمام سال واسی بکشم درد ورنج*         تا بجورباورم چاردنه غوشه برنج*

 

اول کار واسی باورم توخم جو*           توخم جوایوان سربکونم ولو*

بعدا دکونم جو کیسه میان*                  قایم زنم زاکان مار دوخان*

اهای بیه ای کیسه مره بدار*               توغله نهار خورداندری یا نهار*

کیسه سره جوال مره دوزمه*              خسته بوستم شمه یکم گردمه*

 

سیزده رده بوست جو آب دوکونم*        ایته زبیله غوصه می دیل دوکونم*

خیسه بوسته جو دوکونم کالبی میان*     هیمه کله آتشه کونم فراوان*

جوحصیرسرپهنه کونم*                     هتوهتو می روزه شوو کونم*

 

اول صبح هتو بخانده تله*                  دازه اوسانم شمه شونده کله*

باغ میان همش دره گرزنه*               وسط دره دورچه شونده بنه*

ایته پیله زبیله شونده بینم*                 شوندانه کم کم جو سرولوه کونم*

 

زپه بزه جو فوکونم توم بیجار*           از ایه ده شروع به زنای کار*

بعدا هتو می اه زبیل گل نامو*            زنای گویه بوشو بیهین موشما*

موشما قیمت وانورس الامان*            صدتومانی نهصدوپنجاه تومان*

 

خواهی نخواهی جو سبزا کونم*         هیزاربلائی جو سبزا کونم*

بعدا که شم راه تاودم تیلره*               دنده بزنم کارباورم تیلره*

ا تیلرم فقط کونه گورگورو*              هتو خوره بازم کونه قورقورو*

آخ ای تیلرگیفتاندره می نفس*            عجب گرفتاره بوبوم اینه دس*

تسمه هینم دنده خرابه بهه*                ایته هینم اوی ته خرابه بهه*

 

هیزاربلائی می بیجاره کارم*            خواهی نخواهی می بیجاره کارم*

شخم زنم دوکیله زنم سه مرته*              قدم قدم هتو شمه اورتر*

اول صبح هتو بخانده خروس*              می پلاپزومی دتر ومی عروس*

را دکفید تا کی بیشید نشاستن*               نشاستن وسیه تول میان دماستن*

بعد نشا ویجین زنید بیجاره*                 بعد ویجین دوباره و سه کاره*

 

منم شمه کشه شمه می مرزه*               داز اوسانم فتاشمه  می مرزه*

بعدا هتو غوشه بزه می برنج*              قد بکشه مغزا گیفته می برنج*

تابستانو افتو زالا میان*                      برنج بینی سرسوزانه برار جان*

 

غوصه ببوست می دیل میان تلمبار*       چارکله بیجار درم هیزارته سربار*

بیجار نگو ورزانه اشکل چره*              هرچی بخای می بیجار میان دره*

سوروف دره علف دره سگ واش*         گوزکا لیم وچیک واش وقاشق واش*

مار دره لنتی دره آب لاکو*                  موش وکاپیش وهیزاردردومرض ماکو*

می پیله کوده توم بوبوسته الوخ فک*       همش بی نیشته اون رو چهون درازلگ*

 

هیچ کی غمه می دوش رو اونسانه*         هرکی ایه ایته ویشکون گیره*

ازهمه بدتر کرم ساقه خواره*                 فترک زنه یک دفه می بیجاره*

برنج میزانه کونه با ریشه*                    زیرزیراکی فوقا کونه خونیشه*

 

توکی نخوردی تره و اشکنه*                  خیال کونی برنج هتو بجور ایه*

تمام سال واسی بکشم درد ورنج*            تاجورباورم چاردنه غوشه برنج*

 

هه چیزانه کی تره ایشاره بکودم*            ایته ایته تره شوماره بکودم*

همه الان اول کاره برار*                      غسال بوشوره ای گل کاره برار*

 

سال تا سال می کار چی ایسه دوسن*        می دوسنوسرمایه دارجوسن*

برنج می وجه هینه موفت وارزان*          آخرسرهم می قسمته خوشکه نان*

 

امی بدووسته اونه انبار دره*                 امی نوغان اونه تلمبار دره*

رئیس هردینه وازوازکونه*                   سفره تزویر وریارباز کونه*

خمه به دولا به هی راسته به*               اوشانه ویجه نیشینه پاخته به*

ولی موفتکی پیچا پلا نده اون*              مرض بیگیفت دوم به تله نده اون*

 

سرمایه دار وارث قارون عاج*            سرمایه دار ریشه فقر وفساد*

الهی ای ریشه بکنده ببه*                   ای ریشه با تیشه بکننده ببه*

 

می زندگیه مره چاکودی زهرمار*           سرمایه دارتره گمه گوش بدار*

اووقتانه مدیحه شاه گوفتی*                    ایمام خومینیه بد وبیراه گوفتی*

 

اووقتانه مردوم ورزا بوردی*                کولشکانو چیرکانه یکجا بوردی*

طاغوت واستی مره بکودی دربدر*         می دیم رو دره تی سیلی مقر*

 

الان ولی نوخودهرآشی تو*                  دیچیکتراز علف سگ واشی تو*

تره چاکودی زاهید ومرد خودا*            نماز جومعه صف اول تی جا*

 

توکی نداشتی سواد الیف ب*                تی زیرپا ماشین نهه ب ام و*

پاساژ داری گراژ داری کارخانه*        بازم کونی گاو مانستن گورخانه*

 

تی باوره کی می سرمایه حلاله*            ازخومس وزکات هم پاک پاکه*

تی پول روکمتربدی شاد وپاد*             تی سربخوره تی خومس وزکات*

 

اوسرفدایی ایسرامره فیگیفتی*              گرانی مره امی جانه بیگیفتی*

خیال کونی اشانه مو نانمه*                 یا کی نتانمه تی دسه بخوانمه*

 

رنگی نره تی حنا در بوشو*                 کمتربوگوپرت وپلا دربوشو*

می آذوغه نیم دانه و شوکوره*             می چوم سو یه موشت پلا ره شوره*

 

فقروفلاکت می تنه دشکسه*                 مشتی برار بیشیم امی قصه سر*

جبهه بوشو شهید فدا حزب الله*             کاخ بساخته تاجیر دندون طلا*

 

موکی اسیر درد و اضطرابم*               خیال نوکون کی ضد انقلابم*

خیال نوکون از انقلاب وابیرم*             خودا دانه دوته شهید پیه رم *

 

بادخزان فتاشته ده می باغه*               نام شهید زنده بوکوده می داغه*

وقتی از کربلای سورخ میهن*            می دوین شهید مره باوردن*

 

بوشوم بیدم میان آه وشیون*                سینه زنان عزار عزار گوفتاندرن*

بیدم رفیقان نگرانیندی همه*               چکال چکال ارسوفوکونیدی همه*

 

دادبزم براران کمی اوطرفتر بیشید*       سینه زنان ایپچه مره راه بدید*

سوختاندرم ده زندگی نخایمه*                  چنددانه گب می زای مره دارمه*

 

وقتی فارستیم برسرمی نورعین*            پارچه بجوره گیفتم چی بیدم یا حوسین*

بیدم می زای سر به بدن نره اون*           هیچی بجزگورشا بوتن ناره اون*

بگفتم موخون دیل بخوردم جان زای*       نیم دانه مره تره پیله کودم جان زای*

 

پسرموتی ژندره رخته بمیرم*               می دیل میام تی عکس قاب بگیرم*

وصله بزه پیرهنه دوکودی شویی مدرسه*  آخ می کمرازتی اه داغ بشکسه*

 

ویریس پسرسوختاندره می جگر*            تی داغه از خاطربوردن نشا عمرمن*

تی کویه ماچی بزنم جان زاک*               تی نازنین بدن بامومره یه موشت خاک*

 

مشتی برار می درد دیل زیاده*               می غم سواره ایسه مو پیاده*

مشتی برار بخوان توبا سوزوساز*          قصه می غصه درازه دراز*

 

مصیبت حضرت قاسم بخوان*               مشتی برار می زای جوان بوجوان*

تی خواندگی تسلی می دیله*                  مشتی برار داغ جوان موشکیله*

این شعرگیلکی به لهجه رشتی برگرفته از شعرگیلکی زنده یاد استاد رحمدل است که با لهجه شرق گیلانی سروده شده بود که حقیر با تغییراتی درمتن ولغات وبرگردان برخی تعبیرات گویشی به لهجه رشتی درآوردم.جادارد که درود بیکران ما را بروح این عارف بسیجی نثارکنیم و ازخدای سبحان علودرجات برایش طلب نمائیم.

محمدعلی یوسف زاده(عبید)01/12/1389

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



تاريخ : یکشنبه 3 بهمن1389 | 8:8 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
 

                                                      بسمه تعالی

 

                                   یاد باد آن روزگاران یاد باد

                                   *****************

  

یاد یاران *

 

سلام علیکم :

                باز هم بهانه ای شد تا یادی از شهداء ودلاورمردیهای هشت سال دفاع مقدس نموده و صفحاتی از برگ تاریخ ناب آن ایام را ورق زده٬تا بخودآمده وهدف از حیات جاویدان را باز شناسیم.

راستی چرا بهانه؟!

چون در این دنیای فانی هروقت به بن بست می رسیم٬دنبال مامن و پناهگاهی می گردیم تا خود را از منجلاب بیراهه و نگون بختی برهانیم.وچه محفلی آرام بخش تر از محفل شهیدان.شهیدان همچون امامان معصوم(ع)وامام زاده ها ٬مزار ویادشان برای ما عدالتخانه وپناهگاه شده است.هروقت برای رسیدن به دنیای زودگذر ویا برای رهائی ازبن بست دنیوی که خود مسبب آن هستیم به آستان مقدسشان دخیل می بندیم تا دست ما را گرفته و نجاتمان دهند.آن بزرگواران نیز آنقدر کرامت و بخشندگی از خدای خود آموخته اند که هر متوسلی را پناه داده و با دست پر برمی گردانند.لیک این ما هستیم که هر بار وقتی محموله زندگی ما از گردونه خطر گذشت٬باز هم از یاد می بریم که چه بودیم و چه هستیم و چه باید باشیم.

از شهیدان سخن می گویم٬شهیدانی که تمام دنیای آنها در یک کوله پشتی جای می گرفت٬دنیائی که جزء جزء آنها بوی حیات جاویدان می داد وپس از عروج آسمانی آنها ٬همه آنچه که دنیای شهیدان را شامل می شد بعنوان تیمم و تبرک در گوشه دلهای مومنین قرار دارد.(وصیت شهید٬مهر نماز وانگشترو تسبیح٬قران و ادعیه مشهور٬دلنوشته وخاطرات وعکس٬تمثال مولا ومقتدای بسیجیان امام روح الله٬چفیه وسربند مزین بنام مبارک ائمه معصوم(ع) وحضرت عباس علمدار کربلا٬و..........)

هریک برای آنها تمام دنیای شان و برای ما نیز گنجینه خاطرات و یادگار محسوب می شود.

اما صد حیف که از این معرفت بزرگ شهیدان درس نگرفته ایم ٬چراکه هریک از یادگاریهای شهیدان بوی خدا می دهد وقرار است که ما را با خدا مانوس سازد.

مگر می شود قرانی که شهید می خواند وبه آن عمل می نمود که در آن درس ایمان و تقوا و پاکی و راستی و درستی و رستگاری هست٬دردستان ما باشد وما بجای اینکه در سرپرورانیده ودر دل باور نموده و با تمام وجود به دستوراتش عمل نموده ٬آن را در تاقچه خانه و کنج کتابخانه و رحلی مجلل جای دهیم وادعا کنیم که با نگهداری یادگاری از شهیدان بیاد آنان هستیم؟!

سجاده شهید عطر وبوی خدائی می دهد٬دلنوشته های او در سنگرها و پشت خاکریزها و میان دود و آتش و خون حکایت از همنشینی و ارتباط قلبی او با خدا دارد.پس ما کجای کار هستیم؟!

هان ای شهیدان٬ بند بند وصیت شما درس حیات ابدی و رسیدن به رستگاری را در خود جای داده است٬اما ما ناسپاسان بجا مانده از قافله عشق هر وقت در جائیکه برای نیل به اهداف دنیائی ما نیازمند شویم از شما خرج می کنیم ٬

چرا که شما وصیت داشتید که امام را تنها نگذاشته و اصل ولایت فقیه را استوانه نظام اسلامی برشماریم.اما خود دیدید ومی بینید که هروقت دنیای بعضی دنیا پرست به مخاطره می افتد سفارش شمارا که فراموش می کنند بماند٬ بلکه برعلیه ولایت شمشیر زبان بیرون کشیده و اگر توان داشته باشند شمشیر قیام نیز از نیام بیرون می آورند.حاشا و کلا ....؟

 

شهیدان٬سفارش داشتید تا نماز را به جماعت و صفای دل ویکرنگی در مساجد برگزار کنیم تا وحدت بین مسلمین هرچه منسجم تر باقی بماند.حال می بینید که مساجد آباد شده است لیکن نماز گزارش گرفتار دنیا و عوامل فریبنده  و زندگی روزمره شده وتوگوئی که اصلا قرار نیست پس از چند صباحی از آن رخت بربندیم.نماز و جماعت آنرا بنا برمصلحتی پر بار ادا می کنیم که وای برما از زیانکاران خواهیم بود.

 

شهیدان٬سفارش داشتید تا به والدین و مهتران وکهنسالان احسان نموده و مورد کرامت قراردهیم.اما بدانید که احترام شما نسبت به آنان احترامی برگرفته ازشناخت وعرفان بود ولی ما از این آزمون نمره خوبی نداریم واین هم از توجه به دنیا از سوی ما می باشد مگر اینکه شما  دست ما را بگیرید و نجاتمان دهید.

شهیدان٬سفارش داشتید که در همه حال عدالت و برابری را سرلوحه زندگی خود قرار دهیم و دست نوازش برسریتیمان کشیده وبه مستمندان و نیاز مندان یاری رسانده  ویار وغمخوار محرومان باشیم.اما ما در این آزمون نیز نمره قابل قبولی اخذ نکرده ایم ودر انجام وظایفمان چیزی جز ریا و تزویر آغشته نیست!وبجای زدودن غم از رخسار محرومان ومسکینان برای هم غم می تراشیم.واعجا

شهیدان٬بند بند وصایای شما نسبت به ما و آیندگان در ذهن ما هست٬لیکن آنها را به آرشیو ذهن سپرده و هروقت که نیازی پیدا کردیم به آن روآورده تا برای نفع دنیای خودبکار بندیم.

حال می بینید که تا کجا به بیراهه رفته ایم وحال زار ما بکجا رسیده است؟!باز این شما هستید که اتصالتان به خدا مهیا است واجر وقربی نزد اولیا وصلحا و خدای جل واعلا دارید.پس شما را بجان مادرسادات حضرت زهرا(س)٬که اولین شهیده معصوم مظلوم تاریخ است٬شما را به شهیدان کربلا وگلوی نازک تیرخورده حضرت علی اصغرودستهای بریده عباس و بدن چاک چاک زیر سم اسبان امام مظلومان حضرت ابا عبدالله الحسین(ع)وشما را به تمام خوبیها وشما را به لحظه های حضور در سنگری که با هم بودیم قسم می دهم که دست ما جا ماندگان از قافله عشق را بگیرید ونگزارید در گرداب دنیا غرق شویم ودوستدارتان باقی مانده و رهرو راستین راهی باشیم که شماپیموده ایدودرمذرعه دنیا بذرایمان٬تقوا٬ورع٬پاکی٬صفا٬عشق٬حیا٬عدالت٬شرف٬نوع دوستی٬ ودر یک کلام باورحق کشت نموده ومحصولی همچون رستگاری و حشر در جوار رحمت حق درو نموده وبا خود ببریم.

                                                 پسندیار

هرآنچه یارپسندد مــراد من آن است*           چواین پسند بجانم بود بمرگ می خنــــدم*

گدا وسائل عشــــــــقم بروز تنــهائی*             فــدائــی لـــب یارم به غــیر می خنـــــدم*

مرا به ساحل عـرفان رساندم روزی*             سفینه نجات مـن آن است بازخــورسـنـدم*

لقای دوست مـراآرزوی دیرین است*                شـــراب مــرگ براهــش بکـــام می بندم*

تمام زندگیم را کنم فدای مقدم دوست*        نگاه دوست بسویم بود بـــمرگ می خندم*

 

                                     

                                      محمدعلی یوسف زاده

                                    کارشناس مسائل فرهنگی

                                            ۰۲/۱۱/۱۳۸۹

 

 



تاريخ : یکشنبه 3 بهمن1389 | 8:3 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
 

                                         بسمه تعالی

 

                        

                         باند پروازی ملکوت

                        *************

                                 (مسجد)

 

سلام علیکم*

 

خداوند جل واعلا تکالیفی درجهان هستی برای انسان مقررداشته وامربه انجام اموری مباح وشایسته ونهی ازاعمالی قبیح وناروا نمود تاهرچه که باید درسرای دیگرکسب نماید مزد اجری باشد که خود دراین دنیا عاملش بوده است.چرا که درعقبی چیزی بعنوان عبادت٬کار٬تلاش ودرماورای آن ٬شقاوت٬گناه٬سستی٬و...... وجود ندارد.بلکه تنعم درجنات النعیم وعقوبت وکیفردردرک اسفل نتیجه یک عمر حیات دردنیای کنونی است که فرجام خیر وشرآن راپس از سنجش اعمال خواهیم دید.

پس برماست که دربهار مذرعه دنیا کشتی داشته باشیم که در زمستان آخرت آذوغه روحانی ما باشد که اگر غیر این بود یم به خود ستم کرده ایم.

مسجد*

****

عبادتگاه مردان آسمانی از جمله کشتزاری است که بدستور الهی وبا نام او در دنیا بنا می شود البته بهترینها را در مکان٬ابزار٬ومال بخوداختصاص داده بطوریکه در بهترین وپاکترین مکان ومال مومنان وبا آراسته ترین مفروشات و تزئینات تعبیه شده و مکانی با طراوت وطرب انگیز با نام و برای خدا ساخته می شود.

حال بنائی که با همه ترینها در مال و مکان و زینت درساخت آن بکارگرفته شده واز لحاظ دنیائی نیز می بایست برای صاحبش تعلق خاطر بسیار داشته باشد.می بینیم که پروردگاررحمان و رحیم خطاب به انسان می گوید:ای بنده من تو که این مسجد را برای من ساخته ای وزحمت فراوان نیز در احیای آن متحمل شده ای حال من این مکان زیبا وپاک ومحل امن وآرامش را به توهدیه می کنم ودوست دارم که مهمان من باشی ورسم مهمانی را بجا آوری وایامی از ساعات شبانه روز را با من خلوت کنی وراز دل با من فاش سازی هرچند که از اسرار درونت آگاهم لکن دوست دارم که خود برزبان آوری٬دوستی و ولای مرا در دل بپرورانی ودلی که من خود به تو داده ام را برای سکونت ومحبت من به من اجاره دهی ودریک جمله آنکه :من عاشق توام تونیز دلداه من باشی.وهرآنچه راکه دردنیا به آن تعلق خاطر داری برای تقرب به من دوست داشته باشی.

مسجدی که بدست بندگان پاک خدا ساخته شده وبا نام خدا دایر می گردد ٬و قرار است محل انس والفت با خدا باشد با وجود مالکیتش به خدا٬ نگهداری و استفاده از آن نیز به بندگانش سپرده شده تا با تقرب به حضرت احدیت وشناخت صفات جلال وجمال کبریایی او راه چگونه زیستن را آموخته تا در زندگی دنیایی خود دچار سرگشتگی وانحطاط نشویم.اعمالی همچون تقوا٬ ورع٬ پاکی٬ صداقت٬ دوستی ومروت با مردم٬ یتیم نوازی٬ عشق به نیکیها٬ راستگوئی ٬خیرخواهی خود ودیگران٬جهد وتلاش برای معاش حلال٬امساک از مفاسد اجتماعی٬ارتباط با خدا باوران٬ولایت پذیری٬وپرهیز از ملحدان و مبارزه وقتال با کفار وانجام هرعمل مباح ولازم و پرهیز از هرامر ناصواب وبیهوده را در دستور زندگی خود قرار داده تا به نهایت بندگی که همان نیابت خداوند درروی زمین بعنوان(انی جاعل فی الارض خلیفه)وانشاء الله تعالی لقای حق در عقبی را کسب نماید.

مسجد محل سربخاک مالیدن انسان متقی در برابر عظمت پروردگاراست.سجده گاهی که برای جلوس درآن لازمه ای همچون:پاکی دل ٬سلامت نفس٬آراستگی تن وجان٬طراوت و صفای ظاهر٬و....... را دربر دارد.

برای حصول به این مراتب٬ مراتب دیگری را باید تلمذ نمود وبکار بست .وقتی مسجدی بنا می شود تکلیف براین است که در آن به عبادت خالق هستی بپردازیم وبرای انجام صحیح عبادت نیز تکالیفی رابر شمردیم .

 

حال از زبان مسجد آنگونه که باید باشیم می گوئیم.*

*******************************************

هان انسان مرا بنا نمودی ونام خدا را برمن گذاشتی تا محل امنی باشم برای تو٬پس تو نیزاجابتم کن.به اینکه:

 

با دلی پاک ومالامال از عشق به خدا وبدور از تمایلات دنیوی برمن وارد شوی واز لحاظ ظاهر نیز آراسته باشی و خوش لباس و خوشبو ومنظم باشی وقبل از اذان وارد شده و ساعتی پس از اقامه نماز خارج شوی٬زمانی را که در صحن من بسر می بری بدور از تمایلات دنیوی باشی و از کسب وکار وتجارت و سوداگری حرفی بمیان نیاوری و همواره یاد خدا وخیرخواهی دین و مومنین را در سر پرورانیده و برزبان برانی٬نمازت را با تمئنینه وآرامش جسم وجان بجا آورده و برای حفظ وحد ت بین مسلمین و خشنودی خداوند به جماعت بخوانی٬ازغیبت و خدای ناکرده دروغ وافترا نسبت به همنوع و خداوند و جهان هستی  اکیدا پرهیز نمائی٬مایه آرامش دیگران باشی٬آراستگی وپاکی دل و جان را ازیادنبری٬چشم وزبان ودلت مکان امنی برای دیگران باشد٬حتی لباس و بوی تنت نیز فرحبخش باشد.سیمای تو درنظر دیگران چنان دلنشین باشد که صفات جمال وجلال کبریائی را درآن ببینند.گفتارت بگونه ای باشد که دیگران از شنیدنش رنجیده خاطر نشده بلکه مشتاق سخنهای شیوا و مفیدت باشند.ویاد ونام خدا و دینداری را با تمام وجود درتو احساس کنند.

در شنیدن سخنان بیهوده ولغو نیز چنان برافروخته شوی که دیگر مجال ادامه سخن برای گوینده اش باقی نماند.در وقت صلواه از کسب وکار وتلاش برای معاش دست برداری٬چرا که قراراست از دنیا بهره ای برای آخرت برده باشی وچه سود وبهره ای فزونترازهمنشین و هم سخن شدن با خدا که انشاء الله با حضور قلب نیز توام باشد.تا وقتیکه خداوند می فرماید: الذی یراک حین تقوم... آن زمانیکه تو بنماز می ایستی من تو را می بینم.چنان روح پاک و ضمیری آگاه وآزاد داشته باشی که در محضر پروردگاربتوانی قرار بگیری.وخداوند پذیرای تو باشد وبه اصطلاح عام  دنیوی به ما نگوید که تو را نمی پذیرم یا تمایل به پذیرشت ندارم.که دراین صورت وای برما که از زیانکاران خواهیم بود.

قرارما درمسجد چیست؟*

*************** 

درمسجد قرار است به عبادت بپردازیم.*نماز نیز یکی از عبادات است البته برترین عبادات که اگر قبول شود دیگراعمال قبول خواهد شد.اما در متن نماز وعبادات ٬ساختن دنیای خود ودیگران٬دستگیری نیازمندان٬احساس مسئولیت درمقابل دیگران نیز نهفته است.پس زمانی نمازگزار واقعی هستیم که نسبت به همنوع رئوف و مهربان بوده وازاحوال آنان باخبر باشیم٬به مستمندان یاری رسانده واز بیماران عیادت بعمل آورده واز یتمیان دلجوئی نموده ونیازمندان را در حد وسع خود متنعم سازیم.که اگر اینگونه بودیم رستگار خواهیم شد.ونمازی مقبول بجا آورده ایم.

 

درمسجدقرار است به عبادت بپردازیم.*شناخت دنیا ودوستی با اهل ولا وبرائت از اهل جفا هم از جمله عبادات است.حضور وابراز وجود نماز گزاربایددر مسائل سیاسی و اجتماعی وهمراهی وهمگامی با خداباوران درحمایت از ولایت ودوستی با آنان وبرائت از ملحدان ومشرکان ملموس باشد.

درحمایت از نهضت علوی(ع)٬صلح حسنی(ع) گوش بفرمان٬ودرجهاد حسینی(ع) دست بشمشیر ودر انتظار مهدوی(عج) نیز چشم ودل براه ظهوربا برکت ایشان باشیم.

از خوبیها به نیکی یاد کرده وحامی خوبان باشیم.ونسبت به پلیدیهای فردی واجتماعی و سیاسی نیز تحرک نشان داده واعلام برائت نمائیم.

 

درمسجدقرار است به عبادت بپردازیم.*عبادتی که یاد ونام خدا در آن تبلور داشته باشد.حال اگر خدای ناکرده زبانی ناپاک وغیبت کننده وگوشی شنوا برای امورناصواب وچشمی آلوده با نگاه نامحرم وهرآنچه که حرمت دارد وتفکری که در آن با خداباوران همراه نباشد واعمال روزمره ای که درکسب و کار وتلاش برای معاش ٬چه درفعالیت اقتصادی ومناصب دولتی وحتی مشاغل عام خصوصی درهریک از آنها عدالت وخیرخواهی و تقوا و ورع همراه نباشد.آنوقت است که بظاهر به مسجد گام نهاده ایم٬نماز بپا داشته ایم وبا جماعت بوده ایم لکن بقول شاعر:

 

اگر چــــه روی انــــدر برابرت دارم*             من این نماز را حساب نماز نگذارم*

چنان خجل شده ام که از ریا وتزویرم*            نشسته روی بمحـراب و دل ببازارم*

 

 که صرفا حضوری جسمانی داشته و روح خود را به اهریمن سپرده ام ٬این همان مسیری است که ما را به ریا و اشتغال بدنیا و عوامل فریبنده اش رهنمون می سازد.

 

درمسجد قرار است که به عبادت بپردازیم.*عبادتی که ما را به اولیای الهی رسانده وخود نیز از آنان باشیم تا مقرب درگاه حق شویم.وبندگانش نیز از وجود ما احساس آرامش خاطر وامنیت همه جانبه نمایند.چنان پیوندی با خالق هستی ببندیم که امین او در زمین وامانت دار بندگانش با تمام وجود باشیم.

 

حال وهوای مسجد و مسجدیان*

********************

 

حال که مراتب عبادت را فراگرفته ایم ٬باید بدانیم که اسباب این مهمانی نیز باید مهیا باشد.

اما جماعتی مومن ومتقی وخوش خلق و خوش صوت وآراسته ٬خدام وامنائی معتمد ومتعهد وامین ودرستکار ومشورت کننده ٬ موذن ومکبر وقاری خوش لحن وخوش صدا البته مومن٬مداح و مدیحه سرا ومولودی خوانی معتقد وعامل به آنچه که می سراید و می گوید٬ همه همه از جمله عواملی هستند که می توانند برشادابی و صفای این محفل انس و تقرب به خداوند بیفزایند.

جوان گرائی  وتوجه به نوجوانان و احترام به کهنسالان وریش سفیدان ودعوت از دیگران برای حضور درمسجد ومشورت با جوانان واندیشمندان ومتفکران ٬برگزاری جلسات مختلف درخصوص چگونگی اجرای صحیح ومتنوع و دل انگیز برنامه های مذهبی و احیای نماز درمسجد با حضور معتمدین و نمازگزاران و خاصه جوانان متفکر ومومن ٬واز همه مهمترجلوگیری از حضور سالوسانه وریاکارانه برخی سود جویان وافرادی که در جامعه به بد نامی شهره هستند ازاینکه با عرضه اندام در انجام امور مسجد که موجب پراکندگی نماز گزاران واقعی خواهد شد از جمله عوامل لازم و اجرائی در طراوت بخشیدن به محفل نماز گزاران در مسجد خواهد بود.

 

ما باید مسجد را خانه آباد خدا فرض نموده و در آبادی به امور خراب نپردازیم ویا با عمل خراب خود موجب خرابی این آبادی نشویم .چرا که هیچ انسان عاقلی تمایلی به حضور در خرابه ها را ندارد حال چه رسد به اینکه جائی نام خانه خدا را بخود بگیرد ولی در اصل با عمل ناصواب عده ای خطا کار به خرابه تبدیل شود.

جوانان بعنوان سرمایه اصلی هرجامعه ای باید بدانند که مسجد سجده گاه انسان خاکی برای کرنش دربرابر عظمت پروردگار وشکر وسپاس از نعمات بیدریغ  خالق سبحان برای آسایش و بهتر زندگی کردن ما است.نعماتی که بی حد و حصر بوده و اگر هریک از آنها با کمی نقصان به ما ارائه می شد خدامی داند که مصیبتی گریبان ما را فرا می گرفت.

(تصورکنید به اینکه که خورشید یک دقیقه زودتر یا دیرتر طلوع و غروب می کرد یقینا یا تمام زمین از گرما می سوخت ویا یخ می بست٬ویا اگرشمایل صورت و لب و بینی ودهان انسان باین صورتی که اکنون هست٬ نبود.وحالت کمانی وشیارگونه نداشت ٬تصورکنید که آب بینی به دهان سرازیر شده و انواع بیماریها گریبان ما را می گرفت.ودر مثالی دیگر اینکه در درون جسم انسان و حیوان که در آن همچون یک ساختمان ٬مجرای تنفس وبلع غذا٬مجرای خون وبافت ماهیچه واستخوان ومجرای فضولات وسموم وکیسه هائی مانند آپاندیس وکیسه صفرا ومثانه وکلیه ها وشکم که محل تجمیع انواع فضولات وسیستم عصب  قرارگرفته است٬ مانند قرار گرفتن آب وآتش درکنار هم بگونه ای قرار داده است که حتی در بافتهای روده و مثانه که محل جمع آوری ادرار ومدفوع است نیز خون جاری است٬خونی که اگرکوچکترین آلودگی به آن راه یابد موجب هلاکت انسان خواهد شد.همه این موارد که در اصطلاح علمی در نحوه کارکرد با هم متناقض نیز می باشند درشرایط طبیعی وعادی همد یگر را نفی نمی کنند بلکه کمک کار همدیگر نیز خواهند بود. به عبارتی بصورت مسالمت آمیز در کنار هم به وظیفه خود عمل می کنند.

با این گفتار آیا این همه نعمت و کرامت از سوی خداوند جای کرنش سپاس ندارد؟!درحالیکه در دنیای فانی اگر کسی کوچکترین خدمتی به ما کرده باشد برای همیشه شکرگزارخدمتش خواهیم بود.

 

پس سر برخاک نهادن٬ حمد وتسبیح خداوندی که مالک همه هستی می باشد کمترین وظیفه ای است که ما می بایست در انجام آن همت داشته باشیم.وراه رستگاری و فلاح را پیشه خود سازیم و بهترین مکان برای عبادت پروردگار مسجد می باشد.مسجدی که هم از نظر مکان٬افراد٬واعمال ساکنینش سرآمد باشد.

بامید روزی که نماز عشق را به امامت حضرت قائم(عج) در خانه خداکعبه ادا نمائیم.

 

 

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس امور فرهنگی

28/10/1389

 

 



تاريخ : شنبه 20 آذر1389 | 12:0 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                بسمه تعالی

                          درمکتب نهج البلاغه

 

درماهی که مسخ ارزشها به عینه در کربلا اتفاق افتاد ازمکتب نهج البلاغه دراین باره می آموزیم.

 

امیرمومنان علی (ع)دراین باره می فرماید:

 

  روزگاری برمردم خواهدآمد که محترم نشمارند جز سخن چین را!

                خوششان نیاید جز از بدکاروهرزه!

                     ناتوان نگردد جز عادل!

         درآن روزگار کمک به نیازمندان خسارت!

              وپیوند با خویشاوندان منت گذاری!

        وعبادت نوعی برتری طلبی برمردم است!

          درآن زمان حکومت با مشورت زنان ٬!

                        فرماندهی خردسالان!

            وتدبیر خواجگان اداره می گردد!.

                                                                                               حکمت 102نهج البلاغه

نکته:

      با محوریت ولایت مطلقه فقاهت علوی میتوان از دام این فتنه رهائی یافت٬عدم شناخت ولایت درکربلا موجب هلاکت ابدی کوفیان گردید.پس به احیای ارزشها درزیر چتر ولایت بپردازیم.

 

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس مسئل فرهنگی

 



تاريخ : یکشنبه 7 آذر1389 | 12:23 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
                                    بسمه تعالی

 

 

درکلام سجده نشین عشق علی(ع)اقسام عبادت را تلمذ می کنیم

 

ودرود خدا براو فرمود:

 

 

گروهی خدا را به امید بخشش پرستش کردند که این پرستش بازرگانان است

 

گروهی او را از روی ترس عبادت کردند٬که این عبادت برده گان است.

 

گروهی خدا را از روی سپاسگزاری پرستیدند واین پرستش آزادگان است.

 

                                                             حکمت 237 نهج البلاغه

 

نکته:

      آزادگی پیشه کنیم تا به رستگاری برسیم٬وراه آزادگی نیز تسلیم محض در برابر پروردگار است ولا غیر...؟

                                             محمدعلی یوسف زاده

                                         کارشناس مسائل فرهنگی

 

 

 



تاريخ : یکشنبه 7 آذر1389 | 12:15 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                   بسمه تعالی

 

ولایت پذیری

 

یا ایها الذین امنوا اطیعوالله واطیعوا الرسول واولی الامرمنکم

                                                                             سوره نسا آیه 59

 

باسلام وثنا بدرگاه خدای بزرگ و تحیت به محضر حضرت ولی عصر(عج)وآرزوی سلامتی مقام عظمای ولایت ودرود بیکران بروح مطهرامام راحل وشهدای گرانقدر هشت سال دفاع مقدس که رهبران اصلی نظام جمهوری اسلامی هستند و سلام برشما رهبران آینده این مرزوبوم.

 

موضوع ولایت و رهبری ریشه در خلقت جهان هستی دارد.وقتی خداوند انسان را در زمین مامور به ادامه حیات نمود از اولین نفریعنی حضرت آدم (ع) اورا خلیفه وجانشین خود قرار داد.وبفرموده حضرت علی (ع) هرگاه دو یا سه نفر به جائی می روند حتما یک نفر رابعنوان رهبر ومسئول خود انتخاب کنند.واین موضوع نشان می دهد که رهبری و اما مت جامعه از اهمیت ویژه ای برخوردار است.چرا که اگر در خلقت جهان هستی نیز رهبر وخالقی واحد وجود نداشت چه بسا اینکه در دوگانگی محال پدید آمده طلوع و غروب خورشید وماه و ستارگان از نظم خارج شده و گرما و سرما نیز ترتیبی که اکنون دارند نداشتند.

خداوند اولین امام ورهبر جهان هستی است و برهمه چیز احاطه دارد و امر وحدانیت خود را برای بهتر زندگی کردن بشر در برخی امور به انسان محول نموده است و ساز وکار رهبری را نیز با علم لدنی خود به آنان تفویض نموده است. می بینیم که انبیا واولیای الهی هریک خود معدن علم و اندیشه وتفکر بودند درحالیکه حتی یک روز از محضر علمای زمینی تلمذ نکرده اند.

موضوع رهبری در جهان هستی که خداوند نیابت خود را به انسان واگزار نموده است تا انسان درپیچ وخم زندگی دچار سرگشتگی نشود.براین اصل است که با آمدن انسان به این کره خاکی ٬شیطان نیز همراه او برای انحرافش آمد تا نگزارد به اصطلاح عامه آب خوش از گلویش پایین برود.وراه سعادت را تیره جلوه داده و شقاوت را نیز عین سعادت شمارد.

این موضوع در ابتدای خلقت جلوه گری خاص داشته و هابیل که عین سعادت و پاکی بود برای امیال نفسانی برادرش قابیل٬ با وسوسه شیطان به قتل رسید. حال اگر توکل به خدا و توسل به اولیای او که درآن زمان پدرشان حضرت آدم(ع) بود در مخیله قابیل قرار داشت هرگز این اتفاق نمی افتاد.

پس در زمانیکه انسان از نظر دوراندیشی و هدایت جامعه دچارنقصان می باشد ودرتاریکیهای روزگار چراغی برای روشنائی دل و اندیشه ندارد این رهبری وامامت اولیای الهی و نواب خاص آنان هستند که می توانند سکان هدایت جامعه را بد ست گیرند.که در اعصار تاریخ به کرات مشاهده شده است. قوم انبیائی همچون نوح و موسی و عیسی علیهم السلام و اصحاب رسول گرامی اسلام (ص)هر کس که در زیر چتر ولایت و رهبری قرار گرفتند سعادتمند شده و سایرین هرچند فرزند نوح باشند یا عموی پیامبر اسلام به هلاکت وفنا رسیدند.

همیشه عده ای هستند که جاه طلب بوده و رفاه خود را در استثمار دیگران می بینند ودر ظلم وستم به دیگران چنان هتاک می شوند که خوی حیوانی بخود می گیرند و در این موقع از زمان این رهبران عدالت محور و پاک سرشت هستند که می توانند سکان هدایت جامعه را بدست گرفته و مردم ستمدیده را برعلیه ظالمان هدایت نموده و حق آنان را بدست خودشان از ستمگران بستانند.

انقلاب اسلامی ایران از مصادیق ظلم ستیزی با استعانت از خداوند و رهبری پیامبرگونه امام راحل بوده است که با توکل به خدا و توسل ائمه معصوم وپشتکار و ولایت پذیری مردم غیور ایران بوقوع پیوست و در هشت سال دفاع مقدس نیز اگر نبود رهبری قاطعانه امام راحل و ولایت پذیری جوانان غیور کشورمان٬ معلوم نبود که از ایران و ایرانی بودن ما اثری باقی مانده باشد.

در دوران سی ساله انقلاب اسلامی  و حوادثی که  یکی پس از دیگری همچون(تسخیرلانه جاسوسی٬واقعه طبس٬کودتای نوژه٬جنگهای داخلی با منافقان و احزاب ملحد٬ واخیرا هم فتنه سال هشتاد وهشت و....)بازهم رهبری حکیمانه امام راحل و مقام معظم رهبری بود که هدایتگر کشتی انقلاب در دریای پرتلاتم روزگارشد و سرنوشتیبا افق روشن را برای  ایران و ایرانی رقم زد. درایت رهبری نظام اسلامی و هوشیاری ملت ولایت پذیر ایران اسلامی معجونی را فراهم ساخت که با آن دز مستحکمی ساخته شد که هیچ سلاحی چه نظامی وچه فرهنگی درآن اثرگزار نخواهد بود وتنها فرهنگ غنی و مولد اسلامی است که این حرکت را برای رسیدن به پله های ترقی یاریگرخواهد بود.

امروزه با توجه به هجمه سنگین همه جانبه استکباردرمقولات فرهنگی و اخلاقی و اجتماعی و سیاسی برعلیه نظام اسلامی وفرهنگ غنی اسلام که در آن سلامت فکری و اجتماعی وخانواده تضمین شده است٬تکلیف ما در شناخت درست اهداف عالی نظام و کشورمان برای تعالی و توسعه همه جانبه براساس دستورات شرع مقدس اسلام صد چندان شده و  نقش رهبری و ولایت پذیری از همه زمانها بیشتر جلوه گری می نماید.

جوانان غیور وآینده ساز کشور عزیزمان می بایست در شناخت درست راهی که در پیش داریم دقت لازمه را معمول داشته باشند تا در کوره راه زندگی دچار انحطاط وسرگشتگی نشوند و راه رهائی از سرگشتگی نیز پیروی از ولایت و رهبری نظام اسلامی است که پیامبرگونه ملت عزیز وفداکار را به ساحل نجات خواهد رساند.

                                                   جزاکم الله خیرا

                                                محمدعلی یوسف زاده

                                               کارشناس مسائل فرهنگی

 



تاريخ : یکشنبه 30 آبان1389 | 8:18 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                   


  موسم قربانی

                             

 

موسم قربانی جـــــــــــــان آمد ومن نامدم*       دست برتیـــــــغ وسنـان برده ولی من جا زدم*

رسم وآئینی میان بنـــــــده ومعبود اوست*       هرچه عهــــــــــدی بود بین ما واو من وا زدم*

من اسیر بند نفسم اینچنین حیران ومست*        در رهائی از تنم من همنشین عابد رســوا شدم*

راه پاک عاشقان درگـــــــــوشه قلبم پدید*       دیده دل بستم وبا میل جا ن ســــــــــودا شد م *

غافل آن میلی که دائم درمسیرباطل است*      راه حــــــق رامن گـــــشودم  در ره دنیا شدم *

محمدعلی یوسف زاده (عبید)24/08/1389دوروز مانده به عید قربان



تاريخ : پنجشنبه 6 آبان1389 | 5:38 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده















تاريخ : چهارشنبه 28 مهر1389 | 8:21 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

      



    بسمه تعالی

 

 

                 درحریم رضوی(ع)

 

 

درروایات آمده است که امام رضا(ع)روزی به عیادت بیماری نصرانی که درحال احتضاربود رفت وضمن مورد تفقد قراردادنش فرمود:

 

....وقتی بنده فاتحه الکتاب(سوره حمد)راقرائت می کند خداوند می گوید که من هم با این بنده ام همراه هستم وکفایت امور اوبرمن واجب است.چرا که وقتی٬

بسم الله الرحمان الرحیم می خواند.

یعنی اینکه: با نام بخشندگی ومهربانی من سخن آغاز کرده و روزی او برمن واجب می شود.

الحمدولله رب العالمین می خواند.

یعنی اینکه:حمدوستایش مرا کرده و اقراربه پروردگاری من در خلقت نموده است .پس من باید اورا کفایت کنم.

الرحمان الرحیم می خواند.

یعنی اینکه: بربخشندگی و مهربانی من واقف وامیدواراست.پس برمن است که با اورئوف ومهربان باشم.

مالک یوم الدین می خواند.

یعنی اینکه:می داند که روز قیامت هم از آن من است پس در آنجا هم امید به من دوخته است.

ایاک نعبد وایاک نستعین می خواند.

یعنی اینکه:به وحدانیت وقادر ومتعال بودن من باور دارد وبرمن است که او را کفایت کنم.

اهدنا الصراط المستقیم می خواند.

یعنی اینکه :می داند که راه درست وعاقبت دار فقط بسوی من است و من نیز او را هدایت می کنم.

صراط الذین انعمت علیهم غیرالمغضوب علیهم والضالین می خواند.

یعنی اینکه :می داند فقط راه منتهی به من است که او را نجان خواهد داد واو ازمن استعانت می جوید پس من نیز او را به راه راست و رسیدن به سعادت دنیا و آخرت رهنمون می سازم.

در هنگام٬ بیان این حدیث قدسی از کلام مبارک امام هشتم(ع)٬وقتی به اهدنا الصراط المستقیم رسید.آن نصرانی نیز با امام(ع)زمزمه می کرد و اقرار بر وحدانیت خداوباور برحقانیت اسلام و امامت می نمودودرهمان حال از جهان رخت بربست.

فرزندآن نصرانی اعتراض کرد که ای مردعرب ٬پدرم بردین پیامبرش عیسی(ع)مومن بود وتو او را از دین خارج کردی !

امام(ع)فرمود:سلام برروح پدرت که با دین مبین اسلام که آخرین وکاملترین دین خدا هست خلعت آخرت را برتن کرده است.

باز جوان گفت:وای برتو که برمرده نیز درود می فرستی.

امام(ع)فرمود:مگر غیراین است که خداوند به حضرت ابراهیم وعیسی ویحیای پیغمبر(علیهم السلام )درود فرستاده است درودی که در آن آورده است:سلام علیکم یوم ولد ویوم یموت ویوم ابعث حیا 1. وسلام برتو روزی که متولدشده وروزی که مرگ تو رافراگرفته و روزیکه دوباره زنده خواهی شد.

آنگاه جوان قامت تعظیم خم کرد و امام نیز از خانه مرد مسلمان از دنیا رفته نصرانی خارج گردید.

*1-سوره مریم آیه 15

محمد علی یوسف زاده                                                                                                     



تاريخ : پنجشنبه 22 مهر1389 | 1:28 بعد از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
 

 

 

                                       بسمه تعالی

 

نام آوری درچیست؟

 

باسلام٬

        احتراما ضمن عرض تبریک وشاد باش به ملت شریف وارزشمدارایران اسلامی که فرزندی رشید وشجاع همچون دکتراحمدی نژاد(رئیس جمهور)راتربیت وبعنوان سکان داراجرائی کشورانتخاب نمود.

درافسانه ها و واقعیات تاریخ تمدن بشری هستند کسانی که نام دار و پرآوازه شدند وبرای همیشه ماندگاری خود را درتاریخ تمدن بشری اثبات نمودند٬با اندکی تامل در سیر زندگی آنان درخواهیم یافت که آنان همیشه وبرای مدت مدیدی از این موهبت برخوردارنبودند وچه بسا اینکه با یک عمل خداپسندانه و انسان دوستانه ونقش آفرینی و اجابت نیابت خداوند در کره خاکی سبب حک شدن یاد ونامشان در تاریخ بشری شده است.

از اساطیر افسانه ای گرفته تا احرار وآزادیخواهان و سیاستمداران ودلیرمردان خطه مبارزه با ظلم و تعدی وستم واز عرفا و علمای اعلام گرفته تا خدام حریم انسانیت و معرفت٬همه وهمه کسانی بودند که در سیر طبیعی زندگی در یک موقعیتی قرار گرفتند که با یک تصمیم درست وکارا که هرچند ممکن بود به ازدست دادن جانشان می انجامد این ماندگاری را بدست آوردند.

حضرت یحییای پیغمبر(ع)٬امیرمومنان علی(ع)درلیله المبیت و هزاران واقعه زندگیش٬امام حسین(ع)واصحابش درواقعه عاشورا واساطیرافسانه ای همچون رستم واسفندیارو اساطیر خارجی دیگر و دلیرمردان هشت سال دفاع مقدس با تاسی از پیرومقتدای خودامام راحل ومیلیونها نام آور جهان هستی هریک از خواسته نفسانی خود زده و صلاح غیر خود را ارجح دانستند و پیمانی ناگسستنی با خالق خود برای احیای آنچه که او می خواهد بستند تا این موهبت و ماندگاری نصیبشان شود.

دکترمحموداحمدی نژاد فرزند طبقه متوسط حتی شاید پایین جامعه ایرانی طعم تلخ نظام ستمشاهی راچشیده و درکارزار با استکباردرهشت سال دفاع مقدس دوشادوش دلیرمردان خطه نبرد حضوری همه جانبه داشته و درعرصه علم و دانش نیز مدارجی درخور شان از خود بجا گذاشته اند وبا روی کار آمدن درسنگر خدمت وبه فرموده خودشان( نوکری مردم )درریاست جمهوری نیز روحیه ظلم ستیزی و عدالت محوری و خدمت به همنوع را دردستور کارخود قرار داده و در مقابل هرآنچه که مانع حرکت انسانی وانقلابی اومی شود همچون کوه ایستاده است.

حضوراو در جای جای کشور و مشاهده محرومیت وموفقیت همه کشور با سفرهای استانی٬عزم جدی او در گسترش خدمات نظام اسلامی به مناطق محروم٬هدایت سرمایه کشوربسمت افراد طبقه ضعیف ومحرومومولدجامعه٬ومبارزه جدی با پول خواری دولتی وفساد اداری درمقوله برنامه های داخلی و در مبحث بین المللی نیز حضور مقتدرانه درهمه عرصه ها از جمله استکبار ستیزی٬ومبارزه با ظلم وستم و افزون طلبی جهانخواران از جمله آمریکا ورژیم اشغالگرقدس٬حضورملموس در کشورهای ستمدیده از جمله آمریکای جنوبی ولاتین وآفریقا وآسیا وروابط دوستانه و خیرخواهانه با اغلب کشورهای جهان خاصه کشورهای تحت ستم٬وحمایت اصولی وانقلابی از کشورهای درحال توسعه وآزادیخواه٬ وتلاش مضاعف در اتحاد بین مسلمین جهان و دول آنها٬سبب شده است تا نام او در همه اذهان جهانیان روش و تابنده بماند.

دکتراحمدی نژاد با حضورباسلابت چندین ساله خود درسازمان ملل متحد وبیان افکار دینی وانقلابی ملت عزیز وسرافراز ایران اسلامی و به چالش کشیدن کشورهای ستمگر وزورگو که فقط به چپاول کشورهای ضعیف می اندیشند ونفی اثباتی هویت رژیم اشغالگرقدس وحمایت همه جانبه از ملتهای تحت ستم از جمله ملت مظلوم فلسطین چنان مشت محکمی به هیمنه استکبار کوبید که تا قرون متمادی صدایش را در گوش خود احساس خواهند نمود.

ودرروزهای زیبای پاییزی برگ روبه زردی گرائیده طبیعت با رنگ زرد پرچم مقاومت حزب الله لبنان عجین شد. و حضور سربازی از سربازان امام زمان(عج)درآن خطه واستقبال شایانی که از او بعمل آوردند فریاد استکبار را درآورد واز همه بیشترآمریکا ورژیم اشغالگرقدس درعصبانیت کامل بسر می برند.

استقبال گرم مردم ومسئولین لبنان با تفاوت دین٬نژاد٬قومیت٬حزب٬ وگروه مختلف از ریاست جمهوری اسلامی ایران ناشی از تفکر ناب امام راحل ومقام معظم رهبری در حمایت از انتفاضه فلسطین است که ریاست محترم جمهور نیز برآن صحه گذاشته و مصمم به احیاءواجرای آن است.

با این وصف است که باورداریم احمدی نژاد در تاریخ ایران و اسلام و جهان جاودانه خواهد شد.بی شک نه تنها ریاست جمهوری اسلامی ایران در تاریخ جاودانه خواهد شد بلکه ملت سرافراز ایران اسلامی ودر راس همه ما مقام عظمای ولایت حضرت آیه الله خامنه ای دامه عزه نیز در زمره ماندگاران تاریخ خواهیم بود.

هرچند رهبرفرزانه انقلاب با درایت مدیریتی و دینی و نفس مسیحائی خود در زمره ماندگاران تاریخ می باشد اما این حرکت که قطعا با درایت و نظر صائب فرماندهی کل قوا نیز همراه بوده است چنان نوشتاری برلوح تاریج حک کرده است که هیچ یک از تاریخ نگاران جهان قادر به محوآن نخواهند بود.

در استقبال تاریخی مردم و دولت لبنان از ریاست جمهوری اسلامی ایران و حضور دلیرمردانه او در نقاط مرزی رژیم اشغالگرقدس حرکتی نوین درعرصه جهانی در جهت اعتلای آزادیخواهی و آزادگی است که مردم و مسئولین نظام اسلامی خواهان بثمر رسیدن آن هستند.

برماست که قدر این نعمت خدادادی را بدانیم وگوش بفرمان رهبر معظم انقلاب و ودست در دست هم در راه اعلای کلمه حق و محو هرچه پلیدی در جهان همت نمائیم.وبه روح بلند امام خمینی(ره)درود می فرستیم که این موهبت عظیم را برای مردم وکشور ما فراهم نمود وازخدای قادرمتعال مسئلت می نمائیم که ما را در راه اهداف بلند دینی مان ورسیدن به کمال موفق و مستدام بدارد.

محمدعلی یوسف زاده

22/07/1389

 



تاريخ : دوشنبه 19 مهر1389 | 11:17 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                                  بسمه تعالی

 

 

 ریشه یابی مشکلات وراهکارمرتفع نمودن آن

                 درتشبیه با رود

 

سلام علیکم

احتراما

هرکاری مواهب وموانعی را درپیش رو دارد که آغازگرآن می بایست نسبت به شناسائی و مرتفع نمودنش همت گمارد که اگر این امور را به رودی تشبیه  کنیم که در مسیرش ممکن است اتفاقاتی رخ دهد وعوامل متعددی می تواند در بوجودآمدن هریک از موفقیتها و ناکامیها دخیل باشد که لازم است ریشه یابی شده و از مواهب بهره جسته و موانع را نیز بادرایت دوراندیشانه شناخته و در برطرف کردنش اهتمام بخرج داد.

1-علت بروزمشکلات دریک زمان خاص چیست؟

درپاسخ باید گفت که وقتی رودی از سرچشمه بحرکت در می آید در مسیر راه با خود خار وخاشاکی را که در پیرامون قرار داشته یا توسط آدمیزاد به رود انداخته می شود حمل می کند  که اگر در بستر رود مانعی از قبیل سنگ یا سدی ایجاد شود روند عادی رود را با مشکل روبرو کرده و منجر به پس زدن آب وبالا آمدنش شده و حتی موجب تخریب رود و پیرامونش شود که در مواقعی شدت پیدا کرده که می تواند عوامل زیادی از جمله زیاده خواهی عده ای خاص یا خواستن مزایای غیر مشروع عده ای دیگر باشد.اموردرپیش رونیز همچون رودی پر آب و زلال در راه رسیدن به هدفی است که برایش تدوین کرده ایم.و بروز مشکلات در پیش رو همچون موانع داخل رود است که رخ می دهد ونیازمند صبر ،درایت،بازنگری،واصلاح امور،و استفاده از نیروی متخصص ومتعهد برای رفع موانع می باشد.که برای تغییر لازم است و باید به این نکته نیزتوجه نمود که همیشه موانع و سرسختیهائی برای ایجاد تغییر بوجود خواهد آمد چرا که موجب بسته شدن دریچه های افزون طلبی وعواید خلاف می گردد.که عده ای از ایجاد چنین وضعیتی رخ برنمی تابند.

2-اینکه آیا این مشکلات از بیرون است یا دردرون ساختاربوجودآمده؟یا ترکیبی از هردومی باشد؟

همانطور که در سوال قبل عنوان گردید عوامل بروز مشکلات در یک رود، هم ریشه در متن مسیر رود دارد و هم از ناحیه عوامل خارجی از جمله ریختن خس وخاشاک ،مواد زائد،زباله توسط حاشیه نشینان رود می باشد و عده ای نیز برای اینکه انحصارا از مزایای رود بهره مند شوند و دیگران را از این موهبت بی نصیب نمایند در روند عادی آن اخلال ایجاد نموده تا از امتیازات اختصاصی رود بهره ببرند.اما غافل از اینکه در تخریب رود، ضرری که وارد می شود متوجه اخلالگر نیز خواهد شد واز طرفی دیگر پیرامون رود را نیز به تخریب خواهد کشید.دراجرای امور نیز عوامل دوگانه داخلی و خارجی با ترکیبی بهم متصل و در برخی مواقع سوای از هم سبب بروز اختلال و مشکلات شده که بعضا نفع طلبی و در مواقعی نیز از سر بی تدبیری و غیر مسولانه برخوردنمودن با اوضاع بوقوع می پیوندد .حتی اتفاق افتاده است که با دست روی دست گذاشتن و اینکه (به من چه مربوط است!)ویا (من می خواهم سالم زندگی کنم و کاری به کار دیگران ندارم !)موجب بروز این مشکلات گردیده است.

 

3-اینکه آیا منافع فرد یا افرادی در مخاطره قرار نگرفته است؟

در پاسخ باید گفت در مثال رود چه آنانکه خار وخاشاک در رود می ریزند و چه آنانکه در مسیر رود سد ایجاد کرده و مانع می گزارند قطعا دنبال منافع فردی هستند که در حاشیه رود برایشان مهیا می باشد.ویا اینکه می خواهند با ایجاد مانع مواهب رود را برای مقاصد فردی و گروهی خود که در حاشیه فراهم است رهنمون سازند.حال اگر مدیریت و تدبیر عاقلانه و متعهدانه ای بخواهد جلوی این زیاده خواهیها را بگیرد قطعا مورد هجمه زیاده خواهان واقع خواهد شد که این امر در مورد میراب رودخانه ها مصداق عملی دارد که اغلب مورد حمله وکمین زیاده خواهان واقع می شوند.

در اجرای اموردرپیش رونیز منافعی در سطوح مختلف چه مدیریتی ،چه مالی،چه موقعیتی وجود دارد که اگر مورد باز خواست قرار گیرد فریاد وا اسلاما و قران بروی نیزه بلند کردنها را تکرار نموده  وانسداد منافع نامشروع خود را ضربه به پیکره روندعادی وجاری امور و حتی نظام تلقی می کنند.زهی پندار باطل!

 

اما آنچه که مهم است اینکه کار درست را درست انجام دادن و در موقع خودش به اتمام رساندن از سفارشات دین است ومومن نیز در انجام امور صالحه از هیچ کوششی دریغ نورزیده و از هیچ تهدیدی نیز نمی هراسد.وخداوندنیزهمیشه با پرهیزگاران خواهد بود.(0ان تنصرالله ینصرکم و یثبت اقدامکم)

 

 محمد علی یوسف زاده

19/07/1389

             

 

 

 



تاريخ : پنجشنبه 8 مهر1389 | 8:34 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
 

 

                                    بسمه تعالی

 

 

                   درباب سلام وتحیت                                      

 

خدای سبحان در باب درود وسلام نسبت به هم هنگام ورود به مکانی وملاقات همدیگر درسوره نورآیه 61آورده است.

 

هرگاه بخواهید بخانه ای داخل شوید نخست برخود سلام کنید.

یعنی چون بخانه یا مسجدی درآئید برمسلمانان وهم دینان خودتان سلام کنید٬ حتی اگر کسی هم نباشد برخود سلام کنید که این تحیت وسلام ٬برکتی نیکو ازجانب خداونداست.

نکته:

*سلام باب مودت ودوستی  را بازنموده وکدورتها را از دل می زداید.وزنگار کینه ونفرت را از وجود آدمی پاک می کند.پس برماست که درضیافت عشق خداوندی با دل وجان شرکت کنیم. 

 

 

                           محمدعلی یوسف زاده

مسول واحدفرهنگی قران وعترت پایگاه مقاومت تامین اجتماعی استان گیلان    

تاريخ : پنجشنبه 8 مهر1389 | 8:26 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                بسمه تعالی

 

باسلام

درایام الله دفاع مقدس قرار داریم که جا دارد یاد وخاطره شهدای هشت سال دفاع مقد س که همچون ستارگانی برتارک آسمان انقلاب اسلامی و جهان هستی می درخشند را گرامی داشته وبروح بلند آنان درود بفرستیم.

جنگ تحمیلی ابعاد مختلفی دارد که ازهرزاویه ای دارای حرفهای بسیار برای گفتن می باشد.انقلابی که بتازگی بوقوع پیوسته و مشغول پاکسازی عوامل رژیم گذشته و مبارزه با معاندین ومنافقین و اشرار داخلی مناطق مرزی کردستان و سیستان و برخی مناطق دیگر بود بیکباره تمام استکبار وابرقدرتها که انقلاب اسلامی را تهدیدی بزرگ برای بیداری ملتها برعلیه زورگوئی خود می دیدند درآستین یک موجودانسان نما بنام صدام درآمدندوهرآنچه در توان داشتند برایش مهیا کردند تا نهال تازه بارور شده انقلاب که امیدی در دل انسانهای مظلوم وستمدیده بارور ساخته بودرا از نطفه خفه کنند.

اما دوموضوع مهم واساسی سبب فائق شدن نیروهای اسلام برعلیه تمامی کفرجهانی آنهم با د ست خالی وبضاعت کم شد.که یکی:تدبر وتعقل وسلامت نفس ودوراندیشی وصلابت امام راحل بعنوان ولایت ورهبری فقاهت شیعه بود.ودیگری اطاعت و پیروی از ولایت و رهبری که مختص پیروان مذهب تشیع علوی(ع) است. ولایت و ولایت پذیری دوبال پرواز هرنهضتی هستند که پیامبرعظیم الشان اسلام در غدیر خم برای ما مسلمانان به ودیعه گذاشته است.

امروزه زنده نگهداشتن یاد وخاطره ایثارگران یک نهضتی برای همه مردم جهان یک فرض اساسی محسوب می شود.حتی اسطوره سازی نموده ویک اقدام هرچند ناچیز یک نیروی جان برکف وفداکار را لباس فخر برتنش می پوشانند ومایه مباهان خود می شمارند..درحالیکه در تاریخ اسلام وایران عزیزمان این افتخارآفرینان آنقدر زیاد هستند که اگر همه روزهای سا ل رابرای تکریم از آنان بکارگیریم باز هم زمان ووقت کم می آوریم اما تاسف بار تر اینکه در برخی مواقع نه تنها مورد کرامت ما واقع نمی شوند بلکه عملکرد آنان را مورد نقد قرار داده واما واگرهائی برای جانفشانی شان می تراشیم.

رزمندگان هشت سال دفاع مقدس همانهائی هستند که اجازه حضور حتی یک اجنبی را در یک وجب خاک ما ندادند ومرزهای کشورمان را با ساروج خونشان مستحکم نموده وتمامیت ارضی کشور را به اثبات رساندند.درحالیکه مرزکشورمان در حکومتهای ماقبل خیلی فراتر از این مرزی است که اکنون داریم وبا هر تهدید وبهانه ای از وسعت مرزهای کشورمان کاسته شد وچیزی جز ضعف و بی کفایتی برای حکام باقی نماند.

امروز تمام جهان از صلابت و دلیری نیروهای اسلام در هشت سال دفاع مقدس مات وحیران مانده اند.وماهها وسالها عملیاتهای رزمندگان ما را مورد واکاوی وباز بینی قرار می دهند که چگونه توانسته ایم با دست خالی وبضاعت کم پوزه همه ابرقدرتها را بخاک مذلت مالیده و از تمامیت ارضی وارزشهای دینی خود دفاع کنیم.که باز هم عرض می کنم حصول این موفقیت وپیروزی درایت بزرگ منشانه و دوراندیشانه رهبرکبیرانقلاب و ولایت پذیری نیروهای اسلام بوده است.که هریک خود انسانهائی بزرگ و با دلی به وسعت دریای بیکران داشته و پس از جنگ نیز با موفقیت در علم و اندیشه و مدیریت و سلامت نفس ظهوریافته و برگ زرینی برتارک کشور عزیزمان منقوش کرده اند.

جا دارد که یا وخاطره شهدای جنگ تحمیلی وصبور ی خانواده آنان ودلاورمردی جانبازان وآزادگان و رزمندگان هشت سال دفاع مقدس را گرامی داشته ودرادامه دادن راه پرفروغشان از هیچ کوششی دریغ نورزیم .چراکه کفران نعمت٬نعمت را از کف می برد.

به امید روزی که ارزشهای واقعی انسان شناخته شده وارزشمداران موردکرامت قرارگیرند.

محمدعلی یوسف زاده

07/07/1389

 



تاريخ : یکشنبه 4 مهر1389 | 10:48 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                بسمه تعالی

 

*خلقت دنیا وخداوند بی شباهت با ساختمان و مالکش نیست!.

****************************************     

خلقت دنیا وخداوند

***********

سلام علیکم:

خدای قادر ومتعال وقتی جهان را آفرید یکسری امکانات اولیه را برای گردش کائنات وضع نمود تا ابزارکارموجودات زنده باشد.کهکشان و زمین و خورشید ومهتاب و شب و روز و آب و خاک و نبات و گیاه ووحوش و انسان و...از جمله این مواهب هستند.لکن از ابتدای خلقت بشر اعصار متفاوتی راپشت سرگذاشتیم که عصردیرینه سنگی٬عصرآهن٬کشاورزی٬صنعت٬فضا٬اتم٬انرژی هسته ای وفردائی که معلوم نیست چه توفیقاتی نصیب انسان بشودازآن جمله هستند که یکی پس از دیگری بدست بشردرزمین اجرا گردید وهرچه به جلوتر سوق پیدا کرده تفکر واندیشه ای بهتر وکارآمدتر را درجهت آسایش خودبکار بسته است.

خداوند سازوکارزندگی را بدست بشر سپرد واز وی خواست تا معاونتش را درزمین برعهده گیرد ونسبت به آبادی جهان همت گمارد٬ و وعده نیزداد تا همه امکانات موجود در زمین را به تسخیر بشر درآورد بشرطی که خود انسان خواهان بدست آوردن  مجهولات جهان هستی باشد.امروزه شاهد این موضوع هستیم که از اعماق زمین معادنی کشف می شوند که مورد نیاز بشر هستند. وحتی از گیاهان و نباتات و حیوانان هم اموری کشف می شود که برای بهبود زندگی انسان مفید وتسهیل کننده است.وهمه این مواهب برای این است که( انسان زندگی کند تا قیمت پیداکند٬نه اینکه با هرقیمتی زندگی کند.)

انسان پس از یک زندگی چندین ساله که اغلب به یک قرن نیز نمی رسد با توجه به اینکه مدعی سعی وتلاش مضاعف در ساختن زندگی خود وپیروامونش می باشد لاجرم می بایست همه جهان وتعلقاتش را گذاشته و از جهان رخت بربندد.انسانی که مدعی است برای ذره ذره زندگی خود از جان مایه گذاشته وصاحب مال و منال وزن و فرزند وخدم وحشم وجاه ومقام و منصب ومنزلت شده است ٬هنگام مفارغت از دنیا حتی به اندازه پرکاهی نه می تواند ونه اجازه دارد که دسترنج خود را به دیار باقی ببرد.وبرهمین اصل می گویند دست او از دنیا کوتاه است.ونمی تواند داعیه ماکیت دنیا را داشته باشد. هرچند که در ساختن دنیا هم شریک ودخیل باشد.زیرا خداوند به انسان می گوید که من مواهبی از دنیا را برای تو آشکار کرده و برای نهانش نیز ابزار آشکار ساختن را فراهم کردم و تو می توانی با بهره مندی از دنیا و امکاناتش تا زمانیکه در آن بسر می بری با بدست آوردن امکانات مفید وسودمند براحتی وسلامت زندگی کنی وهنگام خروج از دنیا نیز همه چیز راباقی گذاشته و به سرای دیگر رجعت نمائی.وحق مطالبه دنیا رانداری ٬تنها چیزی که می توانی با خود بهمراه داشته باشی عمل صالح و خاطرات خوشی است که در دنیا انجام داده ای که در سرای دیگربکارت می خورند و به فریادت خواهند رسید.ودرورای عمل صالح وپسندیده امور ناصواب وقبیح است که اگر داشته باشی هیزم آتش جهنمت خواهد شد.پس سعی کن از خوبیها ٬توهم جز خوبی وصلاح مصلحت آخرتی خود چیزی فراهم نسازی که اگر چنین کنی جز تو کسی دیگر متضرر نخواهد شد.

 

احداث بنای یک ساختمان و مالک دنیائی آن

***********************************   

درساخت یک بنای یک یا چند طبقه نیز می توان همین امور را در آن دید چراکه ابتدا شخصی زمینی را تهیه نموده ومجوز ساخت یک بنا را از مقام صادرکننده می گیرد٬نقشه فراهم می نماید وافراد وعوامل متعددی باعث وبانی احداث این بنا می شوند که ابزار وآلات کار را مالک در اختیار عوامل دست اندرکار قرار داده و استادکاران مربوطه به اسکلت بندی٬دیوارچینی٬سقف٬گچکاری٬تعین وتنظیم متراژجای جای ساختمان٬برق٬آب٬گاز٬تلفن٬سرویس بهداشتی وتزئین وظریف کاری ساختمان اعم از داخل و نمای بیرونی با نهایت سعی وتلاش ٬ساختمانی شیک و زیبا را در اختیار مالک قرار می دهند که هریک از این عوامل ممکن است در ایجاد یا احداث کاری که مربوط به او می شود از جان مایه گذاشته و خیلی تعلق خاطرداشته باشد.اما باز هرچه باشد ناگزیرند تا ساختمان را به صاحبش تحویل دهند.ولی ایامی را که در ساختمان حضور دارد می توانند از فضا وامکاناتش بصورت احسن یا در بدترین وضع ممکن استفاده نمایند که در هردوصورت اختیاربا خودآنها است که مالک ساختمان به آنان اعطاء نموده است. اما بمحض اتمام دوره ساخت با وجود تمام دلبستگیها و علایقی که به کار وتلاش و ثمره فعالیتشان دارند٬می بایست ساختمان را به صاحبش برگردانند.

سرانجام این امر فقط اعمال نیک و بدش در آن مکان برای هریک از عوامل دست اندر کار باقی می ماند.که اگر ثمره تلاش و کارهریک مفید و درخور شان باشد هم مزدی که گرفته حلال جانش شده و هم مورد دعا ی خیر وتفقد مالک ساختمان نیز قرار خواهد گرفت .اما اگر غیر این باشد هم خود افکاری پریشان از عملش در سر می پرواند وهم مورد نفرت وکینه مالک بنا واقع خواهد گردید.

وجه تشابه

********   

خداوند همچون انسانی که مالک چند روزه یک بنائی کوچک به نسبت جهان هستی می شود!مالک تمام جهان هستی است و همه موجودات در زیر چتر رافت و حکمت او قرار دارند.اما داستان ساختمان ومالکش با دنیا وخداوند از کران تا بیکران است واصلا در یک فضا نمی گنجند لکن با توجه به ضرب المثل معروف :(درمثال مناقشه ای نیست) صرفا برای روشن شدن ذهن انسان بکار گرفته می شود.

اما بنظر می رسد که در جزئیات امر وجه تشابه زیادی باشد که اگر انسان بخواهد به جزئیاتش توجه کند برای راحتی وآسودگی شناختش مثمر ثمر باشد.چراکه خداوند در خلقت جهان با اراده ومشیت رب العالمینی خود چنان عمل نموده است که در برخی از امورمدیریت امر را شخصا برعهده گرفته و در بعضی برنامه های آفرینش نیابت امر را به انسان بعنوان سازنده ومعمارقسمتی از جهان(زمین)واگزار نموده است با این وجود هرگز او را تنها نگذاشته و ساز وکار چگونه زیستن را نیز در اختیارش قرار داده است.وهمواره نظارت مستمر برامورانسان دارد واگر جائی نیز به بیراهه وخطا سوق پیدا کند مسیر درست را متوجه اش خواهد نمود.

در احداث یک بنا نیزمالک دنیائی آن با تهیه ابزار وآلات ومکان و مصالح بقیه امور را بدست سازندگانش می سپارد وخود نظارت براجرای صحیح امور را دارد واگر درجائی انحرافی از اجرای درست را مشاهده کرد متذکر شده و راه درست را نشان می دهد.

در امور دنیا و امور ساختمان تمام سازندگانش به غیر از مالک از آن خروج کرده و با خاطراتش ادامه مسیر می دهند.در هردو مقوله اگر امور بنحواحسن انجام پذیرد عواقب مطلوبی بجا گذاشته وآتیه حضور وخروج از هردومکان باطراوت خواهدبود ودرغیر اینصورت چیزی جز حسرت را بدنبال نخواهد داشت.

حسن ختام

پس برماست که در اموری که به ما محول می شود چه اموردنیایی چه آخرتی با کرامت وعزت نفس ودوراندیشی  به آن عمل نموده ودر فردای پس ازفراغت٬ علاوه براینکه مالک از ما راضی باشد .خودمان نیز با خیالی آسوده از عمل خود یاد کنیم.ورضایت خاطر داشته باشیم.ودنیا وساختمان دنیاییش را به صاحبان اصلیش واگزار کنیم وباعملی صالح از آن عبور کنیم.ان شاءالله

 

                                         محمدعلی یوسف زاده

                                          کارشناس  فرهنگی

                                           04/07/1389

 

 



تاريخ : پنجشنبه 25 شهریور1389 | 10:52 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                بسمه تعالی

 

ارزشها .ویژگیهای قران درکلام نهج البلاغه علی(ع)

قران معــــدن واصــل ایمـــان است.*

قران نوری است که خامـــوشی ندارد.*

قران چشمه ای است که آبش کمی ندارد.*

قران راهی است که رونده آن گمراه نشود.*

قران شعله ای است که نورآن تاریک نشود.*

قران دریائی است که ژرفای آن درک نشود.*

قران بنائی است که ستونهای آن خراب نشود.*

قران قدرتی است که یاورانش شکست ندارند.*

قران چشمه های دانش ودریاهای علوم است.*

قران سرچشمه عدالت ونهرجاری عدل است.*

قران پایه های اسلام وستون محکم آن است.*

قران فرمان کسی است که با آن قضاوت کند.*

قران راه گسترده ووسیع برای صالحان است.*

قران حد یث کسی است که که از آن روایت کند.*

قران حقی است که یاری کنند گانش مغــلوب نشوند.*

قران چراغی است که درخشندگی آن زوال ناپذیراست.*

قران نهــرهای جاری زلال حقیقت وسرزمینهای آن است.*

قران دریائی است که تشنگان آن آبش را تمــام نتوانند کشید.*

قران نجات دهنده کسی است که حافظش بوده وبه آن عمـل کند.*

قران شفا دهنده ای است که بیماریــهای وحشت انگیز را بزداید.*

قران منزلی است که مسافرانش٬راه آن را فراموش نخــواهند کرد.*

                                                                      خطبه 198بند4

بدانیدکه قران علم آینده وحدیث روزگاران گذشته است*

                                                       خطبه158بند1

                                        محمدعلی یوسف زاده

مسئول واحد فرهنگی قران وعترت پایگاه مقاومت تامین اجتماعی استان گیلان



تاريخ : چهارشنبه 24 شهریور1389 | 8:59 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                بسمه تعالی

 

                        *انا نحن نزلنا الذکروانا له لحافظون*

البته ماقران را برتو نازل کردیم وماهم اورامحققا محفوظ خواهیم داشت.

                                                                سوره حجرآیه9

 

چراغی را که ایزد برفروزد*         هرآنکس پف کندریشش بسوزد*

 

سلام علیکم:

احتراما٬خلقت جهان هستی برپایه یکسری اصول وقوائد منظم ودرچهارچوب نظام خاص صورت پذیرفته است که دربعضی از این اصول مسئولیت امر برعهده خالق آن می باشد مانند چرخش افلاک ورویش نبات وبوجودآمدن حیات ازانسان گرفته تا وحوش وجن ونبات و آب وغیره...ویکسری مسئولیتها نیز برعهده خلفای خداوند در زمین می باشد که اگر در اجرای این وظایف نیز خللی بوجود آید البته خودشان متضرر شده واما باز هم خداوند سکان امور را بدست گرفته ومسبب الاسباب شده و در نجات جهان هستی وبشریت مدد خواهد رساند.

قران منشور زندگی بشراست که با تاسی از فرامین خداوند در زمینه چگونه زیستن برمبنای خواست اووراه وروش پیشینیان بعنوان چراغی درپیش روی انسانها قراردارد.هرچنداز ابتدای خلقت راه ورسم چگونه زیستن از طریق انبیاء واولیای الهی بربشر نمایان شده است.لکن قران آخرین وکاملترین منشورهدایت جهان هستی است که برپیامبراکرم(ص)نازل شده ومنظومه ای است که نه تنها ادیان الهی وتوحیدی ماقبل خود را مردود نمی داند یا نقض نمی کند بلکه بر همه اعمال ادیان ماقبل خود صحه گذاشته وتاکید براین اصل دارد که برای اتمام ابلاغ رسالت از سوی پروردگار ماموریت یافته است.واین موضوع راامرای مکاتب دیگر می دانند که اسلام وقران نازل شده بر پیامبرمسلمانان علاوه براینکه براصالت و حقانیت خود تاکید دارد بلکه ادیان دیگر وپیام آوران الهی را نیز ازآن خود دانسته و هرگز نسبت به آنها نه تنها خدای ناکرده حرمت شکنی نمی کنند بلکه حفظ حرمت انبیای الهی را واجب وفرض دینی خود می دانند.

از طرفی دینداران واقعی مکاتب الهی دیگر نیز براین امر واقف هستند ونسبت به اسلام ومسلمانان حرمت قائل شده واین امر را از نظر اعتقادی قبول دارند.اما انسانهای فرصت طلب که از هر باریکه ای می خواهند به نفع خود بهره سوءبرده و با نام ادیان الهی با سایر ادیان در تقابل وتضاد باشند. مهمترین وشقی ترین آنان یهودیان صهیونیزم هستند که خود را برتر از پیروان  ادیان دیگر می شمارند وحتی برافراد صاحب نفوذ ادیان دیگر وقدرتمندان جهان نیز نفوذ اقتصادی واجتماعی وسیاسی نموده وبه خیال خام خود داعیه حکومت وسیطره برتمام جهان رادارند.زهی خیال باطل!

اقدام کلیسای فلوریدای آمریکا وبه طبع آن عده ای از شهروندان نابخردآمریکائی (عنوان شهروندبرایشان زیاد است!وحوش) نسبت به آتش زدن قران کریم بمنظور اعلام انزجار از اسلام ٬علاوه براینکه مسلمانان جهان را نسبت به همدیگر نزدیکتر ومهربانتر خواهدکرد بلکه در مقابل ملحدین نیزبا اراده ای مصمم استوار خواهد نمود.

از طرفی نیز چهره منافقانه این افراد دیوصفت برجهانیان روشن خواهد شد وهمیشه نمی توانند در لوای دین مسیحیت یا یهودیت به بشریت ظلم کنند.

ما باید بدانیم که عناد وکینه توزی صاحبان قدرت وثروت از اسلام صرفا بخاطر قوانین انسانی و دستورالعملهای اصولی آن است که جلوی فساد٬تباهی٬افزون طلبی٬آز٬وسیطره انسان برانسان رااز آنان سلب می نماید وآنانکه روح ظلم و طغیانگری در وجودشان لبریز است از وجود چنین دین و منشور اصولی رخ برنمی تابند و بنای ناسازگاری با روح عدالت محوری اسلام را می گذارند.

این موضوع صرفا به همین زمان یا قرون اخیر ختم نمی شود بلکه در تاریخ خواندیم که فرعونیان ونمرودیان وابوسفیان وبنی امیه وصاحبان زر وزور در دنیا حتی داعیه خدائی برزمین را نیز داشتند اما دست تدبیر وتقدیر بنیان پوشالی آنان را نابود ومحو نمود.

ما مسلمانان علاوه براینکه باید با وحدت و همبستگی بیش از پیش در مقابل فتنه گری وزیاده خواهی دشمان اسلام که دشمن بشریت محسوب می شوند ایستادگی کنیم.بلکه باید در اجرای صحیح وسریع قانون اسلام در زندگی فردی٬خانوادگی٬اجتماعی٬سیاسی و...٬همه جانبه عامل وکوشا باشیم واجازه نفوذ بر فکر وقالبمان را از خناسان بگیریم.وبا وحدت ویکپارچگی در مقابل زور وسالوسی کفار ومنافقان پایداری واستقامت داشته باشیم.

به امید روزی که قائم آل محمد(عج)رخ از پرده غیبت بگشاید وحق مظلوم را از ظالم ستانده وبینی طغیانگران را به خاک مذلت بمالد

                            محمدعلی یوسف زاده

       مسئول امور ایثارگران تامین اجتماعی استان گیلان

 



تاريخ : یکشنبه 14 شهریور1389 | 11:58 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده

                                            

                                     علی اعلی

 

 

خلقتی  دارد  خــــــداوند  جـــلی *                       برتمــــــام انــس وجـــن باشد ولی*

نام او با نام ایـــــــزد شد عجــین*                       خلــــــــقت بالاتـــرین نامش عــلی *

خانه  کعـــــبه  شــده  ماوای  او *                          درمیان محــــــــــــرمان بی گفتگو*

میزبا نش آسمــا نی  منظـــــرند *                         راوی وحـــــــــــــی  خدای قادرند *

اولین  نطـــــقش کـلام  حق شده *                      آیه قــــــــــران نــــــدای  رب  شده*

بررسالت او گـــــــواه زنده است*                       بت پرستی ازقـــدومش مــرده است*

نوجوانی با  د رایت با خـــــــرد *                           درجوانی با صلابت چـــــــون اسـد*

نسبتش با  انبیاء وهاشــــــم است*                  یاروغمـــــــــــخوارنبی خاتــم است*

رهبــــــری دانا امیری دادگـــــر*                          ســــروری دارد برانسان این بشــر*

اوامیرالمومنین وحیــــــــدراست*                     ساقی کـــــــــــــوثر ولی اکــبراست*

این لقب را درغـــــدیرخم گرفت*                     دست او دردست احمــــد جا گـرفت*

مرد پیکار ونبرد وجنــــــگ بود*                     دردل شب سینه اش چـون تنگ بود*

مهــــــــربانی بریتیمان می نمود*                     دست رافـــت برســرشان می گشود*

دردل شب قـوت مسکینان بدوش*                     می رسیدش برهمـه آنان خمـــــوش*

داد انگشـــــــــتربه سائل درنماز*                     بود از د نــــیای فانـی بی نیــــــــاز*

سیلی زهرا بگـــــــوش د ل شنید*                    یاری همــــــــــسر سـراسیمه دویــد*

دست وبازویش شده بسته به کین*                    عهد وپیـــــــــــمانی قدیمی اینــچنین*

با پیمبراینچنین عهــــــــدی نمود*                     تا که درفتنـه نیارد سیـــــــــف زود*

قصه های این بشــرگنجینه است*                     لحظه های عمـراوغمــــــگینه است*

عقـــده هایش با بیابان می گشود*                     دردرون چاه هـم صبحش فـــــــزود*

درحکـــــــومت عادل وبیداربود*                     ازتبــاهی وستم بیـــــــــــــــزار بود*

سرگـــذشتی راکه دارد این بشـر*                    درتمــام طول خلـــــــــــقت یک نفر*

رهبـــــری عادل ولی بی یاربود*                    شیرحــق تنهاترین ســـــــــــرداربود*

هرچه گویم ازعلی(ع)کم گفته ام*                    قــطره ای ازبیـــــــــــکرانه رفته ام*

اوعــــــــلی وعالی اعلی پرست*                    پرده خــود را میان حــــــــق گسست*

اینچنین خلـــــقی دگرنارد خدای*                    اولیــن وآخـــــــــرین است مرتضای*

ای خـــــــداوندعلی و این جهان*                    لطــف بنما برمن و این مــــــــردمان*

تا که درراه علی سودا کنـــــــیم*                    عاقبت درکــــــــــوی او سکــنی کنیم*

محمدعلی یوسف زاده/1389 سیزده رجب

 



تاريخ : یکشنبه 14 شهریور1389 | 11:50 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
بسمه تعالی

قانون شکنی٬هزینه ای که قانون مداران می پردازند!

مقدمه:

       باسلام٬خداوند در قران مجید هدف از خلقت را عبادت نام برده(ماخلقت الجن والانس الا لیعبدون)ودر ابتدائی ترین عبادات ذکر ونام خدا را باید شمرد ودر مراحل زندگی نیز کمک به همنوع٬احترام به دیگران٬تلاش برای معاش ورزق حلال٬دوری از خطا وعصیان٬عدم تعدی به دیگران٬خیرخواهی٬رعایت قانون وهزاران عمل دیگر که نیکوئیهایش را شفارش به انجام ومقبوحاتش را تاکید به پرهیز دارد.

از ابتدای خلقت بشر نیزخداوند همواره ٬ قانون و مجریان قانون را برای هدایت ما انسانها گسیل داشته تا در پیچ وخم روزگار دچارسرگشتگی و انحطاط نشویم اما باز می بینیم که افزون طلبی انسان وآز وطمعی که در نهادش قرار دارد بروز کرده و دست به طغیان وعصیانگری می زند وموجب بوجود آوردن ناهنجاریهائی برای جامعه بشری می شود.

به این موضوع  باید توجه داشت که با هر ناهنجاری در جامعه ٬هنجاری آسیب دیده و پیرامون هنجارشکنی نیز دستخوش آسیبهای ناشی از آن خواهد بود وبالطبع هزینه هنجارشکنی نیز با توجه به اینکه جامعه را تحت الشعاع قرار خواهد داد توسط حکومت و قانون مداران پرداخت خواهد شد چرا که این قانون مداران هستند که بدنبال جامعه ای سالم و بدور از آسیبهای اجتماعی هستند ولاجرم برای بدست آوردن آن نیز متحمل هزینه نیز خواهند شد چون هنجارشکنان همیشه بازاری آشفته ودگرگون را می خواهند تا به امیال ناصواب خود دست یازند.

عوامل متعددی را می توان نام برد که مصداق عملی در این مقولات را بجا می گذارد٬اموری همچون مفاسد اجتماعی٬اعتیاد٬طلاق٬قتل وغارت٬و...که بروز هریک از این عناوین یادشده عواقبی را بدنبال خواهد که هزینه آن را بدوش قانون می اندازد در حالیکه قانون وحکومت برای پرهیز هریک از این ناهنجاریها برنامه مدون و اصولی دارد که اگر صحیح اجرا شود هزینه ابتدائی نه تنها هزینه نخواهد بود بلکه یک سرمایه گزاری دراز مدت و کارآمد را بدنبال خواهد داشت.

حال چرا با وجود دارا بودن قانون درمقوله رفع معضلات اجتماعی که برخی از آنها قید شده است باز هم در هردوسوی قانون وقانون شکنی هزینه اش را باید قانون مداران پرداخت کنند این موضوع برمی گردد به نحوه تدوین قانون٬راههای فراری که در اجرای آن بوجود می آید وسرانجام به نحوه اجرای آن که اگر به صراحت و بطور اکمل اجرا شود قانون شکنی در جامعه مدنی اتفاق نخواهد افتاد.

مفاسد اجتماعی

**********

مفاسد اجتماعی یک جمله عام است که شامل تمام یا اغلب امور ناصواب در جامعه می شود که در قانون برای جلوگیری از بروز هریک از مفاسد مذموم وقبیح  پیش بینی لازم شده است اما بروز هریک از این امور ناصواب برمی گردد به عوامل متعددی که به اجرای ناصحیح قانون در سایر امور جامعه مرتبط است مثلا اگر بیکاری ٬طلاق٬اعتیاد٬وحتی اشرافیگری در جامعه رونق داشته باشد سبب بروز مفاسد متعدد در جامعه خواهد شد که لازم است قانون را در تمامی ابعاد ش رعایت و اجرا نموده وبرای همگان یکسان دانست وبه آن بطوراحسن عمل نمود.که اگر چنین نکنیم علاوه هزینه تدوین واجرای ناکارآمد قانون٬ برای قانون گریزی نیز باید هزینه ای مضاعف پرداخت.ودر هردوسو حکومت دچار خسران (چه از لحاظ مالی وچه از ناحیه فرهنگی) خواهد شد.

بیکاری

***** 

اشتغال و درآمد زائی خانواده سبب امنیت اجتماعی و خانواده و در نهایت حکومت خواهد شد.چه اینکه وقتی نیروی کاربا توان جسمی و رشد عقلانی ناشی از تحصیلات عالیه وفراگیری تخصص لازم برای انجام امری در جامعه وجود داشته باشد و در مکان و موقع مناسب نیزمورد استفاده قرار نگیرد همچون فنری را می ماند که در فشار ناشی از بیکاری وعدم درآمد کافی یا لااقل حداقلی٬ از مسیر اصلی خود گریزان شده ودر گریزاز مرکز٬ هم برای خود وهم برای پیرامونش خسارات جبران ناپذیری را ببار خواهد آورد.

پس وقتی با تدوین برنامه ای منسجم وکارآمد نسبت به ساماندهی نیروی کار اقدام شود. در این صورت صرفا هزینه ای برای تدوین اشتغال نیروی کار پرداخت شده وامنیت جامعه را نیز تضمین خواهد نمود ودیگر هزینه ای برای تبعات بیکاری در جامعه متوجه حکومت نخواهد شد.

ولی اگر این عمل در تدوین قانونی دچار نقصان بوده ویا در اجرا خوب عمل نشود باز در حمایت از نیروی آماده بکار نیز باید هزینه پرداخت که هزینه اخیر ناشی از بی درایتی وبی تدبیری وخدای ناکرده خناسی و سنگ اندازی در چرخ حکومتی می باشد که دولت می بایست برای امنیت اجتماعی کشورش هم که شده برای ساکت کردن بیکاران به آنان بیمه بیکاری یا مقرری وضع کند که آن هم آب باریکه ای بیش نخواهد بود ودر نهایت گریز از قانون در این وادی زیاد خواهد شد.

طلاق

***

در همه جوامع بشری عنوان کانون گرم خانواده مورد تاکید وخواست شهروندان آن جامعه می باشد ونخبه پروری وانسان سالم وکارآمد و متخصصی که برای جامعه بعنوان سرمایه محسوب می شود را می توان در این کانونها یافت ودر اصل بقای خانواده متضمن جامعه ای پاک وناب وسالم بوده که آثار با خیر وبرکتش چنان در متن جامعه هویدا می شود که گوئی مواد اولیه جامعه خوشبخت را باید از خانواده ناب و موفق دنبال کرد که ادعای بجا و بحقی نیز هست.

حال اگر این کانون به مکانی برای مشاجرات بین والدین و ناهنجاریهای خانوادگی مبدل شده و در آن از اخلاق و تمدن خبری نباشد در بهترین وضع ممکن به تحمل همدیگر در خانواده تبدیل شده که به مسافرخانه یا هتلی را می ماند که افراد آن صرفا در کنارهم گذران عمر کرده و از هم بیگانه بوده و در نهایت  نیز از اینگونه خانواده ها برای جامعه ثمری ببارنخواهد نشست. وچه بسا که منجر به جدائی والدین شده و فرزندانی از این جدائی بجا گذاشته شوند که نه تنها کمکی به جامعه نخواهند کرد بلکه ثمره این اتفاق نامیمون موجب نا امنی و بروز انواع ناهنجاریهای اجتماعی شود٬  از طرفی دیگراعضاء خانواده طلاق چه همسر٬چه فرزندان٬حتی بعضا سرپرست خانوار که ممری برای درآمد روزمره ومعاش قوت لایموت ندارند به سازمانها ونهادهای امدادی و خیریه پناه برده که باز هم هزینه ناشی از آن از خزانه دولت وحکومت پرداخت خواهد شد.

اما اگر در برنامه های تدوینی اجتماعی و فرهنگی چه از لحاظ فرهنگ سازی و تشویق به گرم نگهداشتن کانون خانواده و مهیا نمودن ساز وکارهای لازم برای بقای خانواه وچه تدابیر خویش تندارانه و باز دارنده که از گسترش انفعال در خانواده ها جلوگیری کند هزینه شده وکار اصولی صورت پذیرد آثار با خیر برکتش را هم خانواده ٬هم جامعه٬هم حکومت که مجموع خانواده و جامعه است بهره خواهند برد.

اعتیاد

***

اعتیاد دست آوریز قدرتهای جهانی است که بوسیله آن نیروی جوان وکارآمد کشورها رامورد هدف قرار داده تا ازابراز وجود وتمایل به استقلال فکری و ملیتی و قومی و دینی و تمدنی تهی شده وهمواره خود را محتاج و وابسته به قدرتی برتر از خود تلقی کند چراکه همه انسانها در ابتدا با هم برابر و در پیشبرد اهداف شخصی و اجتماعی خود دارای بینشی قابل تحسین هستند واگر این معادله به همین منوال باقی بماند دیگر کسی جرات برتری جوئی و غارت وچپاول را ندارد و همان حکومت عدل که آرزو وآمال همه انسانها است برقرار خواهد شد.

برهمین اساس است که اعتیاد را بلای خانمانسوز جوامع یاد نموده و هرکشوری برای جلوگیری وگسترش آن در اقلیم حکومتی خود قانونی را وضع نموده و امروزه به یک حرکت بین المللی برای مبارزه با آن تبدیل شده است.

با وجود این همه عوامل باز دارنده باز هم می بینیم مافیای قدرت افیونی بدنبال اعمال امیال نفسانی خود هستند و هیچ فکر نمی کنند که آتش در خرمن بشریت انداخته اند.چرا که تجارت ناصواب وپرسودی است واز طرفی دیگر نیز موجب بی تعصبی و بی ارادگی ملتها شده و در استمارگری حکام جائر نقش بسزائی دارد.

بحث ما از بروز اعتیاد در جامعه است که با مبتلا شدن فردی٬ خسارات متعددی به شخص٬خانواده ودرنهایت جامعه٬وارد خواهد شد ودر هرصورت هزینه ناشی از این آفت را دولت باید پرداخت کند چراکه با اعتیاد شخص ٬خانواده دچار تزلزل شده ودرآمد خانوده تحت الشعاع قرار گرفته و معیشت آنان نیز توسط دولت تامین می شود وچه بسا افرادی که در همین راستا به زندان افتاده و مخارج نگهداری از آنان وتحت پوشش قرار دادن خانواده آنان و خساراتی که در زمینه شانه خالی کردن افراد معتاد در امور اجتماعی مسئول آن بودند همه وهمه از ناحیه دولت  وحکومت تامین می شود.

حال اگر عوامل باز دارنده جلوگیری از پخش مواد مخدر کارآمد بوده و عوامل قاچاق را به سزای عملش برسانیم واجرای قانون رابرای همگان وبصراحت یکسان قائل شویم ودر زمینه فرهنگی نیز جامعه را از عواقب ناشی از اعتیاد مطلع سازیم وزمینه های ایجاد جامعه ای سالم را با اشتغال و امنیت اجتماعی و توزیع ثروت بصورت عادلانه را داشته باشیم ٬هزینه ای که متحمل خواهیم شد خیلی کمتر از آن چیزی است که در مهار اعتیاد و تحت پوشش قرار دادن معیشت ودرمان خانواده های معتادین ببار خواهد آورد.

امنیت اجتماعی

*********

مقوله ای که همه حکومتها با آن دست به گریبان هستند٬ عده ای از حکومتها بدنبال جامعه ای سالم وبدور از ناهنجاریهای اجتماعی می باشند تا انسانهائی پاک و خلاق و آینده ساز تحویل جامعه بدهند وعده ای دیگر بازاری آشفته می خواهند تا به چند روزه دنیای خود مشغول باشند وکاری بکار جامعه ندارند وهراز چند گاهی آسایشی موقت و بعبارتی بخور ونمیر برای جامعه فراهم نموده و درفکر امیال نفسانی خود هستند.یعنی نوازش از پیش رو وپس گردنی وگرده سواری از پشت را در تفکر واعمالشان دارند.

اما حکومت آینده نگر خوب می داند که فراهم نمودن ابزار وامکانان یک جامعه سالم و بدور از هرگونه تنش و ناهنجاری متضمن آینده ای روشن برای افراد آن جامعه خواهد بود وحکومت نیز با فراغ بال به عمران وآبادانی وتوسعه همه جانبه کشور می پردازد.

شرط برقراری امنیت در یک اقلیم ٬فراهم نمودن رفاه نسبی جامعه هدف و وضعیت اشتغال و ازدواج و مسکن و معیشت نسبی افراد آن جامعه می باشد که در صورت تامین همه این امور می توان مدعی بود که سازوکار امنیت اجتماعی فراهم شده است.اما اگر در هریک از این مقولات سستی یا کاستی بوجود آید از همان ناحیه نا امنی رسوخ نموده و همچون غده ای سرطانی تمام یا قسمتی از جامعه را فرا خواهد گرفت.که برای جبران خلاء بوجودآمده نیز باید هزینه نمود.

امنیت اجتماعی در گرو همه امور یاد شده است  ومهمتر از همه خواست و اقدام حکومت وفراهم نمودن قانون لازم برای اجرا واحیای حکومت مدنی برای رسیدن به این مهم می باشد.که اگر چنین نکند ونخواهد تا به این مرتبه از رشد برسد باید منتظر تبعات بعدی ناشی از آن باشد.چراکه تمامی مسائل یاد شده در این مقاله٬ مرهون امنیت اجتماعی وحتی عوامل سازنده یا تخریب کننده٬ برای برقراری امنیت اجتماعی خواهد بود زیرا قتل وغارت وچپاول و افزون طلبی وهزاران عمل ناثواب دیگر علتی غیر از آنها نخواهد داشت.

نتیجه

*** 

از ابتدای اقدام به تهیه این مقاله براین باور بودم که چرا باید در سیستم حکومت داری بگونه ای عمل شود تا هم برای اجرای قانون هزینه کرد وهم برای عدم اجرای آن! لکن با بررسی برخی از معضلات اجتماعی دریافتم که بروز چنین اتفاقی ناشی از عوامل متعددی همچون ضعف قانون٬ضعف مجریان٬عدم اجرای صحیح قانون٬الگو برداری غلط از فرهنگ بیگانه٬عدم ساختارسازی مناسب برای جلوگیری از بروز ناهنجاری در جامعه ودهها عامل دیگرخواهد بود که برای جلوگیری از آن نیز می بایست ریشه یابی اصولی صورت پذیرفته و در مرتفع نمودن معضل یا معضلات احتمالی مصصم ومتعصبانه عمل نمود.

عواملی همچون عدالت اجتماعی٬امنیت اجتماعی٬اشتغال٬ازدواج٬طلاق٬اعتیاد٬ارتشاء

٬رانت خواری٬گریز ازقانون٬تفسیر به رای قانون به له یا علیه (شخص ٬گروه ٬حزب و....)فرهنگ سازی٬ در بوجودآمدن جامعه مدنی وعوامل متعدد دیگری که هریک در ساختن یا تخریب جامعه نقش بسزائی دارند را باید مورد توجه و اهتمام قرار داد تا بتوان از سرمایه ملی یک کشور برای رشد وتعالی جامعه استفاده نمود.

محمدعلی یوسف زاده

کارشناس مسائل فرهنگی

 

 

 



تاريخ : دوشنبه 18 مرداد1389 | 11:47 قبل از ظهر | نویسنده : محمد علي يوسف زاده
                                           بنام خدای خوبیها 

 

                               نامزدی

باسلام

 

مقدمه

**** 

       احتراما درتعریف واژه نامزدی معانی خواهان.تمایل.دوست داشتن.تعلق خاطردرذهن ما نقش می بندد که دراصطلاح عام به عناوین انتخاب ونشان کردن تعبیرشده است.لیکن همه این لغات به یک موضوع اشاره دارد که آنهم ارتباط ودوستی پایداروخواستن همیشگی وازاعماق وجودرابه تصویردل بکشد.اینکه بین نامزدکرده ونامزدشده براساس اصول وعشق واقعی ارتباطی پایدار برقرارشود.

 

درموضوع نامزدی این اصل مد نظراست که خواستن باماندن وبودن همراه باشد وصرف خواستن به بدست آوردن وبودن وتحمل یکدیگرخلاصه نشود.

نامزدی رادرمقوله های عاشقی.عاطفی.اجتماعی.فرهنگی ودینی ودر مراودات عامه.سیاسی نیز می توان دید.که درهریک ازآنها دوام وبقای آن بستگی به نوع ارتباط ومیزان شناختی است که درابتدا از همدیگر بدست می آورند.درمواقعی دوام همیشگی داشته وبا عشق و علاقه وارادت توام خواهد بود وبعضا نیز پس از وصا ل یا سپری شدن اندکی از زمان وصا ل روبه سردی گرائیده وشاید به جدائی رسیده ودرنهایت شرایط اجتماعی به تحمل بین عاشق ومعشوق .منتخب وانتخاب کننده منجرشود.که برای این تحمل دلایلی را مطرح نموده که ممکن دربرخی مواقع بنوعی ایثار وتقبل فنا برای بدست آوردن آبرو.فرزند.خانواده.اجتماع.مقبولیت اجتماعی.وحتی مزایای اقتصادی همراه باشد.

درتحمل نامزدی آنچه که مهم است اینکه بعضا برای بدست آوردن یک چیزکم بهائی .هزینه ای هنگفت را متحمل شده که پس ازسپری شدن دوره ای افسوس آن را می خوریم که چرا به این موضوع دل بسته یا برای رسیدن به یک مقصدی دیگر اینگونه در رنج وتعب افتاده ایم.

نامزدی باید با چشم بصیرت وآگاه ومطالعه همه جانبه صورت پذیرد.وبین خواسته وخواهان اطلاعات دقیق وبدون پرده پوشی مبادله گردد.حتی کاستیها و موانع درپیش رو نیز تبئین گردیده وچاره ای برای برطرف کردنش اندیشیده شود.نه آنکه بگوئیم بگذاریداین ارتباط ووصلت صورت پذیرد سپس با کمک هم موانع را شناسائی وبرطرف خواهیم کرد.حال چه بسا که در برخورد با مانعی .شخص توان مقابله یا حل موضوع را نداشته که دراین صورت بدوصورت عمل می شود.یکی اینکه صورت مسئله پاک خواهد شد وارتباط قطع می شود ودرصورت دوم ارتباط را بدون برطرف کردن مشکل ادامه داده ومانع موجود همچون لکه سیاهی برتارک ارتباط بوجود آمده چشم ودل انسان را می آزارد.

 

نامزدی درعشق

********** 

بیشترین مباحث نامزدی در عشق وعاشقی ودربرخی مواقع درتشریفات سیاسی جلوه گری می نماید.در مبحث عشقی فردی نسبت به جنس مخالف خود علاقه مند شده وبا انتخابش بنای زندگی مشترک با وی را گذاشته و با انجام تشریفاتی که درجای جای کره خاکی هریک به رسم خود بجا آورده می شودارتباط عقلانی برقرار شده ودر طی مراحل زندگی با شناخت بیشتر دوزوج نسبت به هم این تعلق خاطرتداوم پیدا نموده وهرروز به شیرینی آن افزوده خواهدشد یا اینکه براثر بروز ناهنجاریهای پیش بینی نشده وحتی بروز شخصیت واقعی ناهنجارهریک از دوزوج به سردی گرائیده ودر دوحالت ممکن به جدائی یا تحمل همدیگر ختم خواهدشد.که اگر ارتباط موجود عقلانی بوده وبراساس خواستن وتعلق خاطرباشد عصاره این نامزدی چیزی جز یک زندگی پاک و تولید فرزندانی صالح نخواهد شد.که درغیراین صورت کانون خانواده متزلزل شده وخسارات جبران ناپذیری را ببارخواهدآورد.ودامنه این اتفاق نامیمون فراتر از خانواده کوچک به خانواده دوطرف وحتی جامعه٬ حول محور زندگیشان سرایت خواهدنمود.

 

نامزدی درعاطفه

*********** 

بعضا اتفاق افتاده است که فردی باشخصی دیگر که ممکن همجنس یا غیر همجنس باشد ارتباط عاطفی برقرار کرده و اورا بعنوان یک دوست وهمراه وحتی همراز خود برمی گزیند.واز هرحیث او را منتخب خود قرار داده تاجائیکه از اصل(احترام واعتنا واعتماد)بهره جسته ونسبت به منتخب عاطفی خود بگونه ای عمل می کند که اورا محرم اسرارخود برشمرده وتمام یا بخشی از ناگفته های زندگی خود را با او شریک می شود.

حال اگر این اتفاق میمون رخ دهد وپایدار نیز باشد بسیار نیکو ومسرت بخش خواهد بود.واجتماعی سالم ومعقول از اینگونه دسته های کوچک منطقی وعقلانی پدیدارخواهد شد. لکن اگر در کوران دوستی براثر اتفاقات خواسته وناخواسته به عدم اعتماد مبدل شده وازدایره اعتنا واحترام نیز خارج گردد به یک دشنمی ناخواسته یا به عبارتی بدون مطالعه منجر خواهد شد.چراکه اگر درانتخاب دوست دقت کافی ومنطقی صورت می گرفت آثار بجامانده از این مودت نیز مطلوب ودرخورتحسین بود.

در ارتباط ونامزدی عاطفی باید عواملی همچون اعتقادات.سلایق.فرهنگ قومی وتمدنی.وحتی طریقه زندگی مدنظرقرارگیرد.وعدم توجه به هریک از این مقولات ارتباط را دچار نقصان خواهد نمود.

 

نامزدی سیاسی

********** 

نامزدی سیاسی بگونه ای است که یک فرد یا گروه یاحزبی. سعی در جلب اعتماد وآراء مردم برای پیروزی خود وحزبش دریک انتخاباتی را داشته  که با تبیین برنامه ها و اقداماتی که دنبال خواهد نمود بدنبال جلب وجذب نظر مساعد افکارعمومی بوده تا با انتخاب شدن درمنصبی بتواندمقاصدسیاسی وحزبی خودرادرابعاد سیاسی.اقتصادی.اجتماعی.فرهنگی ودینی  اجرا نماید.

درنامزدی حزبی عواملی همچون احساس.طرف شکنی. مسایل اقتصادی.وتطمیع ووعده های خردوکلان ٬قوم وقبیله٬قدرت ونفوذ اجتماعی معقول یاکاذب٬زور وتهدید و....دخیل بوده و حتما نمی تواند براساس دوستی ویا تعلق خاطر باشد.اما ممکن است که از درب دوستی وتعلق خاطر نیز مطرح شود.

در بازیهای سیاسی نامزدی.نامزدممکن است مثل میوه سروته بسته باشد که کسی از درونش خبرنداشته ولی پس سپری شدن مرحله ای یا به عبارتی گذشتن چهارپای مرادشخص ازپل آمال.از وعده ها واخبارگذشته اش سرباز زده ومسیری را که از قبل برای خود ترسیم نموده بود درپیش گرفته و تعلق خاطر را صرفا برای رسیدن به مقصود خواسته باشد.اما در این بازیها نیز اگر چنین باشد باز هم بازنده اصلی همان نامزد بوده و ملت در استواری وبقایش خللی وارد نخواهد شد.البته ممکن است در روند اصولی جریان حکومتی وقفه یا خدشه ای وارد شود ولی بازنده اصلی همان نامزد بوده که از گردونه محبتی وتعلق خاطر جامعه خارج خواهد شد.چرا که یک ملت همواره به مثابه اعضای یک پیکره هستند که عضو ناهمگون محکوم به جدائی از بدنه اصلی خواهد بود.

درنامزدی سیاسی با توجه به اینکه نامزد پس از انتخاب شدن متعلق به همه آحاد جامعه می باشد چه آنکه به اودل بسته واورا منتخب خود قرار داده باشد وچه اینکه شخص انتخاب شده منتخب مورد نظرش نباشد.با این حال نامزد انتخاب شده متعلق به همه جامعه می باشد.ولی مشاهده می گردد که اینگونه نمی شود.بلکه حزب وگروه انتخاب کننده اش در دوران کاری او از محبوبیت وامتیاز بیشتری نسبت به دیگران برخوردارهستند. که این عمل نیز نامیمون ناپسند می باشد.

این امرسبب می شود تا بجای توازن قوا و خدمتگزاری به تقابل وطرف شکنی وسهم خواهی مبدل گردد٬این موضوع از ابتدای خلقت همواره مجروح کننده روح پاک انسانهای آزاد اندیش بوده است.

 

نامزدی دینی

********  

نامزدی دینی از ابتدا با کلمه شریف:قولوا لا اله الا الله تفلحوا...آغاز شده واولین منتخب هستی خداوند قادر ومتعال بوده وخواهد بود.اما دراصل این خداوند است که ما راانتخاب کرده وخواهان ما شده است.با این وجود می گوید که من شما را انتخاب کردم وشما نیز خواهان من باشید واگر چنین کنید من نیز کفایتتان خواهم نمود وبه شما عشق خواهم ورزید .پس از خداوند ٬این منتخبین درگاهش هستند که در روی زمین بعنوان نامزد انسانهای زیبا پسند وحقیقت جو به منصه ظهور می رسند تا با انتخاب آنان راه نجات را از راه فنا تمیز دهیم.

در نامزدی دینی انتخاب اصلح است و برترین وبهترین انسانها بعنوان شاخص مورد انتخاب سایرین قرار گرفته  وباتوجه به شناختی که از نامزد خود داریم علاوه بر علاقه قلبی پیروی آگاهانه وعاشقانه نیز از آنان بعمل می آوریم.

بعبارتی دیگر آن منتخبین چراغ راه هدایت زندگی ما محسوب شده و با گرایش به سیره نظری وعملی زندگیشان خودمان نجات پیدا کرده و راه سعادت را باز خواهیم یافت.

درنامزدی دینی نیز عشق و علاقه دوطرفه است چراکه در بن بستهای زندگی وقتی به آنا ن توسل می جوئیم می بینیم که  عنایتی درورای آنچه که درتخیل وتعقل ما است به ما می شود اما بشرطیکه اول نامزدمان را آنگونه که لایقش باشد تبعیت نمائیم.ودرثانی با توکل به خالق هستی و نیت پاک وعمل صالح گام دراین وادی گذاشته واگر خطائی هم از ما سرزد نادم وپشیمان بدرگاه حق ودوستانش سرتعظیم فردآوریم.

دراصل نامزدی دینی راه نجات وچراغ هدایت بشر می باشد حال اگرکسی دراین عشقبازی وارد میدان عمل نشود دلی پژمرده درکالبد سینه دارد که بجز تنظیم گردش خون کاری دیگر انجام نداده است.درحالیکه قراراست قبل از هرچیزوهرکس دل ما ونامزدخانه ما جایگه خدا و نیکیها ودوستداران خدا باشد.

 

نامزدی فرهنگی

**********  

نامزدی فرهنگی مرز وقبیله وتمدن وقوم نمی شناسد چه بسا در این ارتباط با کسانی دوست وهمراه شویم که در مسلک وعقیده ما نبوده وحتی در دین وملیت مانیز نباشند اما بواسطه عمل نیک وکار خارق العاده ای که انجام داده اند مورد لطف ومحبوبیت قلبی ما قرار گیرند.درنامزدی فرهنگی علت ارتبا ط تفکر آزادیخواهانه.ظلم ستیزی.عدالت.مقبولیت اجتماعی بین المللی.وعواملی از این دست هستند که سبب بوجودآمدن آن می شوند.مثل نهرودرهند.کاسترودرکوبا.ودهها مورد دیگر که این اشخاص نه در دین ونه در ملیت با ما همراه نیستند.اما بواسطه تفکر ناب انسان دوستانه واقداماتی که انجام داده اند موردتوجه وعنایت جامعه آزاد اند یش جهانی قرار می گیرند.

نامزدی فرهنگی توجه به اصل انسانیت وارتباط معقول انسان با جهان هستی و تمدنهای بوجودآمده ای که ریشه در نهاد یک ملت و اساس حکومت آزادیخواهانه دارد که اگر با تعقل وتفکروعرفان وخداشناسی همراه باشد درمراتب عالیه انسانی قرار خواهد گرفت.

 

نتیجه

*** 

بهرتقدیر نامزدی را برای پایداری ودوستی وعقلانیت برپا نموده و در ارتباط با هم بگونه ای عمل نمائیم که درپایه ریزی نامزدی٬آنرا تا بی نهایت  تداوم بخشیده وهمیشه ودرهمه حال خواهان ودوستدارهم برای رسیدن به یک هد ف مشترک باشیم. وابزار موفقیت این همراهی را درعقیده راسخ وپاک که درآن خدا وعاقبت باعافیت دنیوی واخروی همراه باشد. واگردرسلایق همدیگر تفاوت یا مغایرتی دیده شد برای رسیدن به هدف مشترک ومقدس نسبت به هم گذشت داشته تا امور براحتی به منزل ومقصود نهائی برسد.

با امید به اینکه در دوستیها وخواستنها عقلانیت را سرلوحه امرقرار داده وبرای همیشه در راه رسیدن به هدف مقدس درپیش رو خواهان وبه عبارتی نامزد هم باشیم.ان شاءالله

محمذعلی یوسف زاده

کارشناس فرهنگی 09/05/1389



  • علمی
  • عطسه